hardlopen

Van de allereerste opbouw tot voorbij de marathon. Ervaringen uitwisselen, elkaar motiveren en natuurlijk ook gezellig kletsen over alles wat met hardlopen te maken heeft.

Het negeren van beginnende blessures, pijntjes tijdens trainingen niet serieus nemen, trainingen niet goed opbouwen etc vind ik van een heel andere orde dan tijdens een wedstrijd je ondanks alle lichaamssignalen toch proberen vast te houden aan je streeftempo. Je traint voor een bepaalde afstand, je traint voor een bepaald tempo. Afstand is dan geen enkel probleem meer, tempo ook niet want sterker nog je kunt veel harder lopen (over kortere afstanden). Maar juist de hele afstand volhouden van je streeftempo doe je nooit tijdens een training. Want dan zou je tijdens je training afbreken ipv opbouwen. Dus het is niet vreemd dat je lichaam tijdens de bewuste wedstrijd dan wel gaan sputteren. Geef je daar aan toe of moet je er aan toe geven dan haal je je streeftempo niet. En is dat erg? Voor de een helemaal niet maar voor de ander juist wel.

Ik vind het persoonlijk onvererandwoord als zo ik laatst in het DtD topic los iemand die door blessures slechts tot 12km had kunnen trainen aanvankelijk toch gewoon de DtD loop mee wil doen. Die waarschuwingen tijdens de trainingen worden dan volkomen genegeerd. En dat wordt afgedaan met niet iedereen gaat voor een snelle tijd. Maar daar gaat het dan niet om. Als je in aaloop voor een 10EM door blessures niet verder bent gekomen dan 12km dan is je lichaam nog niet klaar voor die 10EM en doe je je lichaam te kort door toch te starten. Een ander zou met gerichte training en de bewuste keuze de duurlopen niet langer te maken dan 12km volkomen verantwoord die 10EM kunnen lopen. Ik was dus blij te lezen dat diegene inderdaad tot het inzicht kwam dat het misschien toch niet verstandig was.

Maar denk niet dat door niet tot het uiterste te gaan je niets kan gebeuren. Heb zelf ook een incident meegemaakt. Toen zat ik nog maar op 4km van een 10km wedstrijd. Liep nog goed op mijn streeftempo, niet te snel gestart, er was nog helemaal geen sprake van diep gaan. En toch gaat het op een of andere manier mis. En zo ook wel eens een inschattings fout. 30km wedstrijd op enkel water. Liep tot dan toe altijd op enkel water, was altijd goed gegaan. Maar ja dan gaat het toch net ietsje sneller dan gepland , is het ineens 10graden warmer dan de maanden ervoor en dan is daar toch die man met de hamer. Niet voor een klein tikje zodat je langzamer moet maar een zodanige klap dat je echt totaal leeg bent.

Maar ik begrijp maar al te goed max dat jij met je lichaam geen grenzen op wil zoeken en ik begrijp ook maar al te goed dat het merendeel van de lopers gewoon wil genieten tijdens een loop. Terwij het bij mij in de eindfase altijd een mentaal gevecht is. Lichaam roept dat ik langzamer moet maar tussen de oren moet ik de kracht zien te vinden om toch gewoon door te gaan.

Ben overigens zelf in mijn jonge jaren altijd wel heel actief geweest maar nooit echt sportief. Op de middelbare school spijbelde ik systematisch bij gymlessen zo'n hekel had ik er aan. Maar ondanks dat bij mij vroeger thuis sporten werd gezien als pure tijdsverspilling die je beter in muziek kon investeren heb ik altijd wel gesport. Eerst handbal, daarna paardrijden en vervolgens wat niet als sport wordt gezien maar waarbij je aardig wat kracht moet hebben (zeker als je zo klein bent als ik) en behoorlijk moet kunnen sprinten is de africhting van honden. Verder altijd heel principieel geweest in het zoveel mogelijk stil laten staan van de auto en het zoveel mogelijk alles op de fiets doen. En met de honden ging ik sowieso ieder apart dagelijks fietsen.

Welkom Breezerananas. Spannend voor je man zijn eerste marathon. (en dan gelijk maar een zware) Als hij eenmaal van het finishen van de marathon heeft gesnoven zal het vast en zeker niet de laatste mararthon zijn?.

Wat betreft tijd heb ik in rotterdam heel goed gelopen. Maar wat betreft beleving vond ik Rotterdam marathon echt waardeloos. Dat gevoel van erbij horen, saamhorigheid en de persoonlijke aanmoedigen die je in zeeland krijgt heb ik in rotterdam niet teruggevonden. Verre van dat zelfs. Maar goed er zijn duizenden mensen die dat anders ervaren.

