Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zondag 18 september 2011 om 15:59
Ik denk aan jullie hoor! Ik denk dat NewWoman weer heel veel wijze dingen heeft gezegd. En dat vallen en jezelf letterlijk zeer doen gebeurt vaak als je ' uit je evenwicht' bent, let maar eens op! Dat is niet voor niks! (Toen ex wegging, vielen mijn jongste kinderen in de weken daarna op hun kin en hun knie; allemaal hechtingen.. Letterlijk uit hun evenwicht).
Je moet nu even dwars door de shit, onverdoofd en dat doet hartstikke pijn. Toch heb je de kracht en het vermogen om het te kunnen. Ik las vanochtend nog in een boek over ' geluk' dat je levensomstandigheden maar heel weinig van je geluksfactor uitmaken; het gaat uiteindelijk over hoe je ermee omgaat. Achteraf gezien kan het een kans zijn, zelfs. Maar dan wel heel erg achteraf gezien. Nu is er vooral veel verdriet. Maar heus; er komt een moment dat je er even niet aan denkt. En n'og zo'n moment. Tot het op een gegeven moment, heel veel later, andersom gaat worden; dat je er nog maar af en toe aan denkt.
Steek een gezellig kaarsje aan voor jezelf!
Je moet nu even dwars door de shit, onverdoofd en dat doet hartstikke pijn. Toch heb je de kracht en het vermogen om het te kunnen. Ik las vanochtend nog in een boek over ' geluk' dat je levensomstandigheden maar heel weinig van je geluksfactor uitmaken; het gaat uiteindelijk over hoe je ermee omgaat. Achteraf gezien kan het een kans zijn, zelfs. Maar dan wel heel erg achteraf gezien. Nu is er vooral veel verdriet. Maar heus; er komt een moment dat je er even niet aan denkt. En n'og zo'n moment. Tot het op een gegeven moment, heel veel later, andersom gaat worden; dat je er nog maar af en toe aan denkt.
Steek een gezellig kaarsje aan voor jezelf!
zondag 18 september 2011 om 17:04
Hé (ex-)lotgenoten .. Ik lees mee hoor, maar heb niet altijd de tijd en / of rust om te reageren.. Dank voor elk hart onder de riem, en voor de verhalen van de vrouwen die in dezelfde situatie zitten. Ik merk dat het mij helpt om zaken op een rijtje te zetten.
Hier is partner nog gewoon in huis. Sterker nog, we zijn gisteren samen naar een feestje geweest... En een uur later was ik alweer thuis.. De muziek, de mensen om ons heen, de herinneringen.. Werkelijk álles deed pijn. Gelukkig was een lieve vriendin thuis, heb daar zitten uithuilen.. Daar ben ik zo blij om, ik heb zoveel mensen om me heen die me steunen. Maar uiteindelijk ben je toch alleen met je zelf, en dan duren de nachten en avonden erg lang.. Hoewel de ochtenden voor mij het ergst zijn. Wakker worden en pas na 2 seconden weten in welke nachtmerrie ik me bevind. Overigens raak ik er steeds meer van overtuigd dat een scheiding voor álle partijen het best is. Hij en ik worden niet gelukkig meer met elkaar, op deze manier. Er is geen ruzie, er is geen boosheid, maar is ook geen vertrouwen en respect meer. Als 'die ander' er niet was, was ik er nog volledig voor gegaan. Maar nu kan ik het niet meer. Niet na de zoveelste keer. Het enige wat ik kan hopen is dat hij snel de knoop doorhakt. Hij verwijt mij dat de afgelopen jaren alles in mijn tempo is gegaan (gedeeltelijk waar, hij heeft dat ook laten gebeuren) dus ik ben bang dat als ik nu een scheiding voorstel, hij aangeeft dat het dan weer mijn tempo is. Ik gun hem zijn proces, maar hoop wel dat we op hetzelfde punt uitkomen. Als dat niet zo is, als hij er wel nog voor wil gaan, dan denk ik dat ik daarin mee ga (ik weet het, onbegrijpelijk voor veel mensen) maar dan gaan we wel in therapie. Maar nogmaals, ik ga ervan uit dat het niet meer goed komt. In ons huwelijk. Ik ben er wel van overtuigd dat we (weer) hele goede vrienden kunnen worden. Hoop dat we dat beiden kunnen waarmaken. Ook (vooral) voor de kinderen...
Sterkte iedereen, het komt goed! Hoe dan ook!!
