Seks
alle pijlers
vreemdgaan.
maandag 13 augustus 2012 om 08:00
ik zit al 5jaar in een goede relatie met mijn partner. We hebben een gezinnetje en dat werkt allemaal prima.
Enkel op seksueel vlak gaat het grondig mis. Ik kan de opwinding bij hem niet meer vinden, ik heb te vaak toegegeven zonder zin te hebben, dat seks meer als een verplichting tegenover hem is geworden. Hij brengt ook geen vernieuwing en geeft te weinig aandacht aan mij waardoor ik nooit echt genot kan hebben en na de seks met een leeg gevoel achterblijf. We hebben hier ook al uitgebreid over gepraat. Ik heb hem gezegd wat ik wel en niet graag heb maar toch blijft hij in het zelfde patroon bezig. Als er dan toch iets veranderd zat dit steeds uit mijn initiatief komen.
Ik vraag me dan ook af, ligt het misschien aan mij? Ben ik gewoon niet meer in staat om te genieten van seks.
Sinds kort is er een man op mijn pad gekomen waar ik wel een seksuele aantrekkingskracht voor voel. Maar verder ook niet meer. Wij hebben onlangs een keer seks gehad en die was op een totaal ander niveau dan die met mijn vaste partner. Ik weet dat mijn partner hier nooit iets van te weten mag komen, want hij zou het niet kunnen begrijpen. Dat mijn liefde voor hem totaal los staat van mijn lust tegenover de ander. Ook door te fantaseren over die andere man sta ik ook terug open om seks met mijn vaste partner te hebben. Maar ik blijf toch het gevoel hebben dat ik iets vreselijk heb gedaan, terwijl een deel van mij toch terug verlang naar die andere man. Kunnen jullie misschien jullie inzichten delen. Want ik voel me een emotionele puinhoop voor de moment.
Enkel op seksueel vlak gaat het grondig mis. Ik kan de opwinding bij hem niet meer vinden, ik heb te vaak toegegeven zonder zin te hebben, dat seks meer als een verplichting tegenover hem is geworden. Hij brengt ook geen vernieuwing en geeft te weinig aandacht aan mij waardoor ik nooit echt genot kan hebben en na de seks met een leeg gevoel achterblijf. We hebben hier ook al uitgebreid over gepraat. Ik heb hem gezegd wat ik wel en niet graag heb maar toch blijft hij in het zelfde patroon bezig. Als er dan toch iets veranderd zat dit steeds uit mijn initiatief komen.
Ik vraag me dan ook af, ligt het misschien aan mij? Ben ik gewoon niet meer in staat om te genieten van seks.
Sinds kort is er een man op mijn pad gekomen waar ik wel een seksuele aantrekkingskracht voor voel. Maar verder ook niet meer. Wij hebben onlangs een keer seks gehad en die was op een totaal ander niveau dan die met mijn vaste partner. Ik weet dat mijn partner hier nooit iets van te weten mag komen, want hij zou het niet kunnen begrijpen. Dat mijn liefde voor hem totaal los staat van mijn lust tegenover de ander. Ook door te fantaseren over die andere man sta ik ook terug open om seks met mijn vaste partner te hebben. Maar ik blijf toch het gevoel hebben dat ik iets vreselijk heb gedaan, terwijl een deel van mij toch terug verlang naar die andere man. Kunnen jullie misschien jullie inzichten delen. Want ik voel me een emotionele puinhoop voor de moment.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:04
Ik vind dat je maar een raar tegenstrijdig verhaal verteld. Daarbij vind ik vreemdgaan het laagste van het laagste wat je je eigen partner, waar je neem ik aan van houd(?) aan kunt doen. Ik begrijp dat het kan gebeuren maar in je begin post kan ik ook niet opmaken dat je er spijt van hebt, en dat is misschien nog wel het meest trieste van alles! Ik kan je geen advies brengen, behalve dan wellicht relatie therapie, eerlijk te zijn naar zowel jezelf als je partner en je diep, diep te gaan schamen!
