(Alleenzijn en) gelukkig zijn met jezelf, deel VII

Eind 2011 opende Lisanne een topic omdat Lisanne maar niet gelukkig kon worden met zichzelf. Haar eigenwaarde was gebaseerd op de bevestiging die ze kreeg van anderen. In een relatie werd Lisanne afhankelijk en cijferde ze zichzelf weg, als vrijgezel was Lisanne altijd op zoek naar afleiding en naar een potentiële relatie. Na een relatie met een foute man waarin ze zichzelf compleet verloren was wist ze dat er iets moest veranderen, maar hoe?

Inmiddels is dit topic uitgegroeid tot een plek waar mensen hun verhaal kwijt kunnen, maar vooral tot een plek waar men elkaar advies geeft en elkaar helpt om gelukkig(er) te worden. Het topic biedt praktische tips voor een aangenamer leven met jezelf en brengt lotgenoten samen. Het doel van dit topic is niet om de uiterste staat van kijk-mij-alleen-eens-gelukkig-zijn te bereiken.

Iedereen die zich op de een of andere manier verbonden voelt met dit onderwerp is hier welkom, of je nou net ontdekt hebt dat je anderen nodig hebt om je goed te voelen, altijd op zoek bent naar afleiding om maar niet alleen te zijn, al bezig bent om je eigenwaarde in jezelf (terug) te vinden of al helemaal gelukkig met jezelf bent. Eveneens is eenieder welkom die ongelukkig is in een relatie. Iets wat in deel III regelmatig ter sprake kwam.

Let op: dit nieuwe topic is verplaatst naar de Relatiepijler!

Ten eerste omdat er eerder stemmen zijn opgegaan dat je niet per se alleenstaand hoeft te zijn om te streven naar "Gelukkig zijn met jezelf" zodat mensen mét relatie die hun eigen aandeel willen vergroten in gelukkig zijn zich ook welkom voelen. Het is namelijk iets wat een eigen uitdaging is en blijft, met of zonder relatie.
Ten 2e omdat eigen geluk zo onlosmakelijk blijkt samen te hangen met de (alle/allerlei) relaties met andere mensen, en zeker ook liefde en lust (of het ontbreken ervan, of die al dan niet recent voorbij zijn of nog gewenst zijn in de toekomst) de nodige invloed hebben daarop.

De puur eigen invloed is en blijft het "binnenwerk" en dat is waar we elkaar hooguit in kunnen stimuleren, tips, zetjes en aanwijzingen voor kunnen geven en waar nodig in te ondersteunen, betrokkenheid te tonen, andere perspectieven (van buitenaf, van een afstandje) op los te laten, ervaringen te delen, enz.

Uit feedback bleek dat personen het waardevol vinden om de eerste zes delen van het topic te lezen:

Deel I Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf

Deel II Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf - deel 2

Deel III foru ... -3/list_messages/215279/0

Deel IV Alleen zijn en gelukkig zijn met jezelf, deel IV

Deel V- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel V

Deel VI- Alleenzijn en gelukkig zijn met jezelf deel VI vind je hier de link: psyche/alleenzijn-en-gelukkig-zijn-met- ... 1#22183041

Juni 2017 bestaat de literatuurlijst uit de volgende stukken:

Als hij maar gelukkig is – Robin Norwood

De ideale vrouw is een bitch – Sherry Argov

Coach jezelf naar succes – Talene Miedaner

Verslaafd aan liefde – Jan Geurtz (eigenlijk wel alle boeken van hem)

Je kunt je leven helen – Louise L. Hay

Het monsterverbod – Carolien Roodvoets

Liefhebben zonder voorwaarden – Paul Ferrini

De Kracht van het Nu – Eckhart Tolle

Als succes een spel is, dan zijn dit de regels – Cherie Carter-Scott

Als liefde een spel is, dan zijn dit de regels - Cherie Carter- Scott

De zeven spirituele wetten van succes – Deepak Chopra

Superbrein – Deepak Chopra

Emotionele afhankelijkheid - Dr. Rudolf Snel.

Houd me vast - Dr Sue Johnson

Liefdesbang- Hannah Cuppen

Lisanne: bedankt voor het openen van het oorspronkelijke topic! Alhoewel Lisanne minder actief is, is er nog altijd een ‘harde kern’ actief aangevuld met (eveneens welkome) passanten.

Door de hele nacht heen hatelijke smsjes ontvangen, blijkbaar.
Gelukkig had ik het geluid al op stil sinds vorige week, maar dat zie je dan bij het opstaan.
Heb hem geblokkeerd inmiddels.

Tja, hoe zal ik het zeggen?
Ik had het kunnen weten en mijn eerdere twijfels aan het begin waren dus terechte alarmbellen.

Ik verwacht dat het hiermee stopt, want "iedereen" die hij kent kent mij ook in deze woonplaats, hij zou zichzelf helemaal buitenspel zetten als ie echt vervelend gaat worden.
Een paar mensen weten dat het uit is, maar niet van wiens kant of waarom, daar ben ik discreet in geweest en dat blijf ik ook als hij me met rust laat.

Mensen hebben gelukkig zelf ogen, dat is het enige voordeel van dat het halve dorp meekeek, ook al heeft hij afgelopen weekend toen ik er niet was min of meer "voorgesorteerd" bij sommigen van mijn vriendengroepje.
Hij voelde het wel aan dat ik twijfelde, we zouden een week rust nemen en nadenken, dat ik om die rust vroeg lagde hij al uit dat ik van plan was ermee te stoppen (en dat was ook zo, maar dan hadden we dat gedaan in een gesprek na het weekend) en nu was ie me voor zaterdagnacht.

En dat kwam me goed uit: zo iemand wil immers de regie (ook over dat het aan en uit is) en dan was het iig zíjn beslissing, dat leek me beter.
Het was afgelopen weken al zo dat ik niet veel goeds kon doen in zijn ogen toen het voor de buitenwereld nog "aan" was.
Dan was zoiets te verwachten als het uit is, he?

Het enige wat er voor mij verandert is dat ik geen medelijden/excuses meer heb om hem te rechtvaardigen/begrijpen.

Ik kan alleen mezelf kwalijk nemen dat ik niet naar die alarmbellen geluisterd heb, en de vorige keer dat het uit was daar bovenop.
Hij is gisteravond gaan drinken, net als vorige keer dus.
En toen was dat eenmalig, misschien omdat het daarna weer goed kwam, maar ik verwacht dat hij zich nu ook wel weer herpakt.

Mij zien bij de supermarkt oid triggert hem al, het is niet zo dat ik hem expres ga ontlopen, maar ook niet opzoeken.
Het is wel bizar, hoe vaak heb ik niet vrouwen op dit forum gestimuleerd om uit een destructieve relatie te stappen.. en ken ik alle signalen die daarop kunnen wijzen aan het begin/ gaandeweg als geen ander. En toch heb ik ze goedgepraat. Terwijl ik niet eens een relatie wilde, niet op uit was, niet op zoek was en niet om verlegen zat (en zit)..
Ergens dacht ik (denk ik) dat ik misschien zelf té achterdochtig was geworden, door eerdere familie-ervaringen en me daarin verdiept te hebben.
Net als een rechercheur met zijn ervaringen een radar ontwikkelt die zijn wereld vol criminelen zou kunnen belichten.

Nu mezelf maar tot rust laten komen, want ik kreeg al geen rust, natuurlijk, toen ik daarom vroeg vorige week. Ik laat me niet intimideren iig, hij kijkt maar ff..

Blij dat ik hier ff van me af kan schrijven, ik licht een paar familieleden en de buren in wat er aan de hand is en verder zal hij hopelijk wel bekoelen.

Thanks, Wink.
Het is iig rustig op mijn mobieltje nu..
Als het borderline-gedrag is gaat zo'n storm vaak liggen na 1 a 2 dagen afreageren, maar omdat ik em geblokkeerd heb zal ik dat niet weten.
Ik houd me dus ook maar koest ff, morgen werkgerelateerde dingen te doen buitenshuis, dat zal me afleiden!

