Thuis
alle pijlers
bonje BIJ de buren...
donderdag 15 juli 2010 om 20:53
Sinds eind vorig jaar woon ik samen met mijn vriend. Hartstikke leuk en ik woon fijn in ons huisje. Ik ben overigens in het huis van mijn vriend gaan wonen, hij woont er al een aantal jaar.
Alleen wordt sinds deze zomer mijn woonplezier een beetje op de proef gesteld. Namelijk door de buren. Ik heb niet veel met de buren, groet ze vriendelijk gedag en heb me aan het begin netjes voorgesteld. Ze zijn wel wat stug en verder dan een vriendelijk gedag komt het niet. Maakt ook niet uit. Wat het probleem dan wel is. De buren hebben kleinkinderen (jongens van 2,5 en 5 jaar) en een paar dagen in de week passen ze op hen. Het zijn echte donderstenen, ze komen soms hier spelen wanneer de zoon van mijn vriend hier is. Maar goed, het zijn kinderen en het gaat niet over de grenzen. Eigenlijk zijn het superlieve kinderen. Nu weet ik dat vreemde ogen dwingen, misschien dat het daar aan ligt. Want zoals vandaag wordt er al de hele dag gescholden op de kinderen. Vanmorgen vroeg toen we nog op bed lagen hoorde ik het eerste scheldwoord door de tuin vliegen.
Met name de buurman (hun opa dus) kan behoorlijk bulderen (hij heeft een hele zware stem) en tekeer gaan. De kinderen krijgen echt vanalles om hun oren: van kankerjong tot stinkmongool. Ik word er gewoon onpasselijk van. Enkele weken geleden viel het me al een keer op. Toen bleef de buurman maar doorgaan, onderwijl het oudste jongetje heel hard huilend "sorry opa" riep en bleef roepen. Ik voelde me erg naar en wist me geen houding te nemen. Ik heb toen laten merken dat ik in de tuin zat en dat hielp, het gescheld nam af. Ik hoopte dat het daar bij bleef, maar helaas.
Vandaag is het dus weer heel de dag raak: Kutjong, kankerkind...vanálles. Stiekem hoopte ik dat hun moeder hier wel wat van zou zeggen, maar die scheld even vrolijk mee. Vanavond waren ze aan het barbecueen en wederom gescheld en getier. Ook door moeder en vader. Met zijn drieen gaan ze dan tekeer. Het verschrikkelijk om te horen. Het zijn nog kinderen...
Door het gescheld ben ik ook met andere ogen naar de buurman gaan kijken. De buurvrouw daarentegen lijkt me wel een lieve vrouw. Zij is de boel altijd aan het sussen en troosten.
Ik wil hier heel graag wat van zeggen of in ieder geval wat mee doen want het gaat echt heel ver. Ik heb met mijn vriend hierover gesproken. Hij kent ze al wat langer en zegt dat het "altijd zo gaat". En wat ik er mee wil bereiken als ik er wat van ga zeggen
Wat zouden jullie doen?
(as we speak krijgt de oudste van de twee weer de volle laag..zo naar)
Alleen wordt sinds deze zomer mijn woonplezier een beetje op de proef gesteld. Namelijk door de buren. Ik heb niet veel met de buren, groet ze vriendelijk gedag en heb me aan het begin netjes voorgesteld. Ze zijn wel wat stug en verder dan een vriendelijk gedag komt het niet. Maakt ook niet uit. Wat het probleem dan wel is. De buren hebben kleinkinderen (jongens van 2,5 en 5 jaar) en een paar dagen in de week passen ze op hen. Het zijn echte donderstenen, ze komen soms hier spelen wanneer de zoon van mijn vriend hier is. Maar goed, het zijn kinderen en het gaat niet over de grenzen. Eigenlijk zijn het superlieve kinderen. Nu weet ik dat vreemde ogen dwingen, misschien dat het daar aan ligt. Want zoals vandaag wordt er al de hele dag gescholden op de kinderen. Vanmorgen vroeg toen we nog op bed lagen hoorde ik het eerste scheldwoord door de tuin vliegen.
