Arm bazinnetje

Vreselijk zeg. Ik heb het ook ooit een keer gezien. Honden zijn heel dom als het gaat om auto's. De mijne lopen zo de weg op met voorbij scheurende auto's als ik ze niet kort hou. Je hebt gelijk hoor dat er mensen zijn met hun voet vastgeplakt aan de gaspedaal en asociaal hard rijden of optrekken in de stad. Maar honden moet je echt nooit vertrouwen wbt auto's. Sommige honden lijken wel te snappen dat auto's gevaarlijk zijn maar dat klopt niet, volgens mij. Ze zijn gewoon volgzaam enlopen waar de baas loopt. Mijn theorie: van oudsher, dus in het oerbrein van de hond, hebben honden nooit iets te vrezen gehad van grote, zware objecten die veel harder gaan dan het snelste dier. Ze hebben nooit bang leren zijn voor auto's omdat die er te kort zijn voor evolutie om iets daaraan te veranderen. Dus als een hond wel bang is voor auto's, heeft ie dat ooit geleerd. Een hond kan alleen denken in oorzaak-gevolg op specifieke gebieden, zoals de jacht, vanuit hun instincten. We hebben ze ook op andere gebieden leren denken in oorzaak-gevolg, bv in de training: goed uitgevoerd commando=beloning. Maar een hond snapt niet dat het gevolg van oversteken zonder te kijken als gevolg kan hebben dat hij wordt doodgereden.



Ik vind om die reden honden onaangelijnd uitlaten, altijd onverstandig. Honden kunnen namelijk ook hele onverwachte dingen doen. Ook al blijft ie altijd dichtbij je, er kan altijd iets gebeuren, bv er is een heel hard geluid waar ze van schrikkrn oid. En dan rennen ze zo de weg op. Laatst nog een border collie die onaangelijnd werd uitgelaten. Dat kunnen border collies heel goed, het is ook een hele brave hond. Maar die kwam een terrorkat tegen in de straat. Zo'n kat die honden verwelkomt met open klauwen, die heb je. En daar ging ie achteraan omdat ie een lel kreeg. Ik kon de hond toen niet meer zien uit mijn raam. Maar wel de baasjes die in paniek achter hem aan renden want hij rende de kant op van een drukke weg. Nooit doen, altijd aanlijnen. Ook de meest stoicijnse hond kan ineens een gekke bui krijgen en iets doen wat niet bij zijn karakter past.



Maar ik weet hoeveel een hond voor mensen kan betekenen, of de hond losliep of niet, ik vind het heel rot voor haar. Misschien gingen ze ook wel net oversteken en kon zij nog net opzij springen.



Ik ben erg gevoelig voor de ellende van anderen. Laatst kwamen we tijdens de wandeling een vechtend stel tegen. Dat gevecht was snel voorbij maar de vrouw was heel erg overstuur. Ze was bij haar exvriend aan komen kloppen maar die was daar niet van gediend. De buren die uit het raam hingen, zeiden dat er altijd problemen waren en dat ze al twee dagen wakker was door drugs. Ze wilde niet dat we de politie belden. Dus heb ik haar maar gezegd naar huis te gaan en te gaan slapen. Ze was zo overstuur dat ze niet meer uit haar woorden kwam. Ik heb me de hele dag rot gevoeld daarna, ik moest steeds aan haar denken. Van me afzetten lukt maar het borrelt vanzelf weer omhoog. Ze vertelde waar ze woont, nu twijfel ik om een kaartje in de bus te gooien. Mijn vriend is nuchterder. Maar mijn hart bloedt soms echt voor wildvreemde mensen. Ik denk dat het de heftigheid van emotie is die zo raakt. Dat is voor iedereen wel herkenbaar maar mij kan zoiets maanden blijven plagen. Ik probeer maar gewoon om lief te zijn voor mijn naasten en goed voor ze te zorgen. En je kunt een vreemde altijd vertellen hoe erg je het voor ze vindt, soms deel ik ook gewoon een knuffel uit. We zijn allemaal mensen en sommige emoties zijn erg herkenbaar. Ik vind ook dat het goed is dat het me raakt. Je kunt afgestompt raken voor ellende, ik voel liever mee met anderen als ze ellende hebben, dan dat ik hun emoties niet meer begrijp.

Wat een verdrietig bericht. Ik hou mijn hond om die reden altijd aangelijnd bij de weg. En als ik zelf rij - er worden hier veel honden uitgelaten en er rijden regelmatig paarden - dan rij ik rustiger en/of met een hele ruime bocht om de dieren heen. Hè, echt een rotbericht

Verschrikkelijk. Ik lijn mijn honden altijd aan want ik weet, ze gaan hun eigen gang als ze los zijn en zien geen 'auto'gevaar.



Ik merk het al ik bij de weg aan het wachten ben. Als ik ze geen commando geef en ze kort hou steken ze gewoon over.



Die automobilist is zeker gewoon doorgereden zeker???

Ach ach wat sneu Ik heb het nog nooit meegemaakt, maar lijkt me vreselijk om te zien. Zo zielig, dierenleed. Hoop dat het beestje niet heeft geleden... Hakt er even in hè, TO?

