Seks
alle pijlers
vreemdgaan.
maandag 13 augustus 2012 om 08:00
ik zit al 5jaar in een goede relatie met mijn partner. We hebben een gezinnetje en dat werkt allemaal prima.
Enkel op seksueel vlak gaat het grondig mis. Ik kan de opwinding bij hem niet meer vinden, ik heb te vaak toegegeven zonder zin te hebben, dat seks meer als een verplichting tegenover hem is geworden. Hij brengt ook geen vernieuwing en geeft te weinig aandacht aan mij waardoor ik nooit echt genot kan hebben en na de seks met een leeg gevoel achterblijf. We hebben hier ook al uitgebreid over gepraat. Ik heb hem gezegd wat ik wel en niet graag heb maar toch blijft hij in het zelfde patroon bezig. Als er dan toch iets veranderd zat dit steeds uit mijn initiatief komen.
Ik vraag me dan ook af, ligt het misschien aan mij? Ben ik gewoon niet meer in staat om te genieten van seks.
Sinds kort is er een man op mijn pad gekomen waar ik wel een seksuele aantrekkingskracht voor voel. Maar verder ook niet meer. Wij hebben onlangs een keer seks gehad en die was op een totaal ander niveau dan die met mijn vaste partner. Ik weet dat mijn partner hier nooit iets van te weten mag komen, want hij zou het niet kunnen begrijpen. Dat mijn liefde voor hem totaal los staat van mijn lust tegenover de ander. Ook door te fantaseren over die andere man sta ik ook terug open om seks met mijn vaste partner te hebben. Maar ik blijf toch het gevoel hebben dat ik iets vreselijk heb gedaan, terwijl een deel van mij toch terug verlang naar die andere man. Kunnen jullie misschien jullie inzichten delen. Want ik voel me een emotionele puinhoop voor de moment.
Enkel op seksueel vlak gaat het grondig mis. Ik kan de opwinding bij hem niet meer vinden, ik heb te vaak toegegeven zonder zin te hebben, dat seks meer als een verplichting tegenover hem is geworden. Hij brengt ook geen vernieuwing en geeft te weinig aandacht aan mij waardoor ik nooit echt genot kan hebben en na de seks met een leeg gevoel achterblijf. We hebben hier ook al uitgebreid over gepraat. Ik heb hem gezegd wat ik wel en niet graag heb maar toch blijft hij in het zelfde patroon bezig. Als er dan toch iets veranderd zat dit steeds uit mijn initiatief komen.
Ik vraag me dan ook af, ligt het misschien aan mij? Ben ik gewoon niet meer in staat om te genieten van seks.
Sinds kort is er een man op mijn pad gekomen waar ik wel een seksuele aantrekkingskracht voor voel. Maar verder ook niet meer. Wij hebben onlangs een keer seks gehad en die was op een totaal ander niveau dan die met mijn vaste partner. Ik weet dat mijn partner hier nooit iets van te weten mag komen, want hij zou het niet kunnen begrijpen. Dat mijn liefde voor hem totaal los staat van mijn lust tegenover de ander. Ook door te fantaseren over die andere man sta ik ook terug open om seks met mijn vaste partner te hebben. Maar ik blijf toch het gevoel hebben dat ik iets vreselijk heb gedaan, terwijl een deel van mij toch terug verlang naar die andere man. Kunnen jullie misschien jullie inzichten delen. Want ik voel me een emotionele puinhoop voor de moment.
zaterdag 18 augustus 2012 om 01:32
Die leernichten heb ik ook liever niet, maar meestal heb ik niet zoveel te willen.
Die paar keer per jaar dat dit gebeurt wegen dus niet op tegen de 350 andere dagen waarin ik je gewone zeb ben, net als voorheen je liefhebbende echtgenoot en potente partner, niks veranderd.
Gevoel, als in: het voelt niet goed, dat is een lastige....
Die paar keer per jaar dat dit gebeurt wegen dus niet op tegen de 350 andere dagen waarin ik je gewone zeb ben, net als voorheen je liefhebbende echtgenoot en potente partner, niks veranderd.