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:10
quote:stout1975 schreef op 17 augustus 2012 @ 10:04:
Ehmmm, ik ben tegen vreemdgaan hoor, om hele goede redenen.
Soms zijn de zaken echter iets gecompliceerder als je zou denken.
Dat is het hem nou juist......het is niet gecompliceerd, maar wordt gecompliceerd omdat mensen inderdaad álles willen in het leven. En geen keuzes willen maken.
Daar is niks mis mee als je samen met je partner een besluit de monogame relatie op de schop te gooien, maar wel als de partner buiten spel wordt gezet door hem/haar in onwetendheid te laten..
Ehmmm, ik ben tegen vreemdgaan hoor, om hele goede redenen.
Soms zijn de zaken echter iets gecompliceerder als je zou denken.
Dat is het hem nou juist......het is niet gecompliceerd, maar wordt gecompliceerd omdat mensen inderdaad álles willen in het leven. En geen keuzes willen maken.
Daar is niks mis mee als je samen met je partner een besluit de monogame relatie op de schop te gooien, maar wel als de partner buiten spel wordt gezet door hem/haar in onwetendheid te laten..
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:13
Ik ben het inhoudelijk ook wel met je eens hoor Mopsie.
Maar never judge a man untill you've walked a mile in his shoes en zo...
In mijn geval is het niet zo moeilijk, ik was gewoon een domme lul.
Mijn besluit is nu ook duidelijk, geen monogame relaties meer voor mij.
Maar er zijn best situaties voor te stellen waar het allemaal niet zo simpel is.
Maar never judge a man untill you've walked a mile in his shoes en zo...
In mijn geval is het niet zo moeilijk, ik was gewoon een domme lul.
Mijn besluit is nu ook duidelijk, geen monogame relaties meer voor mij.
Maar er zijn best situaties voor te stellen waar het allemaal niet zo simpel is.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:19
quote:stout1975 schreef op 17 augustus 2012 @ 10:13:
Ik ben het inhoudelijk ook wel met je eens hoor Mopsie.
Maar never judge a man untill you've walked a mile in his shoes en zo...
In mijn geval is het niet zo moeilijk, ik was gewoon een domme lul.
Mijn besluit is nu ook duidelijk, geen monogame relaties meer voor mij.
Maar er zijn best situaties voor te stellen waar het allemaal niet zo simpel is.
Nogmaals, het is wél simpel. En als je mijn post een paar blz. geleden hebt gelezen, dan weet je ook dat ik niet 1 maar 2 miles heb gelopen in diverse shoes...........
Er wordt te makkelijk gedacht over vreemdgaan, en te moeilijk over uit elkaar gaan. Allemaal uit egoïstische beweegredenen.
Ik ben het inhoudelijk ook wel met je eens hoor Mopsie.
Maar never judge a man untill you've walked a mile in his shoes en zo...
In mijn geval is het niet zo moeilijk, ik was gewoon een domme lul.
Mijn besluit is nu ook duidelijk, geen monogame relaties meer voor mij.
Maar er zijn best situaties voor te stellen waar het allemaal niet zo simpel is.
Nogmaals, het is wél simpel. En als je mijn post een paar blz. geleden hebt gelezen, dan weet je ook dat ik niet 1 maar 2 miles heb gelopen in diverse shoes...........
Er wordt te makkelijk gedacht over vreemdgaan, en te moeilijk over uit elkaar gaan. Allemaal uit egoïstische beweegredenen.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:23
Weet ik wel hoor mopsie.
Mag ik even advocaat van de duivel spelen dan?
Stel nou eens dat je een ernstig gehandicapt kind hebt, waar je als ouders de zorg voor draagt. Dan heb je de behoefte, misschien zelfs de morele plicht om bij elkaar te blijven en die zorg samen te doen. Ook al is de vurige passie tussen de ouders nog maar een waakvlammetje.
Is het dan moreel verkeerd om zonder medeweten van je partner af en toe buiten de deur te neuken om het grotere kwaad, het uit elkaar gaan, te vermijden?
Mag ik even advocaat van de duivel spelen dan?