Sowieso al fijn dat ik weer een vrije vogel ben, en voorlopig wel weer ff genezen ben van relaties. Ik had die behoefte toch al niet, dus dat scheelt.
En nu weer volop tijd voor mijn eigen leven, ik blijf het alvast heerlijk vinden om met niemands agenda te hoeven afstemmen!

Oh en heb dat boekje binnen.
Is idd te naieverig en idealistisch naar mijn idee.
Ik ben zelf best een idealist (geweest), maar dit is mij wat/veeeel te makkelijk gedacht over hoe we een mooiere/ betere wereld kunnen creeren met zijn allen.

Ik weet nog dat ik zo'nzelfde ontwikkeling had doorgemaakt en heel erg sterk met mezelf in verbinding was, of met je "ware zelf" zoals ik (en die schrijfster) het noem(t), en de inzichten en euforie als je je bagage uit het verleden hebt af kunnen schudden.

Dan denk je nog: als ik dat kan, kan iedereen het.
En dat wil je dan van de daken schreeuwen, ik herken het wel.
Bovendien wil je dat veel meer mensen dat zouden meemaken, dan zijn er meer gelijkgestemden en met zijn allen kun je soms een vuist maken die eea kan veranderen in de wereld.


Ik bewonder haar poging om tot een lieve, mooiere wereld te komen, maar het ligt natuurlijk veel gecompliceerder.
Evil personen zijn er helaas ook, en zouden heenwalsen over dat soort té lieve mensen.

Ik heb ff mezelf eens teruggelezen en zie dat eea sinds oktober (toen het ook uit was) gewoon precies een herhaling is van dezelfde dingen en terugkerende thema's..

Vandaag dagje buiten de deur gewerkt en dat was een welkome afleiding.
Nu pas de kerstboom eruit aan het doen, dat soort dingen maar ff wegwerken.
Ik heb weer meer innerlijke rust voor dat soort dingen: lekker opruimen en dat ruimt het hoofd hopelijk ook weer op

Oh gelukkig maar, Levade!
Fijn te lezen ook dat je relatie lekker gaat!

Enne, als het een beetje leuke schoonfamilie is hoeft dat niet als verplichtingen te voelen, he... Het wordt vaak genoemd als iets met een negatieve blijklank, dat dat een nadeel van een relatie is, maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn.
Je kunt er ook leuke familie(leden) bij krijgen

Qua mij: het gekke is, ik had juist géén roze bril, dwz ik was ervan op de hoogte, ptss), ik wou alleen graag geloven dat je met zware jarenlange therapie een heel eind kunt komen, óók met zijn achtergrond, als je nieuwe mechanismen aanleert..en ook dat je over sommige dingen heen kunt groeien, milder worden met de leeftijd.

Dan nog blijven de oude bestaan en kunnen opnieuw getriggerd worden.. zolang het (voor hem) naar wens en close ging tussen ons, kon hij vasthouden aan de goede weg die hij al was ingeslagen, leek het. Maar ik ben niet zo'n meegaand type, ik kan ook eigenwijs en vasthoudend zijn (gelukkig maar!) en als het hem ff niet beviel, dan kwamen de verlatingsangst en/of die oude (borderline-achtige) mechanismen toch naar boven.

Soortgelijke razernij als ik ken van familielid en dat hield bij haar dan een dag of 2 aan, stopte als je het negeerde..
En dat is het lastige met dit soort mensen: het is mega-close óf helemaal mis, keihard, nóóit meer zien, haat, schelden, op je zwakke plekken afrekenen, enz, dat maakt het zo moeilijk om te stoppen, het voelt heel onveilig, vooraf al en daarna ook. Omdat je niet weet waartoe al die razernij leidt.

Vorige week was het eigenlijk al voorbij, en toen ging het meer om pijn en dat kon hij ook delen met mij. Dinsdagnacht is hij 1 en al razernij(aanval), haat en scheldwoorden, en het is nogal wat wat je naar je hoofd krijgt, van iemand die even daarvoor nog zo gek op je was en om wie je zelf ook geeft. Dat doet wat met je, hoor, een hoop stress iig.

1 voordeel: dan vind ik het zelf niet meer verdrietig, dus het sterkt mij (nog meer) bij de veranderde blik die ik nu op hém heb gekregen.
Ben er nu niet rouwig meer om, de opluchting overheerst dus, vrij zijn!!

Geniet jij er maar van dat het alweer 2 jaar zo goed gaat, en daar moet je de schoonfamilie maar bij nemen

Heb hem ff gezien, en gehoord dat hij al 3 dagen aan het drinken is hierdoor.. waar ik me niet verantwoordelijk voor voel overigens. Ik heb hem zo goed als mogelijk was genegeerd, was zelf met vrienden. Ik vind het triest om te zien, dat wel, hij was zo goed bezig in dat opzicht, maar het is niet mijn probleem dat hij terugvalt hierin.. Hij was ook met eigen kennissen, gelukkig, maar toch.

Nu dan face to face toch een momentje dat ie me alleen kon spreken, het (bekende) charme-offensief, spijt betuigen, hij zegt bij de gemeenschappelijke vrienden/kennissen dat alles aan hem te wijten is, de schuld op zich genomen te hebben, hij ging bijna huilend zeggen dat ie van me houdt enz, en dat geloof ik ook wel, op zijn maniert dan, maar ben er niet op in gegaan. Boeit me ook niet dat hij dat op zich neemt, er zijn er 2 in een relatie en ook 2 waar het uit gaat. Ik ben niet meer gevoelig voor dat soort dingen, mijn grens is bereikt, mijn ogen wijdopen, en terecht.

Ben afstandelijk gebleven en heb gezegd dat we overdag wel een keer praten, met koffie.
(Ik wil nog wel door 1 deur kunnen, aangezien we ons in dezelfde kringen bewegen).

Ik ga op uur en tijd dat ik "zeker weet" dat hij er niet is, en nu was hij daar toch. Ik snap best dat hij er doorheen zit, maar het is niet prettig te weten dat dat "door mij" komt en hij zeker weten ook daar komt om mij te zien.

Ben er eigenlijk alleen ff heen gegaan op aanraden van anderen, om te laten zien dat ik me niet laat wegjagen of intimideren. En gewoon mijn gang blijf gaan, onafhankelijk van hem iig. Lastig, maar moet hier ff doorheen, het blijft een dorpie, en anders zou ik mezelf wel erg beperken. Ik wil niet dat hij op welke manier dan ook vat heeft of denkt te hebben op mij.

Na die haatsmsjes kan ik me iig wel wat beter ontspannen nu, hij had het over eraan werken, maar als het binnen een paar maanden al (2x!) zo is, en tussendoor eigenlijk ook genoeg "gedoe" is dat genoeg signaal voor mij dat ik daar helemaal niet aan wíl werken, dus duideijk geen gezonde relatie is. Ongeacht eerdere gevoelens. Ik ben dus vastbesloten en laat me niet meer overhalen. Genoeg is genoeg.

Update: nu komt het via de mail (elders heb ik hem geblokkeerd). Heel redelijk, dat het helemaal aan hem ligt dat ie niet in staat is tot een relatie en helemaal aan hem ligt, het redelijk willen afsluiten.. Ik ga er nu maar ff niet op in.
Liever dit dan dat eerdere, dan nog ben ik zoooo moe van al dat gedoe..

Dus morgen lekker naar mijn zoon en focussen op andere dingen weer.
Door met eigen leven, mijn eigen voornemens voor komend jaar!

Welkom, LaFlamande, doe gerust je verhaal hier!
Klinkt alsof je paniek misschien wel meer komt van het idee dat je dan niet meer een stel bent en dus niet meer bij iemand hoort, dan dat je iets heel moois en fijns kwijtraakt?
Ik denk dat je zo moet blijven denken: ben ik gelukkig(er) en blij van deze relatie?

