Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 28 september 2011 om 18:00
Nee inderdaad NewWoman; ook hier is het al diverse malen door diverse mensen tegen man gezegd, maar man weet het zeker: dat is het niet...
Ik heb hem het ook laten lezen, maar hij herkent het niet, ziet het niet (of wil het niet zien).
Deze tekst impliceert trouwens ook dat het een fase is die voorbij gaat... toch geduld hebben dan?? Weet niet of ik dat nog kan...
Ik heb hem het ook laten lezen, maar hij herkent het niet, ziet het niet (of wil het niet zien).
Deze tekst impliceert trouwens ook dat het een fase is die voorbij gaat... toch geduld hebben dan?? Weet niet of ik dat nog kan...
woensdag 28 september 2011 om 18:21
quote:hova schreef op 28 september 2011 @ 18:00:
Deze tekst impliceert trouwens ook dat het een fase is die voorbij gaat... toch geduld hebben dan?? Weet niet of ik dat nog kan...Nou dat ga ik me nu dus ook afvragen....gaat het inderdaad voorbij en moet ik toch gaan afwachten? Het heeft een naam, dat is weer wel fijn voor mezelf (zie je wel het ligt niet aan mij!...), maar nu? Weer iets te overdenken.
Deze tekst impliceert trouwens ook dat het een fase is die voorbij gaat... toch geduld hebben dan?? Weet niet of ik dat nog kan...Nou dat ga ik me nu dus ook afvragen....gaat het inderdaad voorbij en moet ik toch gaan afwachten? Het heeft een naam, dat is weer wel fijn voor mezelf (zie je wel het ligt niet aan mij!...), maar nu? Weer iets te overdenken.
woensdag 28 september 2011 om 18:56
Tja, ik heb ook heel lang gedacht dat hij wel een keer 'wakker' zou worden...
Maar als dat al gebeuren gaat, wat ik me niet goed kan voorstellen, dan is er in de tussenliggende tijd al teveel, bijna alles, kapot gemaakt.
Ik ging er helemaal aan kapot, ik heb de tijd niet die hij misschien nodig heeft om wakker te worden, en moest ook wel uit zelfbehoud afstand nemen.
Hoe minder ik hem zie, hoe beter het met mij gaat.
In de tussentijd ben ik mijn eigen leven gaan leiden, ik kon ook niet anders.
En ook Ik blijf mijn momenten houden hoor, dat ik denk dat hij wel tot inzicht zal komen..
Maar dan moet er wel heel wat gebeuren.
En toch zo heel af en toe..... pfff
Dat gevoel druk ik heel snel weg, ik heb er geen ruk aan.
Wat wel bijzonder is trouwens. Gisteravond was ik op een verjaardag en trof een bekende die ik een half jaar niet had gezien.
Hoe gaat het met je, vroeg ze me, en ik zei "goed" en realiseerde me dat ik het ook echt meende.
Mijn probleem op het moment is eigenlijk dat ik bindingsangst heb. Had ik nooit.
Ik ben met mijn ex er vol voor gegaan, zonder terughoudendheid, gewoon omdat het zooo goed voelde.
En dat ben ik kwijt, ik geloof het allemaal niet meer.
Keek afgelopen "zomer" in het Landalpark om me heen en vroeg me af hoe gelukkig die stelletjes nou eigenlijk waren..
Ben erg sceptisch geworden en dat is op zich wel jammer.
Ben intussen twee keer verliefd geweest, maar beide keren heb ik het afgekapt. De verliefdheid zakte af en er zat niks onder..
Ook omdat ik heel diep van binnen mijn ex nog steeds niet los kan laten.
Omdat ik als ik over mijn toekomst denk, dat ik dan altijd denk..
Wat als...
Ik hou onbewust en onbedoelt nog altijd rekening met de dag dat hij weer alleen is, dat hij achterom kijkt en zich realiseert dat ik en onze kinderen zijn familie zijn, dat we er altijd voor hem zullen zijn.
Zo totaal belachelijk eigenlijk... Mja....
Dat heeft nog veel meer tijd nodig, nog veel meer dan de drie jaar die ik nu verder ben..
Ik geloof niet dat jullie zoveel tijd hebben, er wordt alleen maar meer verwoesting aangericht, ieder greintje respect verdwijnt... Het wantrouwen groeit, de teleurstellingen stapelen zich op...
Ik heb gedacht :Ga het dan maar lekker met haar uitzoeken, maar ik ga er niet op zitten wachten, dat trek ik niet..
Maar als dat al gebeuren gaat, wat ik me niet goed kan voorstellen, dan is er in de tussenliggende tijd al teveel, bijna alles, kapot gemaakt.