Stel nou eens dat je een ernstig gehandicapt kind hebt, waar je als ouders de zorg voor draagt. Dan heb je de behoefte, misschien zelfs de morele plicht om bij elkaar te blijven en die zorg samen te doen. Ook al is de vurige passie tussen de ouders nog maar een waakvlammetje.
Is het dan moreel verkeerd om zonder medeweten van je partner af en toe buiten de deur te neuken om het grotere kwaad, het uit elkaar gaan, te vermijden?
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:27
quote:stout1975 schreef op 17 augustus 2012 @ 10:23:
Weet ik wel hoor mopsie.
Mag ik even advocaat van de duivel spelen dan?
Stel nou eens dat je een ernstig gehandicapt kind hebt, waar je als ouders de zorg voor draagt. Dan heb je de behoefte, misschien zelfs de morele plicht om bij elkaar te blijven en die zorg samen te doen. Ook al is de vurige passie tussen de ouders nog maar een waakvlammetje.
Is het dan moreel verkeerd om zonder medeweten van je partner af en toe buiten de deur te neuken om het grotere kwaad, het uit elkaar gaan, te vermijden?
Ja. Want misschien wil de partner ook wel buiten de deur neuken, maar doet deze het niet vanwege eerder gemaakte afspraken. Door het niet uit te spreken, zet je de partner buiten spel.
En ook als je een gehandicapt kind hebt, kun je uit elkaar met oplossingen waardoor de zorg toch op beide schouders blijft rusten.
Weet ik wel hoor mopsie.
Mag ik even advocaat van de duivel spelen dan?
Stel nou eens dat je een ernstig gehandicapt kind hebt, waar je als ouders de zorg voor draagt. Dan heb je de behoefte, misschien zelfs de morele plicht om bij elkaar te blijven en die zorg samen te doen. Ook al is de vurige passie tussen de ouders nog maar een waakvlammetje.
Is het dan moreel verkeerd om zonder medeweten van je partner af en toe buiten de deur te neuken om het grotere kwaad, het uit elkaar gaan, te vermijden?
Ja. Want misschien wil de partner ook wel buiten de deur neuken, maar doet deze het niet vanwege eerder gemaakte afspraken. Door het niet uit te spreken, zet je de partner buiten spel.
En ook als je een gehandicapt kind hebt, kun je uit elkaar met oplossingen waardoor de zorg toch op beide schouders blijft rusten.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:29
weet je mopsie, ik kan het afkeuren, veroordelen enz, maar als je ziet hoeveel mensen er toch niet in staat zijn die eerlijkheid te tonen moet je denk ik toch concluderen dathet voor veel toch moeilijker is dan hier gezegt wordt.
Misschien is een mens dan toch zwakker en egoistischer dan we graag willen zien
Misschien is een mens dan toch zwakker en egoistischer dan we graag willen zien
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:29
Het is níet simpel. Alleen als je een vrij rechtlijnige en beperkte kijk hebt op mensen en hun keuzes en beweegredenen. Dan lijkt het simpel. Omdat je zelf vrij simpel bent misschien en omdat je toevallig in een relatie zit waarin de behoeftes redelijk overeen komen zonder al te grote aanpassingen te doen.
Mensen kunnen ontzettend worstelen met de grens tussen een ander kwetsen en zichzelf kwetsen. En omdat mensen nou eenmaal mensen zijn doen ze dan niet zulke handige dingen, want hé, als hij/zij het niet weet, dan is het ook niet schadelijk. Niet slim, niet handig.
Ik zit nu in zo'n proces. Mijn man weet dat ik niet monogaam kan en wil zijn. Volgens jullie boekje doe ik het helemaal netjes, nooit vreemdgegaan, alleen met toestemming. Maar dat doet vrijwel net zoveel pijn als wanneer ik het stiekem zou doen Want nu wordt mijn man dagelijks geconfronteerd dat ik iets wil wat hij niet wil, of waarvan hij nog niet weet wat hij ermee wil, is bang om mij kwijt te raken als hij niet toegeeft, hij is bang dat ik vreemdga als hij niet toegeeft en hij is bang dat hij geen relatie met me kan hebben als hij wél toegeeft.