Gevoel, als in: het voelt niet goed, dat is een lastige....
zaterdag 18 augustus 2012 om 01:35
zaterdag 18 augustus 2012 om 01:40
quote:zeb schreef op 18 augustus 2012 @ 01:32:
Die leernichten heb ik ook liever niet, maar meestal heb ik niet zoveel te willen.
Die paar keer per jaar dat dit gebeurt wegen dus niet op tegen de 350 andere dagen waarin ik je gewone zeb ben, net als voorheen je liefhebbende echtgenoot en potente partner, niks veranderd.
Maar daar zit bij mij dus de kneep: ik kan het niet loskoppelen.
Ik kan me niet voorstellen dat je dan nog ook opgewonden raakt van mij, niet onbewust een vergelijkend waren onderzoek instelt.
Zelf zou ik zoiets hebben van: hij doet het nu met mij, maar had waarschijnlijk liever een naaldhak in zijn zak willen hebben, door een mooie gemaskerde dame.
Ik sla helemaal dicht. Ik stel me niet meer open voor jouw liefde, ik sluit me ervoor af. De confrontatie met waarin ik tekort schiet ga ik uit de weg.
Ik kan het gewoon niet goed uitleggen. Het is niet voor mij weggelegd. Swingen/parenclub evenmin. Ik ben daarin heel saai.......maar gelukkig houdt mijn vriend van saai. Dat scheelt.
Gevoel, als in: het voelt niet goed, dat is een lastige....
Die leernichten heb ik ook liever niet, maar meestal heb ik niet zoveel te willen.
Die paar keer per jaar dat dit gebeurt wegen dus niet op tegen de 350 andere dagen waarin ik je gewone zeb ben, net als voorheen je liefhebbende echtgenoot en potente partner, niks veranderd.
Maar daar zit bij mij dus de kneep: ik kan het niet loskoppelen.
Ik kan me niet voorstellen dat je dan nog ook opgewonden raakt van mij, niet onbewust een vergelijkend waren onderzoek instelt.
Zelf zou ik zoiets hebben van: hij doet het nu met mij, maar had waarschijnlijk liever een naaldhak in zijn zak willen hebben, door een mooie gemaskerde dame.
Ik sla helemaal dicht. Ik stel me niet meer open voor jouw liefde, ik sluit me ervoor af. De confrontatie met waarin ik tekort schiet ga ik uit de weg.
Ik kan het gewoon niet goed uitleggen. Het is niet voor mij weggelegd. Swingen/parenclub evenmin. Ik ben daarin heel saai.......maar gelukkig houdt mijn vriend van saai. Dat scheelt.
Gevoel, als in: het voelt niet goed, dat is een lastige....
zaterdag 18 augustus 2012 om 02:01
Ik schreef al mopsie, gevoel is een lastige, dat praat ik zelfs niet recht. Tussen je oren werkt het anders dan de theorie die ik aandraag. Mag het allemaal helder en redelijk zijn, als je gevoel zegt dat het niet ok is, dan is het niet ok.
Jij noemt jezelf saai, ik noem je gewoon gewoon.
Misschien heb je wat aan die tips van me, verras je je vriend met een naald door zijn ballen.
Niet zeggen dat je het van mij hebt hoor
Jij noemt jezelf saai, ik noem je gewoon gewoon.
Misschien heb je wat aan die tips van me, verras je je vriend met een naald door zijn ballen.
Niet zeggen dat je het van mij hebt hoor
zaterdag 18 augustus 2012 om 02:10
quote:zeb schreef op 18 augustus 2012 @ 02:01:
Ik schreef al mopsie, gevoel is een lastige, dat praat ik zelfs niet recht. Tussen je oren werkt het anders dan de theorie die ik aandraag. Mag het allemaal helder en redelijk zijn, als je gevoel zegt dat het niet ok is, dan is het niet ok.
Jij noemt jezelf saai, ik noem je gewoon gewoon.
Misschien heb je wat aan die tips van me, verras je je vriend met een naald door zijn ballen.
Niet zeggen dat je het van mij hebt hoor
Nou, ik zie een houten plank, een paar ballen, wat spijkertjes en een hamer, hélemaal zitten! Nou hij nog.........
Als hem dat te heftig is, kom ik met de naald. Dan valt het alleen maar mee.