Hier is partner nog gewoon in huis. Sterker nog, we zijn gisteren samen naar een feestje geweest... En een uur later was ik alweer thuis.. De muziek, de mensen om ons heen, de herinneringen.. Werkelijk álles deed pijn. Gelukkig was een lieve vriendin thuis, heb daar zitten uithuilen.. Daar ben ik zo blij om, ik heb zoveel mensen om me heen die me steunen. Maar uiteindelijk ben je toch alleen met je zelf, en dan duren de nachten en avonden erg lang.. Hoewel de ochtenden voor mij het ergst zijn. Wakker worden en pas na 2 seconden weten in welke nachtmerrie ik me bevind. Overigens raak ik er steeds meer van overtuigd dat een scheiding voor álle partijen het best is. Hij en ik worden niet gelukkig meer met elkaar, op deze manier. Er is geen ruzie, er is geen boosheid, maar is ook geen vertrouwen en respect meer. Als 'die ander' er niet was, was ik er nog volledig voor gegaan. Maar nu kan ik het niet meer. Niet na de zoveelste keer. Het enige wat ik kan hopen is dat hij snel de knoop doorhakt. Hij verwijt mij dat de afgelopen jaren alles in mijn tempo is gegaan (gedeeltelijk waar, hij heeft dat ook laten gebeuren) dus ik ben bang dat als ik nu een scheiding voorstel, hij aangeeft dat het dan weer mijn tempo is. Ik gun hem zijn proces, maar hoop wel dat we op hetzelfde punt uitkomen. Als dat niet zo is, als hij er wel nog voor wil gaan, dan denk ik dat ik daarin mee ga (ik weet het, onbegrijpelijk voor veel mensen) maar dan gaan we wel in therapie. Maar nogmaals, ik ga ervan uit dat het niet meer goed komt. In ons huwelijk. Ik ben er wel van overtuigd dat we (weer) hele goede vrienden kunnen worden. Hoop dat we dat beiden kunnen waarmaken. Ook (vooral) voor de kinderen...
Sterkte iedereen, het komt goed! Hoe dan ook!!
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
zondag 18 september 2011 om 17:13
@ Soyli, Ook wij hebben nadat ik het ontdekt heb nog een tijdje in hetzelfde huis gewoond maar op een gegeven moment moet je, zeker als je vrienden wilt blijven, afstand nemen van elkaar.
Hij is zeer waarschijnlijk al een paar stappen verder als dat jij bent (is in mijn situatie ook zo) en het zal voor jou onhoudbaar gaan worden om dan nog zo dicht op hem te moeten leven.
Ook bij ons is er geen boosheid en ook wij willen vrienden blijven, dat is onze beide insteek, of dit gaat lukken is een tweede maar daar gaan we nu wel voor.
Ik vind het naar bed gaan en de ochtenden ook het meest heftig. Heb 25 jaar lang dat samen gedaan en ben nu alleen, die momenten maken het heel voelbaar.
Fijn voor je dat je zulke goede mensen om je heen hebt! Ik heb er ook wel een aantal maar merk nu al bij mijzelf dat ik aarzel om hulp aan hen te vragen,wil niet dat ze het gevoel krijgen: daar heb je haar weer....
Voor jou ook heel veel sterkte en een hele dikke knuffel
Hij is zeer waarschijnlijk al een paar stappen verder als dat jij bent (is in mijn situatie ook zo) en het zal voor jou onhoudbaar gaan worden om dan nog zo dicht op hem te moeten leven.
Ook bij ons is er geen boosheid en ook wij willen vrienden blijven, dat is onze beide insteek, of dit gaat lukken is een tweede maar daar gaan we nu wel voor.
Ik vind het naar bed gaan en de ochtenden ook het meest heftig. Heb 25 jaar lang dat samen gedaan en ben nu alleen, die momenten maken het heel voelbaar.
Fijn voor je dat je zulke goede mensen om je heen hebt! Ik heb er ook wel een aantal maar merk nu al bij mijzelf dat ik aarzel om hulp aan hen te vragen,wil niet dat ze het gevoel krijgen: daar heb je haar weer....
