Relaties
alle pijlers
Wat moet ik nou?
maandag 19 september 2011 om 20:42
Heb een nwe nick aangemaakt ivm herkenning.
Heb een poosje geleden via de chat een leuke man leren kennen, en het klikt heel goed tussen ons. Begon als gewoon praten, maar inmiddels maakt hij mij aan het twijfelen. Twijfelen aan mijn relatie met mijn echtgenoot. (So, there I said it)
Mijn man weet niet dat ik met een ander chat, en dat ik in de war raak van mijn chat-vriend. Mijn chat-vriend houdt me een spiegel voor, en heeft me laten zien wat mijn echtgenoot eigenlijk met me doet.
(drinken, baan kwijt, e.d.)
Zoals de titel al zegt, ik weet echt niet wat ik moet. Twéé gezinnen overhoop halen of bij mijn man blijven en mijn chatvriend vergeten. Ik geniet enorm van het gevoel dat mijn chatvriend me geeft, maar voel me ook schuldig tegenover mijn man op deze manier.
Zal waarschijnlijk het hele forum over me heen krijgen, maar herkent iemand dit? en heeft diegene tips?
Heb een poosje geleden via de chat een leuke man leren kennen, en het klikt heel goed tussen ons. Begon als gewoon praten, maar inmiddels maakt hij mij aan het twijfelen. Twijfelen aan mijn relatie met mijn echtgenoot. (So, there I said it)
Mijn man weet niet dat ik met een ander chat, en dat ik in de war raak van mijn chat-vriend. Mijn chat-vriend houdt me een spiegel voor, en heeft me laten zien wat mijn echtgenoot eigenlijk met me doet.
(drinken, baan kwijt, e.d.)
Zoals de titel al zegt, ik weet echt niet wat ik moet. Twéé gezinnen overhoop halen of bij mijn man blijven en mijn chatvriend vergeten. Ik geniet enorm van het gevoel dat mijn chatvriend me geeft, maar voel me ook schuldig tegenover mijn man op deze manier.
Zal waarschijnlijk het hele forum over me heen krijgen, maar herkent iemand dit? en heeft diegene tips?
dinsdag 20 september 2011 om 01:19
quote:weetutnietmeer schreef op 20 september 2011 @ 00:55:
@saeva
Hij (CV) wil er ook niet aan mee werken, hij heeft me gevraagd om te kiezen wie ik wil. Zijn keuze is al gemaakt. En ik weet ook wel dat alles wat nieuw is veel leuker is, maar zo heb ik me in geen jaren meer gevoeld. Ik wil het ook wel vertellen aan mijn man, maar weet niet goed hóe. En er is nog helemaal geen definitieve beslissing genomen over hoe nu verder, alhoewel dat écht zal moeten.
Heb de bal opgeworpen omdat ik vast zit in mijn eigen denken, en benieuwd ben naar hoe anderen er tegen aan kijken en wat zij zouden doen in mijn plaats.Ik weet ook dat ik er een puinhoop van heb gemaakt, en ik probeer nu het voor alle parijen zo netjes mogelijk op te lossen.
Misschien is het dan beter om er niet te veel over na te (hoeven) denken, maar 'gewoon' het gesprek met je man aan te gaan.
Al denk ik wel dat het handiger is als je voor jezelf een besluit hebt genomen, vóór je dat doet.
Wat wil jij, Weetutnietmeer? Je weet dan wel niet wat te doen, maar wat wil je? Wat wil je echt? Wat zegt jouw gevoel?
@saeva
Hij (CV) wil er ook niet aan mee werken, hij heeft me gevraagd om te kiezen wie ik wil. Zijn keuze is al gemaakt. En ik weet ook wel dat alles wat nieuw is veel leuker is, maar zo heb ik me in geen jaren meer gevoeld. Ik wil het ook wel vertellen aan mijn man, maar weet niet goed hóe. En er is nog helemaal geen definitieve beslissing genomen over hoe nu verder, alhoewel dat écht zal moeten.
