Thuis
alle pijlers
Hekel aan feestjes...
zondag 13 september 2015 om 13:05
Ik heb -persoonlijk- een beetje een hekel aan sommige, niet alle, feestjes.
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
zondag 17 april 2016 om 17:32
Ohja. Snap ik ja. Als je weinig kinderen in de familie hebt.
Hier veel kinderen in de familie. En op elk kinderfeestje wordt de hele familie uitgenodigd, ooms, tantes, neefjes, nichtjes, opa's, oma's, (maal 2), de nieuw aangetrouwde opa en oma, de buren van het feestvarken, en ook maar meteen de beste vriendjes van jarige kind. De bak zit dan al snel (prop-) vol. De kinderen lijken het wel naar hun zin te hebben. Die rennen en gillen wat af, door het hele huis. Maar de volwassenen lijken toch een beetje ongemakkelijk de tijd uit te zitten, temidden van al het getrappel en gejoel.
(*al is de kans ook aanwezig dat ik dit projecteer*
)
Hier veel kinderen in de familie. En op elk kinderfeestje wordt de hele familie uitgenodigd, ooms, tantes, neefjes, nichtjes, opa's, oma's, (maal 2), de nieuw aangetrouwde opa en oma, de buren van het feestvarken, en ook maar meteen de beste vriendjes van jarige kind. De bak zit dan al snel (prop-) vol. De kinderen lijken het wel naar hun zin te hebben. Die rennen en gillen wat af, door het hele huis. Maar de volwassenen lijken toch een beetje ongemakkelijk de tijd uit te zitten, temidden van al het getrappel en gejoel.
(*al is de kans ook aanwezig dat ik dit projecteer*
)
zondag 17 april 2016 om 17:48
Begrijp precies wat je bedoelt. Maar dat komt misschien ook omdat die kinderen tegenwoordig nadrukkelijk aanwezig lijken te moeten zijn in dezelfde ruimte als waar de volwassenen zitten. Toen mijn broer en ik jong waren, werden we met onze neefjes en nichtjes naar de speelkamer gestuurd, daar mochten we doen wat we wilden, maar de huiskamer was voor de volwassenen. En natuurlijk kregen we regelmatig limonade en lekkers, want het was feest, en we mochten heus wel eens van tijd tot tijd even aanwapperen bij de volwassenen, maar het speelgebeuren vond in de speelkamer plaats.:
Ohja. Snap ik ja. Als je weinig kinderen in de familie hebt.
Hier veel kinderen in de familie. En op elk kinderfeestje wordt de hele familie uitgenodigd, ooms, tantes, neefjes, nichtjes, opa's, oma's, (maal 2), de nieuw aangetrouwde opa en oma, de buren van het feestvarken, en ook maar meteen de beste vriendjes van jarige kind. De bak zit dan al snel (prop-) vol. De kinderen lijken het wel naar hun zin te hebben. Die rennen en gillen wat af, door het hele huis. Maar de volwassenen lijken toch een beetje ongemakkelijk de tijd uit te zitten, temidden van al het getrappel en gejoel.
(*al is de kans ook aanwezig dat ik dit projecteer*
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 17 april 2016 om 18:36
Ik denk dat ook pejeka, dat dat vroeger anders was. Ik kan me herinneren dat ik zelf vroeger bij mijn oma aan een aparte kindertafel zat. Wel in dezelfde ruimte, maar als je dan naar de salontafel liep (waar de volwassenen zaten), om daar een bonbon te nemen, dan werd je teruggestuurd naar je kindertafel, naar je 'eigen snoep'.
Niet dat dat ideaal was, maar het zegt iets over hoe de tijden zijn veranderd.
De volwassenen hadden het toen voor het zeggen. Die praatten (in mijn beleving uuuuren ) en pas als ze klaar waren vertrokken we. Er was ook geen speelgoed bij die oma, dus dat was urenlang proberen je te vermaken met een balpen en blocnote. Oersaai. Als kind dan. Wrs vonden de volwassenen het gezellig.
Niet dat dat ideaal was, maar het zegt iets over hoe de tijden zijn veranderd.