Ik ging er helemaal aan kapot, ik heb de tijd niet die hij misschien nodig heeft om wakker te worden, en moest ook wel uit zelfbehoud afstand nemen.
Hoe minder ik hem zie, hoe beter het met mij gaat.
In de tussentijd ben ik mijn eigen leven gaan leiden, ik kon ook niet anders.
En ook Ik blijf mijn momenten houden hoor, dat ik denk dat hij wel tot inzicht zal komen..
Maar dan moet er wel heel wat gebeuren.
En toch zo heel af en toe..... pfff
Dat gevoel druk ik heel snel weg, ik heb er geen ruk aan.
Wat wel bijzonder is trouwens. Gisteravond was ik op een verjaardag en trof een bekende die ik een half jaar niet had gezien.
Hoe gaat het met je, vroeg ze me, en ik zei "goed" en realiseerde me dat ik het ook echt meende.
Mijn probleem op het moment is eigenlijk dat ik bindingsangst heb. Had ik nooit.
Ik ben met mijn ex er vol voor gegaan, zonder terughoudendheid, gewoon omdat het zooo goed voelde.
En dat ben ik kwijt, ik geloof het allemaal niet meer.
Keek afgelopen "zomer" in het Landalpark om me heen en vroeg me af hoe gelukkig die stelletjes nou eigenlijk waren..
Ben erg sceptisch geworden en dat is op zich wel jammer.
Ben intussen twee keer verliefd geweest, maar beide keren heb ik het afgekapt. De verliefdheid zakte af en er zat niks onder..
Ook omdat ik heel diep van binnen mijn ex nog steeds niet los kan laten.
Omdat ik als ik over mijn toekomst denk, dat ik dan altijd denk..
Wat als...
Ik hou onbewust en onbedoelt nog altijd rekening met de dag dat hij weer alleen is, dat hij achterom kijkt en zich realiseert dat ik en onze kinderen zijn familie zijn, dat we er altijd voor hem zullen zijn.
Zo totaal belachelijk eigenlijk... Mja....
Dat heeft nog veel meer tijd nodig, nog veel meer dan de drie jaar die ik nu verder ben..
Ik geloof niet dat jullie zoveel tijd hebben, er wordt alleen maar meer verwoesting aangericht, ieder greintje respect verdwijnt... Het wantrouwen groeit, de teleurstellingen stapelen zich op...
Ik heb gedacht :Ga het dan maar lekker met haar uitzoeken, maar ik ga er niet op zitten wachten, dat trek ik niet..
woensdag 28 september 2011 om 19:44
Ik snap je helemaal met bindingsangst en al. Heel logisch en ik kan me goed voorstellen dat ik daar ook ooit tegenaan ga lopen. Alleen wel moeilijk te horen dat je na 3 jaar nog rekening houdt met de kans dat hij toch terug wil. Pittig hoor....hoop toch dat dat overgaat.
Daarnaast was ik ook zover, dat het plaatje duidelijk voor mij was; voorlopig zo weinig contact, na deze rustperiode scheiding echt gaan regelen en inzien dat ik dit niet wil allemaal, maar nu blijkt maar weer dat elk nieuw detail/ nieuwe info hoop geeft. Oftewel weer nieuwe afwegingen, maar ik weet wat het beste is voor mij....waarschijnlijk ietsje meer tijd nodig om er de volle 100% achter te kunnen staan.
Daarnaast was ik ook zover, dat het plaatje duidelijk voor mij was; voorlopig zo weinig contact, na deze rustperiode scheiding echt gaan regelen en inzien dat ik dit niet wil allemaal, maar nu blijkt maar weer dat elk nieuw detail/ nieuwe info hoop geeft. Oftewel weer nieuwe afwegingen, maar ik weet wat het beste is voor mij....waarschijnlijk ietsje meer tijd nodig om er de volle 100% achter te kunnen staan.
woensdag 28 september 2011 om 20:31
Nou, de volle 100% erachter staan is misschien een illusie.
Hoewel ik weet dat hij en ik het echt niet meer gaan worden, voor mijn kinderen vind ik het echt heel erg dat ze in een gebroken gezin op moeten groeien. Daar zit die laatste twijfel, en bij jullie ook lees ik wel.
En ik kan ook niet zeggen dat ik hem terug zou willen.
Ik ben in de afgelopen tijd ook veranderd, ik zie nu ook de dingen die scheef zaten in onze relatie.
En ik heb er alles aan gedaan om het weer recht te krijgen.