Heb de bal opgeworpen omdat ik vast zit in mijn eigen denken, en benieuwd ben naar hoe anderen er tegen aan kijken en wat zij zouden doen in mijn plaats.Ik weet ook dat ik er een puinhoop van heb gemaakt, en ik probeer nu het voor alle parijen zo netjes mogelijk op te lossen.
Misschien is het dan beter om er niet te veel over na te (hoeven) denken, maar 'gewoon' het gesprek met je man aan te gaan.
Al denk ik wel dat het handiger is als je voor jezelf een besluit hebt genomen, vóór je dat doet.
Wat wil jij, Weetutnietmeer? Je weet dan wel niet wat te doen, maar wat wil je? Wat wil je echt? Wat zegt jouw gevoel?
dinsdag 20 september 2011 om 01:22
quote:ronniemitchel schreef op 20 september 2011 @ 01:18:
Quote TO :
LE-ZEN!!!!
O! Oeps! Sorry. Daar heb ik zomaar overheen gelezen... Wat dom van me.
quote:Twéé gezinnen overhoop halen of bij mijn man blijven en mijn chatvriend vergeten.Jeetje, wat een slappe hap dan, die man! Die CV. Wat is bij hem de reden (het excuus) voor het verlaten van zijn gezin?
Quote TO :
LE-ZEN!!!!
O! Oeps! Sorry. Daar heb ik zomaar overheen gelezen... Wat dom van me.
quote:Twéé gezinnen overhoop halen of bij mijn man blijven en mijn chatvriend vergeten.Jeetje, wat een slappe hap dan, die man! Die CV. Wat is bij hem de reden (het excuus) voor het verlaten van zijn gezin?
dinsdag 20 september 2011 om 01:23
quote:weetutnietmeer schreef op 19 september 2011 @ 20:42:
Heb een nwe nick aangemaakt ivm herkenning.
Heb een poosje geleden via de chat een leuke man leren kennen, en het klikt heel goed tussen ons. Begon als gewoon praten, maar inmiddels maakt hij mij aan het twijfelen. Twijfelen aan mijn relatie met mijn echtgenoot. (So, there I said it)
Mijn man weet niet dat ik met een ander chat, en dat ik in de war raak van mijn chat-vriend. Mijn chat-vriend houdt me een spiegel voor, en heeft me laten zien wat mijn echtgenoot eigenlijk met me doet.
(drinken, baan kwijt, e.d.)
Zoals de titel al zegt, ik weet echt niet wat ik moet. Twéé gezinnen overhoop halen of bij mijn man blijven en mijn chatvriend vergeten. Ik geniet enorm van het gevoel dat mijn chatvriend me geeft, maar voel me ook schuldig tegenover mijn man op deze manier.
Zal waarschijnlijk het hele forum over me heen krijgen, maar herkent iemand dit? en heeft diegene tips?
Je weet het wel, maar je wilt het niet eigenlijk best wel sneu voor je man en kids.
Ik zou zeggen neuk je minnaar helemaal plat in de rondte, in alle hoeken en vergelijk hem daarna met andere kwaliteiten die hij heeft met de kwaliteiten ven de man waar je nu mee leeft, ga daarna voor je minnaar verlaat huis en haard , maar kom niet jankend met hangende pootjes terug als jouw minnaar niet zo perfect is als hij lijkt/je minnaar toch maar niet bij zijn gezin weg gaat.
Heb een nwe nick aangemaakt ivm herkenning.
Heb een poosje geleden via de chat een leuke man leren kennen, en het klikt heel goed tussen ons. Begon als gewoon praten, maar inmiddels maakt hij mij aan het twijfelen. Twijfelen aan mijn relatie met mijn echtgenoot. (So, there I said it)
Mijn man weet niet dat ik met een ander chat, en dat ik in de war raak van mijn chat-vriend. Mijn chat-vriend houdt me een spiegel voor, en heeft me laten zien wat mijn echtgenoot eigenlijk met me doet.
(drinken, baan kwijt, e.d.)
Zoals de titel al zegt, ik weet echt niet wat ik moet. Twéé gezinnen overhoop halen of bij mijn man blijven en mijn chatvriend vergeten. Ik geniet enorm van het gevoel dat mijn chatvriend me geeft, maar voel me ook schuldig tegenover mijn man op deze manier.