Ik schreef al mopsie, gevoel is een lastige, dat praat ik zelfs niet recht. Tussen je oren werkt het anders dan de theorie die ik aandraag. Mag het allemaal helder en redelijk zijn, als je gevoel zegt dat het niet ok is, dan is het niet ok.
Jij noemt jezelf saai, ik noem je gewoon gewoon.
Misschien heb je wat aan die tips van me, verras je je vriend met een naald door zijn ballen.
Niet zeggen dat je het van mij hebt hoor
Nou, ik zie een houten plank, een paar ballen, wat spijkertjes en een hamer, hélemaal zitten! Nou hij nog.........
Als hem dat te heftig is, kom ik met de naald. Dan valt het alleen maar mee.
zaterdag 18 augustus 2012 om 11:14
Mopsie
Wat kan het 'leven' hier toch een stuk prettiger zijn als je elkaar respecteert
Bovenstaande posts van gisteren avond, laten zien dat ook wij, ook al staan onze gevoelens, en ervaringen rechtlijnig tegenover elkaar, op een normale wijze kunnen communiceren.
Ik zal nooit jouw gevoel, of jouw ideeën hierin bekritiseren, en zal ook nooit iemand mijn keuzes aanbevelen of willen opdringen.
Het enige wat ik kan, is omschrijven wat ik voel, beschrijven wat ik meemaak, en mijn ervaringen delen.. en openstaan om vragen te beantwoorden.
Dank je!
Wat kan het 'leven' hier toch een stuk prettiger zijn als je elkaar respecteert
Bovenstaande posts van gisteren avond, laten zien dat ook wij, ook al staan onze gevoelens, en ervaringen rechtlijnig tegenover elkaar, op een normale wijze kunnen communiceren.
Ik zal nooit jouw gevoel, of jouw ideeën hierin bekritiseren, en zal ook nooit iemand mijn keuzes aanbevelen of willen opdringen.
Het enige wat ik kan, is omschrijven wat ik voel, beschrijven wat ik meemaak, en mijn ervaringen delen.. en openstaan om vragen te beantwoorden.
Dank je!
zaterdag 18 augustus 2012 om 12:50
quote:Sensual_D schreef op 18 augustus 2012 @ 11:14:
Mopsie
Wat kan het 'leven' hier toch een stuk prettiger zijn als je elkaar respecteert
Bovenstaande posts van gisteren avond, laten zien dat ook wij, ook al staan onze gevoelens, en ervaringen rechtlijnig tegenover elkaar, op een normale wijze kunnen communiceren.
Helemaal mee eens! Mopsie, mooie posts!
Mopsie
Wat kan het 'leven' hier toch een stuk prettiger zijn als je elkaar respecteert
Bovenstaande posts van gisteren avond, laten zien dat ook wij, ook al staan onze gevoelens, en ervaringen rechtlijnig tegenover elkaar, op een normale wijze kunnen communiceren.
Helemaal mee eens! Mopsie, mooie posts!
zaterdag 18 augustus 2012 om 13:06
Hoi Sense,
Je hebt helemaal gelijk. Ik weet zelf best dat ik heel ongenuanceerd kan overkomen, rechtlijnig, bekritiserend.
Toch hoop ik dat je van me aan wil nemen, dat ik een ieders keus respecteer en zaken van vele kanten kan bekijken, en kan begrijpen waarom mensen doen wat ze doen.
Maar ik laat me iets teveel leiden door het gevoel aan de zijde te moeten staan van de "underdog", de bedrogene, de gekwetste. Omdat ik zelf door diepe dalen ben gegaan, door toedoen van een ander.
En dat veroorzaakt ook conflicten in mezelf, want ik snap namelijk beide partijen bijzonder goed.
Ik ben aan de andere kant oneerlijk ben geweest in het verleden en het daar nog steeds niet mee eens ben, ookal had ik wél goede redenen. Maar ik weet dat ik daar mensen ernstig mee gekwetst heb.
Nouja, gelukkig is niemand hetzelfde en we doen nou eenmaal wat we doen.
Fijne dag nog!
Je hebt helemaal gelijk. Ik weet zelf best dat ik heel ongenuanceerd kan overkomen, rechtlijnig, bekritiserend.
Toch hoop ik dat je van me aan wil nemen, dat ik een ieders keus respecteer en zaken van vele kanten kan bekijken, en kan begrijpen waarom mensen doen wat ze doen.