Voor jou ook heel veel sterkte en een hele dikke knuffel
zondag 18 september 2011 om 17:37
Mag ik meeschrijven dames? Mijn relatie is sinds vrijdag over, voor mij volledig out of the blue, en ik kan nog steeds niet bevatten wat er nou precies aan de hand is. Maar dit verdriet.. ik weet niet wat ik met mezelf aan moet van ellende. Ik slaap niet, eet niet en hang maar als een dood vogeltje achter mijn pc. Denk dat het heel fijn voor me zou zijn om met jullie te delen en van me af te schrijven.
zondag 18 september 2011 om 17:41
zondag 18 september 2011 om 19:24
Josjaa.. Welkom.. Helaas..
Allalone, beetje vergelijkbare situatie dus. Verschil is dat we hier nog twee kleine kindjes hebben die ons wel bezig houden. Voor mij fijn omdat ik me volledig op hen kan storten, maar tegelijkertijd vreselijk moeilijk omdat ik weet wat ze te wachten staat. Vind het zo vreselijk moeilijk, dat toneelspel dat nu voor hen wordt opgevoerd. Ben zelf helemaal niet zo, ik ben een open boek, iedereen ziet aan mij hoe ik me voel. Maar het kán even niet anders. Zolang er geen definitieve knopen zijn doorgehakt kan ik ze niet uitleggen wat er aan de hand is. Daarbij wil partner er niet aan maar vinden we wel beiden dat we het ze samen moeten vertellen.
Verder weet ik absoluut niet wat in het hoofd van hem omgaat. We praten redelijk normaal met elkaar, hij maakt grapjes. Is soms heel vrolijk, dan weer heel kortaf. Ook bij hem een worsteling denk ik. Maar dan een hele andere dan die in mijn hoofd gaande is..
Verder koophuis hier, en ook nog één die niet heel hard gaan dus het is sowieso de vraag hoe we verder moeten (ook financieel). Bah wat een onzekerheid. Maar wel dé manier om te leren met de dag te leren. Om positief af te sluiten...
Sterkte allemaal..
Allalone, beetje vergelijkbare situatie dus. Verschil is dat we hier nog twee kleine kindjes hebben die ons wel bezig houden. Voor mij fijn omdat ik me volledig op hen kan storten, maar tegelijkertijd vreselijk moeilijk omdat ik weet wat ze te wachten staat. Vind het zo vreselijk moeilijk, dat toneelspel dat nu voor hen wordt opgevoerd. Ben zelf helemaal niet zo, ik ben een open boek, iedereen ziet aan mij hoe ik me voel. Maar het kán even niet anders. Zolang er geen definitieve knopen zijn doorgehakt kan ik ze niet uitleggen wat er aan de hand is. Daarbij wil partner er niet aan maar vinden we wel beiden dat we het ze samen moeten vertellen.
Verder weet ik absoluut niet wat in het hoofd van hem omgaat. We praten redelijk normaal met elkaar, hij maakt grapjes. Is soms heel vrolijk, dan weer heel kortaf. Ook bij hem een worsteling denk ik. Maar dan een hele andere dan die in mijn hoofd gaande is..
Verder koophuis hier, en ook nog één die niet heel hard gaan dus het is sowieso de vraag hoe we verder moeten (ook financieel). Bah wat een onzekerheid. Maar wel dé manier om te leren met de dag te leren. Om positief af te sluiten...
Sterkte allemaal..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
zondag 18 september 2011 om 19:39
Hier geen hele lange relatie, maar 3 jaar, maar wel een hele heftige. De man van mijn leven enzo. Geen kindjes, en we wonen ook niet samen. Verder heeft ie voor zover ik weet niemand anders. Hij houdt nog veel van me, maar kan het niet meer, is slecht in relaties, die bezorgen hem alleen maar ellende etc. Compleet out of the blue voor mij, was (in mijn ogen) niks aan de hand. Hij zegt nu dat ie hier al maanden mee liep.. Tja, was wel zo fijn geweest als je dat had aangekaart.
zondag 18 september 2011 om 19:52
quote:sartan schreef op 18 september 2011 @ 19:46:
[...]
Helaas herkenbaar van dat niet aan zien komen, mijn meneer had wel "signalen gegeven" volgens hem maar niet één keer gemeld dat hij het zat was en dat er iets moest veranderen of dat hij anders.... etc. Wij waren 15 jaar bij elkaar, 11 jaar getrouwd en woonden ruim 14 jaar samen.... wat kan je je vergissen
Jij hebt mijn vent! Volgens hem heeft ie het vaaaaaak genoeg aangegeven. Nou ik ben toch echt niet doof of achterlijk en ik weet van niks. Zal wel heel subtiel geweest zijn dan. Had gewoon tegen me gezegd Jos, er moet NU iets veranderen anders wil ik deze relatie niet meer. Maar nee, uit het niets ineens een pissige mail sturen.