Met name de buurman (hun opa dus) kan behoorlijk bulderen (hij heeft een hele zware stem) en tekeer gaan. De kinderen krijgen echt vanalles om hun oren: van kankerjong tot stinkmongool. Ik word er gewoon onpasselijk van. Enkele weken geleden viel het me al een keer op. Toen bleef de buurman maar doorgaan, onderwijl het oudste jongetje heel hard huilend "sorry opa" riep en bleef roepen. Ik voelde me erg naar en wist me geen houding te nemen. Ik heb toen laten merken dat ik in de tuin zat en dat hielp, het gescheld nam af. Ik hoopte dat het daar bij bleef, maar helaas.
Vandaag is het dus weer heel de dag raak: Kutjong, kankerkind...vanálles. Stiekem hoopte ik dat hun moeder hier wel wat van zou zeggen, maar die scheld even vrolijk mee. Vanavond waren ze aan het barbecueen en wederom gescheld en getier. Ook door moeder en vader. Met zijn drieen gaan ze dan tekeer. Het verschrikkelijk om te horen. Het zijn nog kinderen...
Door het gescheld ben ik ook met andere ogen naar de buurman gaan kijken. De buurvrouw daarentegen lijkt me wel een lieve vrouw. Zij is de boel altijd aan het sussen en troosten.
Ik wil hier heel graag wat van zeggen of in ieder geval wat mee doen want het gaat echt heel ver. Ik heb met mijn vriend hierover gesproken. Hij kent ze al wat langer en zegt dat het "altijd zo gaat". En wat ik er mee wil bereiken als ik er wat van ga zeggen
Wat zouden jullie doen?
(as we speak krijgt de oudste van de twee weer de volle laag..zo naar)
zaterdag 17 juli 2010 om 11:10
quote:Konela schreef op 16 juli 2010 @ 22:04:
[...]
Ja dat dacht ik ook.... Het ging over iemand die heel dicht bij mij staat (vreselijk genoeg) en vanwege veiligheid moest de melding anoniem. Samen met iemand anders alle moed verzameld en de telefoon gepakt. Ik had eerder gerekend op acute actie (tenminste, zo ernstig vond ik de signalen eigenlijk wel) maar de enige reactie die we kregen was "we nemen deze melding niet anoniem aan". Terwijl ik alleen maar die reclametekst in mijn hoofd had: "bellen, juist als je twijfelt". Dat maakt het AMK toch juist laagdrempelig.Ze controleren om minder wèl dus ik begrijp totaal niet dat ze jouw melding niet wilden oppakken. Echt heel vreemd.
[...]
Ja dat dacht ik ook.... Het ging over iemand die heel dicht bij mij staat (vreselijk genoeg) en vanwege veiligheid moest de melding anoniem. Samen met iemand anders alle moed verzameld en de telefoon gepakt. Ik had eerder gerekend op acute actie (tenminste, zo ernstig vond ik de signalen eigenlijk wel) maar de enige reactie die we kregen was "we nemen deze melding niet anoniem aan". Terwijl ik alleen maar die reclametekst in mijn hoofd had: "bellen, juist als je twijfelt". Dat maakt het AMK toch juist laagdrempelig.Ze controleren om minder wèl dus ik begrijp totaal niet dat ze jouw melding niet wilden oppakken. Echt heel vreemd.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
maandag 9 augustus 2010 om 13:46
Nou, ik moest eventjes flink zoeken, maar ik heb het topic weer gevonden. Er is veel gebeurd, de afgelopen paar dagen/week.
Vanwege omstandigheden (geen fijne zwangerschappen met complicaties en bekkeninstabilliteit) ben ik de afgelopen tijd veel bij mijn ouders geweest om daar uit te rusten. Daarom zijn de buren een beetje naar de achtergrond geschoven, ik heb er niet meer veel aangedacht en heb helaas geen stappen ondernomen om het AMK te informeren of om uberhaupt naar de buren te stappen.
Vorige week kwam de buurvrouw op hoge poten aan de deur. Ik was niet thuis, mijn vriend deed de deur open en kreeg direct de wind van voren. Of wij misschien anoniem geklaagd hadden over hen, want bij de organisatie waar wij onze woning bij huren waren klachten binnen gekomen over de overlast die zij veroorzaken. Mijn vriend wist van niks, want wij hebben dus niet geklaagd. Dit heeft ie ook gezegd. Hij heeft daarbij wel eerlijk gezegd dat we hebben overwogen om naar hen toe te komen om te vragen of het wat minder kon, maar door de omstandigheden op dit moment is dat er niet van gekomen. Ze leek enigszins wat gekalmeerd en is weggegaan.