Maar ik laat me iets teveel leiden door het gevoel aan de zijde te moeten staan van de "underdog", de bedrogene, de gekwetste. Omdat ik zelf door diepe dalen ben gegaan, door toedoen van een ander.
En dat veroorzaakt ook conflicten in mezelf, want ik snap namelijk beide partijen bijzonder goed.
Ik ben aan de andere kant oneerlijk ben geweest in het verleden en het daar nog steeds niet mee eens ben, ookal had ik wél goede redenen. Maar ik weet dat ik daar mensen ernstig mee gekwetst heb.
Nouja, gelukkig is niemand hetzelfde en we doen nou eenmaal wat we doen.
Fijne dag nog!
zondag 19 augustus 2012 om 21:20
quote:Mopsie41 schreef op 18 augustus 2012 @ 01:04:
[...]
Toch voelt het voor mij als tekortschieten/falen, omdat ik niet aan een behoefte kan voldoen. Het gaat er niet om of ik het de ander gun, want dat doe ik wel. Maar ik trek me dan terug en haak af.
Niet bewust, maar het proces van emotioneel losweken wordt automatisch in gang gezet. En dan is het eigenlijk al klaar.
Ik zou me zeker niet meer bijzonder voelen, of speciaal voor de partner. Inderdaad: ik plaats mezelf in een competitie die nooit te winnen is.
Iemand die anders zo veel van me houd dat hij me dit gunt me zo vrij kan laten uit liefde is anders wel heel bijzonder voor iemand die dit mag hoor, wie anders neemt je zo als je bent, gunt je zoveel? dan wil je toch niet weg? het spreekwoord zegt "zand en zeep liggen beter in een open hand dan in een vuist, in een vuist zal het je ontglippen"n
bij iemand die je zoveel vrijheid geeft uit liefde is het goed toeven en die is dus heel speciaal voor je, voor mij is mijn man de gene die blijkbaar zo mij neemt zoals ik ben, me zo vrij kan laten te zijn wie ik ben dat dat nu juist de reden is hem als bijzonder te zien, wie anders geeft me dit en houd zoveel van me? waarom zou ik dan nog weggaan ik heb geen reden als ik beide toch mag?
[...]
Toch voelt het voor mij als tekortschieten/falen, omdat ik niet aan een behoefte kan voldoen. Het gaat er niet om of ik het de ander gun, want dat doe ik wel. Maar ik trek me dan terug en haak af.
Niet bewust, maar het proces van emotioneel losweken wordt automatisch in gang gezet. En dan is het eigenlijk al klaar.
Ik zou me zeker niet meer bijzonder voelen, of speciaal voor de partner. Inderdaad: ik plaats mezelf in een competitie die nooit te winnen is.
Iemand die anders zo veel van me houd dat hij me dit gunt me zo vrij kan laten uit liefde is anders wel heel bijzonder voor iemand die dit mag hoor, wie anders neemt je zo als je bent, gunt je zoveel? dan wil je toch niet weg? het spreekwoord zegt "zand en zeep liggen beter in een open hand dan in een vuist, in een vuist zal het je ontglippen"n
bij iemand die je zoveel vrijheid geeft uit liefde is het goed toeven en die is dus heel speciaal voor je, voor mij is mijn man de gene die blijkbaar zo mij neemt zoals ik ben, me zo vrij kan laten te zijn wie ik ben dat dat nu juist de reden is hem als bijzonder te zien, wie anders geeft me dit en houd zoveel van me? waarom zou ik dan nog weggaan ik heb geen reden als ik beide toch mag?
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
zondag 19 augustus 2012 om 21:27
Maar mopsie dat is dus allemaal niet opgeschreven om jou bv te bekeren het is om uit te leggen hoe wij het wel kunnen door het zo te zien.\
Ik weet echter ook dat er mensen zijn die dit niet kunnen, jij dus zoals jij weer goed kunt uitleggen aan mij, waarom je het niet zou kunnen wat jij dan zou voelen enz.
Het is geen evangelie, het is er anders mee omgaan het anders voelen, maar het is niet beter of slechter, je kunt het wel of niet omdat je er in gevoel anders in staat.