Pfff was 5 maanden gestopt met roken, heb alweer drie pakkies op door die eikel..
[...]
Helaas herkenbaar van dat niet aan zien komen, mijn meneer had wel "signalen gegeven" volgens hem maar niet één keer gemeld dat hij het zat was en dat er iets moest veranderen of dat hij anders.... etc. Wij waren 15 jaar bij elkaar, 11 jaar getrouwd en woonden ruim 14 jaar samen.... wat kan je je vergissen
Jij hebt mijn vent! Volgens hem heeft ie het vaaaaaak genoeg aangegeven. Nou ik ben toch echt niet doof of achterlijk en ik weet van niks. Zal wel heel subtiel geweest zijn dan. Had gewoon tegen me gezegd Jos, er moet NU iets veranderen anders wil ik deze relatie niet meer. Maar nee, uit het niets ineens een pissige mail sturen.
Pfff was 5 maanden gestopt met roken, heb alweer drie pakkies op door die eikel..
zondag 18 september 2011 om 21:37
@Sisselalova: Wat klink je sterk! Good for you.. Luister anders nog even naar dit liedje van Anouk, de tekst is ijzersterk en nodigt uit tot keihard meebleren… CHEATER!!!
http://www.youtube.com/watch?v=148QVTr8ctU
@Soyli: Het is jouw leven meid, en jouw beslissing, er is niemand die zegt hoe jij het moet doen. Misschien kom jij ook nog wel op het punt waar Sisselalova is belandt, en misschien niet.
Ik had indertijd waarschijnlijk ook nog wel die doorstart willen maken, ik wilde het dolgraag maar mijn ex was duidelijk, hij stapte uit. En of dat dan had kunnen werken?
Ik dacht toen van wel, inmiddels geloof ik daar niet meer zo in..
Hoe dan ook, ik wens je sterkte want welke kant het ook op gaat, makkelijk wordt het niet..
@Sartan.. goed zo wijfie, humor helpt ook, zelfs gitzwarte humor, of misschien wel juist gitzwarte..
@ Ik vind het mooi om te zien hoe zich steeds meer vrouwen aansluiten die in dezelfde fase zitten. Ruim tweeënhalf jaar geleden gebeurde dat ook, met mij, en Gianna en Mausiemaus en nog een paar anderen. Je begrijpt elkaar volkomen, hebt aan een half woord genoeg. En de herkenning maakt dat je weet dat je niet je verstand bent verloren. Dat het normaal is voor de gegeven omstandigheden.
Het is bijzonder om nu zelf een van degenen te zijn die een aantal jaren verder is, en die dus dingen zegt die ik toentertijd maar nauwelijks kon geloven, het bewijst dat we sterk zijn, sterker dan we dachten.
En sterk zijn betekent in mijn optiek dus ook je zwakke momenten mogen hebben en instorten..
Zolang je maar 1 keer vaker opstaat dan je valt…..
Voor iedereen nog een herkenbaar liedje van Anouk, I’m a cliche… Je kan zeggen wat je wilt van haar, maar ze weet het perfect woorden te geven….
http://www.youtube.com/watch?v=FGE5iPUSYEc
http://www.youtube.com/watch?v=148QVTr8ctU
@Soyli: Het is jouw leven meid, en jouw beslissing, er is niemand die zegt hoe jij het moet doen. Misschien kom jij ook nog wel op het punt waar Sisselalova is belandt, en misschien niet.
Ik had indertijd waarschijnlijk ook nog wel die doorstart willen maken, ik wilde het dolgraag maar mijn ex was duidelijk, hij stapte uit. En of dat dan had kunnen werken?
Ik dacht toen van wel, inmiddels geloof ik daar niet meer zo in..
Hoe dan ook, ik wens je sterkte want welke kant het ook op gaat, makkelijk wordt het niet..
@Sartan.. goed zo wijfie, humor helpt ook, zelfs gitzwarte humor, of misschien wel juist gitzwarte..
@ Ik vind het mooi om te zien hoe zich steeds meer vrouwen aansluiten die in dezelfde fase zitten. Ruim tweeënhalf jaar geleden gebeurde dat ook, met mij, en Gianna en Mausiemaus en nog een paar anderen. Je begrijpt elkaar volkomen, hebt aan een half woord genoeg. En de herkenning maakt dat je weet dat je niet je verstand bent verloren. Dat het normaal is voor de gegeven omstandigheden.