Net voor het weekend ligt er een brief in de brievenbus met de mededeling dat er over ons is geklaagd. We zouden feestjes hebben gehouden, die tot laat in de nacht zijn doorgegaan. Daarnaast zouden we weinig tot geen rekening houden met de buren. Dit alles is niet waar. We hebben geen feestjes gehouden. Kónden we maar feestjes houden! Mijn vriend is daarop naar de buren gegaan en gevraagd of zij misschien hadden geklaagd en zo ja, waarom! De buurman was thuis en die heeft op zijn manier duidelijk gemaakt dat waar zij worden genaaid, wij ook worden genaaid. Mijn vriend heeft geprobeerd uit te leggen dat we helemaal niet hebben geklaagd. Daar wilde de buurman niets van weten en heeft hem gevraagd te vertrekken. Later op de avond kwam de buurman weer bij ons aan de deur om eventjes duidelijk te maken dat zij niet gediend zijn van ons (arrogante) gedrag. Daarbij liet hij weten dat hij MIJ geen leuk persoon vindt om in de buurt te hebben wonen. Dit alles komt wel ergens vandaan en ik weet ook wel waardoor het komt. De ex van mijn vriend is nog steeds bevriend met zijn dochter. Twee handen op één buik. Terwijl ex van vriend en ik wel door één deur kunnen en geen problemen met elkaar hebben. Daarbij groet ik de buren altijd vriendelijk maar heb zelf geen behoefte om bij ze over de vloer te komen of om gezellig te kletsen op de straat. Nooit gehad, in geen enkele buurt waar ik woon en nooit problemen meegehad.
Van het weekend kwam een andere buurman aan de deur om te vragen wat er nou allemaal speelt, want hij hoorde allemaal verhalen en wilde weten wat er van waar was. Mijn vriend heeft uitgelegd wat er is gebeurd. Betreffende buurman was heel vriendelijk maar liet wel weten dat wanneer deze toestand door bleef gaan en de sfeer in de straat zou bepalen, we op zoek moeten gaan naar een andere woning. Mijn (positie)broek zakte er vanaf.
Nu zit ik hier alweer een paar dagen thuis en ik voel me heel rot. Normaliter trek ik me van dit soort zaken niet veel aan, maar aangezien ik nu veel thuis ben (alleen) en mijn wereld erg klein is, voel ik me niet echt thuis hier. Ik wil me hier helemaal niet door laten beinvloeden en weg laten jagen, maar toch heb ik zojuist mijn moeder gevraagd of ik daar a.s weekend weer naar toe kan komen. Mijn vriend is teleurgesteld dat ik me weg laat jagen door hen, maar ik heb op dit moment meer dingen aan mijn hoofd dan klagende buren. Al mijn energie steek ik in mijn lichaam en slapeloze nachten kan ik gewoon niet gebruiken.
Vrienden van mijn vriend verwachten wel pesterijen, zij kennen deze man ook en weten dat het geen fijne vent is. Daar zit ik al helemaal niet op te wachten!
Wat een verhaal en wat een gedoe...
Vanwege omstandigheden (geen fijne zwangerschappen met complicaties en bekkeninstabilliteit) ben ik de afgelopen tijd veel bij mijn ouders geweest om daar uit te rusten. Daarom zijn de buren een beetje naar de achtergrond geschoven, ik heb er niet meer veel aangedacht en heb helaas geen stappen ondernomen om het AMK te informeren of om uberhaupt naar de buren te stappen.
Vorige week kwam de buurvrouw op hoge poten aan de deur. Ik was niet thuis, mijn vriend deed de deur open en kreeg direct de wind van voren. Of wij misschien anoniem geklaagd hadden over hen, want bij de organisatie waar wij onze woning bij huren waren klachten binnen gekomen over de overlast die zij veroorzaken. Mijn vriend wist van niks, want wij hebben dus niet geklaagd. Dit heeft ie ook gezegd. Hij heeft daarbij wel eerlijk gezegd dat we hebben overwogen om naar hen toe te komen om te vragen of het wat minder kon, maar door de omstandigheden op dit moment is dat er niet van gekomen. Ze leek enigszins wat gekalmeerd en is weggegaan.