Ik weet echter ook dat er mensen zijn die dit niet kunnen, jij dus zoals jij weer goed kunt uitleggen aan mij, waarom je het niet zou kunnen wat jij dan zou voelen enz.
Het is geen evangelie, het is er anders mee omgaan het anders voelen, maar het is niet beter of slechter, je kunt het wel of niet omdat je er in gevoel anders in staat.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 13 september 2012 om 00:52
Wat lees ik hier veel over het onderwerp"vreemdgaan".
Ik ben de laatste tijd druk bezig met het zoeken naar meningen over dit onderwerp, aangezien ik zelf in een situatie zit waarin ik vreemd ben gegaan.
Ik ben een man van 50 jaar, heb een geweldig leuke, lieve en aantrekkelijke vriendin, waar ik 20 jaar mee samenwoon.
En toch is deze sukkel vreemdgegaan...waarom...het is nu te laat, maar heb er vreselijke spijt van.
Het is ongeveer 4 jaar geleden begonnen, ik ontdekte een leuke sexchatsite, ging op den duur naakt cammen, en van het een kwam het ander.
Had af en toe een date met een man alleen, en soms met een bi-stel.
Hoewel ik ervan genoten heb, had ik elke keer toen ik thuis kwam een enorm schuldgevoel, logisch.
Ik vind het enorm moeilijk om hier mijn gevoelens te beschrijven, maar voel toch de behoefte om het hier aan iedereen te vertellen.
Nu 3 week geleden heeft mijn vriendin mij betrapt, toen ik naakt voor de cam aan het spelen was, wat een schaamte!
Eerst ontkende ik alles, logische eerste reactie, echter een paar dagen later, na veel ondervragingen van mijn vriendin, begon ik steeds meer toe te geven.
Wat heb ik mijn arme schat al die jaren toch aangedaan!
Nooit zal ze iemand meer kunnen vertrouwen in haar verdere leven, en daar ben ik allemaal de schuldige van.
Ze heeft uiteraard besloten om uit elkaar te gaan, echter in de afgelopen weken hebben we veel met elkaar gepraat en gehuild, en het vreemde van alles: het lijkt ondanks alle pijn wel of we weer dichter naar elkaar toe zijn gegroeid, een soort nieuwe verliefdheid.
Op dit moment weet ik even niet meer wat wijsheid en verstandig is, ik ben uiteraard druk op zoek naar andere woonruimte, maar stel dat het weer goed tussen ons gaat komen....dit kan toch niet.
Zij zal mij uiteraard nooit meer kunnen vertrouwen, en ik zal altijd met een schuldgevoel blijven rondlopen, wat er verder ook gebeurd.
Op dit moment sta ik weer nuchter en met beide benen op de grond, maar wat als deze nieuwe fase straks ook weer gewoon begint te worden, zal ik dan weer de behoefte aan spanning krijgen en gaan opzoeken?
Momenteel weet ik het even niet meer, 1 ding is duidelijk: Ik had vanaf het moment dat ik de behoefte voelde opkomen om wat meer spanning in mijn leven te zoeken, door te daten met bi-stellen of mannen, meteen open hierover moeten zijn tegenover mijn partner, dan was dit alles niet gebeurd, en hadden we erover kunnen praten.
Of misschien ben ik wel gewoon sexverslaafd, en dus niet geschikt voor een relatie.......
Ik ben de laatste tijd druk bezig met het zoeken naar meningen over dit onderwerp, aangezien ik zelf in een situatie zit waarin ik vreemd ben gegaan.
Ik ben een man van 50 jaar, heb een geweldig leuke, lieve en aantrekkelijke vriendin, waar ik 20 jaar mee samenwoon.
En toch is deze sukkel vreemdgegaan...waarom...het is nu te laat, maar heb er vreselijke spijt van.
Het is ongeveer 4 jaar geleden begonnen, ik ontdekte een leuke sexchatsite, ging op den duur naakt cammen, en van het een kwam het ander.
Had af en toe een date met een man alleen, en soms met een bi-stel.
Hoewel ik ervan genoten heb, had ik elke keer toen ik thuis kwam een enorm schuldgevoel, logisch.
Ik vind het enorm moeilijk om hier mijn gevoelens te beschrijven, maar voel toch de behoefte om het hier aan iedereen te vertellen.