Maar voor mij was het in rotterdam eens maar nooit meer.

En gezonde spanning hoort er bij hoor voor een marathon. Ik heb vannacht gedroomd dat we niet over het gewone parcours konden en dat ze een alternatief parocurs bedacht hadden valk bij de start. Allemaal hele kleine rondjes. Daar heb ik me dus vannacht al kapot op gelopen. En ik iedere keer vragen aan mijn man van hoeveel rondjes nog. En dan zei hij steeds geen idee maar je moet nog een heel eind door.

Breezerananas aanwezigheid van publiek maakt me niet zo veel uit. Alleen als ze er zijn dan is het leuk dat ze uitbundig zijn. Maar veel belangrijker vind ik de sfeer van buinnenuit. En mijn ervaring hoe stilller de wedstrijden wat betreft pbubliek hoe beter de sfeer van binnenuit. En bij trails of zo vind ik het heerlijk om helemaal op mezelf teruggeworpen te worden. Dus dat je dan niet alleen geen publiek hebt maar ook je medelopers uit het oog verliest en soms km's lang moederziel alleen door het bos rent op zoek naar pijlen. Ook die extra spanning van zit ik goed. Die kinderlijke vreugde bij het zien van weer een pijl. dus zo zie je maar dat beleving heel persoonlijk is.

Ik weetniet max hoe snel ik mijn rondjes liep vannacht,maar er kwam in ieder geval geen einde aan. Leuk weer max die bijzondere halve marathons. Maar een wedstrijd is inderdaad wel een beperkte factor voor de dagbesteding van de dagen ervoor. Had dat in texel ook. en als je dan fietsen en wandelen afwisseld kom je nog een end zonder echt te moe te worden. Maar je doet toch al snel teveel.

Als ik genoeg geld had zou ik het wel weten. Zou ik de hele wereld overreizen om mooie marathons te lopen. Maar ja dan zou ik eens moeten beginnen met minder te sporten en meer te gaan werken.

Gisterenavond interval training op de baan. En ik heb me op de sec. af aan de tijden gehouden die ik moest lopen. Had nog net voor de training de trainer aan de telefoon en die vroeg zich af waarom ik altijd net iets sneller liep dan hij vooraf aangaf. En ja hij heeft helemaal gelijk. Heel stom, steeds neem ik me voor het goed te doen, maar als ik dan precies op schema loop of 1 of 2 sec erboven heb ik altijd toch de neiging net iets te gaan versnellen om maar zeker niet trager uit te komen.

Ga zo nog een uurtje lopen waarvan 20min op marathon tempo. En dat marathon tempo was even schrikken. Ik wist natuurlijk waar ik voor aan het trainen was maar had toch een beetje zoiets van een tijd die ik volgend jaar of zo een keer wil gaan lopen. Maar volgens de trainer was het heel reeel om op dat betreffende schema weg te gaan. En lol na 30-35km mocht ik eventueel nog gaan versnellen. Nu een nachtje erover geslapen te hebben denk ik dat ik het toch maar gewoon moet proberen. Tenzij het echt al 25graden is of zo als we van start gaan. Wie hoog inzet kan diep vallen dus ik vind het wel erg spannend. Voel me echter sterker dan vorig jaar en het belangrijkste is natuurlijk om in mezelf te blijven geloven.

keesokp ik heb inmiddels een paar marathons op 4min51 per km gelopen (plm12,5km/hr). Waarvan er eentje ook geheel onverhard en met hoogteverschillen. Maar toen was het net boven vriespunt. Doelstelling voor nu zou 4min45/km (12,6km/hr) zijn. Maar ik laat het nog een beetje van omstandigheden van zaterdag afhangen of ik inderdaad daar op weg ga.

Vandaag nog een duurloopje van een uur gedaan waarvan 20min op dat tempo. Het tempo voelt heel lekker aan. Mijn hartslag kwam vanmiddag (op het warmst van de dag) ook maar tot 150. Maar een marathon is toch een heel end. En als ik dan denk aan al die strand op en afgangen , die duinen en al die trapjes- zucht dan denk ik waar begin ik in weer aan.

Ik ga wel met een clubgenoot en nog een bekende maar we gaan ieder voor ons eigen tempo en ik hoop dus wel aansluiting bij een groepje te krijgen. Vorig jaar is me dat gelukt tot op het tweede stuk strand. Uiteindelijk was iedereen van het groepje afgebrokkeld en heb ik de duinen in mijn eentje moeten doen. Maar het steeds passeren van lopers gaf me wel een bepaalde flow. Ik had steeds een nieuwe mikpunt.