We zijn ook naar relatietherapie geweest, maar ook daar stuitte ik op die muur, ook daar was hij niet eerlijk.
Denk dat ik het geen anderhalve dag meer met hem uit zou houden.
Tegenwoordig zie ik dingen bij hem die hij toen ook al had, en tegenwoordig erger ik me daaraan. Terwijl ik er toen alles aan wou doen om het goed te krijgen.
Hij zei ook, het ligt niet aan jou, jij hebt gevochten als een leeuwin.. Nou daar had hij gelijk ja. Ik was er klaar voor en hij draaide zich om en liep weg, mij in totale verbijstering achterlatend.
Wat moet je dan met je vechtlust?En wat heb je aan die woorden, het ligt niet aan jou? Ook al geen ene reet.
Het lag dus aan hem en hij was en is niet van plan om daar iets aan te doen.
Gewoon een nieuwe vrouw, dan ben je ineens weer helemaal interessant, helemaal nieuw, terwijl je helemaal niets hoeft te veranderen, hoe handig is dat...
Ik wil hem niet terug, maar ik zou zo graag de echte ex weer eens zien, wie ik dacht dat hij was. Degene die ik al 32 jaar kende, van haver tot gort.
Eerst als vrienden in een vriendengroep, en later als mijn vriend, man, vader van mijn kinderen.
En ineens kende ik hem niet meer en ik ging twijfelen aan alles, wie was nou dan de echte? Degene die ik zo goed dacht te kennen, of degene die hij nu ineens was...
Een half jaar geleden nog hebben we een avondje samen doorgezakt. Hij en ik, CD's en een heleboel blikken bier.
We hebben gelachen en gehuild, ik zag hem weer zoals hij was..
Alleen.... hij gaat weer weg, naar haar...
Daarna verval ik direct weer in het onbegrip, verval ik weer opnieuw in mijn rouwproces, van voren af aan..
Want waarom ook al weer moest alles stuk?
Ik ben het zo beu, die slapeloze nachten en die pijn.
Dus afstand is de beste remedie, hoe minder ik hem zie hoe beter. En hoe klootzakkeriger hij zich gedraagt, hoe makkelijker het is.
Mijn liefde gaat dieper dan de zijne, en dat moet slijten, slijttijd is wat nodig is...
Hoewel ik weet dat hij en ik het echt niet meer gaan worden, voor mijn kinderen vind ik het echt heel erg dat ze in een gebroken gezin op moeten groeien. Daar zit die laatste twijfel, en bij jullie ook lees ik wel.
En ik kan ook niet zeggen dat ik hem terug zou willen.
Ik ben in de afgelopen tijd ook veranderd, ik zie nu ook de dingen die scheef zaten in onze relatie.
En ik heb er alles aan gedaan om het weer recht te krijgen.
We zijn ook naar relatietherapie geweest, maar ook daar stuitte ik op die muur, ook daar was hij niet eerlijk.
Denk dat ik het geen anderhalve dag meer met hem uit zou houden.
Tegenwoordig zie ik dingen bij hem die hij toen ook al had, en tegenwoordig erger ik me daaraan. Terwijl ik er toen alles aan wou doen om het goed te krijgen.
Hij zei ook, het ligt niet aan jou, jij hebt gevochten als een leeuwin.. Nou daar had hij gelijk ja. Ik was er klaar voor en hij draaide zich om en liep weg, mij in totale verbijstering achterlatend.
Wat moet je dan met je vechtlust?En wat heb je aan die woorden, het ligt niet aan jou? Ook al geen ene reet.
Het lag dus aan hem en hij was en is niet van plan om daar iets aan te doen.
Gewoon een nieuwe vrouw, dan ben je ineens weer helemaal interessant, helemaal nieuw, terwijl je helemaal niets hoeft te veranderen, hoe handig is dat...
Ik wil hem niet terug, maar ik zou zo graag de echte ex weer eens zien, wie ik dacht dat hij was. Degene die ik al 32 jaar kende, van haver tot gort.
Eerst als vrienden in een vriendengroep, en later als mijn vriend, man, vader van mijn kinderen.
En ineens kende ik hem niet meer en ik ging twijfelen aan alles, wie was nou dan de echte? Degene die ik zo goed dacht te kennen, of degene die hij nu ineens was...
Een half jaar geleden nog hebben we een avondje samen doorgezakt. Hij en ik, CD's en een heleboel blikken bier.
We hebben gelachen en gehuild, ik zag hem weer zoals hij was..
Alleen.... hij gaat weer weg, naar haar...
Daarna verval ik direct weer in het onbegrip, verval ik weer opnieuw in mijn rouwproces, van voren af aan..