Zal waarschijnlijk het hele forum over me heen krijgen, maar herkent iemand dit? en heeft diegene tips?
Je weet het wel, maar je wilt het niet eigenlijk best wel sneu voor je man en kids.
Ik zou zeggen neuk je minnaar helemaal plat in de rondte, in alle hoeken en vergelijk hem daarna met andere kwaliteiten die hij heeft met de kwaliteiten ven de man waar je nu mee leeft, ga daarna voor je minnaar verlaat huis en haard , maar kom niet jankend met hangende pootjes terug als jouw minnaar niet zo perfect is als hij lijkt/je minnaar toch maar niet bij zijn gezin weg gaat.
dinsdag 20 september 2011 om 01:32
@ Weetutnietmeer: Eerder zei je dat CV zijn keuze gemaakt heeft. Toen wist ik niet dat ook hij een gezin heeft, maar nu wel en nu komen de volgende dingen in mij op:
Is hij al weg bij zijn vrouw en kinderen? Of doet hij dat als jij jouw man verlaten hebt?
Ik moet het nu eens zijn met Paloma, dat het allebei losers zijn. Je man én je CV.
Probeer je huwelijk te redden. Als dat niet lukt, ga dan scheiden en wikkel dat alles zo net mogelijk af. Je kinderen horen op de eerste plaats te komen.
Is hij al weg bij zijn vrouw en kinderen? Of doet hij dat als jij jouw man verlaten hebt?
Ik moet het nu eens zijn met Paloma, dat het allebei losers zijn. Je man én je CV.
Probeer je huwelijk te redden. Als dat niet lukt, ga dan scheiden en wikkel dat alles zo net mogelijk af. Je kinderen horen op de eerste plaats te komen.
dinsdag 20 september 2011 om 01:49
quote:saeva schreef op 20 september 2011 @ 01:19:
[...]
Misschien is het dan beter om er niet te veel over na te (hoeven) denken, maar 'gewoon' het gesprek met je man aan te gaan.
Al denk ik wel dat het handiger is als je voor jezelf een besluit hebt genomen, vóór je dat doet.
Wat wil jij, Weetutnietmeer? Je weet dan wel niet wat te doen, maar wat wil je? Wat wil je echt? Wat zegt jouw gevoel?
Naar mijn gevoel het onmogelijke. Ik zou heeeeeeeeeel erg graag willen dat mijn man wat meer moeite doet voor ons huwelijk. Me laten merken dat ik er mag zijn en dat ik belangrijk voor hem ben. Zó belangrijk dat hij stopt met zuipen en eens zijn best gaat doen om een fatsoenlijke baan te zoeken en te houden.
Want iedereen loopt hier te bleren dat mijn kinderen hier niet gelukkiger van worden ( en dat ontken ik ook niet), maar worden ze wel gelukkig van de spanningen die zijn keuzes teweegbrengen? Ik wil na al die jaren weleens van die onzekerheid af, we kunnen niets opbouwen op deze manier.
Hij wilde kinderen en we hebben afgesproken dat ik minder ging werken, van 40 uur naar 16. Vervolgens komt hij als ik 8 (!) maanden zwanger ben met de droge mededeling; 'ik heb ontslag genomen, zak geld meegenomen, heb ik dat niet goed gedaan?'
Heb daardoor altijd het gevoel gehouden dat hij mij in de hoek drijft, waar ik niet meer uitkom. Ben fin. afhankelijk van hem, heb ook voorgesteld dat ik dan het merendeel van het geld ga verdienen, maar dat vindt ie niks. Omdat ik dan stukken meer verdien, en hij vind dat ik bij de kinderen moet blijven.
Dus wat mijn gevoel zegt? Héél hard weghollen naar CV. Maar of dat nou zo verstandig is?
Mijn verstand zegt dat ik hem wederom een kans moet geven, zodat hij kan bewijzen dat hij om me geeft, mijn vragen/problemen serieus neemt, en laat zien dat hij werk heeft en houdt. Stoppen met de alcohol staat ook héél hoog op mijn lijstje.
Ik ben het aan hem verplicht dat ik hem nog een kans geef, óók voor de kinderen.