Nu 3 week geleden heeft mijn vriendin mij betrapt, toen ik naakt voor de cam aan het spelen was, wat een schaamte!
Eerst ontkende ik alles, logische eerste reactie, echter een paar dagen later, na veel ondervragingen van mijn vriendin, begon ik steeds meer toe te geven.
Wat heb ik mijn arme schat al die jaren toch aangedaan!
Nooit zal ze iemand meer kunnen vertrouwen in haar verdere leven, en daar ben ik allemaal de schuldige van.
Ze heeft uiteraard besloten om uit elkaar te gaan, echter in de afgelopen weken hebben we veel met elkaar gepraat en gehuild, en het vreemde van alles: het lijkt ondanks alle pijn wel of we weer dichter naar elkaar toe zijn gegroeid, een soort nieuwe verliefdheid.
Op dit moment weet ik even niet meer wat wijsheid en verstandig is, ik ben uiteraard druk op zoek naar andere woonruimte, maar stel dat het weer goed tussen ons gaat komen....dit kan toch niet.
Zij zal mij uiteraard nooit meer kunnen vertrouwen, en ik zal altijd met een schuldgevoel blijven rondlopen, wat er verder ook gebeurd.
Op dit moment sta ik weer nuchter en met beide benen op de grond, maar wat als deze nieuwe fase straks ook weer gewoon begint te worden, zal ik dan weer de behoefte aan spanning krijgen en gaan opzoeken?
Momenteel weet ik het even niet meer, 1 ding is duidelijk: Ik had vanaf het moment dat ik de behoefte voelde opkomen om wat meer spanning in mijn leven te zoeken, door te daten met bi-stellen of mannen, meteen open hierover moeten zijn tegenover mijn partner, dan was dit alles niet gebeurd, en hadden we erover kunnen praten.
Of misschien ben ik wel gewoon sexverslaafd, en dus niet geschikt voor een relatie.......
donderdag 13 september 2012 om 09:32
Wat een eerlijke post Martin....respect!
Je praat met liefde over je ex-vriendin en ik geloof ook echt dat je je schuldig voelt.
Alleen....je hebt het gedaan en je kan het niet meer terugdraaien, helaas.
Jij bent nu de persoon die ervoor zorgt dat je ex-vriendin niemand meer vertrouwd, jij hebt haar de vernieling in geholpen.
Dat is wat ik het ergste vind aan vreemdgaan. Jij gaat lekker je gang en zij zal, bij uitkomst (dat bijna altijd wel gebeurd) een kutleven verder hebben.
Ja ik vind je een klootzak! Een egoïst.
Waarom heb je er destijds niet over gesproken? Weet je dat?
Bovendien heb je met mannen gevreeën, was dit uit nieuwsgierigheid of had je het gevoel op mannen te vallen?
Nogmaals je post vind ik bijzonder eerlijk en ik ben blij dat je weer met beide benen op de grond staat.
Je praat met liefde over je ex-vriendin en ik geloof ook echt dat je je schuldig voelt.
Alleen....je hebt het gedaan en je kan het niet meer terugdraaien, helaas.
Jij bent nu de persoon die ervoor zorgt dat je ex-vriendin niemand meer vertrouwd, jij hebt haar de vernieling in geholpen.
Dat is wat ik het ergste vind aan vreemdgaan. Jij gaat lekker je gang en zij zal, bij uitkomst (dat bijna altijd wel gebeurd) een kutleven verder hebben.
Ja ik vind je een klootzak! Een egoïst.
Waarom heb je er destijds niet over gesproken? Weet je dat?
Bovendien heb je met mannen gevreeën, was dit uit nieuwsgierigheid of had je het gevoel op mannen te vallen?
Nogmaals je post vind ik bijzonder eerlijk en ik ben blij dat je weer met beide benen op de grond staat.
donderdag 13 september 2012 om 11:35
@enjoy
Ik kan je mening alleen maar bevestigen, heb hier niets aan toe te voegen, ik ben inderdaad een klootzak, en zo voel ik me ook.
Was er maar een knop waarop ik kon drukken en de tijd terugdraaien..en wetend wat ik nu weet.
Ik heb hier een enorm rotgevoel over, nog niet eens in de eerste plaats over mijzelf, maar over mijn schatje.