De volwassenen hadden het toen voor het zeggen. Die praatten (in mijn beleving uuuuren ) en pas als ze klaar waren vertrokken we. Er was ook geen speelgoed bij die oma, dus dat was urenlang proberen je te vermaken met een balpen en blocnote. Oersaai. Als kind dan. Wrs vonden de volwassenen het gezellig.
zondag 17 april 2016 om 18:39
Mijn oma maakte er altijd een geweldig feest van. Op de grote eettafel stonden er dan talloze schalen met lekkers, en daar mochten we van eten zoveel we wilden. Speelgoed was er ook, ten dele nog oud speelgoed van onze ouders, vonden we geweldig. Of we gingen lekker in de tuin spelen. En inderdaad, de volwassenen zaten dan in de zitkamer hun eigen feestje te hebben, maar wat we vermaakten ons dus prima. En echt geen gegil en geren in huis. Dan mochten (moesten) we naar buiten...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 17 april 2016 om 19:05
zondag 17 april 2016 om 19:11
Ja! Heerlijk!
zondag 17 april 2016 om 20:07
Ik ook! Vind visite gezellig. Valt me alleen wel eens op dat (veel) kinderen tegenwoordig om de 5 minuten aandacht schijnen te moeten hebben van moeder/vader. Komen ze tegen je aan hangen, zeuren, enz. En eerlijk gezegd zal dat vroeger ook wel eens zijn geweest, dat je even naar je ouders liep, maar we waren uren bezig buiten, met bloemen plukken voor oma, spelletjes doen, en we wisten dat het lekkers in de eetkamer stond, dus daar hoefden we de volwassenen ook niet voor te storen. En soms had er ééntje geen zin in buitenspelen, nou, dan zaten we boven op één van de logeerkamers, languit op bed met een boek ofzo.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
zondag 17 april 2016 om 20:43
Dat die kinderen zoveel aandacht "opeisen" komt volgens mij ook doordat de kinderen tegenwoordig in de minderheid zijn en die aandacht ook krijgen van de aanwezige volwassenen. Soms willen de volwassenen zelfs de aandacht van de kinderen. Daarin zat het verschil met vroeger denk ik wel. Aan mijn vaders kant van de familie waren zoveel neefjes en nichtjes dat er altijd leeftijdgenootjes om te spelen waren. Of een groter nichtje dat de kleintjes bezighield. En opa en oma zaten gewoon met de ooms en tantes in de woonkamer. Zelfs als ál hun kinderen mét hun partner er waren, dan was de generatie kleinkinderen nog in de meerderheid.
Sommigen moeten niet aan die drukte denken vermoed ik maar ik denk dat dit wel scheelt in aandacht komen vragen bij het volwassen gezelschap.
Sommigen moeten niet aan die drukte denken vermoed ik maar ik denk dat dit wel scheelt in aandacht komen vragen bij het volwassen gezelschap.
) en dan breken ze de tent af.
zondag 17 april 2016 om 22:17
Dit en soortgelijke verhalen herken ik absoluut.
Als wij vroeger met de familie bij elkaar kwamen dan kregen we weinig aandacht van de volwassenen. Een grapje van een oom of een kort praatje met een tante. Verder zaten we met de kinderen bij elkaar met inderdaad eigen chips en limonade
Als je te veel stoorde (dat was al snel het geval) werd je weggestuurd. Er was duidelijk een kindergedeelte en een volwassenengedeelte. Now, not so much
dinsdag 19 april 2016 om 15:01
Ik weet niet waar het aan ligt. zijn ze meer verwender dan vroeger? Voelen ouders zich schuldig omdat ze buitenshuis werken en er daarom niet steeds thuis zijn? Willen volwassenen nu graag 'die leuk papa of die leuke oom zijn?" Of was het vroeger allemaal een stuk duidelijker. Voorbeeldje: Als de ouder zei "handen wassen" dan was het handen wassen. Ik heb het idee dat nu vaak discussies gevoerd moet worden "waarom moet ik handen wassen?"
LOEP ME MAAR aub.
dinsdag 19 april 2016 om 15:08
Dat zou heel goed kunnen. Net zoals op facebook ook alles opgeblazen word. Ik las laatst dat men depressief kon worden van social media omdat iedereen alles opblaast en het verwachtingspatroon daardoor erg hoog word.
Misschien waren de familie-bezoekjes vroeger daarom ook kei-leuk, iedereen deed gewoon, geen poehaa.
LOEP ME MAAR aub.
dinsdag 19 april 2016 om 20:22
Ik herken mezelf hierin. Bij 1 vriendin kom ik haast nooit meer, omdat er geen gesprek mee te voeren is. Bij elke 2 zinnen dat jenuitgewisseld hebt moet er iets tegen zoon gezegd worden, want hij brabbelt er gewoon doorheen en eist de aandacht op. En niet aan van zijn moeder, ook van mij. Moeder geeft ook toe aan de aandacht.
Ik ben niet eens zo heel oud, maar ook toen ik klein was, was het heel duidelijk dat je niet onderbreekt in gesprekken van volwassenen. Tenzij er iets heel dringends was, maar dat was het haast nooit. Dus hield je je mond en speelde je apart met de andere kinderen.