Is dat dan zo'n geweldige oplossing? Dat je ik hier al 2 jaar in een soort spanningsveld zit omdat ik zo nodig open en eerlijk wil zijn? Dat ik mijn man dát aandoe, is dat zó netjes? Want, gek genoeg, houden we ontzettend veel van elkaar, we willen elkaar en ons gezin niet kwijt. Ik heb al zó vaak gedacht 'het was zoveel makkelijker geweest als ik het gewoon stiekem had gedaan'. Ik zou dat best kunnen zonder dat hij erachter komt namelijk, hij had niet alle pijn en ellende die hij nu wél heeft en mij wordt ook verweten dat ik open en eerlijk ben, want daardoor moet hij er iets mee en ik zet onze relatie op scherp. Is dát nou echt de allerbeste oplossing die er is?
En dan een simpel 'tja, dan moet je maar uit elkaar', is ook niet echt afdoende. Want de liefde is er geen spat minder door.
Mensen kunnen ontzettend worstelen met de grens tussen een ander kwetsen en zichzelf kwetsen. En omdat mensen nou eenmaal mensen zijn doen ze dan niet zulke handige dingen, want hé, als hij/zij het niet weet, dan is het ook niet schadelijk. Niet slim, niet handig.
Ik zit nu in zo'n proces. Mijn man weet dat ik niet monogaam kan en wil zijn. Volgens jullie boekje doe ik het helemaal netjes, nooit vreemdgegaan, alleen met toestemming. Maar dat doet vrijwel net zoveel pijn als wanneer ik het stiekem zou doen Want nu wordt mijn man dagelijks geconfronteerd dat ik iets wil wat hij niet wil, of waarvan hij nog niet weet wat hij ermee wil, is bang om mij kwijt te raken als hij niet toegeeft, hij is bang dat ik vreemdga als hij niet toegeeft en hij is bang dat hij geen relatie met me kan hebben als hij wél toegeeft.
Is dat dan zo'n geweldige oplossing? Dat je ik hier al 2 jaar in een soort spanningsveld zit omdat ik zo nodig open en eerlijk wil zijn? Dat ik mijn man dát aandoe, is dat zó netjes? Want, gek genoeg, houden we ontzettend veel van elkaar, we willen elkaar en ons gezin niet kwijt. Ik heb al zó vaak gedacht 'het was zoveel makkelijker geweest als ik het gewoon stiekem had gedaan'. Ik zou dat best kunnen zonder dat hij erachter komt namelijk, hij had niet alle pijn en ellende die hij nu wél heeft en mij wordt ook verweten dat ik open en eerlijk ben, want daardoor moet hij er iets mee en ik zet onze relatie op scherp. Is dát nou echt de allerbeste oplossing die er is?
En dan een simpel 'tja, dan moet je maar uit elkaar', is ook niet echt afdoende. Want de liefde is er geen spat minder door.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:31
quote:Mopsie41 schreef op 17 augustus 2012 @ 10:27:
[...]
Ja. Want misschien wil de partner ook wel buiten de deur neuken, maar doet deze het niet vanwege eerder gemaakte afspraken. Door het niet uit te spreken, zet je de partner buiten spel.
Ik ben het volledig met je eens.
En ook als je een gehandicapt kind hebt, kun je uit elkaar met oplossingen waardoor de zorg toch op beide schouders blijft rusten.Ook waar, daarom ben ik er ook voor om door de zure appel heen te bijten.
[...]
Ja. Want misschien wil de partner ook wel buiten de deur neuken, maar doet deze het niet vanwege eerder gemaakte afspraken. Door het niet uit te spreken, zet je de partner buiten spel.
Ik ben het volledig met je eens.
En ook als je een gehandicapt kind hebt, kun je uit elkaar met oplossingen waardoor de zorg toch op beide schouders blijft rusten.Ook waar, daarom ben ik er ook voor om door de zure appel heen te bijten.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:33
quote:stout1975 schreef op 17 augustus 2012 @ 10:28:
Heej, we zijn het met elkaar oneens!