Want waarom ook al weer moest alles stuk?
Ik ben het zo beu, die slapeloze nachten en die pijn.
Dus afstand is de beste remedie, hoe minder ik hem zie hoe beter. En hoe klootzakkeriger hij zich gedraagt, hoe makkelijker het is.
Mijn liefde gaat dieper dan de zijne, en dat moet slijten, slijttijd is wat nodig is...
donderdag 29 september 2011 om 08:40
Gelukkig Hova, je kan ook niet elke dag maar moeilijke gesprekken hebben, dat zuigt je leeg..
Trouwens, je avatar, is dat jouw paard?
Ik vind hem erg leuk!
@All, hoe is het met jou?
Gaat het wat beter met je operatiewond? Minder pijn?
@Sartan, hoe is het met jou? Lees je nog mee?
Hoop dat jullie vandaag een beetje op kunnen laden in de zon!!
De zon op je huid kunnen we allemaal wel gebruiken na die natte zomer.
Wens jullie een goede dag toe.
Liefs
Trouwens, je avatar, is dat jouw paard?
Ik vind hem erg leuk!
@All, hoe is het met jou?
Gaat het wat beter met je operatiewond? Minder pijn?
@Sartan, hoe is het met jou? Lees je nog mee?
Hoop dat jullie vandaag een beetje op kunnen laden in de zon!!
De zon op je huid kunnen we allemaal wel gebruiken na die natte zomer.
Wens jullie een goede dag toe.
Liefs
donderdag 29 september 2011 om 10:15
@sisselalova: het was niet dat het niet werkte met die collega, ze hadden samen grote plannen, maar het besef dat hij zijn kinderen niet meer elke dag zou zien, heeft er erg ingehakt bij hem.
En idd, ook zij had een probleem en dan is het van ja dat heb ik weer, dat geloof je toch niet, overkomt t me weer.
En dan denk ik, nee, je kiest ervoor en wat wil je nou bereiken, dat ik haar zielig vind? Nou mooi niet.
Ook mijn man zei in het begin over deze collega, wat een verschrikkelijke meid zeg, ze werkt me zo op mijn zenuwen.
@newwoman: eruit gooien is niet meer zo makkelijk. Wat doe je je kinderen dan aan, papa weg, papa terug, papa weer weg?
Midlifecrisis, heb ik ook aan gedacht, collega is 10 jaar jonger dan mij, maar mijn man heeft nog niet de leeftijd hiervoor. En daarbij, het is zo makkelijk voor een man om zich daarachter te verschuilen.
@alone: sorry voor het lange verhaal. Hoe is het met je?
Beetje opgeknapt van de operatie?
En idd, ook zij had een probleem en dan is het van ja dat heb ik weer, dat geloof je toch niet, overkomt t me weer.
En dan denk ik, nee, je kiest ervoor en wat wil je nou bereiken, dat ik haar zielig vind? Nou mooi niet.
Ook mijn man zei in het begin over deze collega, wat een verschrikkelijke meid zeg, ze werkt me zo op mijn zenuwen.
@newwoman: eruit gooien is niet meer zo makkelijk. Wat doe je je kinderen dan aan, papa weg, papa terug, papa weer weg?
Midlifecrisis, heb ik ook aan gedacht, collega is 10 jaar jonger dan mij, maar mijn man heeft nog niet de leeftijd hiervoor. En daarbij, het is zo makkelijk voor een man om zich daarachter te verschuilen.
@alone: sorry voor het lange verhaal. Hoe is het met je?
Beetje opgeknapt van de operatie?
donderdag 29 september 2011 om 11:33
@Sartan, bij terugscrollen zag ik dat je hebt geknipt wegens herkenning, dat is lullig voor je meid. Heb ik ook gehad.
Maar er wordt ook nog steeds aan jou gedacht hoor.
Veel liefs en sterkte.
@Dilemma, ik begrijp dat dat nu niet meer zo makkelijk is.
Je moet het ook op jouw manier doen, en in jouw tempo.
Ach en een midlife-crisis komt voor tussen de 30 en 50 begreep ik uit de artikelen.
Erachter verschuilen? Mwah, ik heb er nog geen een gezien/gehoord die zelf vond dat hij het had..
Maar ja, het makt ook niet uit welke naam of je het geeft, het is gewoon zwaar kloten!
Ik wens je veel wijsheid toe en een dikke knuffel!
Maar er wordt ook nog steeds aan jou gedacht hoor.
Veel liefs en sterkte.
@Dilemma, ik begrijp dat dat nu niet meer zo makkelijk is.