Daarom kom ik er dus ook niet uit. Denk dat ik tóch nog een keer met mijn man ga praten en dan kijken waar het toe leidt. Misschien wil hij ook wel niet meer, wat ik niet raar zou vinden na mijn acties, en zijn gedrag naar mij toe. Want hij laat ook niet merken dat ik besta voor hem, het is allemaal zo vanzelfsprekend geworden.
[...]
Misschien is het dan beter om er niet te veel over na te (hoeven) denken, maar 'gewoon' het gesprek met je man aan te gaan.
Al denk ik wel dat het handiger is als je voor jezelf een besluit hebt genomen, vóór je dat doet.
Wat wil jij, Weetutnietmeer? Je weet dan wel niet wat te doen, maar wat wil je? Wat wil je echt? Wat zegt jouw gevoel?
Naar mijn gevoel het onmogelijke. Ik zou heeeeeeeeeel erg graag willen dat mijn man wat meer moeite doet voor ons huwelijk. Me laten merken dat ik er mag zijn en dat ik belangrijk voor hem ben. Zó belangrijk dat hij stopt met zuipen en eens zijn best gaat doen om een fatsoenlijke baan te zoeken en te houden.
Want iedereen loopt hier te bleren dat mijn kinderen hier niet gelukkiger van worden ( en dat ontken ik ook niet), maar worden ze wel gelukkig van de spanningen die zijn keuzes teweegbrengen? Ik wil na al die jaren weleens van die onzekerheid af, we kunnen niets opbouwen op deze manier.
Hij wilde kinderen en we hebben afgesproken dat ik minder ging werken, van 40 uur naar 16. Vervolgens komt hij als ik 8 (!) maanden zwanger ben met de droge mededeling; 'ik heb ontslag genomen, zak geld meegenomen, heb ik dat niet goed gedaan?'
Heb daardoor altijd het gevoel gehouden dat hij mij in de hoek drijft, waar ik niet meer uitkom. Ben fin. afhankelijk van hem, heb ook voorgesteld dat ik dan het merendeel van het geld ga verdienen, maar dat vindt ie niks. Omdat ik dan stukken meer verdien, en hij vind dat ik bij de kinderen moet blijven.
Dus wat mijn gevoel zegt? Héél hard weghollen naar CV. Maar of dat nou zo verstandig is?
Mijn verstand zegt dat ik hem wederom een kans moet geven, zodat hij kan bewijzen dat hij om me geeft, mijn vragen/problemen serieus neemt, en laat zien dat hij werk heeft en houdt. Stoppen met de alcohol staat ook héél hoog op mijn lijstje.
Ik ben het aan hem verplicht dat ik hem nog een kans geef, óók voor de kinderen.
Daarom kom ik er dus ook niet uit. Denk dat ik tóch nog een keer met mijn man ga praten en dan kijken waar het toe leidt. Misschien wil hij ook wel niet meer, wat ik niet raar zou vinden na mijn acties, en zijn gedrag naar mij toe. Want hij laat ook niet merken dat ik besta voor hem, het is allemaal zo vanzelfsprekend geworden.
dinsdag 20 september 2011 om 01:51
[quote]saeva schreef op 20 september 2011 @ 01:32:
@ Weetutnietmeer: Eerder zei je dat CV zijn keuze gemaakt heeft. Toen wist ik niet dat ook hij een gezin heeft, maar nu wel en nu komen de volgende dingen in mij op:
Is hij al weg bij zijn vrouw en kinderen? Of doet hij dat als jij jouw man verlaten hebt?
Ja hij is al weg bij haar. Heeft zijn eigen huis. En nee, hij is niet vertrokken vanwege mij. Hij woont daar nu zo'n twee jaar en ik ken hem ong een half jaar.
@ Weetutnietmeer: Eerder zei je dat CV zijn keuze gemaakt heeft. Toen wist ik niet dat ook hij een gezin heeft, maar nu wel en nu komen de volgende dingen in mij op:
Is hij al weg bij zijn vrouw en kinderen? Of doet hij dat als jij jouw man verlaten hebt?