Net voor het weekend ligt er een brief in de brievenbus met de mededeling dat er over ons is geklaagd. We zouden feestjes hebben gehouden, die tot laat in de nacht zijn doorgegaan. Daarnaast zouden we weinig tot geen rekening houden met de buren. Dit alles is niet waar. We hebben geen feestjes gehouden. Kónden we maar feestjes houden! Mijn vriend is daarop naar de buren gegaan en gevraagd of zij misschien hadden geklaagd en zo ja, waarom! De buurman was thuis en die heeft op zijn manier duidelijk gemaakt dat waar zij worden genaaid, wij ook worden genaaid. Mijn vriend heeft geprobeerd uit te leggen dat we helemaal niet hebben geklaagd. Daar wilde de buurman niets van weten en heeft hem gevraagd te vertrekken. Later op de avond kwam de buurman weer bij ons aan de deur om eventjes duidelijk te maken dat zij niet gediend zijn van ons (arrogante) gedrag. Daarbij liet hij weten dat hij MIJ geen leuk persoon vindt om in de buurt te hebben wonen. Dit alles komt wel ergens vandaan en ik weet ook wel waardoor het komt. De ex van mijn vriend is nog steeds bevriend met zijn dochter. Twee handen op één buik. Terwijl ex van vriend en ik wel door één deur kunnen en geen problemen met elkaar hebben. Daarbij groet ik de buren altijd vriendelijk maar heb zelf geen behoefte om bij ze over de vloer te komen of om gezellig te kletsen op de straat. Nooit gehad, in geen enkele buurt waar ik woon en nooit problemen meegehad.
Van het weekend kwam een andere buurman aan de deur om te vragen wat er nou allemaal speelt, want hij hoorde allemaal verhalen en wilde weten wat er van waar was. Mijn vriend heeft uitgelegd wat er is gebeurd. Betreffende buurman was heel vriendelijk maar liet wel weten dat wanneer deze toestand door bleef gaan en de sfeer in de straat zou bepalen, we op zoek moeten gaan naar een andere woning. Mijn (positie)broek zakte er vanaf.
Nu zit ik hier alweer een paar dagen thuis en ik voel me heel rot. Normaliter trek ik me van dit soort zaken niet veel aan, maar aangezien ik nu veel thuis ben (alleen) en mijn wereld erg klein is, voel ik me niet echt thuis hier. Ik wil me hier helemaal niet door laten beinvloeden en weg laten jagen, maar toch heb ik zojuist mijn moeder gevraagd of ik daar a.s weekend weer naar toe kan komen. Mijn vriend is teleurgesteld dat ik me weg laat jagen door hen, maar ik heb op dit moment meer dingen aan mijn hoofd dan klagende buren. Al mijn energie steek ik in mijn lichaam en slapeloze nachten kan ik gewoon niet gebruiken.
Vrienden van mijn vriend verwachten wel pesterijen, zij kennen deze man ook en weten dat het geen fijne vent is. Daar zit ik al helemaal niet op te wachten!
Wat een verhaal en wat een gedoe...
maandag 9 augustus 2010 om 15:07
Tja, heel rot voor je, maar jij bent volwassen en kunt naar je moeder. Die kinderen kunnen dat niet.
Ik vind het moeilijk te begrijpen dat je hoort dat kinderen zo uitgescholden worden, dat je die buren blijkbaar zelf zo naar vindt dat je je er ongemakkelijk door voelt, en dan tòch geen actie onderneemt.
Als jij je al zo voelt, hoe moet dat dan voor een kind zijn?
Ik vind het moeilijk te begrijpen dat je hoort dat kinderen zo uitgescholden worden, dat je die buren blijkbaar zelf zo naar vindt dat je je er ongemakkelijk door voelt, en dan tòch geen actie onderneemt.
