Thuis
alle pijlers
Huis of woonplaats
zondag 7 juni 2020 om 16:23
Ik ga binnenkort met mijn vriend samenwonen. Nu heeft hij zelf ooit al eens een huis gekocht. Ik vind het huis helemaal leuk. Echt niks op aan te merken en zou daar prima in kunnen wonen. Het huis bied eigenlijk alles wat ik te wensen heb. Ik heb alleen helemaal niks met de woonplaats. Het is vrij klein, en echt ons-kent-ons. Ik ben bang dat iedereen op elkaar let en ze een bepaalde mening over mij hebben. Nu ben je wel binnen 20/25 min in de grote steden en ven ik binnen een half uur op mn werk. Ik vind het lastig om te beslissen of ik daar nu wel of niet wil wonen, het voelt heel dubbel. Enerzijds ben ik blij met het huis, helemaal in deze gekke tijd rondom de woningmarkt. Ander zijds heb ik een naar gevoel over de woonplaats. Wat zouden jullie doen?
zondag 7 juni 2020 om 18:02
Ik zou inderdaad eerst eens gaan samenwonen. En bespreek je gevoel met je vriend. Ons kent ons hoeft echt niet erg te zijn, zo zijn wij ook buitenstaanders in het dorp waar we nu wonen maar het is heel fijn wonen.
Er zijn genoeg stellen die ik ken die eerst in een huis van de een zijn gaan samenwonen, lekker gespaard hebben en na een jaar of 2 a 3 ergens anders een nieuw huis hebben gekocht wat echt van hun samen is.
Er zijn genoeg stellen die ik ken die eerst in een huis van de een zijn gaan samenwonen, lekker gespaard hebben en na een jaar of 2 a 3 ergens anders een nieuw huis hebben gekocht wat echt van hun samen is.
zondag 7 juni 2020 om 18:04
Ik werd dan weer gek van dat ons-kent-ons-dorp.Whomi schreef: ↑07-06-2020 17:21Hoe klein is vrij klein? 100 Inwoners, 1000, 10.000? Ik vind zelf mijn woonplaats vrij klein met ruim 20.000 inwoners. En als ik door de winkelstraat loop zwaait de kapper naar me en die kent mijn schoonmoeder, schoonzus en zwager ook. De bakker en slager idem. Ik kom regelmatig ouders van school tegen of vrienden/familie. En de mensen in mijn wijk kennen elkaar ook grotendeels wel via via. Maar ik heb totaal niet het idee dat ik in de gaten wordt gehouden. Dus wie weet valt het wel mee. Ik zou het eerst eens voor een bepaalde periode proberen en mocht het dan echt niet bevallen kan je verder kijken
Ook met iets van een 20.000 inwoners.
Ik had totaal geen behoefte aan dat gezwaai door de kapper, de beenhouwer en de bakker.
Aan dat ik nergens vrij kon zijn.
Dat elke stap die ik deed in 't dorp doorgebriefd werd.
Dat mijn ouders en mijn zus sneller dan ik wisten dat ik een relatie had omdat ik 1 keer met een jongen had gezoend.
Het hielp dan ook niet dat ik de dochter van de enige opticien in 't dorp was.
Ik was niet Wiske.
Ik was "Wiske, de dochter van de opticien in 't centrum van 't dorp".
Heel het dorp kende mijn ouders.
Zelfs mijn goede vriendinnen werden bekeken als "zij die bevriend zijn met de dochter van de opticien".
(In zo'n dorp weet iedereen wie met wie bevriend is.)
Een vriendin zei onlangs nog letterlijk "ik werd vreemd bekeken toen ik winkel X binnenstapte, tot ik vertelde dat ik 10 jaar geleden ook al een keer klant bij hen was geweest, samen met jou". Ineens kreeg ze de uber-klant-vriendelijke houding van 't personeel
.Ik ben er 10 jaar geleden wel degelijk klant geweest omdat het overburen van mijn ouders zijn en zij er zo'n goede klant zijn.