Want dat is toch wel wat een geliefde zou moeten zijn: een verrijking van je leven, een bijzonder iemand die een zeer positieve bijdrage toevoegt aan je welzijn, die jij doet stralen en bij wie jij je stralende zelf bent..

Pauwenveer, de wanhoop spat eraf nu bij hem en dat vind ik wel heel erg naar om aan te zien. Ik weet ook waarom en het wekt mijn medelijden.

Zolang hij kon geloven in een relatie en toekomst met mij kwam hij in een positieve spiraal en gaf hem moed en zin om eea bij zichzelf aan te pakken, beter voor zichzelf te zorgen. Daar was ie al mee bezig vóór hij mij kende, oa geheelonthouder al meer dan een jaar, en was hij ook aan het doorzetten op andere gebieden.
Ik viel op die krachtige kant, die ik in het begin meekreeg, hoe ver hij met zichzelf was gekomen en zijn vroegere leven (en ellende) was ontgroeid, hoe vastbesloten ook om zich te blijven focussen op het beste uit zichzelf te halen.

Nu heeft hij de moed verloren, valt hij terug en is slechter af dan voor hij me kende.
Ik voel me daar niet verantwoordelijk of schuldig voor, zelfdestructie zit in hemzelf en ik ben niet de oorzaak, wel de aanleiding nu.

Dat vind ik geen basis voor een relatie of goede vriendschap.
Nu ik weet dat hij het niet op mij maar zichzelf botviert, heb ik zelf geen stress meer, ik was ff bang dat hij zou gaan stalken of zo, maar vind ik het wel triest voor hem, om de hele persoon die ik heb leren kennen en om geef. Door hoe het allemaal is gelopen verdween mijn verliefdheid, maar ik voel wel compassie voor hem en zijn situatie. Hij trok zich aan mij op en staat er nu weer alleen voor.

Dit raakt mij omdat ik zo'n borderline-achtige dynamiek gekend heb met 2 familieleden, en die heb ik helemaal uit mijn leven moeten schrappen, uit zelfbehoud. Die zijn niet te begrenzen, het is alles of niks, liefde óf haat (zelfs levenslang), en is een gezondere afstand gewoon mogelijk.
Ik ken ook hun eenzaamheid die dat met zich meebrengt, als ze de een na de ander die hun dierbaar is, verliezen. Ook al jagen ze iedereen vroeg of laat zélf weg, in hún beleving/ gevoelswereld worden zij in de steek gelaten.

Het is triest omdat ze niet anders kúnnen, en het verschil van exlover met die 2 familieleden is dat hij dit weet van zichzelf en de oorzaak bij zichzelf legt, niet bij de ander. Dan nog zijn het diepe en hardnekkige mechanismen, hij wil wel maar kan het niet anders.

Deze mensen zoeken die veilige hechting met anderen meer dan wie ook, en hebben een groot gebrek aan liefde (en eigenwaarde?)
Maar ik wil zelf ook een veilig gehechte relatie, he.

Hij vraagt nu om een goede afsluiting, ik denk wel dat het voor beiden goed kan zijn om samen in 1 ruimte te zijn en normaal tegen elkaar te kunnen doen (niet hoeven te negeren of op enigerlei wijze rekening mee te houden of hij of ik er ben).
Alleen in die zin vriendschappelijk dus, niet een vriendschap, wat mij betreft.

Zelf ben ik niet iemand van "jouw probleem" en als een baksteen laten vallen als dat niet nodig is, al blijft het een inschatting of dat wel of niet noodzakelijk is.
Hij heeft ook veel te verliezen en ik ga hem iig niet in een kwaad daglicht stellen bij de gemeenschappelijke kennissen.

Zo te horen heb jij het ook moeilijk nog steeds.
Ik snap je, dat het op sommige levels aantrekkelijk is, maar belangrijke levels ontbreken. Dat is reden genoeg om er idd niét op in te gaan, als dat tegen beter weten in is. Hoe jammer ook als je op die andere fronten wél overeenkomt.
Je weet nu dat die ontbrekende levels toch vroeg of laat (en eigenlijk nu al) die 2 andere onderuit gaan halen, dat het om die reden weer uitstel zou zijn tot het weer niet blijkt te werken.

Heel verstandig van je dus, hoe verleidelijk het ook is ivm hoe lastig het soms is om single moeder te zijn en al te weinig mogelijkheden hebt om aan je sociale leven, de liefde en jezelf toe te komen.
Goed dat je een 5daagse werkweek nog even laat schieten, dan heb je nóg minder tijd voor jezelf en de verbinding met jezelf te herstellen.

Dus goed bezig jij, ook al is het een zware periode voor je.
Blijf geloven in dat het de goede kant uit kan gaan, op elk moment het leven er ook weer een stuk positiever uit kan zien en je dat ook weer zult ervaren.

Pauwenveer, ik bedoelde ook niet helpen hoor!
Die rol van helper heb ik allang van me af geworpen.
Meer dat ik hem niet ga zwart maken oid, zoiets doe ik nooit, ik wil gewoon dat hij ook zijn kennissen houdt hier en men hem niet met een andere blik gaat zien..

Hij maakt het me nu wel moeilijk (via de mail), want beschuldigt me van dat ik dat wel doe en stiekem eea verteld heb, wat dus niet zo is.
Ik word er zooooo moe van.
Hij heeft waarschijnlijk vanavond weer gedronken en mij voorbij zien rijden toen ik van zoon vandaan kwam, want de mails begonnen direct toen ik net thuis was.

Affijn, ik heb teruggemaild dat ie eens moet ophouden met zijn beschuldigingen, ik genoeg heb van die argwaan en dat ie alles maar gelooft, mensen zelf ogen en oren hebben daar. Dat ik zijn mails niet meer ga lezen en ook niet beantwoorden.
En dan krijg je dus "zak in de stront" terug en daarna nog 1 mailtje dat het gesprek niet meer hoeft.
Prima.

Maar wel shit, dit enorme gedraai (verdriet naar haat naar verdriet naar haat) en zijn onvoorspelbaarheid!
Ik had liever zoals gisteren en netjes afsluiten zoals hij graag wilde (ben ik ook bij gebaat, datcht ik) om allebei gewoon in 1 ruimte te kunnen zijn hierna..

LaFlamande, jeetje, ik weet hoe akelig dat is wat je nu meemaakt!
Been there met ex (vader van onze kinderen) en ik ken de impact dus.
Het is zo'n lastig parket als het om verliefdheid gaat, zo complex allemaal, ook al is jouw man eerlijk. Er is lastig tegenaan te knokken, ook al ben je al jaren bij elkaar!

Bij jou vindt hij het bekende en vertrouwde, veilige.
Dat is heel fijn en "zeker", maar de keerzijde is dat met die vrouw op wie hij verliefd is het nog alle kanten op kan, nog onbekend is en dus ook die toekomst met een beetje fantasie nog heel erg leuk, rooskleurig en spannend kan worden ingekleurd.

En dat gebeurt dan vaak ook: verliefd en wel ziet men/hij vooral de goede kanten van haar, van jou kent hij al zoveel meer, is het voorspelbaarder geworden.
Vaak blijkt het imo niet meer dan verlust en dat het niet "mag" kan het alleen maar spannender maken, juist als ze er (nog) niks mee gedaan hebben, dan loopt die spanning alleen maar op.
(ik weet niet of er eea gebeurd is?)

Het is veel voelbaarder iig dan wanneer je jaren bij elkaar bent. Je kunt 1 ding voor hem niet meer worden en dat is onbekend. Er is niet veel nog te ontdekken aan elkaar. Helaas zijn het zo vaak bevliegingen (85%) maar dat zal hij zo niet voelen. En thuis moet er dan "gewerkt" worden aan iets wat met die vrouw nog allemaal "vanzelf" helemaal leuk en spannend gaat. Je staat dan op 1-0 achterstand als het ware. Als hij naar een ander verlangt, kun je weekendjes weg plannen samen en hard je best doen, maar dat verliefde van weleer is er wel vanaf na jaren.

