Zware relatie problemen

quote:BlondElfje schreef op 21 mei 2010 @ 16:37:

Ja, het is opzich voorhem ook een hele goede stap..die hij heeft durven maken..ik heb er ook vaak aangedacht om dat te doen..maar durfde het niet.



Vind het wel allemaal heel erg eng..ik wil zelf dolgraag dat het goed komt..maar ik krijg zelf al een hele poos het gevoel dat hij er geen puf meer voor heeft of het gewoon niet oprecht wilt!

En dan gaat hij zeer waarschijnlijk vanavond naar zijn ouders..tot..weet ik hoelang..en dan..afwachten....ik ben zo bang dat het voor hem al over en sluiten is..wat ik absoluut kan begrijpen..maar ik heb voor mijn gevoel nog zoveel te geven aan deze man..dat gewoon niet op een gezonde manier meer geuit kan worden..pffff..wat kan het leven soms ingewikkeld zijn zeg!!!!



Ik ga zo om 5 uur naar huis..hij zal rond een uurtje of 18:00 / 18:30 thuis komen..ik ben echt bloednerveus, hartstikke misselijk..weet niet hoe hij gaat reageren..of het een hele scene gaat worden..met huilen en verwijten en dan BOEM! de deur dicht..of dat hij besloten heeft thuis te blijven..gaat sporten en weer diep in de nacht naar bed komt..



Hoe gaan jullie om..als er een ruzie vol verwijten is..laat je je partner rustig uitpraten..?

Ik kan dat niet..lijkt wel of mijn trots zich dan op gaat spelen..



En uiteraard..jullie horen alleen mijn kant van het verhaal..nogmaals wij beide hebben schuld, ik moet ook absoluut veranderen..als het nog nodig is...Daar ben je zelf bij. Als jij rustig blijft en je respectvol gedraagt dan zal het hem niet kunnen lukken om er een strijd van te maken. Daarvoor zijn er altijd nog twee nodig.

Erg herkenbaar van die verwijtende manier van praten naar elkaar. Want mét elkaar praat je niet.



TIP: koop het het boek: HOUD ME VAST.



De schrijfster is therapeut en zeer gespecialiseerd in het begeleiden van stellen die totaal niet meer met elkaar op 1 lijn liggen en op punt staan van elkaar af te gaan.



Ik ben het boek ook aan het lezen en vind de resultaten zoals beschreven in het boek, bewonderingswaardig.



Als je echt wil dat het weer goed komt, leer naar elkaar opnieuw te luisteren en de emotionele verbintenis te hervinden.



Sterkte.

Rustig blijven. Niet jouw pijn op hem projecteren. Als je rustig praat en je werkelijke emotie laat zien, ipv je boosheid (boosheid is ook emotie) maar geef aan wat je daadwerkelijk pijn doet. En waarom je dat zo voelt. Niet gaan schelden of je stem verheffen. Je hoort elkaar dan helemaal niet meer.

En...is hij gebleven of toch vertrokken en onder welke omstandigheden....? Was ff nieuwsgierig..

Ik snap idd ook niet wt jullie bij elkaar doen en ik vind dat je het allemaal nogal vanuit jezelf bekijkt. JIj ebt blijkbaar wel met mensen erover kunnen praten en nu wil hij dat eindelijk een keer. Tja, en dat is dan jammer van jou avondje winkelen......



Ga op zoek naar iemand die wel bij je past. Dit wil je toch niet de rest van je leven.

quote:Nammma schreef op 21 mei 2010 @ 16:41:

Allereerst denk ik dat jullie toch hulp moeten zoeken. Relatietherapie, desnoods eerst alleen. Jullie kunnen niet communiceren samen, dan zullen jullie moeten leren. Dan is er nog het gebrek aan seks, dat wordt op den duur (is het nu al) funest voor een relatie, zéker als je er niet over kunt praten!Relatietherapie? Zo te lezen hebben ze het nooit leuk gehad. Je moet geen vierkantje door de vorm van een rondje willen proppen. As het niet past, dan past het niet, klaar.

gezelluuuug!

BlondElfje, wat rot, maar toch echt ook goed dat hij is weggegaan. Ik denk dat jullie allebei in de rust moeten komen en dan ook na kunnen denken of jullie er nog voor willen gaan. Jij houdt van hem, houdt hij ook van jou?

Ik vind jullie sexleven echt wel heel dramatisch! Weet je hoe dat komt?

Ik zou proberen hem idd te stimuleren om daar het hele weekend te blijven en niet telkens te smsen.