Ik ben nu dik 15 jaar weg uit het dorp en nog altijd word ik overal herkend als ik op bezoek ga bij mijn ouders.
Vreselijk.
Ik ben er dan ook tijdens mijn studies vertrokken om nooit meer definitief weer te keren
.Maar als ik mijn ouders wil zien moet ik er dus wel degelijk af en toe voor een middagje terugkeren.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zondag 7 juni 2020 om 18:15
Zo is het hier echt niet. Geen geroddel bij de kapper over anderen in de stad hoor. Maar ze weten dus wel wie ik ben en bij wie ik hoor. En hier in de wijk doe ik verder niet zo mee met het ons-kent-ons en dat wordt gewoon gerespecteerd. Er wordt ook niet op ons gelet en dat doorgebriefd aan andere wijkbewoners die ons kennen ofzo.Wissewis schreef: ↑07-06-2020 18:04Ik werd dan weer gek van dat ons-kent-ons-dorp.
Ook met iets van een 20.000 inwoners.
Ik had totaal geen behoefte aan dat gezwaai door de kapper, de beenhouwer en de bakker.
Aan dat ik nergens vrij kon zijn.
Dat elke stap die ik deed in 't dorp doorgebriefd werd.
Dat mijn ouders en mijn zus sneller dan ik wisten dat ik een relatie had omdat ik 1 keer met een jongen had gezoend.
Het hielp dan ook niet dat ik de dochter van de enige opticien in 't dorp was.
Ik was niet Wiske.
Ik was "Wiske, de dochter van de opticien in 't centrum van 't dorp".
Heel het dorp kende mijn ouders.
Zelfs mijn goede vriendinnen werden bekeken als "zij die bevriend zijn met de dochter van de opticien".
(In zo'n dorp weet iedereen wie met wie bevriend is.)
Een vriendin zei onlangs nog letterlijk "ik werd vreemd bekeken toen ik winkel X binnenstapte, tot ik vertelde dat ik 10 jaar geleden ook al een keer klant bij hen was geweest, samen met jou". Ineens kreeg ze de uber-klant-vriendelijke houding van 't personeel
Ik ben er 10 jaar geleden wel degelijk klant geweest omdat het overburen van mijn ouders zijn en zij er zo'n goede klant zijn.
Ik ben nu dik 15 jaar weg uit het dorp en nog altijd word ik overal herkend als ik op bezoek ga bij mijn ouders.
Vreselijk.
Ik ben er dan ook tijdens mijn studies vertrokken om nooit meer definitief weer te keren
Maar als ik mijn ouders wil zien moet ik er dus wel degelijk af en toe voor een middagje terugkeren.
zondag 7 juni 2020 om 18:18
Vroeger als kind zeiden ze altijd dat mijn vader putjes schepper was omdat hij ons vaak in een (schone) joggingbroek van school kwam halen. Later had hij een lease auto met Belgisch kenteken en wist heel het dorp dat wij een restaurant in België hadden.hallohoihey567 schreef: ↑07-06-2020 17:52Andersom vond ik het dan wel weer heerlijk om de roddels uit het dorp te horen.
De verhalen dat ik een nieuwe relatie had, al was het maar omdat er een vreemde auto op de oprit stond zijn ook heel herkenbaar hier.