Ja hij is al weg bij haar. Heeft zijn eigen huis. En nee, hij is niet vertrokken vanwege mij. Hij woont daar nu zo'n twee jaar en ik ken hem ong een half jaar.
dinsdag 20 september 2011 om 01:59
Zijn ex denkt dat ze het weer goed kan maken met hem, doordat hij veel tijd bij zijn kids doorbrengt. Omdat hij (CV) regelmatig bij haar over de vloer komt, denkt ze dat hij nog gevoelens voor haar heeft. Heb regelmatig mogen meegenieten van telefoontjes waarin ze hem hemel en aarde belooft, als hij maar terug komt. Als hij dan zegt dat dat niet gaat gebeuren, komt de drama-queen om de hoek kijken. Huilen, schreeuwen, dreigen met zelfmoord noem maar op. Ben wel overtuigd van CV's oprechtheid in zijn gevoelens naar mij toe, ben geen buitenvrouw oid.
dinsdag 20 september 2011 om 02:00
quote:weetutnietmeer schreef op 20 september 2011 @ 01:51:
Ja hij is al weg bij haar. Heeft zijn eigen huis. En nee, hij is niet vertrokken vanwege mij. Hij woont daar nu zo'n twee jaar en ik ken hem ong een half jaar.Hoezo worden er dan twee gezinnen overhoop gehaald? Is hij dan niet gewoon een vrijgezelle vader met een nieuwe vlam/vriendin?
Ja hij is al weg bij haar. Heeft zijn eigen huis. En nee, hij is niet vertrokken vanwege mij. Hij woont daar nu zo'n twee jaar en ik ken hem ong een half jaar.Hoezo worden er dan twee gezinnen overhoop gehaald? Is hij dan niet gewoon een vrijgezelle vader met een nieuwe vlam/vriendin?
dinsdag 20 september 2011 om 02:05
Je had natuurlijk niet financieel afhankelijk van hem hoeven worden. Ook met (kleine) kinderen kan je werken.
Jammer dan als hij het daarmee niet eens is. Jij was het ook niet eens met zijn ontslag.
Ik vind je eisen (meer moeite voor jou en jullie huwelijk doen, stoppen met alcohol en een baan zoeken/houden) niet absurd.
Dat mag je best vragen van een echtgenoot en vader, vind ik.
Jammer dan als hij het daarmee niet eens is. Jij was het ook niet eens met zijn ontslag.
Ik vind je eisen (meer moeite voor jou en jullie huwelijk doen, stoppen met alcohol en een baan zoeken/houden) niet absurd.
Dat mag je best vragen van een echtgenoot en vader, vind ik.
dinsdag 20 september 2011 om 02:13
Situatie ligt nogal gecompliceerd ( ja ja eigen schuld weet het). Ex dreigt kinderen bij hem weg te houden als hij een ander krijgt.
Zijn kinderen weten niet meer waar ze dan aan toe zijn, hun veilige basis is weg dan.
Dan zul je zeggen dat is voor jouw kinderen ook zo. Ja en nee. Ik zal ze nooit bij hun vader weghouden, maar ze krijgen af en toe best wel eens wat mee. Toen de politie hier op de stoep stond om mijn man mee te nemen, hebben ze ook alles gezien en gehoord.
Misschien is het ook wel het beste dat ik mijn kinderen zelf een veilige basis ga geven, zonder hulp van man of CV. Neemt niet weg dat ik nog steeds in de knoop zit met mezelf en mijn gevoelens. Ik had óók liever gezien dat mijn huwelijk niet zo is na 10 jaar. Maar ik vind het ook moeilijk om dat weg te gooien, er zijn ook goede tijden geweest.
En nu is CV in mijn leven gekomen, waar het zo goed voelt. Ik doe hem zo ook tekort, en ik weet niet of ik een goede en doordachte keuze kan maken. Dat wil ik wel. Maar wat is een goede keuze?
Zijn kinderen weten niet meer waar ze dan aan toe zijn, hun veilige basis is weg dan.