Het is bijzonder om nu zelf een van degenen te zijn die een aantal jaren verder is, en die dus dingen zegt die ik toentertijd maar nauwelijks kon geloven, het bewijst dat we sterk zijn, sterker dan we dachten.
En sterk zijn betekent in mijn optiek dus ook je zwakke momenten mogen hebben en instorten..
Zolang je maar 1 keer vaker opstaat dan je valt…..
Voor iedereen nog een herkenbaar liedje van Anouk, I’m a cliche… Je kan zeggen wat je wilt van haar, maar ze weet het perfect woorden te geven….
http://www.youtube.com/watch?v=FGE5iPUSYEc
maandag 19 september 2011 om 08:17
quote:_newwoman_ schreef op 18 september 2011 @ 21:37: Ik vind het mooi om te zien hoe zich steeds meer vrouwen aansluiten die in dezelfde fase zitten. Ruim tweeënhalf jaar geleden gebeurde dat ook, met mij, en Gianna en Mausiemaus en nog een paar anderen. Je begrijpt elkaar volkomen, hebt aan een half woord genoeg. En de herkenning maakt dat je weet dat je niet je verstand bent verloren. Dat het normaal is voor de gegeven omstandigheden.
Het is bijzonder om nu zelf een van degenen te zijn die een aantal jaren verder is, en die dus dingen zegt die ik toentertijd maar nauwelijks kon geloven, het bewijst dat we sterk zijn, sterker dan we dachten.
Hey Newwoman, nogmaals je bent een ontzettende inspiratie voor me en ik hoop dat ik over 2 of 3 jaar misschien wel zo ver ben dat ik het estafettestokje over kan nemen en op mijn beurt wat ondersteuning kan bieden voor dames die dan in dezelfde sores zitten.... maar eerst nog even vallen en elke keer weer opstaan zoals je zegt!
Het is bijzonder om nu zelf een van degenen te zijn die een aantal jaren verder is, en die dus dingen zegt die ik toentertijd maar nauwelijks kon geloven, het bewijst dat we sterk zijn, sterker dan we dachten.
Hey Newwoman, nogmaals je bent een ontzettende inspiratie voor me en ik hoop dat ik over 2 of 3 jaar misschien wel zo ver ben dat ik het estafettestokje over kan nemen en op mijn beurt wat ondersteuning kan bieden voor dames die dan in dezelfde sores zitten.... maar eerst nog even vallen en elke keer weer opstaan zoals je zegt!
maandag 19 september 2011 om 08:35
Goed zo Sartan, elk moment dat je je beter voelt is er 1! Ik ben jankend in slaap gevallen, tot een uur of 4, en toen een paar uur wordfeud liggen spelen op mijn foon. Mar dat is beter dan die eikel bellen of smsen. Weet je het is al een keer uit geweest, en toen ben ik maar blijven bellen en mailen en trekken, omdat ik het niet begreep, antwoorden wilde..Een complete soap was het. Uiteindelijk is het toen weer goed gekomen. Maar ja, niet voor lang dus. Gisteren gewoon helemaal geen contact opgenomen, ik kan het mezelf niet aandoen weer zo ziep te zinken, ben echt doorgedraaid de vorige keer. En eigenlijk moet ik alleen maar boos zijn, we hadden afgesproken dat het niet meer zou gaan zoals toen, ineens, zonder praten, over de mail.. en hij flikt het me verd*mme gewoon weer.
maandag 19 september 2011 om 08:48
Wat mooi om te zien dat je hier zoveel steun vindt allalone.
Maak er gebruik van, je zal een uitlaatklep goed kunnen gebruiken.
De vrouwen hier weten stuk voor stuk waarover ze het hebben en zeggen wijze dingen. Zoals ze zeggen, op een dag kan je weer genieten van de dingen, nu kan je het nog niet geloven en we kunnen ook niet voorspellen hoeveel tijd dit zal vergen maar het komt! Zeker en vast.
Om je een hart onder de riem te steken, hier nog een ervaringsdeskundige die zich weer veel beter voelt!
Ga ervoor! Je kan het!
Dit geldt voor iedereen hier die het nodig heeft trouwens!
Maak er gebruik van, je zal een uitlaatklep goed kunnen gebruiken.