Aan fantasie geen gebrek in ieder geval.
wennas wijzigde dit bericht op 07-06-2020 18:19
12.77% gewijzigd
zondag 7 juni 2020 om 18:21
Ik zou inderdaad ook eerst een paar jaar gaan samenwonen voordat ik samen iets zou kopen. Dat heb ik destijds met mijn vriend (inmiddels man) ook gedaan, al was zowel het huis als de plek niet helemaal mijn smaak. Ik vond het gewoon wel een heel grote stap om meteen samen iets te kopen (en we waren er ook nog niet helemaal uit waar dat huis dan precies kwam te staan). Na een aantal jaar hebben we samen ons huidige huis gekocht. (Vorige huis heb ik overigens ook nooit officieel op mijn naam laten zetten).
zondag 7 juni 2020 om 18:22
Dat dus. En intussen kun je mooi zien hoe het samenwonen bevalt!Rosanna1985 schreef: ↑07-06-2020 18:19Hij heeft het huis nu al. Dan zou ik het wel proberen. Jammer om een prima huis meteen te skippen als het misschien wel heel goed meevalt toch? Locatie is belangrijk inderdaad, maar verhuizen kan altijd nog als het tegenvalt...
zondag 7 juni 2020 om 18:27
Alleen gekocht en zeker aangenomen dat ik wel zou wennen, want hè, hoe kan je nou weten hoe het echt is als je er nog niet woont? Want zus en zo heeft hetzelfde en daar gaat het goed, etc. Precies wat ik hier lees.
En ja, ik praat over een weg en niet over mensen, maar locatie en je gevoel hierbij zou ik tegenwoordig als #1 op de lijst hebben. Ook al roept men 'wennen/vooroordeel/proberen', ik zou niet nog een keer in de valkuil trappen.
Groot voordeel is dat ik alleen ben en geen rekening hoef te houden met een partner/kinderen
"I love not Man the less, but Nature more..."
zondag 7 juni 2020 om 18:45
Maar waarom blijf je in vredesnaam 7 jaar wonen op een plek / in een huis dat niet naar je zin is? Als ik met niemand rekening had te houden, had ik na een jaar alweer een ‘te koop’-bord in de tuin staan in zo’n geval.PimPom schreef: ↑07-06-2020 18:27Alleen gekocht en zeker aangenomen dat ik wel zou wennen, want hè, hoe kan je nou weten hoe het echt is als je er nog niet woont? Want zus en zo heeft hetzelfde en daar gaat het goed, etc. Precies wat ik hier lees.
En ja, ik praat over een weg en niet over mensen, maar locatie en je gevoel hierbij zou ik tegenwoordig als #1 op de lijst hebben. Ook al roept men 'wennen/vooroordeel/proberen', ik zou niet nog een keer in de valkuil trappen.
Groot voordeel is dat ik alleen ben en geen rekening hoef te houden met een partner/kinderen
zondag 7 juni 2020 om 19:18
Je hebt gelijk hoor en als ik toen geweten had dat ik niet kon wennen (want ik moest het 'tijd geven') zou ik dat ook wel gedaan hebben. Je kunt een koe achteraf mooi in de kont kijken zeg maar...en nu kijk ik wel (naar huizen, niet die kont!), maar die prijzen
Dan is het niet zo handig om alleen te zijn 
Maar ja, mijn boodschap aan TO blijft: volg je gevoel in deze. Kom je nog terug?
"I love not Man the less, but Nature more..."
maandag 8 juni 2020 om 13:08
Misschien valt het mee. Je vriend woont daar al dus dan ben je al een beetje "ons". Probeer zelf ook een open houding te houden en niet ieder incident te zien in het licht van "zie je wel?". De meeste ellende komt doordat mensen denken te weten wat andere mensen denken. Veel woonplezier!
maandag 8 juni 2020 om 13:16
Ik ook, en heb ook die ervaring.
Heb 8 jaar in een ruim nieuwbouwhuis gewoond met alle gemakken, in een buitenwijk wijk waar ik me totaal niet thuis voelde.
Daar ben ik inmiddels alweer 4 jaar weg, ok het huis is prima maar erg oud en veel minder praktisch dan het vorige huis en ook kleiner, in een hele leuke wijk nabij het centrum.