Ook hij zal in 2-strijd zitten, want na jaren samen gaat dat heus niet in zijn kouwe kleren zitten. Het vervelende is dat het niet met elkaar te vergelijken is, en ook niet door rationeel op een rijtje te zetten van voors en tegens oid. Het is gevoel en verluste/verliefde gevoelens zijn per definitie heel voelbaar.

Feit dat ie eerlijk tegen je is spreekt zeker voor hem.
Hoe lastig ook voor jou, ik denk wel dat dat iets zegt, namelijk dat ie je erin betrekt, dus rekening met je houdt (ook al had je zoiets niet willen weten/horen).
Besef svp dat hij dit ook niet zelf had bedacht, het gebeurt hem net zo goed, het verwart hem, laat hem twijfelen aan alles.

Ik begrijp als geen ander hoe hard dit aankomt bij jou, als je leven als een kaartenhuis ineen lijkt te zakken.
Toch zal je hem met verwijten verder van je af duwen.
Probeer na je eerste paniek gesprekken met hem te voeren die niet verwijtend zijn. Dan heb je kans dat hij vertrouwelijk durft te zijn met jou en zich opent naar jou en jullie dit misschien nog kunnen aangrijpen om dichterbij elkaar te komen.

Het is een heel pijnlijke situatie, weet ik.
Dus allereerst hoop ik dat je wat tot rust komt na dit nieuws, zodat je weer helder kunt nadenken en voelen.

Veel succes en schrijf vooral van je af!

Pauwenveer, het is een borderline-mechanisme, zo'n woede-aanval duurt meestal een of 2 dagen en dan bekoelt zo iemand als je het negeert.
Ik geloof niet dat ie me gaat stalken, (behalve proberen via die apps en smsjes en later mail, nu ik dat geblockt had.. ).

Het lijkt er idd op bij dit soort woede-aanvallen dat als ze bijdraaien ze niet meer herinneren/weten wat ze zelf allemaal aan lelijks gestuurd hebben, ken het van zusje, de focus ligt dan geheel op de ander en diens reacties, brengt dat niet in verband met eigen akties (dus dat het aktie-reactie is), ze zelf daardoor gedrag van de ander veroorzaken/uitlokken, hun eigen aandeel wordt gewoon vergeten en álles wat de ander doet onthouden en onder een loep uitvergroot.

En als ze dan zelf weer normaal zijn, verwachten ze van jou dat jij dat ook gewoon weer bent, alsof er niks voorgevallen is.
En dat is het enge ook: waarom doe je zo, waarom ben je zo nerveus in mijn buurt?, ze lijken idd te vergeten dat er eea aan vooraf is gegaan.

Daar had ik er al 2 van in mijn leven, die daaruit voorgoed geweerd zijn (of zij mij geweerd hebben) en zit ik zéker in een relatie niet op te wachten!

Er staat veel teveel op het spel voor hem, ik "ken" zoveel mensen en zij mij, geloof me, hij heeft er álle belang bij dat zijn reputatie intact blijft, dwz dus naar buiten toe normaal en netjes met een ex omgaat ook nadat het uit is.
Dus discreet zijn, geen kwaadspreken over elkaar, in goed overleg uit elkaar, enz.

Toch hakt het erin, je schiet meteen bij thuiskomst in de stress, vlak voor het slapengaan. Vooral hoe je het beste kunt reageren daarop (of helemaal negeren), je weet niet wat het beste is.
Ik had ook belang bij "goed afsluiten", en dan allebei normaal kunnen doen tegen elkaar, als dat hem genoeg zou geruststellen dat hij niet in een kwaad daglicht komt te staan hierdoor.

Maar dat geruststellen lukt dus niet, iig niet blijvend, omdat hij ook toen het nog "aan" was al de nodige argwaan had over wat ik zei en gedroeg en zich door anderen liet beinvloeden, die wel en mij niet geloofde (anderen zeiden/zagen dat toch ook, of had ie weer eoa opmerking over gekregen, enz, gek werd ik ervan!).

Hij mag blij zijn dát ik daar verder mijn mond houd en het houd op dat het niet werkte, maar niet waarom of aan wie dat lag (behalve tegen intimi zoals beste vriendin en verder mensen die hem niet kennen/ hier helemaal niet komen en niet mee bemoeien, ik 100% vertrouw, zoals ex en zus bijv).

Maar lastig is het wel, in zo'n kleine gemeenschap.
Expres ontlopen zou geeneens lukken, al zou ik het willen, iig tot de senstatie neer is gedaald en hij bekoeld is. Vorige keer dus weekje naar hutje geweest, maar dan moet je vroeg of laat ook weer je gewone leven leven, dus dat is dan alleen maar uitstel en gebeurde hetzelfde, zij het 2 weken later.

Hij heeft de meeste last dus van hoe ik doe, of ik hem openlijk negeer of groet of wat dan ook, van dat anderen daar iets van vinden of interpreteren.
Mij heeft dat nooit geboeid, en nu ook alleen maar of het wel of niet veilig is/voelt voor mij, dus alleen tov hem. Wat de anderen ervan denken/ geloven moeten zij weten, ga ik niet op in.

Een "had ik maar" is wel op zijn plek iig: toen in oktober het fout liep al van hem af kunnen zijn, en toch me om laten praten en het een kans gegeven.
Omdat ie ook heel redelijk kan zijn dus, hand in eigen boezem, maar dat was dan wel nuchter.. en "eenmalig" terugval qua drank, 1 avond.

Ook omdat er toen nog kans was dat het weer goed kon komen en ook kwam, zichzelf al snel weer kon herpakken.
Nu ligt dat anders, want hij weet verdomd goed dat het nu echt voorbij is.
Dus alle hoop weg is. Plus nog meer problemen, terwijl hij goed bezig was voor zichzelf te zorgen en eea op de rit had.

Sneu, hoe dan ook.
Voor mij een grote les: als iemand laat zien hoe hij (werkelijk/ óók) is, geloof dat dan meteen, bij de 1e keer!
Niet nog een kans geven, met wat je weet, en zelf waarneemt/ervaart: dus niet "overheen stappen" in de hoop op eenmalig is, op beloftes het anders zal gaan, rechtvaardigen, vergoelijken, met de mantel der liefde het voordeel van de twijfel geven, enz..

Ik doe dus ff helemaal niks meer, ik heb het afgekapt, gezegd dat ik er genoeg van heb, zijn mails niet meer lees en ook niet op reageer.
Na die sneer en dat het gesprek ook niet meer hoeft is het iig stil gebleven.

Ook drank kan ervoor zorgen dat iemand het niet meer weet de volgende dag (als het maar genoeg is om lam te raken) maar dan nog ga ik niks meer aanwakkeren of beschuldigen oid.
Vanavond ga ik wel uit, met mijn groepje, zal ik hem negeren, en mocht hij opnieuw daar zijn en "liefjes" toenadering zoeken en spijt betuigen, dan ga ik echt wel zeggen dat als ie wil dat ik normaal doe en op hem reageer, hij zelf moet zorgen dat ie me niet lastigvalt, zodat ik ook normaal kán doen. De boel niet moet omdraaien.

Het was eigenlijk de 30e al uit, en hij vroeg me al om normaal te blijven doen temidden van anderen. Intussen allebei nadenken.
Maar als ik dan idd "normaal "doe (alsof er niks aan de hand is, er zaterdag toch ff bij ga zitten, een kus geef), kreeg ik die nacht dus ook vanalles op mijn bord hoe ik me gedroeg. Je kúnt het niet "goed" doen, die radar speurt constant naar (mijn) fouten en "signalen" dat het niet goed zit tussen ons. En dat zat het ook niet, he..

En vanaf nu: als iemand ergens over begint daar blijf ik dat ook afkappen, dat ze zich er niet mee moeten bemoeien, iets tussen hem en mij is.
Als dat niet kan, zal ik mijn conclusies trekken en zelf daar wegblijven.