Los van hem, bedenk zelf ook of je zo je leven wilt slijten.

Leren ruzie maken zouden jullie dan echt moeten leren, maar o zo moeilijk!



Heel veel sterkte!

Lieve schat,



Afscheid nemen, dit is gewoon geen liefde en geen relatie. Hoeveel pijn het ook doet, ga voor het werkelijke geluk!



Succes!

Echt kopen dat boek.



Vertel hem in alle rust je onzekerheid, wat dat met je doet.

Waar je bang voor bent. Gooi je ziel open ipv je mond.



Echt, ik heb gelezen dat het kan werken op die manier.

Kijk naar je eigen aandeel in deze en oordeel niet over het zijne. Laat hem daarzelf over nadenken. Hij moet dat zelf voelen, kan het niet aangepraat krijgen door een ander.

quote:BlondElfje schreef op 21 mei 2010 @ 20:59:

Zo..ben ik weer!



Hij is inmiddels vertrokken..hij vroeg nog: 'wat doen we met eten..?' Oh ja, ik heb besloten dit weekend weg te gaan.

(dit alles per sms)..ook was hij behoorlijk rustig..eerder mooi weer spelend..toen ik thuis kwam.

Ga je vanavond pizza eten? Lekker!

Mooi weer he? En toen was zijn tas gepakt binnen een half uurtje ofzo..ik gaf 'm een kus en vroeg nog wanneer denk je weer thuis te komen..zegt hij: Waarschijnlijk morgen! :-S

Toen heb ik echt gezegd..misschien is het beter als je het hele weekend bij je ouders blijft..het gaat er toch om dat hij er over nadenkt..misschien duurt het wel langer.



Oh ja en zei ook nog: We SMSEN wel!!!

Ook toen heb ik gezegd..denk dat het beter is..als je iets te melden hebt..dat je me dan belt..



Dit was rond half 7 vanavond..ik was heel rustig ook..tot hij de deur uit liep..toen moest ik zo hard huilen..dat ik er nu nog hoofdpijn van heb..ben zelf ook zo enorm in de war..en vind het nu wel even lekker..de rust..heb net wel afleiding gezocht..door het huis extra te poetsen..en nu kijk ik TV.



Voel me wel nog steeds enorm nerveus en onrustig..ik ben bang wat eruit gaat komen..ik hoop dat hij er veel aan gaat hebben..en de rust terug weet te vinden..en zijn ' ei ' kwijt kan..volgens mij gaat hij vanavond een lang gesprek voeren met zijn broer..misschien helpt het.



Maar wil wel enige afstand..niet dat we gaan sms-en en bellen de hele tijd..want dan schiet het niet op dat je uit elkaar zit..(hoewel ik juist wel stiekem hoop op een lief SMSje -bloos-)



Wat betreft mijn avondje winkelen..dat is morgenmiddag..met mijn moeder..om mij op te vrolijken..en we hebben al contact gehad..dat we of alleen thuis blijven om te kletsen of alsnog gaan winkelen..ik ga zeker leuke dingen proberen te doen..om sterk te zijn/blijven..



En natuurlijk gun ik hem net zoveel geluk en rust..maar ik gun het mezelf ook.





Wat mij opvalt , en misschien zie jij het zelf niet zo omdat het hele kleine dingen zijn, maar je lijkt voortdurend tegen hem vertellen Wat hij moet doen.



Hij komt met een plan - ik ga voor één dag weg

En jij antwoord - nee, beter voor langer



Nog voor dat hij besloten heeft of jullie tijdens zijn afwezigheid überhaupt contact houden, misschien wil hij helemaal niet bellen of smsen, zeg jij al tegen hem wat jullie gaan doen.



- wij smsen wel



Zo van, Jouw Plannen zijn niet goed genoeg, en jij weet trouwens toch niet waar jij het over hebt.



Denk jij dat hij dan gemotiveerd is om met jouw te vrijen als jij toch beter weet hoe alles moet. En vooral als jij altijd beter weet hoe hij alles moet doen.



Jij wil duidelijk regie in handen hebben en dat zou een van de grootste afknappers voor hem kan zijn.



Ik zeg niet dat jij onderdanig alles moet doen wat hij besloten heeft, jij kan altijd zeggen wat jij wil. Maar voor Jullie en vooral Hem iedere keer beslissen Wat hij moet doen of wat beter is om te doen, is een van de redenen waarom hij met jouw wellicht niet wil vrijen.



En om jullie relatie te kunnen redden kan jij, om mee te beginnen, alleen in therapie gaan. Om te kijken wat jij in de eerste instantie aan jezelf kan doen. En op het moment dat je weet dat jij er alles aangedaan heb en hij weigert om maar iets te doen dan kan je pas richting hem wijzen.