Je moet het ook op jouw manier doen, en in jouw tempo.
Ach en een midlife-crisis komt voor tussen de 30 en 50 begreep ik uit de artikelen.
Erachter verschuilen? Mwah, ik heb er nog geen een gezien/gehoord die zelf vond dat hij het had..
Maar ja, het makt ook niet uit welke naam of je het geeft, het is gewoon zwaar kloten!
Ik wens je veel wijsheid toe en een dikke knuffel!
donderdag 29 september 2011 om 12:48
@NewWoman; ja dat is inderdaad mijn paardje, haha! Ik laad echt helemaal op als ik bij hem ben, heerlijk, even nergens aan denken....
Man heeft steeds geroepen dat hij rust nodig had; die heeft hij nu. Ik ben lief tegen hem hoor, maar hou mijn afstand. Heb ook echt geen zin in moeilijke gesprekken, wil zelf nu even rust en nadenken. Is voor ons beiden goed denk ik, ik slaap ook weer een beetje beter nu...
@Dilemma; ja dat vind ik ook; ook bij ons is man eerder 4 maanden weggeweest en weer teruggekomen. Als ik hem er nu uitgooi, is het dan wel definitief! Ik ga niet weer opnieuw proberen, dat is voor de kinderen ook niet te doen...
En ik ben het met NewWoman eens; geen man zal erkennen dat hij een mlc heeft. De punten die op wikipedia bij een mlc genoemd worden, kloppen echt stuk voor stuk bij mijn man; werkelijk alles klopt!! Maar hij herkent het zelf absoluut niet (en heeft daarom ook geen hulp nodig van psych oid)....
Man heeft steeds geroepen dat hij rust nodig had; die heeft hij nu. Ik ben lief tegen hem hoor, maar hou mijn afstand. Heb ook echt geen zin in moeilijke gesprekken, wil zelf nu even rust en nadenken. Is voor ons beiden goed denk ik, ik slaap ook weer een beetje beter nu...
@Dilemma; ja dat vind ik ook; ook bij ons is man eerder 4 maanden weggeweest en weer teruggekomen. Als ik hem er nu uitgooi, is het dan wel definitief! Ik ga niet weer opnieuw proberen, dat is voor de kinderen ook niet te doen...
En ik ben het met NewWoman eens; geen man zal erkennen dat hij een mlc heeft. De punten die op wikipedia bij een mlc genoemd worden, kloppen echt stuk voor stuk bij mijn man; werkelijk alles klopt!! Maar hij herkent het zelf absoluut niet (en heeft daarom ook geen hulp nodig van psych oid)....
donderdag 29 september 2011 om 13:40
Nou, inderdaad, als iemand gaat toegeven dat hij een mlc heeft is hij ook wel zover dat hij er wat aan gaat doen, en dat is nou net niet het geval..
Het is een vlucht voor de werkelijkheid, en sommige mensen blijven vluchten, die gaan nooit in de spiegel kijken.
@Hova, wat een superleuk paard heb je!
Oooh, kan er wel jaloers op worden...
Ik heb mijn hele leven gereden, kreeg op mijn 11e een eigen pony (de mooiste dag van mijn leven haha) en later een paard.
Heb tot mijn 25e wedstrijden gereden en nu geen eigen paard meer ik rijd alleen nog af en toe recreatief.
Maar dochter van 8 zit sinds een half jaar op ponyrijden, bij een pensionstal hier in het dorp. De eigenaar kreeg zoveel vraag naar lessen dat hij dat nu doet.
Dus dochter en vriendin rijden nu samen in een les, ieder op een gepensioneerde springpony, van 16 jaar, dus die zijn nog hartstikke fit!. Dus geen zwaan kleef aan lesjes zeg maar.
Ze rijdt al een slangenvolte met drie bogen en een 'kapotte' lijn, haha gebroken lijn dus..
Ze heeft zelfs al gesprongen, klein kruisje met cavaletties ervoor, en daarna een half rondje galop, die pony heeft er duidelijk lol in.. Helemaal trots!
En nu is het plan ontstaan om met haar op paardrijvakantie te gaan. In de Franse Ardennen kan je dat doen..
Oooohh, we hebben er zo'n zin in, dan heeft ze anderhalf jaar les gehad dus ik hoop dat dat voldoende is.
Ik wilde altijd al op ponykamp vroeger, maar dat mocht nooit.. haha
En dat is ook zoiets, dat had ik anders nooit gedaan voor mezelf.
En nu kan ik zomaar besluiten om dat te gaan doen.
Paardrijden in het buitenland, met mijn dochter, omdat ik daar zin in heb!