Enige wat me dwarszit van dat bevriende stel die overal bij was (vanaf zaterdag al, dat ik daar maar heel even was en naar de buren ging, waarna de haatappjes later begonnen) is dat die vriend hem zat over te halen om te drinken.
Wat ik heel gemeen vond en boos om werd.
Ik vraag me nu af of toen ik weg was hij idd is "overgehaald" om te gaan drinken.
Dan mag ik me afvragen of dat wel vrienden zijn, wie gaat een ex-alcoholist die het zo goed af gaat nou aanmoedigen om weer te drinken???!

Hoe dan ook goed om mezelf af te vragen hoe belangrijk daar blijven heen gaan voor mijzelf is, en dat flink in te perken, me (nog) meer te concentreren op mijn closere kring ipv de gezelligheid daar (hoe gezellig is dat nog zo, he?)

Blijft dat ik alleen invloed heb en verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven en leefwijzen en zodra de focus (stress) van hem af is, die op mezelf te leggen en te blijven reflecteren op mezelf. En hoe nu verder, mijn eigen voornemens en plannen.

Genoeg over mij, ik zal die lappen later weghalen, ivm iedereen zich rot scrollt anders.

LaFlamande: jij bent zelf iig goed bezig, en ook dat je daar professionele ondersteuning bij zoekt, dat helpt iig de boel sneller voor jezelf op een rijtje te krijgen hoe je dit het beste samen kunt aanpakken.
Als die wil er bij hem ook is, kan dit echt jullie band gaan versterken zelfs, omdat jullie dan oprecht en eerlijk tegenover elkaar zijn: zonder enige schijn ophouden jezelf kunnen zijn (jullie "ware zelf", zonder opsmuk en gewenst gedrag om elkaar maar niet te kwetsen of eigen pijn te verbergen oid): dat is de enige manier waarop je je werkelijk en op een dieper level kunt verbinden met elkaar.

Dus de diepte in gaan met jezelf nu (en hij ook), kán voorbij het "gekwetste ego" een reeler en eerlijkere band opleveren!

Bij mij luidde het het begin in van een uiterst krachtige periode, júist toen ik destijds dat diepere verdriet toeliet, met alle oude pijnen erbij die daar niet eens mee te maken hadden, maar meteen maar mee kwamen.
Als je je daarvan weet "op te schonen", dus je oude wonden erbij voelt en alsnog verwerkt, verdwijnt die invloed ook, en komt er een grote (positieve) kracht vrij en voor in de plaats.

In die zin kan een crisis dus uiteindelijk zorgen voor bevrijding van eea, je bagage voor eens en altijd achterlaten, en als je die niet langer rondzeult dus je weg verlichten (qua minder zwaar maken).
Het heet niet voor niks "bagage": alsof je een koffer achterlaat.

Een crisis biedt soms dus tevens een kans, die je kunt aangrijpen om jezelf van eea te ontdoen. Of dat nu overtuigingen over het/ je leven zijn of anderszins, er zit vaak een soort "boodschap" in, iets wat je blik op eea verandert, en itt wat je zou verwachten is dat vaak niet eens negatief!
Minstens ánders, "echter", puurder, maar vaak zelfs dus een positieve verandering!

Daarvoor moet je helaas dwars door de fase van dat verdriet en ontgoocheling heen, en daar zit je meestal helemáál niet op te wachten, of zie je er tegenop.
Maar houd moed, het kán dus iets goeds herbergen..

Dat geldt ook voor mij, dat ik hier juist weer kracht uit ga putten om weer eea aan te pakken bij mezelf.

Het is rustig aan het front, en dat is een verademing, ik heb geen stress meer hiervan.
Eigenlijk maakt hij zichzelf onschadelijk nu, door zich lam te drinken.
Ik vind het wel heel erg triest om hem zo te zien, ik gun hem alle liefde en geluk, ook al is dat niet met mij.

Liefde is op zich iets om dankbaar voor te zijn, iets moois dat iemand van je houdt en graag samen met je wil zijn. Ook al is het een imo ongezonde en afhankelijke vorm: eerder een "wanhopig"nodig hebben, niet zonder je kunnen, je willen "hebben"/ bezitten.
Een kinderlijk soort liefde en ik de plaatsvervangende liefdevolle, zorgzame en geruststellende moeder die hij nooit gehad heeft moest zijn?
Deed me steeds sterker denken aan mijn broertje, er zijn de nodige overeenkomsten, en daardoor verdween voor mij ook de seksuele aantrekkingskracht, ging het verliefde eraf.

Dus niet (zoals ik eerst dacht) alleen vanwege het huisje, boompje, beestje-karakter waar deze relatie al snel heen ging en ik juist niét op uit was, maar ook dat ik hem voordat ik hem beter kende aanzag voor een krachtige mannelijke persoonlijkheid, en dat wás hij ook in wat hij allemaal zelf overwonnen had en de weg die hij ingeslagen was.

Maar gaandeweg kreeg ik al die info en inzichten over het kind die hij vroeger was, zijn achtergrond, zijn nachtmerries, zijn ontwikkelde overtuigingen, strategieen en mechanismen. Bij mij voelde hij zich veilig en geborgen, en andersom ik in eerste instantie ook, maar gaandeweg steeds minder bij hem.

Ergens weet je in je achterhoofd dat dat op enig moment kan omdraaien en eea tegen je gebruikt kan worden als het mis zou gaan. Zeker na de 1e keer dat het uit ging in oktober.

Ik kon hem daarom niet helemaal vertrouwen, heb bijv geen sleutel van mijn huis gegeven, (maar wel mijn auto meegegeven soms, dan mijn sleutels eraf, al ben ik er niet zeker van dat dat elke keer gebeurd is, laatste keer dat hij hier sliep was hij 's ochtends ff weg met de auto toen ik wakker werd en toen het uit ging en alle wantrouwige gedoe erbij kwam, ging ik me afvragen of hij geen sleutel had bijgemaakt, of ik de sloten niet beter kon vervangen voor de zekerheid).

Het zegt achteraf wel genoeg dat ik niet helemaal open kon zijn over mezelf, bijv niet wilde dat zijn tv-account op mijn laptop kwam (en hij dus toegang zou hebben tot allerlei gegevens van mij) maar op een andere pc die ik alleen gebruik voor muziek via internet.
Soms mijn historie wiste op mijn laptop, dat soort dingen, terwijl ik zelf normaal goed van vertrouwen ben.

Als iemand je wantrouwt word je op eoa manier zelf ook wantrouwiger tov diegene, sommige dingen wilde ik (nog) niet delen met hem (hoefde hij niet te weten van mij), zoals mijn financiele positie, mijn belastingpapieren, inlogcodes, of dat (en wat) ik hier schrijf bijv. Ook bij hutje of ik hem wel wilde introduceren bij het vriendenclubje daar, of hij daar wel in zou passen en zij bij hem.

Niet dat hij profiteerde oid, en ik heb het ook niet veel breder dan hij, het was meer een onderbuikgevoel.
Ik denk dat dat 1 van die dingen was die me benauwde, dat ik me afvroeg: is hij wel mijn/ een levenspartner? Wil ik met hem door het leven, mijn leven delen, in allerlei opzichten?
Er kwamen ook steeds allerlei kwalen bij, en vroeg ik me hetzelfde af: ga ik voor hem zorgen als dat nodig is/ wordt?

Het zegt wellicht toch iets over dat een gevoel van gelijkwaardigheid ontbrak, hij mij weleens meer nodig kon hebben dan ik hem. En niet alleen emotioneel, maar ook in praktisch opzicht. De status van een relatie met mij betekende voor hem ook veel, naar buiten toe, trots dat ie mij kon voorstellen als zijn vriendin (en daarmee gepaard gaande verlatingsangst, hoe diep hij viel die eerste keer al, en als (zijn) falen & gezichtsverlies zag. En ik onaangedaan leek (wat niet zo was), nog overeind en nog even zelfverzekerd overkwam.