Dan zul je zeggen dat is voor jouw kinderen ook zo. Ja en nee. Ik zal ze nooit bij hun vader weghouden, maar ze krijgen af en toe best wel eens wat mee. Toen de politie hier op de stoep stond om mijn man mee te nemen, hebben ze ook alles gezien en gehoord.
Misschien is het ook wel het beste dat ik mijn kinderen zelf een veilige basis ga geven, zonder hulp van man of CV. Neemt niet weg dat ik nog steeds in de knoop zit met mezelf en mijn gevoelens. Ik had óók liever gezien dat mijn huwelijk niet zo is na 10 jaar. Maar ik vind het ook moeilijk om dat weg te gooien, er zijn ook goede tijden geweest.
En nu is CV in mijn leven gekomen, waar het zo goed voelt. Ik doe hem zo ook tekort, en ik weet niet of ik een goede en doordachte keuze kan maken. Dat wil ik wel. Maar wat is een goede keuze?
dinsdag 20 september 2011 om 02:13
quote:weetutnietmeer schreef op 20 september 2011 @ 01:59:
Zijn ex denkt dat ze het weer goed kan maken met hem, doordat hij veel tijd bij zijn kids doorbrengt. Omdat hij (CV) regelmatig bij haar over de vloer komt, denkt ze dat hij nog gevoelens voor haar heeft. Heb regelmatig mogen meegenieten van telefoontjes waarin ze hem hemel en aarde belooft, als hij maar terug komt. Als hij dan zegt dat dat niet gaat gebeuren, komt de drama-queen om de hoek kijken. Huilen, schreeuwen, dreigen met zelfmoord noem maar op. Ben wel overtuigd van CV's oprechtheid in zijn gevoelens naar mij toe, ben geen buitenvrouw oid.Ach die arme man, wat heeft hij het zwaar, heb je wel eens logisch nagedacht en ben je toen niet tot de nuchtere conclusie gekomen dat hij haar hoop blijft geven?
Zijn ex denkt dat ze het weer goed kan maken met hem, doordat hij veel tijd bij zijn kids doorbrengt. Omdat hij (CV) regelmatig bij haar over de vloer komt, denkt ze dat hij nog gevoelens voor haar heeft. Heb regelmatig mogen meegenieten van telefoontjes waarin ze hem hemel en aarde belooft, als hij maar terug komt. Als hij dan zegt dat dat niet gaat gebeuren, komt de drama-queen om de hoek kijken. Huilen, schreeuwen, dreigen met zelfmoord noem maar op. Ben wel overtuigd van CV's oprechtheid in zijn gevoelens naar mij toe, ben geen buitenvrouw oid.Ach die arme man, wat heeft hij het zwaar, heb je wel eens logisch nagedacht en ben je toen niet tot de nuchtere conclusie gekomen dat hij haar hoop blijft geven?
dinsdag 20 september 2011 om 02:25
Nee dat had niet gehoeven, daar heb je gelijk in. Maar ik begin er een patroon in te zien. Hij drijft mij steeds verder de hoek in, financieel en emotioneel. Tijdens mijn 1e zwangerschap nam hij ontslag (had vaste baan), ik had uren ingeleverd, de kinderen moeten op zijn manier grootgebracht worden (door mij), hadden nooit geld zodat ik een rijbewijs kan halen, (woon al vanaf mijn 16e bij hem), en vervolgens gaan we in het buitengebied wonen ipv in de stad.
Zie mijn eigen familie nooit meer, vriendinnen werden vakkundig de deur en mijn leven uitgewerkt ( en ja dat liet ik toe, toen).
Dus het is ook mijn schuld dat het tussen ons niet meer zo veel voorstelt, kan niet anders dan je gelijk geven.
Zie mijn eigen familie nooit meer, vriendinnen werden vakkundig de deur en mijn leven uitgewerkt ( en ja dat liet ik toe, toen).
Dus het is ook mijn schuld dat het tussen ons niet meer zo veel voorstelt, kan niet anders dan je gelijk geven.
dinsdag 20 september 2011 om 02:29
quote:ronniemitchel schreef op 20 september 2011 @ 02:13:
[...]