Zeg altijd de waarheid, maar niet wat Jij Denkt dat Hij Moet Doen.



Het is belangrijk dat je zegt hoe Jij je Voelt.



Als jij oncomfortabel bent om de hele weekend alleen te zijn.



Kan je zeggen. - Ik zou mij alleen voelen als ik de hele weekend zonder jouw ben.



Of als jij hem niet wil zien omdat jij boos bent, kan je zegen - ik voel mij boos en geïrriteerd en het voelt oncomfortabel om de komende paar dagen jouw te zien.



Op die manier geef je aan hem de ruimte om zelf te beslissen wat hij er mee doet.



En wordt hij niet rond recommandeert door jouw. En als hij bij je blijft dan is het Zijn beslissing en niet uitvoering van één van jouw opdrachten.

Meid, je laat alles van hem afhangen. Als hij maar beslist na dit weekend dat hij nog verder wil. Als hij het nog maar ziet zitten.



Waarom zou je zelf dit weekend niet benutten om eens na te denken of deze relatie nog wel de moeite waard is om mee verder te gaan? Zoveel energie in te steken?



Zoals ik het lees loopt het eigenlijk al vanaf het begin niet goed. Dat kan, niet iedereen past bij elkaar. Jullie zijn toch met elkaar door blijven gaan. En dat heeft zich dus geuit in het (respectloze) gedrag waarin jullie nu beland zijn.



Ik vraag me echt serieus af of je van hem houdt, of dat je het idee van weer alleen zijn na een lange relatie eng vindt.

Jij was natuurlijk best jong toen jullie relatie begon, daardoor misschien erg moeilijk nu om afscheid te nemen van elkaar?



Jullie communiceren niet met elkaar, maken aan de lopende band ruzie, er is geen sex. Dat zijn wel erg veel punten om te moeten veranderen voor elkaar om fatsoenlijk door te kunnen gaan samen. En het zijn ook nog eens moeilijke punten, want hoe leer je om te communiceren met elkaar? (en dat kunnen jullie ook nog eens beide niet goed lees ik) Waarom is er al zolang geen sex meer? Heeft de een geen behoefte meer aan de ander en waarom is dat dan? En hoe doorbreek je het patroon van constant ruzie en verwijten maken?

Allemaal erg lastig!



Wat ik goed van je vindt is dat je hem de tijd geeft om na te denken. Maar denk zelf ook eens na. Laat hem ook maar eens weten dat jij het ook zat bent zo. Dus niet: denk jij dit weekend maar eens goed na en dan hoor ik het wel. Maar: ik ga dit weekend ook eens gebruiken om na te denken over ons. Daarna kunnen we dan een goed gesprek hebben over hoe we hiermee verder gaan.



Heel veel sterkte!

Ja BlondElfje, hele veel wijsheid staat hier allemaal geschreven. Dit is volgens mij ook de enige manier. Pas het toe en kijk hoe de uitwerking ervan is.



Hoe gaat het nu met je? Heb je lekker met de hond op de bank met bak chips tv gekeken?

Ik denk dat Elizey in dit geval een goed punt heeft. De manier waaróp je communiceert, is sfeerbepalend. Als je van jezelf weet dat je dominant bent, zou jouw manier van communiceren een van de oorzaken kunnen zijn dat jullie steeds in ruzie verzanden.

Misschien moet je dat bij hem aankaarten. Vertel hem dat je graag met hem verder wilt, maar dat het zo niet verder kan. Als hij het met je eens is, kun je voorstellen om écht met elkaar te praten. Ego's laten zijn voor wat ze zijn en echt naar elkaar luisteren. Als hij vindt dat je hem weer de les aan het lezen bent, moet hij de ruimte van jou krijgen om dat te zeggen. En dat kan op een heel normale eerlijke manier. Maar dan moet jij je ook openstellen voor zijn kritiek. Als hij iets doet wat jou mateloos irriteert, moet je van hem ook de mogelijkheid krijgen om te zeggen hoe je je daaronder voelt. Vertellen wat voor gevoel je krijgt als hij bepaald gedrag vertoont, werkt altijd veel beter dan vertellen wat hij fout doet.