Dit is de site van die toko, gaaf he..
http://www.elranchocriollo.com/ned/welkom-fs.htm
Het is een vlucht voor de werkelijkheid, en sommige mensen blijven vluchten, die gaan nooit in de spiegel kijken.
@Hova, wat een superleuk paard heb je!
Oooh, kan er wel jaloers op worden...
Ik heb mijn hele leven gereden, kreeg op mijn 11e een eigen pony (de mooiste dag van mijn leven haha) en later een paard.
Heb tot mijn 25e wedstrijden gereden en nu geen eigen paard meer ik rijd alleen nog af en toe recreatief.
Maar dochter van 8 zit sinds een half jaar op ponyrijden, bij een pensionstal hier in het dorp. De eigenaar kreeg zoveel vraag naar lessen dat hij dat nu doet.
Dus dochter en vriendin rijden nu samen in een les, ieder op een gepensioneerde springpony, van 16 jaar, dus die zijn nog hartstikke fit!. Dus geen zwaan kleef aan lesjes zeg maar.
Ze rijdt al een slangenvolte met drie bogen en een 'kapotte' lijn, haha gebroken lijn dus..
Ze heeft zelfs al gesprongen, klein kruisje met cavaletties ervoor, en daarna een half rondje galop, die pony heeft er duidelijk lol in.. Helemaal trots!
En nu is het plan ontstaan om met haar op paardrijvakantie te gaan. In de Franse Ardennen kan je dat doen..
Oooohh, we hebben er zo'n zin in, dan heeft ze anderhalf jaar les gehad dus ik hoop dat dat voldoende is.
Ik wilde altijd al op ponykamp vroeger, maar dat mocht nooit.. haha
En dat is ook zoiets, dat had ik anders nooit gedaan voor mezelf.
En nu kan ik zomaar besluiten om dat te gaan doen.
Paardrijden in het buitenland, met mijn dochter, omdat ik daar zin in heb!
Dit is de site van die toko, gaaf he..
http://www.elranchocriollo.com/ned/welkom-fs.htm
donderdag 29 september 2011 om 14:14
quote:hova schreef op 27 september 2011 @ 23:38:
Iedereen zegt dat ik zo sterk ben, maar eigenlijk ben ik gewoon heel erg zwak... pfff...
.
Zwak
Reken ff mee, je bent al vanaf vorig jaar december bezig
je huwelijk te redden.
Zoals ik al eerder schreef, volgens mij ben jij de persoon die
echt knokt voor JULLIE hij stelt zich passief op.
Je moet trots zijn op jezelf, als het misgaat heb je er werkelijk
alles aan gedaan, binnen jouw mogelijkheden om een een
scheiding te voorkomen.
Iedereen zegt dat ik zo sterk ben, maar eigenlijk ben ik gewoon heel erg zwak... pfff...
.
Zwak
Reken ff mee, je bent al vanaf vorig jaar december bezig
je huwelijk te redden.
Zoals ik al eerder schreef, volgens mij ben jij de persoon die
echt knokt voor JULLIE hij stelt zich passief op.
Je moet trots zijn op jezelf, als het misgaat heb je er werkelijk
alles aan gedaan, binnen jouw mogelijkheden om een een
scheiding te voorkomen.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
donderdag 29 september 2011 om 14:43
@Hbg, daar heb je wel gelijk in en dat is voor mij ook altijd heel belangrijk geweest (en is het nog). Dat ik als we toch uit elkaar zijn, voor de kinderen maar ook zeker voor mezelf, kan zeggen dat ik er echt alles aan gedaan heb! Dat denk ik dat ik dat wel al kan zeggen, ja... schrale troost, maar goed...
Maar toch vind ik mezelf ook zwak, omdat ik nog geen knoop door heb kunnen hakken, welke kant op dan ook...
@NewWoman; dat ziet er gaaf uit; die paardrijvakantie!! Ook nog eens iets voor mij en mijn zoon (die rijdt ook op ons paard en is door mij helemaal aangestoken met het paardrijvirus, hihi). Ik mocht vroeger van mijn ouders nooit rijden omdat het te duur was, maar zogauw ik zelf geld verdiende ging ik rijden. Ben er een hele tijd mee gestopt (toen de kids kwamen), maar zo'n 7 jaar geleden weer begonnen. En 2 jaar geleden mijn droom: een eigen paard, verwezenlijkt! Brrr, ik dacht echt dat ik alles had; lieve man, drie kids, paardje... Ik dacht echt serieus dat ik al mijn dromen verwezenlijkt had.