Bezint voor ge begint TO, de locatie kun je niet veranderen...
maandag 8 juni 2020 om 13:27
maandag 8 juni 2020 om 14:57
Dat kan ik me goed voorstellen hoor. Maar TO verhuist juist naar een "ons-kent-ons" dorp en dan kan het een voordeel zijn dat haar vriend daar al woont, omdat hij er al mensen kent en ze via hem makkelijker kan inburgeren. Want ik kreeg de indruk dat zij juist bang is een buitenbeentje te blijven.NYC schreef: ↑08-06-2020 13:16Grappig dat je dat schrijft, ik vind het persoonlijk makkelijker wonen in een klein dorp waarbij je juist niet dat "ons" gevoel hebt. Juist dat je nieuw bent en de overbuurvrouw niet bij je moeder in de klas gezeten heeft vind ik het wonen in een kleine plaats echt stukken makkelijker maken.
Bedenk welke dingen jij belangrijk vindt. Wil je kinderen? Ik had voor mijn kinderen bijv wel in gedachten dat de dichtstbijzijnde school (omdat dat vrijwel 100% zeker de school zou zijn waar ze naartoe zouden gaan) een minimum aantal leerlingen moest hebben. En een aantal voorzieningen mbt sport/muziek/vereniging. Dit omdat hier 10 jaar geleden nog echt dorpen waren met een "eigen" school. En die eigen scholen hadden soms niet meer dan 40 a 50 leerlingen. Inmiddels bestaan dit soort minischooltjes niet meer.
Een klein dorp vind ik persoonlijk dus minder vervelend/doorslaggevend dan een kleine school.
maandag 8 juni 2020 om 15:02
maandag 8 juni 2020 om 15:48
Ja, ik begreep wat je bedoelde maar ik bedoelde meer: in een ons kent ons dorp gaan wonen lijkt me veel prettiger als ze je er niet kennen dan wanneer ze jou of je partner al een beetje kennen. Ik had bijv nooit in het geboortedorp van mijn vrouw willen wonen maar een paar km verderop en nog veel meer gehuchteriger, prima.Astromeria schreef: ↑08-06-2020 14:57Dat kan ik me goed voorstellen hoor. Maar TO verhuist juist naar een "ons-kent-ons" dorp en dan kan het een voordeel zijn dat haar vriend daar al woont, omdat hij er al mensen kent en ze via hem makkelijker kan inburgeren. Want ik kreeg de indruk dat zij juist bang is een buitenbeentje te blijven.
maandag 8 juni 2020 om 15:57
Beetje kat uit de boom kijken: Vriendelijk lachen, dag zeggen, zwaaien als je langs fietst en vooral interesse in de ander tonen zonder veel van jezelf prijs te geven. Werkt heel goed. Mensen vullen in en als je het een beetje goed doet, weten ze niets van jou maar vullen 'jou' in hun straatje in.
Mijn man is daar meester in. Mensen denken hem heel goed te kennen, maar als puntje bij paaltje komt heeft hij heel geanimeerde gesprekken gevoerd waarin vooral de ander aan het woord is en hij daarop ingaat door verder te vragen zonder 'mening of eigen ervaring' te geven.
oudblond wijzigde dit bericht op 08-06-2020 16:00
19.94% gewijzigd
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
maandag 8 juni 2020 om 15:59
Ik ben een paar jaar geleden ook gaan wonen in het huis van vriend in een dorp met een paar duizend inwoners (woonde daarvoor in Rotterdam) en had dezelfde zorgen. Mij is het in de praktijk erg meegevallen. Het grootste verschil is dat mensen elkaar op straat vaker gedag zeggen en heel veel mensen kennen hem. En mij inmiddels ook als ‘vrouw van’ wat best wennen was. Als de cassiere in de supermarkt vraagt hoe het met je schoonmoeder is bijvoorbeeld. Maar dat is wel het ergste tot nu toe. Het grootste gedeelte van je dag ben je toch thuis of aan het werk. Maar goed, ik weet natuurlijk niet hoe dat gaat zijn in jouw situatie.