Moeten we nu gaan schelden en zo dan?
Ik zal nooit iemand aanraden om vreemd te gaan, of het zomaar goedkeuren.
Maar geloof gewoon niet in een absolute moraal.Ik merk een overeenkomst, maar heb geen plek meer, heb al man en minnaar
Heej, we zijn het met elkaar oneens!
Moeten we nu gaan schelden en zo dan?
Ik zal nooit iemand aanraden om vreemd te gaan, of het zomaar goedkeuren.
Maar geloof gewoon niet in een absolute moraal.Ik merk een overeenkomst, maar heb geen plek meer, heb al man en minnaar
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:34
Oh en ik kan ook niet zomaar mijn persoonlijkheid en behoefte overboord zetten. Helaas. Want dan deed ik het wel. Dus het is óf het gesprek aangaan en je relatie onder druk zetten, wat ontzettend veel tijd, pijn en moeite kost, waarmee je je partner vreselijk veel pijn doet óf jezelf vreselijk veel pijn doen en wegcijferen (want zo simpel als 'ja, mensen willen alles en zijn gewoon verwend is het écht niet) óf de makkelijke weg kiezen en vreemdgaan. En dat is óók niet een makkelijke weg.
Dingen zijn zelden simpel. Alleen van buitenaf.
Dingen zijn zelden simpel. Alleen van buitenaf.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:35
Ik ga niet schelden, ik ga gewoon met dingen gooien....
Er bestaat ook geen absolute moraal, en een ieder gaat met zaken om zoals hij/zij dat goed acht.
Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken, beide kanten van de medaille gezien hebbende, en ik kies voor uit elkaar zodra vreemdgaan zijn intrede heeft gedaan.
Op naar de volgende die beter bij me past.
Er bestaat ook geen absolute moraal, en een ieder gaat met zaken om zoals hij/zij dat goed acht.
Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken, beide kanten van de medaille gezien hebbende, en ik kies voor uit elkaar zodra vreemdgaan zijn intrede heeft gedaan.
Op naar de volgende die beter bij me past.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:37
En van zinnen als 'ja, je hebt gewoon jeuk', daarmee zet je iemands behoeftes en verlangens wel érg buitenspel. En dat maakt het ook zo moeilijk om te bespreken binnen je relatie. Want je wordt vrij makkelijk en snel weggezet als slettebak die nou eenmaal haar behoeftes niet onder controle heeft en geen moeite wil doen om monogaam te blijven.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:40
quote:stout1975 schreef op 17 augustus 2012 @ 10:36:
Goed verhaal Herfstig. Maar ook een moeilijk verhaal.
Ik hoop dat het je lukt, niet alleen omdat ik in jouw broekje wil ( )
Maar ook omdat ik zelf die worsteling heb gehad in een relatie, en het bij mij dus genadeloos mislukt is.
Je bent de eerste, goed? Of nee, sorry, tweede
Het is ook een moeilijk verhaal. Het gaat ook niet om een keer jeuk hebben en toevallig een leuke buurman hebben. Het gaat om veel dieperliggende zaken dan dat.
Goed verhaal Herfstig. Maar ook een moeilijk verhaal.
Ik hoop dat het je lukt, niet alleen omdat ik in jouw broekje wil ( )
Maar ook omdat ik zelf die worsteling heb gehad in een relatie, en het bij mij dus genadeloos mislukt is.
Je bent de eerste, goed? Of nee, sorry, tweede
Het is ook een moeilijk verhaal. Het gaat ook niet om een keer jeuk hebben en toevallig een leuke buurman hebben. Het gaat om veel dieperliggende zaken dan dat.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:42
Niet iedereen voel zich in een (gelukkige!) relatie vrij om dingen te bespreken. Sommige mensen ervaren het als buitengewoon lastig of zelfs onmogelijk om dingen aan te kaarten. En die blijven dan ook onbespreekbaar .