De vrouwen hier weten stuk voor stuk waarover ze het hebben en zeggen wijze dingen. Zoals ze zeggen, op een dag kan je weer genieten van de dingen, nu kan je het nog niet geloven en we kunnen ook niet voorspellen hoeveel tijd dit zal vergen maar het komt! Zeker en vast.
Om je een hart onder de riem te steken, hier nog een ervaringsdeskundige die zich weer veel beter voelt!
Ga ervoor! Je kan het!
Dit geldt voor iedereen hier die het nodig heeft trouwens!
maandag 19 september 2011 om 09:22
Dames, ik kom hier ook meeschrijven..
Had eerder wat gepost in topic: artikel ex terugkrijgen, meningen gevraagd. Het kwam erop neer dat er iets gebeurd was en hij twijfelt nu al 1.5 maand maar wilde wel afspreken. Ik zat telkens in onzekerheid. En nu ben ik zat om een marionettenpop te zijn die steeds n act moet opvoeren zodat hij maar blijft. En dit weekend heb ik er een einde aan gemaakt.
Het is van mijn kant niet meer te doen en heb hem dat verteld.
De hele week heeft hij niks laten horen en zaterdag kwamen we elkaar tegen met stappen. Eerst leuk en aardig allemaal maar later dacht ik, wat wil je nou? Ik vroeg nog 1 keer, wat wil je nou, wel of niet. Hij zei op dit moment kan ik geen relatie aan gaan. Dus ik oke dan houdt het op.
Gister nog gebeld daarover. En hij vond dat ik zijn avondje uit had verpest door 180 graden te draaien en dat hij al 100 keer had gezegd dat hij nu geen relatie wilde enz enz. Ik werd daar zo kwaad om. En ben nu nog steeds kwaad op hem. Hij zet mij in een afwachtende positie en dat ik iedere keer maar een leuke circusact moet gaan houden zodat hij mij maar leuk blijft vinden. Hij vindt dat nergens op slaan en dat het vanaf zijn kant ook geen leuke positie is en dat hij geen voordeelpositie heeft bla bla bla.Al met al, hij kan vrij weinig begrip voor mijn kant tonen. Dat ik dan iedere dag en week in onzekerheid zit en er gewoon stress van krijg.
Ik vertelde hem dat hij het mocht laten weten als hij eruit is. Dat vond hij ook belachelijk. Het was of wel afspreken of niet. Dus ik zei oke laat het maar niet weten dan. Dan zeg ik alleen: we spreken niet meer af, punt.
Toen probeerde hij me nog in te laten zien om wel te blijven afspreken, maar ik heb gezegd dat ik dat niet kan. Ik krijg er letterlijk lichamelijke klachten van. Ben iedere dag misselijk en vooral als ik erover na ga denken. Pfff het breekt me op.
Nu is het dus klaar. En ik vind het toch wel heel bizar. Ik ben vooral kwaad omdat hij mij zo behandeld. Dat hij zegt dat mijn acties tegenstrijdig en bizar zijn en dat ik maar ff normaal moet gaan doen.
Gelukkig heb ik wel door dat ik mezelf niet zo laat behandelen. door niemand, ook al ben ik nog zo gek op hem. Het is van de zotte om met hem af te blijven spreken terwijl hij na 1,5 maand nog niet weet of hij verder wil. Omdat we steeds issues hebben. Logisch bij geen zekerheid. Het is toch te bizar om af te spreken en ik moet maar steeds afwachten hoe en wat? Iedere week, iedere dag weer? My god. Zolang ik blijf afspreken met hem hoeft hij niet na te denken, want ik ben er toch wel. Ik hoop dat hij inziet wat hij laat lopen, want ik ben een behoorlijk aardige partij voor hem en heb echt veel voor hem over gehad.
Zn beste vriend had trouwens ook nog tegen mij gezegd (zaterdag bij het stappen) dat hij het niet waard is en geen type is voor een relatie. Met niemand. Dat hij zich niet in kan leven in anderen en geen rekening met anderen houdt. Hij behandelt zijn vrienden namelijk ook niet echt naar behoren. Dat is gelukkig wel fijn om te horen. Dan weet ik dat het niet aan mij ligt...