Ook nu overheerst denk ik voor hem het gezichtsverlies, hoe anderen ertegenaan kijken, of eerder tegen hem aankijken.
Daarom heeft hij er alle belang bij dat ik vriendschappelijk met hem blijf omgaan in bijzijn van anderen, alleen maar goeds loslaat over hem, en het toch niet werkte.

Wat zo iemand niet doorheeft is dat zoiets niet afgedwongen hoeft te worden (uit angst), dat ie daarop kon vertrouwen van mij als het ook in overleg een besluit van ons samen was gebleven (zoals op de 30e, zonder verwijten en met compassie van beide kanten, dat het jammer was maar wel allebei achter stonden) en daarna hij zichzélf onderuit haalde: tov mij door dat beschuldigen en afreageren, en tov anderen doordat ie "van het padje" raakte door weer zwaar te drinken, elke dag, in bijzijn van "iedereen".

Niemand die dat veroordeelt, (op zich gelukkig maar, al helpt hem dat niet als men het stilzwijgend "goedkeurt") en hij krijgt er sympathie en begrip voor zelfs, hij had het blijkbaar wel erg te pakken van mij, hij bedoelde het zo goed, zo sneu voor hem dat ie er zo kapot van is.
Medelijden of mededogen dus.

Ben gisteren wel gegaan, en hij was er natuurlijk, het was niet druk en hij zit daar dan soort van zelfs op "mijn" plek gezellig te doen met "mijn" kennissen. En ik verderop aan de andere kant. Moet niet gekker worden, want toen het nog aan was, zocht hij nauwelijks tot geen contact met hun of ging ergens anders staan/zitten en verwachtte dat ik me (minstens nu en dan) bij hem voegde!

Nu kan ik wel blijven gaan, maar los van de eerdere spanning (die ik nu denk ik wel kwijt ben) vind ik het daar momenteel gewoon helemaal niet meer léuk, op deze manier. Ik kan "mijn" vrienden/kennissen niet in vertrouwen nemen, zoals ik altijd gedaan heb, ik kon altijd mezelf zijn daar, "echt" zijn en had niks te verbergen.

En hoewel hij juist viel op dat ik "echt" was, zoals hij zelf nog appte vorige week (jij bent tenminste echt), moet ik nu dus noodgedwongen doen alsof, eea voor me houden, doen alsof alles koek en ei is, net zoals voordat het uit ging: voor de buitenwereld laten zien dat het goed zat tussen ons, ook al was dat niet zo.

Want HIJ is zo opgevoed, HIJ hecht enorm aan wat anderen denken, over hem denken, er netjes en verzorgd uitzien, hij wil een bepaalde klasse en elegantie uitstralen, dure kwaliteitsoverhemden, wilde weer in shape komen (en meteen ook fanatiek in). En mij "waardig" zijn of zo? Degene worden die ik "verdiende"?

In appjes van vorige week (toen ik rust nodig had van alles, grieperig en oververmoeid was) kwam zoiets ook naar voren: hoe hij de ideale vrouw voor hem zag, maar dan niet té ideaal want dat zou buiten zijn bereik zijn, en ik was tenminste echt, menselijk dus. Eigenlijk kon hij niet geloven dat het wederzijds was en kon (zeker in het begin) zijn geluk niet op dat ik op hém viel.
En dat ongeloof blijft dan ook sluimeren, denk ik..

Dat hij zichzelf als minderwaardig zag tov mij motiveerde hem extra om zijn betere zelf (zijn gezondheid, zijn uiterlijk, zijn conditie) te stimuleren en daar was hij al mee bezig.
Des te wranger dat ie zo hard en diep gevallen is dat ie dat allemaal zelf om zeep helpt nu!

Itt sommige intimi zeggen geloof ik niet (meer) dat ie me gaat stalken, en dat ik hem in zijn sop moet laten gaarkoken, en dat negeren het beste is nu.
Mijn gevoel zegt dat ik het iig voor het oog beter kan "bijleggen", gewoon normaal doen, hem niet opzoeken maar ook niet buitensluiten, opdat de anderen niet slecht over hem zullen denken en dit hele gebeuren zijn reputatie niet schaadt.

En dat had ook gewoon gekund, als hij zichzelf in de hand had gehouden tegenover mij, 1 op 1, ipv dit op deze manier af te proberen te dwingen.
Hij weet wel dat ie dát zelf verpest heeft.
Hij deed een poging tot contact gisteren, en hield ik af.
Ik ben weggegaan, ik vond het niet gezellig en ik ben zelf ook niet bepaald in een gezellige stemming.
En ik vind dat áls je uitgaat, dat om de juiste reden moet zijn: voor de gezelligheid, voor het luchtige contact met degenen met wie je graag omgaat.
En wat ik eerder zei: met sommigen beperkt het zich niet tot alleen maar de goede dingen des levens te delen, maar ook elkaar wat op te vangen bij de tegenslagen die we allemaal meemaken.

En dat kan/ mag nu niet, omdat je de ander/ elkaar wil beschermen en niet in een ander daglicht wil zetten om er zelf "beter" uit te komen.
Ik heb hun begrip of medeleven niet nodig hierover, en hoef ook niet te boek te staan als de goedzak en hij de kwaaie pier oid.
Dat hij de volledige "schuld" van het falen van de relatie op zich neemt wil ik dan ook helemaal niet!

Er zijn zat vrouwen die niets liever willen dan iemand die "er helemaal voor gaat" en alles samen doen, zouden staan te springen om een partner die zich zo wil binden, dat commitment zelfs heel gráág aangaat (waar vind je het nog?!), spontaan, en binnen korte tijd al zo zeker is van een toekomst samen, samen oud worden, een echte, volle relatie ziet zitten.

Hij zei eerder dat hij dat niet meer van zichzelf gedacht had ooit nog te willen, nog zo verliefd te kunnen/ durven worden, nog vertrouwen te hebben in een relatie, maar met mij wel gebeurde. Nu vervloekt hij zichzelf en zijn vertrouwen daarin, naar eigen zeggen dat hij weer durfde te gaan houden van iemand, wat in zijn ogen beschaamd is, niet in dezelfde mate beantwoord is, en hij nu misschien nooit meer zal toelaten.

Er wordt hier op forum vaak gezegd: je had daarvoor ook een leven, al dan niet compleet, gelukkig en/of volwaardig, en nadat een relatie voorbij is kun je dan toch gewoon terug naar voor die tijd? Zeker als het maar kort geduurd heeft, een paar maanden, en je kunt terugvallen op dat je dus wéét dat je in staat bent om dat leven zelf kleur en inhoud te geven, ook zonder relatie/partner?

En dat is ook zo, tenminste deels.
Daarom zit ik minder "stuk" hiervan dan hij: ik heb geen relatie nodig om het leven aangenamer of zinvoller te maken of te vinden dan als single. Ik heb dan ook geen partner nodig om eenzaamheid te bestrijden, of vanuit het idee dat samen met iemand zijn en bij iemand te horen beter is dan alleen te zijn.

Maar natuurlijk doet het iets met je, en is het niet meteen weer zoals daarvoor, als je ook de fijne kanten weer eens meemaakt, het close, intieme wat welkom is en sowieso bijdraagt voor vrijwel ieder mens aan je welzijn (en bewezen ook aan je gezondheid) en welbevinden, tenminste: zolang dat fijne overheerst he.
Als dat verandert in dat het meer stress toevoegt dan fijns, ben je natuurlijk beter af in je eentje.

En hoewel hij gaandeweg bij mij terrein moest prijsgeven en steeds meer loslaten werd gevraagd door mij, vindt hij niét dat ie beter af is alleen, en dat is dan ook een stuk lastiger te accepteren voor hem dan voor mij.
Voor zijn gevoel heeft hij (naar eigen zeggen) zijn best gedaan om me vrij te laten en steeds meer los te laten (van zijn eigen behoeften qua relatie) en in zekere zin geloof ik dat ook wel. Dus ook hij is ontgoocheld dat hij dat niet voor elkaar kreeg zoals hij graag had gewild met mij.