Ik was ook altijd dominant. Ik vond mezelf altijd prima, maar had toch regelmatig woorden met mensen. Een goede vriendin van me had het lef om te zeggen dat ik wat minder bot en stug uit de hoek mocht komen. Ik stond daarvoor open en weet je wat? Ze had gewoon gelijk. Het zijn soms kleine dingetjes die erin sluipen en die je zelf niet meer ziet. Maar als je jezelf ervan bewust wordt, kun je er iets aan doen. Ik ben nog steeds niet Mrs. Tact, maar ik ben voor mijn omgeving een plezanter persoon (iig niet meer zo veroordelend).

Een relatie maak je leuk met z'n tweeën. Dus als hij jou ook nog steeds ziet zitten, moet jullie er allebei keihard aan trekken. Want als het al 5 jaar fout gaat, is er sprake van negatieve patronen. Die kunnen alleen doorbroken worden als je het allebei graag wilt en jezelf kwetsbaar opstelt voor de ander.

Een relatietherapeut (een goeie, bij wie je je op je gemak voelt. Ieder mens is anders en een therapeut is ook een mens. Soms moet je dus meerdere therapeuten ontmoeten voor je de 'juiste' gevonden hebt) lijkt me in dit geval een goede zet. Iemand die er neutraal in staat en op een eerlijke manier kan aangeven waar het bij jullie misgaat in de communicatie. Ook in dit geval moeten jullie je ego's even laten voor wat ze zijn en jullie doel nastreven: het weer gezellig krijgen met elkaar.



Succes

Ik snap je geloof ik niet helemaal. Hij mag je alleen bellen als hij wat te melden heeft, sms'en wil je niet en nu sms't hij niet en is het in jouw ogen al uit. Geldt dan toch ook voor jou: als je wat te melden hebt, bel je hem..

Ik zou zeggen...als je hem wilt spreken dan bel je hem toch? Lijkt me na 7 jaar de gewoonste zaak van wereld eerlijk gezegd.

Vind je eerlijk gezegd wel in je drama zitten, uit je OP klinkt nou niet echt de eeuwige liefde door

Bondelfje: Stap uit die slachtofferrol!!!!



Wat is er mis met 40 uur werken? Waarom zoek je geen nieuwe vriendinnen? Ga je op ene sport, club weet ik veel. Wat stel jij je afhankelijk op zeg. Ga een eigen leven opbouwen. Pas dan kun je een gezonde relatie aangaan met iemand.

je bent 27, je hebt al ruim 7 jaar een relatie en die keren dat je sex heb gehad met je vriend is op 1 hand te tellen?



Jullie schelden, schreeuwen en trekken/duwen naar elkaar. Pffff je kan ook altijd nog ALLEEN in therapie gaan om er achter te komen waarom JIJ zo deed en vooral: waarom je al jaaaaaren in deze situatie blijft hangen.



daarnaast krijg ik eerder het gevoel dat je niet durft los te laten uit trots dan omdat je echt heel veel van deze man houdt!

Je houdt je vast aan iets wat er niet meer is. en nog erger: nooit is geweest.



En je leven staat inderdaad volledig in het teken van hem! Misschien ben je wel heel erg bang om je eigen leven te leiden zonder hem en plak je daarom jezelf aan hem vast!

Elf, hij is je vriend. Wat is er mis met kwetsbaar opstellen? Stuur hem een smsje en zeg hem dat je verdrietig bent en hem mist en er alles aan wilt doen om het goed te laten gaan. Of beter: bel hem!



Misschien is dat het "probleem" wel een beetje, je stelt je te dominant op en laat niet merken dat je hem mist/wilt. Ik weet het niet hoor, ik ken je niet goed genoeg daarvoor, maar dit kwam even in mij op.

quote:BlondElfje schreef op 23 mei 2010 @ 11:54:

Mijn allergrootste angst..begint werkelijkheid te worden..ik zie het al voor me.. 27 jaar, geen vriendinnen meer over, allemaal verhuisd en zo nu en dan contact per mail, niet uit gaan, geen hobby's..een leven lang alleen en somber???



Ik pieker me suf..van hopen dat hij met ons door wilt gaan en ik zijn mooiste en geweldigste vrouw ever ben..tot hoe moet ik het allemaal opbrengen, mijn ouders moeten me financieel steunen, 40 uur werken per week, geen moment rust..hoe ga ik het redden????Dit klinkt meer alsof je bang bent dat je het alleen allemaal niet gaat redden, dan alsof je nou perse zo veel van hem houdt. Sinds wanneer is 40 uur werken per week een ramp van wereldformaat? Hele volksstammen doen dat. Een prima methode om zelfstandig te zijn zodat je ouders (of blijkbaar nu nog je vriend) je niet hoeven te onderhouden.

Waarom hou je van hem als ik vragen mag?