Blijkt maar weer dat je dat nooit moet zeggen, want dan knapt je zeepbel zomaar uit elkaar en ben ik straks misschien wel alles (behalve mijn kinderen dan) kwijt...
Maar toch vind ik mezelf ook zwak, omdat ik nog geen knoop door heb kunnen hakken, welke kant op dan ook...
@NewWoman; dat ziet er gaaf uit; die paardrijvakantie!! Ook nog eens iets voor mij en mijn zoon (die rijdt ook op ons paard en is door mij helemaal aangestoken met het paardrijvirus, hihi). Ik mocht vroeger van mijn ouders nooit rijden omdat het te duur was, maar zogauw ik zelf geld verdiende ging ik rijden. Ben er een hele tijd mee gestopt (toen de kids kwamen), maar zo'n 7 jaar geleden weer begonnen. En 2 jaar geleden mijn droom: een eigen paard, verwezenlijkt! Brrr, ik dacht echt dat ik alles had; lieve man, drie kids, paardje... Ik dacht echt serieus dat ik al mijn dromen verwezenlijkt had.
Blijkt maar weer dat je dat nooit moet zeggen, want dan knapt je zeepbel zomaar uit elkaar en ben ik straks misschien wel alles (behalve mijn kinderen dan) kwijt...
donderdag 29 september 2011 om 22:53
quote:hova schreef op 29 september 2011 @ 14:55:
Ok, niet zwak dan misschien
Maar wel besluiteloos... is ook een vorm van zwakte...
Absoluut maar je ziet de glijdende schaal, omdat je niet
doorpakte met je, terechte, eis zijn minnares met een fatsoenlijke
regeling jullie bedrijf uit en je man de deur uit tot hij er voor zich-
zelf uit is zit je nog in een onduidelijke relatie.
Als je nog een kans wil maken moet je nu wel knopen doorhakken, hij kan vast wel ergens terecht en hij mag terug komen als hij:
1) 1000% voor zijn huwelijk gaat
2) Het fatsoenlijk heeft opgelost met zijn werkneemster
Ben bang als je zaken nog langer op zijn beloop laat jij
en de kinderen daar de uiteindelijk de dupe van worden.
Ok, niet zwak dan misschien
Maar wel besluiteloos... is ook een vorm van zwakte...
Absoluut maar je ziet de glijdende schaal, omdat je niet
doorpakte met je, terechte, eis zijn minnares met een fatsoenlijke
regeling jullie bedrijf uit en je man de deur uit tot hij er voor zich-
zelf uit is zit je nog in een onduidelijke relatie.
Als je nog een kans wil maken moet je nu wel knopen doorhakken, hij kan vast wel ergens terecht en hij mag terug komen als hij:
1) 1000% voor zijn huwelijk gaat
2) Het fatsoenlijk heeft opgelost met zijn werkneemster
Ben bang als je zaken nog langer op zijn beloop laat jij
en de kinderen daar de uiteindelijk de dupe van worden.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
vrijdag 30 september 2011 om 00:31
Ach, sterk zijn is ook je zwakheden kennen, dus ik vind je sowieso sterk.
De vraag is waar het je gaat brengen.
Het is al duidelijk dat het niet meer gewoon of gemakkelijk gaat worden, welke kant het ook opgaat.
En natuurlijk ben je het aan niemand verplicht om nu, welke knoop dan ook door te hakken.
Een collega heeft de situatie waarin jij nu zit een vol jaar door laten sudderen. Die man woonde wel elders overigens.
Geen van beiden deed een poging om nader tot elkaar te komen.
Ze lieten het door hun vingers glippen, niet in staat het tij te keren.
En een jaar later alsnog de scheiding ingezet. Hij woont daar nu ook weer tot hij iets definitiefs heeft.
Alles gaat in goede harmonie. Kinderen zijn op de hoogte..
En die 'ander' is ook allang uit beeld, dat scheelt wel.
Dus hij ging niet meer over haar grenzen heen.
Zo hebben ze hun huwelijk een zachte dood laten sterven.
Ieder doet het op zijn/haar eigen manier.
En wat jouw/jullie manier is.. dat kan je pas achteraf zeggen.
Niet echt als je er middenin zit en je constant inwendig uit elkaar wordt getrokken door tegenstrijdige gevoelens en gedachten.
De vraag is waar het je gaat brengen.
Het is al duidelijk dat het niet meer gewoon of gemakkelijk gaat worden, welke kant het ook opgaat.
En natuurlijk ben je het aan niemand verplicht om nu, welke knoop dan ook door te hakken.
Een collega heeft de situatie waarin jij nu zit een vol jaar door laten sudderen. Die man woonde wel elders overigens.