Als jij je al zo voelt, hoe moet dat dan voor een kind zijn?
maandag 9 augustus 2010 om 15:17
Misschien dat je aan de woningbouw kan vragen of zij even naar je buren willen melden dat jullie NIET degenen zijn die geklaagd hebben. Dan hoeven ze nog steeds niets te zeggen wie het wel gedaan heeft.
Sterkte, ik weet hoe het voelt. heb zelfde met onze buren. Die schelden dan wel geen kinderen uit, maar ruzien ook om de haverklap en doen precies wat ze willen. Toen ik ze op iets aansprak, kreeg ik toch een shitload of crap over me heen. Wist niet wat ik hoorde. God zei dank gaan de onze verhuizen, tenminste hun huis staat te koop en ze schijnen al iets anders te hebben gekocht. (Hoe dom kan je zijn in deze tijd, maar geeft ook niveau aan, denk ik.)
Sterkte, ik weet hoe het voelt. heb zelfde met onze buren. Die schelden dan wel geen kinderen uit, maar ruzien ook om de haverklap en doen precies wat ze willen. Toen ik ze op iets aansprak, kreeg ik toch een shitload of crap over me heen. Wist niet wat ik hoorde. God zei dank gaan de onze verhuizen, tenminste hun huis staat te koop en ze schijnen al iets anders te hebben gekocht. (Hoe dom kan je zijn in deze tijd, maar geeft ook niveau aan, denk ik.)
Nope
maandag 9 augustus 2010 om 15:27
Het is jammer dat mensen zo laf zijn tegenwoordig en het liefst degene die de waarheid ziet, wil verjagen. Leuke buurman, die dan zegt dat je maar een ander huis moet zoeken, terwijl de ander zijn kleinkinderen terroriseert.
Jij hebt je best gedaan, je weet wat je hoort en als het aso's zijn, dan hebbe ze pech. Je vriend heeft gelijk, tegen de tijd dat alles beter gaat, zie je de dingen anders. En gewoon keihard aanpakken, die vent is gewoon een lafaard als hij zijn kleinkinderen zo behandeld
Jij hebt je best gedaan, je weet wat je hoort en als het aso's zijn, dan hebbe ze pech. Je vriend heeft gelijk, tegen de tijd dat alles beter gaat, zie je de dingen anders. En gewoon keihard aanpakken, die vent is gewoon een lafaard als hij zijn kleinkinderen zo behandeld
Ik prefereer de hemel omwille van het klimaat, maar de hel omwille van het gezelschap.
maandag 9 augustus 2010 om 16:00
quote:Machutookunbietjemeerzijn schreef op 09 augustus 2010 @ 15:17:
(Hoe dom kan je zijn in deze tijd, maar geeft ook niveau aan, denk ik.)
Uuuhh.. zo dom als ik ongeveer denk ik
Maar daar ging het niet over, verder eens met Meharis, de onderlnge verstandhouding is nu toch al verpest. Nu kun je beter gelijk datgeen doen wat je al wilde, toch? Die kindjes hebben het echt nodig dat iemand zich om ze bekommert, to.
(Hoe dom kan je zijn in deze tijd, maar geeft ook niveau aan, denk ik.)
Uuuhh.. zo dom als ik ongeveer denk ik
Maar daar ging het niet over, verder eens met Meharis, de onderlnge verstandhouding is nu toch al verpest. Nu kun je beter gelijk datgeen doen wat je al wilde, toch? Die kindjes hebben het echt nodig dat iemand zich om ze bekommert, to.
Computer says nooooo
maandag 9 augustus 2010 om 23:24
Oh maar dat AMK gaat nu zeker gebeld worden Mijn vriendinnen hebben vandaag ook gehoord wat er wordt geroepen en morgen komt er eentje terug (sowieso om te lunchen) en dan gaan we bellen.
Mijn vriend is er mee eens en al was ie het niet...dat AMK gaat gebeld worden. Niet als wraak hoor trouwens, maar gewoon door wat er vanavond weer is geroepen naar die kinderen. Afschuwelijk...
Mijn vriend is er mee eens en al was ie het niet...dat AMK gaat gebeld worden. Niet als wraak hoor trouwens, maar gewoon door wat er vanavond weer is geroepen naar die kinderen. Afschuwelijk...
dinsdag 10 augustus 2010 om 10:18