Een aantal mannelijke collega`s van mij vertelden dat het niet mogelijk is om onderwerpen zoals vreemgaan te bespreken thuis. Omdat dit dan meteen zou worden gezien door hun vrouw als een signaal dat er iets aan de hand zou zijn.
Openheid en eerlijkheid is dan ook wat betreft dit onderwerp bij hen thuis lastig.
Een aantal mannelijke collega`s van mij vertelden dat het niet mogelijk is om onderwerpen zoals vreemgaan te bespreken thuis. Omdat dit dan meteen zou worden gezien door hun vrouw als een signaal dat er iets aan de hand zou zijn.
Openheid en eerlijkheid is dan ook wat betreft dit onderwerp bij hen thuis lastig.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:45
quote:plurque schreef op 17 augustus 2012 @ 10:42:
Niet iedereen voel zich in een (gelukkige!) relatie vrij om dingen te bespreken. Sommige mensen ervaren het als buitengewoon lastig of zelfs onmogelijk om dingen aan te kaarten. En die blijven dan ook onbespreekbaar .
Een aantal mannelijke collega`s van mij vertelden dat het niet mogelijk is om onderwerpen zoals vreemgaan te bespreken thuis. Omdat dit dan meteen zou worden gezien door hun vrouw als een signaal dat er iets aan de hand zou zijn.
Openheid en eerlijkheid is dan ook wat betreft dit onderwerp bij hen thuis lastig.
Dat is ook nog eens waar. Dat maakt het geen excuus om het dan maar niet te doen, maar als je partner keer op keer niet wil praten, jouw behoeftes aan de kant schuift, niets wil horen en je elke keer dat je je kwetsbaar opstelt het deksel op je neus krijgt en gekwetst wordt, dan houdt het een keer op. Helaas houdt dat niet in dat je ook meteen van je relatie af wilt of dat je eigen behoeftes meteen over zijn.
En dan is vreemdgaan nog steeds fout, maar nogmaals: Ik wil de eerste mens hier wel eens zien die nog nooit iets fout heeft gedaan.
Niet iedereen voel zich in een (gelukkige!) relatie vrij om dingen te bespreken. Sommige mensen ervaren het als buitengewoon lastig of zelfs onmogelijk om dingen aan te kaarten. En die blijven dan ook onbespreekbaar .
Een aantal mannelijke collega`s van mij vertelden dat het niet mogelijk is om onderwerpen zoals vreemgaan te bespreken thuis. Omdat dit dan meteen zou worden gezien door hun vrouw als een signaal dat er iets aan de hand zou zijn.
Openheid en eerlijkheid is dan ook wat betreft dit onderwerp bij hen thuis lastig.
Dat is ook nog eens waar. Dat maakt het geen excuus om het dan maar niet te doen, maar als je partner keer op keer niet wil praten, jouw behoeftes aan de kant schuift, niets wil horen en je elke keer dat je je kwetsbaar opstelt het deksel op je neus krijgt en gekwetst wordt, dan houdt het een keer op. Helaas houdt dat niet in dat je ook meteen van je relatie af wilt of dat je eigen behoeftes meteen over zijn.
En dan is vreemdgaan nog steeds fout, maar nogmaals: Ik wil de eerste mens hier wel eens zien die nog nooit iets fout heeft gedaan.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:48
plurque ik denk dat voor vrouwen het ook een teken is dat er iets aan de hand is, jij kan het als man wel luchtig zien, maar voor veel vrouwen voelt het toch als niet meer leuk genoeg zijn, niet meer genoeg zijn omdat je behoefte hebt aan een andere vrouw op sexgebied.
Ik denk dat je het zeker niet moet brengen als "ik wil vreemdgaan" maar moet verduidelijken waar dan de behoefte ligt en wat het zeker niet betekend voor de relatie.
Maar veel mannen zijn als de dood dat hun vrouw dan ook wil. Maakte mee dat mannen mee wilde naar een parenclub, als we voorstelde "overleg het met je vrouw" kregen we "met mijn vrouw?!! nee zo iets doe ik niet met mijn vrouw!"