Geen van beiden deed een poging om nader tot elkaar te komen.
Ze lieten het door hun vingers glippen, niet in staat het tij te keren.
En een jaar later alsnog de scheiding ingezet. Hij woont daar nu ook weer tot hij iets definitiefs heeft.
Alles gaat in goede harmonie. Kinderen zijn op de hoogte..
En die 'ander' is ook allang uit beeld, dat scheelt wel.
Dus hij ging niet meer over haar grenzen heen.
Zo hebben ze hun huwelijk een zachte dood laten sterven.
Ieder doet het op zijn/haar eigen manier.
En wat jouw/jullie manier is.. dat kan je pas achteraf zeggen.
Niet echt als je er middenin zit en je constant inwendig uit elkaar wordt getrokken door tegenstrijdige gevoelens en gedachten.
vrijdag 30 september 2011 om 04:27
even off topic: hé NW, hoe is het met jou? Paar jaar geleden veel van je topics gelezen, ook veel aan gehad. Ik ben nu ook 3 jaar verder, gaat prima verder. Af en toe een regenbui, dan kan ik niet slapen (zoals nu)... Weinig contact met ex helpt inderdaad bij mij. Maar het verdriet om en voor de kinderen blijft, dit had ik ze nou juist willen besparen. Ondanks dat ik het soms moeilijk vind geen maatje te hebben, durf ik me nog niet open te stellen voor een nieuwe man. Aan de ene kant geloof(de) ik in de ware liefde, maar dat mocht niet zo zijn, hé? Het vertrouwen in mezelf en andere mannen is op dat gebied ver te zoeken... Ga nog even proberen te slapen, morgen half dagje werken. Daarna heerlijk familieweekendje weg met mijn kinderen en veel lieve mensen. xx pluk
vrijdag 30 september 2011 om 07:29
*off-topic terg..**
Heee hoi Pluk.
Ja hier een beetje hetzelfde verhaal he, heb hier intussen alweer heel wat ego-posts geschreven... Leuk even van je te horen.
Prettig weeken joh.. klinkt goed, en lekker weer erbij.
Ik ga ook aan 't werk.. Doei
De rest van de vrouwen hier wens ik ook een goede dag toe.
@All. gaat het een beetje met je?
Heee hoi Pluk.
Ja hier een beetje hetzelfde verhaal he, heb hier intussen alweer heel wat ego-posts geschreven... Leuk even van je te horen.
Prettig weeken joh.. klinkt goed, en lekker weer erbij.
Ik ga ook aan 't werk.. Doei
De rest van de vrouwen hier wens ik ook een goede dag toe.
@All. gaat het een beetje met je?
vrijdag 30 september 2011 om 09:10
Dag Allemaal,
Vind het nog steeds heel fijn om te zien hoeveel vrouwen op dit topic reageren en steun aan elkaar hebben. Jee, wat een verhalen zijn er toch, bah...
Met mij gaat het nog steeds niet heel erg goed, dat is ook de reden dat ik weinig online ben, heb gewoon té veel wat me bezig houdt.
Probeer af en toe wel wat te ondernemen, maar heb nog steeds het gevoel dat ik een soort van vacuüm zit waarin verder maar heel weinig door dringt..
Moet helaas ook een klein beetje opletten met wat ik hier neerzet want weet dat er bekende meelezers zijn, jammer genoeg...
Lieve dames voor nu wens ik jullie allen een sterke dag toe!
Vind het nog steeds heel fijn om te zien hoeveel vrouwen op dit topic reageren en steun aan elkaar hebben. Jee, wat een verhalen zijn er toch, bah...
Met mij gaat het nog steeds niet heel erg goed, dat is ook de reden dat ik weinig online ben, heb gewoon té veel wat me bezig houdt.
Probeer af en toe wel wat te ondernemen, maar heb nog steeds het gevoel dat ik een soort van vacuüm zit waarin verder maar heel weinig door dringt..
Moet helaas ook een klein beetje opletten met wat ik hier neerzet want weet dat er bekende meelezers zijn, jammer genoeg...
Lieve dames voor nu wens ik jullie allen een sterke dag toe!
vrijdag 30 september 2011 om 09:19
All; ik denk aan je! Dat van dat vacuüm herken ik. En je moet sommige dingen die je nu overkomen (slecht slapen, paniek, adrenaline enz.) ook maar gewoon zien te accepteren is mijn ervaring. Er tegenin gaan helpt niks. Alleen het piekeren soms blokken; dat leidt nergens toe. S T O P! zei ik dan! Het vacuüm is een bescherming.