Ik neem 3 flesjes met isostar mee en ik krijg op twee plaatsen steeds 3 volle flesjes aangereikt. En verder doe ik het met de drankposten. Ik neem wel wat gels mee maar de trainer heeft me dan eigenlijk afgeraden omdat ik er onvoldoende mee getraind heb. En ik zorg ook dat mijn man steeds cola achter de hand heeft. Is voor mij het wondermiddel als ik misselijk wordt tijdens het lopen.

Ik ontbijt rond een uur of zeven met 3 boterhammen en dan eet ik om half 10 nog twee witte boterhammen. Verder drink ik 's ochtends naast mijn gebruikelijke coffie ook nog voldoende sportdrank. Ben overgiens nu al bezig met bewust goed drinken. En ik weet niet of het echt helpt, maar het is een tip die ik ooit van de sport arts heb gekregen, ik eet de dagen voor en de ochtend voor de marathon tomaatjes. Bevatten veel kalium en dat zou het vocht beter in de bloedbaan houden.

Morgen dus een extra rustdag. Vrijdag doe ik nog wel wedstrijd voorbereiding. Dan loop ik z'on 6km in een rustig tempo met een paar versnellingen erin.

Keesokp ik heb die gels tijdens de andere 9 marathons en ook bij sommige halve marathons al wel gebruikt hoor. En voor al die evenementen ze al een aantal keren uitgeprobeerd. Dus het is niet zo dat ik er helemaal geen ervaring mee heb. Alleen tijdens de laatste training waarin ik ze gebruikte heb ik het een uur later nog uit moeten spugen. Maar toen liep ik wel veel harder dan marathon tempo. Maar echt aangenaam heb ik ze nooit gevonden. En soms heb ik het idee dat het op een gegeven moment wel het genoeg drinken in de weg staat.

Ik heb nu sinds een aantal maanden een andere trainer met heel veel kennis van zaken. Heb dus de afgelopen maanden ook heel anders getraind dan ik voorheen deed. Ik heb alle vertrouwen in hem en neem dus zijn adviesen ook maar ter harte.

Ik denk dat vocht en koolhydraten veruit het belangrijkste zijn. Als je voldoende iso of hypertone sportdrank neemt zou je ruim voldoende mineralen moeten binnnen krijgen.

Met wedstrijden gebruik ik eigenijk nooit de hartslagmeter maar porbeer gewoon om het beoogde tempo te lopen. Door wedstrijdspanning zal de hartslag dan zonder meer in het begin hoger zijn. De laatste maanden doe ik de hartslagmeter band bij wedstrijden wel om om later kritisch terug te kijken. Maar ik ga me er bij de wedstrijd zelf zeker niet blind op staren.

Temperatuur is inmiddels al iets bijgesteld naar beneden voor zaterdag. 20-21 graden is verre van optimaal voor een marathon maar is te doen natuurlijk. En grrrr. zojuist ongesteld geworden. Dat was wel het laatste waar ik op zat te wachten. Nu wist ik dat het er aan zat te komen dus had me er al mentaal op ingesteld maar had gehoopt op een iets langere cyclus.

Max de wedstrijd is zaterdag. De eerste dag zou geen probleem zijn. Dan kan ik dieper gaan dan de rest van de maand. Tweede en derde dag( dus mijn marathon dag) zijn lastig ivm zowel hoeveel bloedverlies als rugpijn en instabiel bekken.

Nou ja eerste dag een probleem, het is meer dat ik toevallig bijna al mijn pr's op de eerste dag van mijn menstruatie heb gelopen. Maar de keren dat het echt verkeerd is gegaan tijdens wedstrjden was ook tijdens die eerste dag. Kan natuurlijk allemaal toeval zijn.

Paracetamol doe ik niet voor een wedstrijd. Ben altijd toch bang dat het invloed heeft op de vochthuishouding.

Ik las gisteren op een ander forum dat op omroep zeeland was verteld dat er iedere 2,5km drankposten zouden zijn a.s zaterdag ipv de gebruikelijke iedere 5km. Dit ivm de warmte. Dat zou wel heel netjes zijn. (heb jij daar nog iets van gehoord keesokp-voordat ik me blij maar met niets).

Vannacht in ieder geval nog goed geslapen zelfs zonder rare marathon dromen. En vanochtend nog gezond en wel uit bed kunnen stappen. Had deze week een paar info avonden op school van de kinderen en als je dan iedereen hoort hoesten en proesten om je heen wil je daar eigneijk helemaal niet tussen zitten.

Nog een half dagje werken en dan vanmiddag de wedstrijd voorbereiding doen. Het houd je gemoederen aardig bezig hoor zo'n marathon.