Ach wat verdrietig. Ik houd de hond ook altijd aangelijnd bij een weg waar veel auto's komen. Ik ben zelf ooit mijn pup kwijt geraakt doordat hij doodgebeten is door een Mechelaar, ik kan me het verdriet van deze mevrouw dus heel goed voor me halen, je hart breekt.

En hoe moet ook die automobilist zich voelen. Je veroordeelt diegene nu wel ineens zinder gezien te hebben wat er is gebeurd. Misschien reed ie wel netjes 50 waar het kocht en kwam de onaangelijnde hond ineens de weg op rennen. Mijn moeder heeft dat ook eens gehad en heeft jaren lang met een onterecht schuldgevoel rondgelopen. Ze kon nl echt niet meer remmen. Heeft die hond in de auto naar de dierenarts gebracht. Auto naar de knoppen, kosten van de dierenarts betaald......als de hond gewoon aangelijnd was had iedereen dit verdriet bespaard gebleven.

Je hoeft niet afgestompt te raken. Maar zoals jij ermee omgaat is ook niet goed. Gladoortje74.



TO, het is verdrietig, maar niet zomaar automobilisten de schuld geven, als hondeneigenaar heb je je hond natuurlijk gewoon bij je te houden.

Je hebt inderdaad als hondeneigenaar ook een hele verantwoordelijkheid te nemen. Jij bent nl verantwoordelijk voor het leven van je dier. Net als katteneigenaren er rekening mee moeten houden dat, als de kat buiten loopt, er iets kan gebeuren.

Wat niet wil zeggen dat je een kat zomaar aan mag rijden natuurlijk. ( voordat ik dat straks over me heen krijg )

Ik heb een keer een hond aangereden op de fiets, rende zo de weg op tussen auto's vandaan. Zelfs het baasje riep meteen dat ik er niks aan kon doen, snapte niet waarom hij dat ineens deed. Gelukkig was ik op de fiets, en eindigde ik meer gehavend dan de hond, maar als ik met de auto was geweest, had ik hem ook niet kunnen ontwijken, en dan was het een stuk minder goed voor hem afgelopen. Ik vond dit al vervelend genoeg (was blij toen ik hem een week later nog eens op een grasveld rond zag rennen, gezond en wel). Laat staan als de hond ernstig gewond was geweest, en ik dan ook nog eens de achuld had gekregen.



Ter opvrolijking: ik heb gisteren een eendenfamilie net niet overreden. Reed de oprit van een snelweg op, met een scherpe bocht er in. Stond er opeens een eendenfamilie echt recht voor me. Gelukkig zat er niemand achter me, dus kon ik hard remmen en opzij sturen. Ze schrokken er zelf ook een beetje van, zelden een eend zo hard zien rennen, maar ze hebben veilig de overkant gehaald.

quote:saaaaar81 schreef op 05 juni 2015 @ 09:34:

Je hoeft niet afgestompt te raken. Maar zoals jij ermee omgaat is ook niet goed. Gladoortje74.



Weet ik. Ik denk alleen dat ik niet veel kan veranderen aan mijn aard, ik denk dat het onderdeel is van mijn karakter eigenlijk. Ik kan wel relativeren hoor. Ik kan gewoon erg slecht tegen huilende mensen, helemaal als ik me in kan leven in hun verdriet. Dat inleven kan ik helaas niet uitzetten. Nu kan ik ook beter bedenken dat ik die vrouw niet kan helpen en dat accepteren maar dat duurt soms even. Ik lees de krant natuurlijk ook, maar dan staan die mensen niet voor je neus te huilen. Ik kijk ook nooit filmpjes bij nieuwsartikelen. Maar wat doe je eraan? Ik heb nu eenmaal een hart van marsepein.



Sommige mensen vinden dat schijnheilig maar ik ben eerlijk als ik zeg dat het zo werkt bij mij. Ik trek me veel aan. Dat zeg ik niet om de empathie medaille te winnen maar omdat ik daar echt last van kan hebben. Maar ik vind wel dat ik een positieve oplossing ervoor heb gevonden door mensen af en toe een beetje te helpen. Ik heb wel wat te geven namelijk en dat doe ik, op mijn manier. Soms ook aan wildvreemden. Maar in deze situatie kon ik niks betekenen en dan kan ik het ook van me afzetten hoor.



Sommige treurige levensverhalen of gebeurtenissen blijven me wel altijd bij. Ik ben een beetje een softie, zo is dat nu eenmaal. Dat ben ik liever dan keihard iig, dat bedoel ik, keihard wil je ook niet zijn, lijkt mij. Iets harder zou fijn zijn maar dat is lastig te realiseren, vind ik. Ik kijk bv naar de engste films en tv programma's. Helpt helemaal niks. Ik word er ook niet zachter van, het doet niks voor mijn emotionele huid. Die blijft dun en daar heb je geen therapie voor, lijkt mij. Heeft vast ook met hormonen te maken trouwens. Mensen denken vaak dat ze kiezen voor wie ze zijn en hoe ze zich voelen, dat is helaas niet helemaal waar. In feite doet genetica meer voor je karakter en stemmingen dan bewuste keuze. Ik kies er nu wel voor om niet meer op negatieve wijze over die vrouw te denken want daar heeft niemand wat aan. Maar verder hoop ik gewoon dat ik geen huilende mensen tegenkom.