Ach die arme man, wat heeft hij het zwaar, heb je wel eens logisch nagedacht en ben je toen niet tot de nuchtere conclusie gekomen dat hij haar hoop blijft geven?Waarom? Omdat hij zijn kinderen van en naar BSO brengt en haalt, met ze gaat voetballen en op een geciviliseerde manier met hun moeder omgaat? Dat zij dat vertaalt in houden van is haar beleving. (en ik kan al raden wat je gaat zeggen)
[...]
Ach die arme man, wat heeft hij het zwaar, heb je wel eens logisch nagedacht en ben je toen niet tot de nuchtere conclusie gekomen dat hij haar hoop blijft geven?Waarom? Omdat hij zijn kinderen van en naar BSO brengt en haalt, met ze gaat voetballen en op een geciviliseerde manier met hun moeder omgaat? Dat zij dat vertaalt in houden van is haar beleving. (en ik kan al raden wat je gaat zeggen)
dinsdag 20 september 2011 om 02:31
quote:batwom schreef op 20 september 2011 @ 02:28:
Ik zou met CV gaan samen wonen, zooo romantisch!
Met HEM in de rij bij de super staan, ZIJN was doen, HET huis schoonmaken. Ik kan me echt voorstellen dat je dat helemaal ziet zitten. Het is weer eens wat anders. Oh..wacht..Wie heeft het nou over gelijk samenwonen? Weet niet hoor, maar je kan ook een relatie hebben als je niet samenwoont. En romantisch is niet waar ik op uit ben. Wel zoek ik iemand die mij voorop zet.
Ik zou met CV gaan samen wonen, zooo romantisch!
Met HEM in de rij bij de super staan, ZIJN was doen, HET huis schoonmaken. Ik kan me echt voorstellen dat je dat helemaal ziet zitten. Het is weer eens wat anders. Oh..wacht..Wie heeft het nou over gelijk samenwonen? Weet niet hoor, maar je kan ook een relatie hebben als je niet samenwoont. En romantisch is niet waar ik op uit ben. Wel zoek ik iemand die mij voorop zet.
dinsdag 20 september 2011 om 02:45
quote:weetutnietmeer schreef op 20 september 2011 @ 02:13:
Misschien is het ook wel het beste dat ik mijn kinderen zelf een veilige basis ga geven, zonder hulp van man of CV.
Neemt niet weg dat ik nog steeds in de knoop zit met mezelf en mijn gevoelens.
...
en ik weet niet of ik een goede en doordachte keuze kan maken. Dat wil ik wel. Maar wat is een goede keuze?Misschien is een gesprek met je huisarts of een psycholoog goed. Om je gedachten op een rijtje te krijgen / je gevoelens in kaart te brengen...
Misschien is het ook wel het beste dat ik mijn kinderen zelf een veilige basis ga geven, zonder hulp van man of CV.
Neemt niet weg dat ik nog steeds in de knoop zit met mezelf en mijn gevoelens.
...
en ik weet niet of ik een goede en doordachte keuze kan maken. Dat wil ik wel. Maar wat is een goede keuze?Misschien is een gesprek met je huisarts of een psycholoog goed. Om je gedachten op een rijtje te krijgen / je gevoelens in kaart te brengen...
dinsdag 20 september 2011 om 02:49
quote:weetutnietmeer schreef op 20 september 2011 @ 02:25:
Nee dat had niet gehoeven, daar heb je gelijk in. Maar ik begin er een patroon in te zien.
Juist hierom noemde ik de huisarts en/of psycholoog zonet, zodat je jouw wensen voor jouw leven, en voor dat van je kinderen, goed voor ogen leert zien. En ook jouw valkuilen.
Maar ik denk dat praten met je man eerst aan de orde is (moet zijn).
Sterkte!
Nee dat had niet gehoeven, daar heb je gelijk in. Maar ik begin er een patroon in te zien.
Juist hierom noemde ik de huisarts en/of psycholoog zonet, zodat je jouw wensen voor jouw leven, en voor dat van je kinderen, goed voor ogen leert zien. En ook jouw valkuilen.
Maar ik denk dat praten met je man eerst aan de orde is (moet zijn).
Sterkte!
dinsdag 20 september 2011 om 03:55
Wat ik lees van TO is dat ze alles er al aan gedaan heeft en het gewoon klaar is.