Of een man alleen in parenclub die vertelde dat zijn vrouw er nog"niet aan toe was, waarop mijn man vroeg, "je vrouw niet of jij niet?
Ik denk dat je het zeker niet moet brengen als "ik wil vreemdgaan" maar moet verduidelijken waar dan de behoefte ligt en wat het zeker niet betekend voor de relatie.
Maar veel mannen zijn als de dood dat hun vrouw dan ook wil. Maakte mee dat mannen mee wilde naar een parenclub, als we voorstelde "overleg het met je vrouw" kregen we "met mijn vrouw?!! nee zo iets doe ik niet met mijn vrouw!"
Of een man alleen in parenclub die vertelde dat zijn vrouw er nog"niet aan toe was, waarop mijn man vroeg, "je vrouw niet of jij niet?
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:48
quote:herfstig schreef op 17 augustus 2012 @ 10:29:
Het is níet simpel. Alleen als je een vrij rechtlijnige en beperkte kijk hebt op mensen en hun keuzes en beweegredenen. Dan lijkt het simpel. Omdat je zelf vrij simpel bent misschien en omdat je toevallig in een relatie zit waarin de behoeftes redelijk overeen komen zonder al te grote aanpassingen te doen.
Laat mij maar lekker simpel zijn dan, ik zit niet vast in een moeilijke relatie met veel gedoe, gekwetste gevoelens, spanningsvelden, verlangens die binnen de relatie niet beantwoord worden.
Daarnaast, je had kunnen lezen dat ik wel degelijk bekend met beide kanten van het verhaal, dus mij betichten van een beperkte kijk en simpelheid slaat als lul op Dirk. Ik weet precies welke problemen en worstelingen zowel de vreemdganger, als bedrogene doormaken.
Ik heb in beide gevallen voor weggaan gekozen.
Mensen kunnen ontzettend worstelen met de grens tussen een ander kwetsen en zichzelf kwetsen. En omdat mensen nou eenmaal mensen zijn doen ze dan niet zulke handige dingen, want hé, als hij/zij het niet weet, dan is het ook niet schadelijk. Niet slim, niet handig.
Ik zit nu in zo'n proces. Mijn man weet dat ik niet monogaam kan en wil zijn. Volgens jullie boekje doe ik het helemaal netjes, nooit vreemdgegaan, alleen met toestemming. Maar dat doet vrijwel net zoveel pijn als wanneer ik het stiekem zou doen Want nu wordt mijn man dagelijks geconfronteerd dat ik iets wil wat hij niet wil, of waarvan hij nog niet weet wat hij ermee wil, is bang om mij kwijt te raken als hij niet toegeeft, hij is bang dat ik vreemdga als hij niet toegeeft en hij is bang dat hij geen relatie met me kan hebben als hij wél toegeeft.
Is dat dan zo'n geweldige oplossing? Dat je ik hier al 2 jaar in een soort spanningsveld zit omdat ik zo nodig open en eerlijk wil zijn? Dat ik mijn man dát aandoe, is dat zó netjes? Want, gek genoeg, houden we ontzettend veel van elkaar, we willen elkaar en ons gezin niet kwijt. Ik heb al zó vaak gedacht 'het was zoveel makkelijker geweest als ik het gewoon stiekem had gedaan'. Ik zou dat best kunnen zonder dat hij erachter komt namelijk, hij had niet alle pijn en ellende die hij nu wél heeft en mij wordt ook verweten dat ik open en eerlijk ben, want daardoor moet hij er iets mee en ik zet onze relatie op scherp. Is dát nou echt de allerbeste oplossing die er is?
Als je echt zoveel van iemand houdt, ben je ook bereid dingen te laten die een ander ongelukkig maken. Maar dat is mijn mening. Daarnaast begrijp ik nooit zo waarom iemand die monogamie aanhangt, kiest voor iemand die dat niet wil. En vice versa.
En dan een simpel 'tja, dan moet je maar uit elkaar', is ook niet echt afdoende. Want de liefde is er geen spat minder door.