Had eerder wat gepost in topic: artikel ex terugkrijgen, meningen gevraagd. Het kwam erop neer dat er iets gebeurd was en hij twijfelt nu al 1.5 maand maar wilde wel afspreken. Ik zat telkens in onzekerheid. En nu ben ik zat om een marionettenpop te zijn die steeds n act moet opvoeren zodat hij maar blijft. En dit weekend heb ik er een einde aan gemaakt.
Het is van mijn kant niet meer te doen en heb hem dat verteld.
De hele week heeft hij niks laten horen en zaterdag kwamen we elkaar tegen met stappen. Eerst leuk en aardig allemaal maar later dacht ik, wat wil je nou? Ik vroeg nog 1 keer, wat wil je nou, wel of niet. Hij zei op dit moment kan ik geen relatie aan gaan. Dus ik oke dan houdt het op.
Gister nog gebeld daarover. En hij vond dat ik zijn avondje uit had verpest door 180 graden te draaien en dat hij al 100 keer had gezegd dat hij nu geen relatie wilde enz enz. Ik werd daar zo kwaad om. En ben nu nog steeds kwaad op hem. Hij zet mij in een afwachtende positie en dat ik iedere keer maar een leuke circusact moet gaan houden zodat hij mij maar leuk blijft vinden. Hij vindt dat nergens op slaan en dat het vanaf zijn kant ook geen leuke positie is en dat hij geen voordeelpositie heeft bla bla bla.Al met al, hij kan vrij weinig begrip voor mijn kant tonen. Dat ik dan iedere dag en week in onzekerheid zit en er gewoon stress van krijg.
Ik vertelde hem dat hij het mocht laten weten als hij eruit is. Dat vond hij ook belachelijk. Het was of wel afspreken of niet. Dus ik zei oke laat het maar niet weten dan. Dan zeg ik alleen: we spreken niet meer af, punt.
Toen probeerde hij me nog in te laten zien om wel te blijven afspreken, maar ik heb gezegd dat ik dat niet kan. Ik krijg er letterlijk lichamelijke klachten van. Ben iedere dag misselijk en vooral als ik erover na ga denken. Pfff het breekt me op.
Nu is het dus klaar. En ik vind het toch wel heel bizar. Ik ben vooral kwaad omdat hij mij zo behandeld. Dat hij zegt dat mijn acties tegenstrijdig en bizar zijn en dat ik maar ff normaal moet gaan doen.
Gelukkig heb ik wel door dat ik mezelf niet zo laat behandelen. door niemand, ook al ben ik nog zo gek op hem. Het is van de zotte om met hem af te blijven spreken terwijl hij na 1,5 maand nog niet weet of hij verder wil. Omdat we steeds issues hebben. Logisch bij geen zekerheid. Het is toch te bizar om af te spreken en ik moet maar steeds afwachten hoe en wat? Iedere week, iedere dag weer? My god. Zolang ik blijf afspreken met hem hoeft hij niet na te denken, want ik ben er toch wel. Ik hoop dat hij inziet wat hij laat lopen, want ik ben een behoorlijk aardige partij voor hem en heb echt veel voor hem over gehad.
Zn beste vriend had trouwens ook nog tegen mij gezegd (zaterdag bij het stappen) dat hij het niet waard is en geen type is voor een relatie. Met niemand. Dat hij zich niet in kan leven in anderen en geen rekening met anderen houdt. Hij behandelt zijn vrienden namelijk ook niet echt naar behoren. Dat is gelukkig wel fijn om te horen. Dan weet ik dat het niet aan mij ligt...
maandag 19 september 2011 om 09:40
Vanaf januari waren we samen. Maar hij heeft het nog nooit officieel gemaakt door de issues die we hadden. Issues van bijv. dat hij weinig interesse toonde, weinig contact zocht, weinig initiatief nam enz enz. Het ging daarna een tijdje goed, maar toen gebeurde er iets (zie topic artikel ex terugkrijgen) en nu twijfelde hij heel erg, maar liet mij aan een lijntje zitten.
Maar damn, ik wist niet dat zo'n keus zo op je lichaam kon inwerken. Ik ben zo misselijk hierdoor. Door de stress die dit met zich meenam.
Ik ben nog stapelgek op hem , maar ik laat me gewoon niet zo behandelen. En dat is heel zuur.
Maar damn, ik wist niet dat zo'n keus zo op je lichaam kon inwerken. Ik ben zo misselijk hierdoor. Door de stress die dit met zich meenam.
Ik ben nog stapelgek op hem , maar ik laat me gewoon niet zo behandelen. En dat is heel zuur.