De reden dat ik er toen niet over gesproken heb, is dat ik bang was, bang om mijn gevoelens te uiten, bang voor de mening van mijn vriendin, wat achteraf natuurlijk belachelijk is, de klap is nu des te groter!
Ik heb lichte bi-gevoelens, dat wil zeggen, vrijen met een man moet ik niet aan denken, het is puur pik gericht, vond het lekker af en toe een pik in mijn hand en mond te voelen, ik zeg met opzet vond, want als ik er nu aan denk moet ik bijna kotsen, alleen het idee al.
Maar dat zal wel komen omdat ik gesnapt ben, en nu weer met beide benen op de grond sta.
Het is ook niet zo dat ik wekelijks of maandelijks een date had, maar goed, 1 keer is al te veel.
Ik hoop dat mijn vriendin en ik er samen op een goede manier uitkomen, en ik zal er alles aan doen om haar zo goed mogelijk te steunen en op te vangen, en er zijn als zij mij nodig is.
Ik kan je mening alleen maar bevestigen, heb hier niets aan toe te voegen, ik ben inderdaad een klootzak, en zo voel ik me ook.
Was er maar een knop waarop ik kon drukken en de tijd terugdraaien..en wetend wat ik nu weet.
Ik heb hier een enorm rotgevoel over, nog niet eens in de eerste plaats over mijzelf, maar over mijn schatje.
De reden dat ik er toen niet over gesproken heb, is dat ik bang was, bang om mijn gevoelens te uiten, bang voor de mening van mijn vriendin, wat achteraf natuurlijk belachelijk is, de klap is nu des te groter!
Ik heb lichte bi-gevoelens, dat wil zeggen, vrijen met een man moet ik niet aan denken, het is puur pik gericht, vond het lekker af en toe een pik in mijn hand en mond te voelen, ik zeg met opzet vond, want als ik er nu aan denk moet ik bijna kotsen, alleen het idee al.
Maar dat zal wel komen omdat ik gesnapt ben, en nu weer met beide benen op de grond sta.
Het is ook niet zo dat ik wekelijks of maandelijks een date had, maar goed, 1 keer is al te veel.
Ik hoop dat mijn vriendin en ik er samen op een goede manier uitkomen, en ik zal er alles aan doen om haar zo goed mogelijk te steunen en op te vangen, en er zijn als zij mij nodig is.
donderdag 13 september 2012 om 12:07
quote:martin1962 schreef op 13 september 2012 @ 11:35:
De reden dat ik er toen niet over gesproken heb, is dat ik bang was, bang om mijn gevoelens te uiten, bang voor de mening van mijn vriendin, wat achteraf natuurlijk belachelijk is, de klap is nu des te groter!
Dit is vaak een achterliggende oorzaak van vreemdgaan en ik snap 'm nog steeds niet helemaal.
Oke dat je in het begin van je verlangens denkt dat je niet durft snap ik, maar dan gaat het fout bij mij; waarom durf jij dan wel de stap tot vreemdgaan te nemen en niet de stap tot praten.
Voor mij is dat een teken dat je gewoonweg niet voldoende om je partner geeft....iemand waarvan je zoveel houdt doe je dat niet aan. Daarmee probeer je kostte wat het kost een weg te vinden die jullie allebei aanstaat.
Vind je die niet, dan moet je goed nadenken wat je doet. Dan is je partner toch niet de partner die jij je in leven naast je wilt hebben en zul je, is mijn mening, afscheid moeten nemen.
Dan toon je respect vind ik.
Al zijn er dus mensen die juist dat, geen weg samen, een reden vinden om vreemd te mogen gaan. Omdat hij/zij niet meedoet dan maar zo....
Maar goed, dat is niet op jou van toepassing. Jij durfde uberhaupt niet te praten. Tja....
Ik snap niet waarom je er nu nuchter van moet kotsen, je hebt toch heel bewust de keuze gemaakt om mannen te ontmoeten?
Bovendien bezocht je ook bi-seksuele stellen...ook niet zomaar.
Ik denk niet dat het nu ineens zo is dat je geen behoefte meer hebt. Probeer je het nu weg te stoppen om het weer goed te krijgen met je ex-vriendin? Want dat lost natuurlijk ook helemaal niet op, je hebt die gevoelens en dat is niet een twee drie weer weg te stoppen.