Ik denk dat mensen die in liefde en relaties denken in termen als "lukken" of "falen" het nog moeilijker hebben als het nergens op uitdraait.
Het is geen prestatie waar je je best/moeite voor kunt doen en dat dan voor zeker tot een goed resultaat zal leiden, en dus ook niet verkeerd kan doen of aan je fouten te wijten is als het geen duurzame relatie oplevert.

Ik geloof ook niet in aanpassen, eraan "werken", pleasen om de ander gelukkig te maken of dat dat liefde is. Niet als het om onoverbrugbare verschillen gaat, waar 1 zichzelf tekort zou doen uit liefde voor de ander.

En hier was denk ik het grootste verschil wel dat hij in zijn basis al "wantrouwen, tot het tegendeel bewezen is" heeft, en ik juist "vertrouwen tot het tegendeel bewezen is". Dus hoe je in het leven staat, tov jezelf en tov andere mensen.
Voor sommige mensen zit dat wantrouwen er zó diep in dat je dat na jaren nog niet bewezen hebt dat jij wel te vertrouwen bent, en dat alsmaar op de proef gesteld wordt, en elk "foutje" weer terug bij af is, ongeacht hoe lang en hoe vaak je dat al bewezen hebt.

Onvoorwaardelijke liefde van een ander zoeken is imo onmogelijk, misschien komt ouder-kind nog het dichtstbij en dan nog zijn er talloze mensen die daar allerlei voorwaarden aan stellen, maar zelfs in de hoogst onvoorwaardelijke mate zou het hooguit nog uit zelfbehoud zijn (en dus heel wat moet gebeuren) eer ze hun kinderen uit hun leven zouden bannen. En daarmee zou de liefde niet zozeer verdwijnen, maar wel de omgang, in praktische zin dus niet meer toelaten.

Ik denk dat het grootste deel van de mensen opgroeit met voorwaardelijke liefde, of dat iig zelf zo ervaren als kind, door opvoeding, door kinderen te willen vormen, dirigeren en corrigeren naar eoa gewenste versie.
Gewenst naar de normen van de maatschappij, omgeving en die de ouders aanhouden (los van of ze daar zelf naar leven, het voorbeeld dat ze geven).

Maar als het helemaal andersóm is, je zelfs verwaarloosd, mishandeld, ongewenst enz bent door je ouders of andere vertrouwelingen is dat natuurlijk helemáál funest. En levenslang op zoek naar het soort onvoorwaardelijke liefde die ouders hadden horen te geven, maar intussen daar niet op (kunnen) vertrouwen , en dat ook keer op keer blijkt dat er wél voorwaarden aan (partner)liefde zit. Maar ook in familie- en vriendschapsrelaties.

Die onvoorwaardelijkheid kun je imo alleen aan jezelf geven.
Maar wat als je jezelf niet vertrouwt of je niet op jezelf kunt vertrouwen, jezelf diep van binnen niet iemand vindt die de moeite waard is om zelf lief te hebben of liefgehad te worden door anderen?
Zo iemand kun je niet of niet blijvend van buitenaf overtuigen van het tegendeel, als dat diep van binnen zo stellig is verankerd.

Ik heb dit al vaak geschreven aan anderen in al die jaren en ik blijf erbij.
Voor veel mensen is het denk ik dé grote opgave van het leven om (onvoorwaardelijke) eigenliefde te vinden, zichzelf de moeite waard te vinden, in zichzelf te blijven geloven, wat er ook gebeurt, door alle tegenslagen en teleurstellingen heen. Te blijven geloven in en te vertrouwen op het goede of dat de goede basis van zichzelf altijd zal overheersen, of altijd weer naar kunt terugkeren als je daarvan afdwaalt.

Vrijwel iedereen wankelt weleens, vrijwel niemand is perfect en altijd maar standvastig, of komt wel weer op zijn pootjes terecht, soms vallen mensen om, soms staan ze weer op en soms niet.

Ik heb er echt wel verdriet van, er is wel degelijk liefde uitgewisseld, ik geef om deze man en zijn welzijn, gun hem het beste, wens hem alleen maar goeds en geluk in het leven. Al is dat niet met mij.

Ik ga hem niet in de waan laten dat het allemaal aan hem te wijten is (wat ie nu aan het doen is: zichzelf de schuld geven, zijn haren uit zijn hoofd trekken, alsof het allemaal zíjn falen is, verpest heeft (voor zover dat mogelijk is).
Ook al is hij zelf zo zwart-wit en van "alles of niks", ergens denk ik dat het niet nodig is of hoeft te zijn dat (ik geen andere keuze heb) dan hem te moeten negeren, om met rust gelaten te worden.

Ergens zou het misschien wel zo kunnen zijn dat als ie 1 vinger krijgt de hele hand wil, maar ik vraag me dat serieus af, of als ik reeel, maar tegelijkertijd heel beslist, duidelijk en standvastig ben (1 op 1, als ik hem daar tegenkom en hij (buiten) contact zoekt zoals gisteren) het voor hem niet een beetje makkelijker maakt om het te accepteren en mee te dealen.

Zoals het voor en tijdens dat gesprek in de auto op de 30e (uit) ging was het prima, ook niet verder gaan was een antwoord en zou hij mee instemmen, aan mij de keuze laten en die ook respecteren. De manier waarop maakte dus verschil, tot die verlatingsangst (van helemaal alle contact met mij verliezen?) hem overnam afgelopen week en dat ultimatum niet rustig kon afwachten blijkbaar.

Dus tja, ik geloof wel dat ik niet bang meer hoef te zijn voor stalken of op mij afreageren, juist niet als we idd openlijk in dezelfde ruimte kunnen zijn met dezelfde mensen zonder dit soort stress en spanningen, ontlopen en (moeten) negeren.

Mensen denken vaak dat haat het tegendeel van liefde is, maar dat is niet zo.
Onverschilligheid staat ertegenover: niks voelen.
Negeren, doen alsof je lucht bent, niks bent, van geen waarde (meer) is denk ik erger dan haat (want ook dat is gevoel/emotie/ reactie).

Nu ken ik zelf volgens mij geen haat, ik koester geen wrok, geen wraak en dat soort emoties, ook niet tegen mensen die mij in het verleden op eoa manier (emotionele of zelfs fysieke) schade hebben toegebracht. Ik denk ook niet in termen als "mij/ elkaar aangedaan hebben". Of "ik verdien dit niet" (en ik wil ook niet dat anderen zoiets zeggen: dat heb je niet verdiend): in liefde gaat het niet om wat je verdient of ergens aan verdiend zou hebben.

Ook doe ik niet aan zelfmedelijden, wat het gevolg van zoiets is, dat je iets niet verdiend zou hebben veronderstelt dat je leed/lijden door een ander is aangedaan, en je daar zelf niks aan kon doen, en hoe erg/ dramatisch dat allemaal is.
Ook niet in de schuld toebedelen, of mezelf schuldig voelen.
Daarvoor in de plaats doe ik wél aan compassie en zelfcompassie, wat imo iets heel anders is dan medelijden en zelfmedelijden.

Dmv begrip voor jezelf en de ander (en herkenning van jezelf in de ander en de ander in jezelf) heeft compassie een andere lading, die van de mild toekijkende, niet-oordelende, vaderlijke of moederlijke (zorgzame?) blik op je eigen "fouten" en die van een ander, niet rechtvaardigend of vergoelijkend, maar meten naar menselijkheid.
Dat niemand zonder "zonden" is, of uitsluitend goed, of ikzelf goed en de ander slecht/ verkeerd/ slecht.

Dat je verder kunt kijken dan gedrag of het waarom daarvan.
Daaronder of daardoorheen kunnen kijken, als het ware op "zielsniveau", hoe "zweverig" dat ook moge klinken.