Ach liefde.....wat blijft er op den duur nog van over na al dat gedoe, spanningen, ruzies, en ongelijke machtsverhoudingen. Je relatie loopt toch een deuk op.
Dan kies ik liever voor een nieuwe liefde, een alles in één pakket waar ik opnieuw dolgelukkig mee kan worden.
Zoals ik nu dus heb, na vele omzwervingen in relatie-land.
Het is níet simpel. Alleen als je een vrij rechtlijnige en beperkte kijk hebt op mensen en hun keuzes en beweegredenen. Dan lijkt het simpel. Omdat je zelf vrij simpel bent misschien en omdat je toevallig in een relatie zit waarin de behoeftes redelijk overeen komen zonder al te grote aanpassingen te doen.
Laat mij maar lekker simpel zijn dan, ik zit niet vast in een moeilijke relatie met veel gedoe, gekwetste gevoelens, spanningsvelden, verlangens die binnen de relatie niet beantwoord worden.
Daarnaast, je had kunnen lezen dat ik wel degelijk bekend met beide kanten van het verhaal, dus mij betichten van een beperkte kijk en simpelheid slaat als lul op Dirk. Ik weet precies welke problemen en worstelingen zowel de vreemdganger, als bedrogene doormaken.
Ik heb in beide gevallen voor weggaan gekozen.
Mensen kunnen ontzettend worstelen met de grens tussen een ander kwetsen en zichzelf kwetsen. En omdat mensen nou eenmaal mensen zijn doen ze dan niet zulke handige dingen, want hé, als hij/zij het niet weet, dan is het ook niet schadelijk. Niet slim, niet handig.
Ik zit nu in zo'n proces. Mijn man weet dat ik niet monogaam kan en wil zijn. Volgens jullie boekje doe ik het helemaal netjes, nooit vreemdgegaan, alleen met toestemming. Maar dat doet vrijwel net zoveel pijn als wanneer ik het stiekem zou doen Want nu wordt mijn man dagelijks geconfronteerd dat ik iets wil wat hij niet wil, of waarvan hij nog niet weet wat hij ermee wil, is bang om mij kwijt te raken als hij niet toegeeft, hij is bang dat ik vreemdga als hij niet toegeeft en hij is bang dat hij geen relatie met me kan hebben als hij wél toegeeft.
Is dat dan zo'n geweldige oplossing? Dat je ik hier al 2 jaar in een soort spanningsveld zit omdat ik zo nodig open en eerlijk wil zijn? Dat ik mijn man dát aandoe, is dat zó netjes? Want, gek genoeg, houden we ontzettend veel van elkaar, we willen elkaar en ons gezin niet kwijt. Ik heb al zó vaak gedacht 'het was zoveel makkelijker geweest als ik het gewoon stiekem had gedaan'. Ik zou dat best kunnen zonder dat hij erachter komt namelijk, hij had niet alle pijn en ellende die hij nu wél heeft en mij wordt ook verweten dat ik open en eerlijk ben, want daardoor moet hij er iets mee en ik zet onze relatie op scherp. Is dát nou echt de allerbeste oplossing die er is?
Als je echt zoveel van iemand houdt, ben je ook bereid dingen te laten die een ander ongelukkig maken. Maar dat is mijn mening. Daarnaast begrijp ik nooit zo waarom iemand die monogamie aanhangt, kiest voor iemand die dat niet wil. En vice versa.
En dan een simpel 'tja, dan moet je maar uit elkaar', is ook niet echt afdoende. Want de liefde is er geen spat minder door.
Ach liefde.....wat blijft er op den duur nog van over na al dat gedoe, spanningen, ruzies, en ongelijke machtsverhoudingen. Je relatie loopt toch een deuk op.
Dan kies ik liever voor een nieuwe liefde, een alles in één pakket waar ik opnieuw dolgelukkig mee kan worden.
Zoals ik nu dus heb, na vele omzwervingen in relatie-land.
vrijdag 17 augustus 2012 om 10:50