Je vroeg je ook af of jij wel in staat bent om een relatie te onderhouden. Wat is je eigen antwoord hierop eigenlijk?
Wat denk je zelf?
De reden dat ik er toen niet over gesproken heb, is dat ik bang was, bang om mijn gevoelens te uiten, bang voor de mening van mijn vriendin, wat achteraf natuurlijk belachelijk is, de klap is nu des te groter!
Dit is vaak een achterliggende oorzaak van vreemdgaan en ik snap 'm nog steeds niet helemaal.
Oke dat je in het begin van je verlangens denkt dat je niet durft snap ik, maar dan gaat het fout bij mij; waarom durf jij dan wel de stap tot vreemdgaan te nemen en niet de stap tot praten.
Voor mij is dat een teken dat je gewoonweg niet voldoende om je partner geeft....iemand waarvan je zoveel houdt doe je dat niet aan. Daarmee probeer je kostte wat het kost een weg te vinden die jullie allebei aanstaat.
Vind je die niet, dan moet je goed nadenken wat je doet. Dan is je partner toch niet de partner die jij je in leven naast je wilt hebben en zul je, is mijn mening, afscheid moeten nemen.
Dan toon je respect vind ik.
Al zijn er dus mensen die juist dat, geen weg samen, een reden vinden om vreemd te mogen gaan. Omdat hij/zij niet meedoet dan maar zo....
Maar goed, dat is niet op jou van toepassing. Jij durfde uberhaupt niet te praten. Tja....
Ik snap niet waarom je er nu nuchter van moet kotsen, je hebt toch heel bewust de keuze gemaakt om mannen te ontmoeten?
Bovendien bezocht je ook bi-seksuele stellen...ook niet zomaar.
Ik denk niet dat het nu ineens zo is dat je geen behoefte meer hebt. Probeer je het nu weg te stoppen om het weer goed te krijgen met je ex-vriendin? Want dat lost natuurlijk ook helemaal niet op, je hebt die gevoelens en dat is niet een twee drie weer weg te stoppen.
Je vroeg je ook af of jij wel in staat bent om een relatie te onderhouden. Wat is je eigen antwoord hierop eigenlijk?
Wat denk je zelf?
donderdag 13 september 2012 om 12:58
Eens met het laatste van enjoy, maak niet de fout het nu weer weg te drukken, ik denk ook vanwege je vriendin, blijkbaar heb je die gevoelens en ik denk dat jullie nu beter samen open over kunnen blijven praten ipv het weer wegdrukken tot het escaleerd en je mogelijk weer verder gaat dan je wil. Vaak is er over praten al een opluchting en haald dat de ergste druk eraf.
Opening tot dat gesprek is er nu.
Opening tot dat gesprek is er nu.
Wie de mens in zichzelf begrijpt begrijpt alle mensen.
donderdag 13 september 2012 om 23:14
quote:doddie schreef op 13 september 2012 @ 12:58:
Eens met het laatste van enjoy, maak niet de fout het nu weer weg te drukken, ik denk ook vanwege je vriendin, blijkbaar heb je die gevoelens en ik denk dat jullie nu beter samen open over kunnen blijven praten ipv het weer wegdrukken tot het escaleerd en je mogelijk weer verder gaat dan je wil. Vaak is er over praten al een opluchting en haald dat de ergste druk eraf.
Opening tot dat gesprek is er nu.Misschien heb ik het niet goed begrepen maar volgens mij is de relatie van Martin en vriendin inmiddels verbroken? Er is dus geen sprake van een opening?
Eens met het laatste van enjoy, maak niet de fout het nu weer weg te drukken, ik denk ook vanwege je vriendin, blijkbaar heb je die gevoelens en ik denk dat jullie nu beter samen open over kunnen blijven praten ipv het weer wegdrukken tot het escaleerd en je mogelijk weer verder gaat dan je wil. Vaak is er over praten al een opluchting en haald dat de ergste druk eraf.
Opening tot dat gesprek is er nu.Misschien heb ik het niet goed begrepen maar volgens mij is de relatie van Martin en vriendin inmiddels verbroken? Er is dus geen sprake van een opening?
donderdag 13 september 2012 om 23:16