Ik ben niet zo naief om te denken dat er geen "evil" mensen bestaan, of dat in en in "slechte" (gewetenloze) mensen zo gewórden/ gevormd zijn.
In aanleg zijn we niét allemaal hetzelfde, niet uitsluitend goed of uitsluitend slecht, we hebben allemaal een schaduwkant, zij het niet iedereen dezelfde duisternis of in eenzelfde mate. Ieder worstelt op zijn manier met zijn goede en slechte eigenschappen en mechanismen. Of beter gezegd: alle eigenschappen zijn imo neutraal, maar hebben 2 uiteinden, de uitersten zijn tegengesteld aan elkaar en kun je beoordelen als "goed" of "slecht".

Niet-oordelend zijn, naar jezelf en naar anderen toe, is dat uberhaupt mogelijk? Wenselijk?
Als er geen goed of slecht/fout zou zijn, zouden er ook geen normen zijn, en geen geweten, zou iedereen maar wat doen? Wat ie zelf vindt/voelt/naar neigt/ behoefte aan of nodig heeft?

Mild oordelende blik, met compassie, inzicht, (in)begrip, is denk ik het hoogst haalbare?
Het is de vraag of dat ook altijd voor iedereen ook het beste is, ik bedoel dus niet hetzelfde als slap, naief, alles met de mantel der liefde maar vergoelijkend of toegeeflijk in de zin van laten begaan en goedvinden (versus afkeuren), al dan niet onder protest of niet van harte.
Zeker niet als iemand die "taal" zelf niet beheerst of spreekt.

Ik geloof dat iedereen binnenin een gemeenschappelijk dieper geweten heeft, in de genen oid een overlevering aan hoe we ontwikkeld zijn als mensheid met elkaar gemeen hebben, en iedereen toegang toe heeft. Dat kun je een "groter geheel" noemen, iets wat veel verder gaat dan wat je via eigen ervaringen en opvoeding en maatschappij van nu hebt ontwikkeld als "eigen geweten".

In de kern zit van ieder mens, maar in verschillende mate is overwoekerd en voor heel veel mensen moeilijk bereikbaar, niet eens wéten dat dat er zit, onder al die lagen ervaringen, de positieve en negatieve, onder het eigen verhaal van wie je bent (geworden) door schade en schande, geluk en pech, of de zonnige kant of schaduwkant overheerst, optimisme of pessimisme de overhand heeft, enz.

Opnieuw of liever blijvend die verbinding met jezelf (je kern en de diepere essentie van je leven) hebben is denk ik de grootste uitdaging en levensopgave. Stevig in eigen basis en je daar op concentreren ipv de focus naar buiten, op wat anderen doen en vinden, en dat binnenin zoeken/vinden ipv van buitenaf.

Pauw, ik heb ff gecheckt gisteren bij de barman, die zei dat het drinken pas dinsdag begonnen is, dus niet zaterdag toen hij met hun was.
Nu kan het zijn dat ie dat elders of thuis is gaan doen, dat weet ik niet.

Zij zijn denk ik wel op de hoogte, maar kennen hem niet uit de tijd toen hij alcoholist was, volgens mij woonde/ging hij toen een plaats verder (waar hij me laatst mee naartoe heeft genomen en allemaal mensen kent).
Ik kom ook al wat jaartjes in deze stamkroeg /eetcafé en ik kende hem ook niet, alleen van gezicht, maar niet van daar, dat weet ik heel zeker.

Dus de ernst kennen ze niet, of zijn eerdere reputatie misschien niet, dit is een stel wat alles samen doet en zij gaan al jaren zelf elke dag uit eten, met de nodige wijn erbij, en daarna nog een afzakkertje, maar ik heb ze nog nooit dronken gezien en maar heel zelden aangeschoten.
Dus zelf wél een beheerste mate kennen, onveranderlijk waaraan ze gewend zijn, en op tijd stoppen, en die zien idd misschien door projectie de ernst daar niet van in, als anderen die rem niet hebben en grenzeloos aan toegeven.

Ja, ook in mijn omgeving en bij familie en vrienden zie ik een trend die ontstaan is tov de "normaalheid" van alcoholgebruik, bij mezelf ook, hoor, ik kan ook best een biertje wegtikken, en hoe normaal het is geworden om in vrije tijd te ontspannen op een terrasje met een drankje erbij, en niet alleen in de weekenden, maar ook bij elkaar op bezoek enzo.

Blijft een linke ontwikkeling voor veel mensen, als ze geen maat kunnen houden (of dat in het verleden al aan zichzelf bewezen hebben niet te kunnen). En dat een copingmechanisme wordt, dus meer behoefte nog als het tegenzit/ bij tegenslag.

Alleen al de adviezen soms hier op forum of irl bij liefdesverdriet enzo: met een wijntje op de bank onder een dekentje lekker een serietje kijken.. (of in datingland het bekende "wijntje bij de open haard")..
Bij wijze van "nu mag je even "lief" zijn voor jezelf": toegeeflijk, nu is het gerechtvaardigd hoor, geeft niks..
(en voor anderen misschien een grote bak ijs, zakken chips, bonbons of chocolade, pak speculaas, het idee ervan is dan nu heb je dat wel ff "verdiend".. )

Lief voor jezelf zijn is dan eigenlijk dus jezelf iets "slechts" toestaan, een "opkikkertje" wat in wezen juist je gezondheid schaadt en je eigenlijk verzwakt ipv versterkt. Hoe tegenstrijdig eigenlijk he!

Maar goed, het is natuurlijk bekend dat zelfbeheersing lastiger is voor veel mensen als het gewoon voorhanden is en je elkaar ook nog eens in herkent, aanmoedigt of bevestigt, zo ook zoeken rokers elkaar op en bieden er eentje aan, als anderen het ook doen dan lijkt het minder erg of minder stom, ben je de enige iig niet.

Het is bekend dat als je gestopt bent of wil stoppen met een gewoonte of verslaving je meer kans op blijvend succes hebt als je je dan omringt met mensen die die gewoonte of verslaving niét hebben.
Mensen vallen na een succesvolle afkickperiode (in een kliniek bijv) meestal terug als ze terugkeren naar huis of naar hun leventje/ patronen (en mensen) van daarvoor.

Hij bleef niet voor niks 's avonds uit het uitgaansleven weg en kwam overdag onder de mensen, met koffie, thee, frisje en niet tussen mensen om zich heen die wél aan de alcohol gingen. En zelfs zo ver was dat als ze dat wel deden (overdag, begin vd avond) geen vat meer op hem had, hem zelfs niet in verleiding bracht maar onverschillig liet.
Dat was voor hij mij kende al zo, en bleef zo zolang de relatie duurde met mij.

Zegt wel genoeg dat hij er nu wel 's avonds is, en meteen ook élke avond afgelopen week blijkbaar. En niet een enkel drankje maar meteen dat oude patroon dus.
Net zoals als men eenmaal weer gaat roken eerst nog beperkt blijft tot een paar en binnen een week op het oude level zit.
Dat is ook juist kenmerk van verslaving: er geen rem op zit, dus eenmaal die zelfbeheersing of zelfdiscipline eraf is, dan ook weer helemaal los gaat..

Als je bedenkt hoeveel moeite dat destijds gekost heeft heb ik daar echt bewondering voor, hij leek daar ook vastbesloten en onwankelbaar in.
Ik vind het dan ook heel erg om hem nu zo te zien, kan er wel om huilen, al heeft hij daar niks aan en helpt ook niks.

Hoe langer hij hieraan toegeeft, hoe moeilijker het wordt om die nieuwe patronen weer op te pakken. Die oude blijven op de loer liggen, zeker als je heel verslaafd bent geweest, ook al weet je dan inmiddels dat je het kunt laten en dat aan jezelf bewezen hebt. Nu gaat dat vertrouwen weer onderuit, dat hij dat ook blijvend kan.
Dat dat niet lukte bij (teveel) tegenslag..

Dat werkt zelfs averechts, want dat is de angst van elke verslaafde nu juist, dat dat het moeilijkste is en juist makkelijker vol te houden is als al het andere verder op rolletjes loopt..