En dan is dat zo.
Zoals je het brengt TO en zoals je reageert op de 'tegengeluiden' (ik zeg het aardig ) lijkt het zo klaar als een klontje. Probeer niet te lang in de twijfel te hangen als je eigenlijk al weet wat de uitkomt zal zijn.
Ik zou zeggen: ga ervoor. Je neemt een risico maar dat weet je. En tuurlijk, de kinderen. Maar zij hoeven helemaal niet zo gelukkig te zijn hoor, met twee ouders waar geen liefde tussen is, maar die wel bij elkaar blijven voor hen. Het komt nogal eens voor dat je kinderen daar helemáál geen plezier mee doet, in tegendeel. Dus om er maar meteen vanuit te gaan dat TO haar kinderen hier iets mee aandoet, vind ik erg kort door de bocht.
Wat dat betreft ben ik, door ervaring, helemaal van de "its better to come from a broken family, then to live in one".
Je lijkt me het type dat dit keurig gaat afhandelen. Het zal wel zwaar worden, je huidige man klinkt niet zo meegaand.... Bereid je voor op een hele heftige tijd. Heel veel sterkte, wat je ook beslist!
En dan is dat zo.
Zoals je het brengt TO en zoals je reageert op de 'tegengeluiden' (ik zeg het aardig ) lijkt het zo klaar als een klontje. Probeer niet te lang in de twijfel te hangen als je eigenlijk al weet wat de uitkomt zal zijn.
Ik zou zeggen: ga ervoor. Je neemt een risico maar dat weet je. En tuurlijk, de kinderen. Maar zij hoeven helemaal niet zo gelukkig te zijn hoor, met twee ouders waar geen liefde tussen is, maar die wel bij elkaar blijven voor hen. Het komt nogal eens voor dat je kinderen daar helemáál geen plezier mee doet, in tegendeel. Dus om er maar meteen vanuit te gaan dat TO haar kinderen hier iets mee aandoet, vind ik erg kort door de bocht.
Wat dat betreft ben ik, door ervaring, helemaal van de "its better to come from a broken family, then to live in one".
Je lijkt me het type dat dit keurig gaat afhandelen. Het zal wel zwaar worden, je huidige man klinkt niet zo meegaand.... Bereid je voor op een hele heftige tijd. Heel veel sterkte, wat je ook beslist!
dinsdag 20 september 2011 om 11:12
quote:weetutnietmeer schreef op 20 september 2011 @ 02:29:
[...]
Waarom? Omdat hij zijn kinderen van en naar BSO brengt en haalt, met ze gaat voetballen en op een geciviliseerde manier met hun moeder omgaat? Ben jij daar bij dan, als hij geciviliseerd zit/ligt/staat te doen bij haar over de vloer?
[...]
Waarom? Omdat hij zijn kinderen van en naar BSO brengt en haalt, met ze gaat voetballen en op een geciviliseerde manier met hun moeder omgaat? Ben jij daar bij dan, als hij geciviliseerd zit/ligt/staat te doen bij haar over de vloer?
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
dinsdag 20 september 2011 om 11:48
quote:saeva schreef op 20 september 2011 @ 02:52:
[...]
Als hij al twee jaar bij zijn vrouw weg is?Er zat hier iemand op het forum, waarvan de man nadat hij betrapt was op vreemdgaan op zichzelf was gaan wonen, en dat beviel hem wel heel erg goed, als zijn vrouw hem niet voor de keuse had gesteld: of je komt weer bij je gezin wonen en draaid mee, of je bent ons kwijt, had ie nog op zichzelf gewoond en weet je hij is geen uitzondering!
[...]
Als hij al twee jaar bij zijn vrouw weg is?Er zat hier iemand op het forum, waarvan de man nadat hij betrapt was op vreemdgaan op zichzelf was gaan wonen, en dat beviel hem wel heel erg goed, als zijn vrouw hem niet voor de keuse had gesteld: of je komt weer bij je gezin wonen en draaid mee, of je bent ons kwijt, had ie nog op zichzelf gewoond en weet je hij is geen uitzondering!