Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zaterdag 8 oktober 2011 om 17:05
Tja Hova, niemand kan zeggen wat je zou moeten doen of dat je nu zelf knopen moet doorhakken.
Ik had het al eens geschreven over een collega die het er ook op aan hebben laten komen.
Maar daar was geen sprake meer van intimiteit.
Geen van beiden deed die stap naar de ander toe.
Hoe lang jij nog die tijd en ruimte kan geven, dat weet niemand.
Misschien is over een tijdje alsnog de maat vol voor jou.
Jij voelde je ronduit kut de laatste twee weken begreep ik, terwijl hij het wel makkelijk vind zo...
Dat is wel een teken aan de wand volgens mij.
Als jij je er steeds slechter bij gaat voelen en hij steeds beter... tja..
Voorlopig heeft hij een makkie in mijn ogen.
Jij moet jezelf geweld aandoen om die afstand te houden en hij kan zich vrij bewegen, het bevalt hem wel. vrij zijn, geen moeilijke gesprekken en wel alle voordelen van zijn gezin achter de hand.
Het gezin draait gewoon door, hij ziet de kinderen dagelijks, en krijgt zelfs af en toe nog seks...
Als hij nou alsnog echt het bijltje erbij neergooit voel je je nog bedonderder dan je al deed..
Maar ik heb dit niet bij de hand gehad, en de kans is groot dat ik hetzelfde zou hebben gedaan als jij nu...
Maar mijn uitkomst kennende zou ik ervoor hebben gepast.
Ik had het al eens geschreven over een collega die het er ook op aan hebben laten komen.
Maar daar was geen sprake meer van intimiteit.
Geen van beiden deed die stap naar de ander toe.
Hoe lang jij nog die tijd en ruimte kan geven, dat weet niemand.
Misschien is over een tijdje alsnog de maat vol voor jou.
Jij voelde je ronduit kut de laatste twee weken begreep ik, terwijl hij het wel makkelijk vind zo...
Dat is wel een teken aan de wand volgens mij.
Als jij je er steeds slechter bij gaat voelen en hij steeds beter... tja..
Voorlopig heeft hij een makkie in mijn ogen.
Jij moet jezelf geweld aandoen om die afstand te houden en hij kan zich vrij bewegen, het bevalt hem wel. vrij zijn, geen moeilijke gesprekken en wel alle voordelen van zijn gezin achter de hand.
Het gezin draait gewoon door, hij ziet de kinderen dagelijks, en krijgt zelfs af en toe nog seks...
Als hij nou alsnog echt het bijltje erbij neergooit voel je je nog bedonderder dan je al deed..
Maar ik heb dit niet bij de hand gehad, en de kans is groot dat ik hetzelfde zou hebben gedaan als jij nu...
Maar mijn uitkomst kennende zou ik ervoor hebben gepast.
zaterdag 8 oktober 2011 om 17:52
Ja, misschien heb je gelijk NewWoman. Ik voelde me inderdaad beter toen we nog wel leuke dingen samen deden, maar daar heb ik niks aan als het eigenlijk een leugen is en hij het alleen doet voor mij.
Maar het afstand houden is wel moeilijk.
Zoals ik hem al heb gezegd; ik wil hem ruimte geven, maar weet niet voor hoe,lang ik het nog kan. En ik vraag me af of het niet het begin van het einde is..
Overigens is het niet alleen ellende hier; we gaan ook nog gewoon lekker knus met zijn tweetjes vroeg naar bed met toastjes een wijntje en een leuke film. En we hebben ook nog veel lol met zijn tweetjes en vijfjes...
Maar het afstand houden is wel moeilijk.
Zoals ik hem al heb gezegd; ik wil hem ruimte geven, maar weet niet voor hoe,lang ik het nog kan. En ik vraag me af of het niet het begin van het einde is..
Overigens is het niet alleen ellende hier; we gaan ook nog gewoon lekker knus met zijn tweetjes vroeg naar bed met toastjes een wijntje en een leuke film. En we hebben ook nog veel lol met zijn tweetjes en vijfjes...
zaterdag 8 oktober 2011 om 18:41
quote:hova schreef op 08 oktober 2011 @ 16:08:
Pfff.... waar doe ik goed aan???
Door het zo te doen zoals je het doet.
Zoals ik het lees is hij tijd aan het rekken en voorlopig heeft
het het makkelijk, hij hoeft geen beslissing te nemen.
"Good, old Nova" zit braaf op hem te wachten tot HIJ weet
wat hij met jou gaat doen.
Maar je bent te gek op hem om het initiatief te nemen dus
wacht je af.
Onthou dat het vreemd is dat hij, nu 11 maanden later, nog steeds
niet weet wat hij wil, 11 maanden twijfels, dat klopt niet dat
noem ik "aan het lijntje houden"quote:hova schreef op 08 oktober 2011 @ 17:52:
Overigens is het niet alleen ellende hier; we gaan ook nog gewoon lekker knus met zijn tweetjes vroeg naar bed met toastjes een wijntje en een leuke film. En we hebben ook nog veel lol met zijn tweetjes en vijfjes...
En??? Hij heeft een drukke baan, mag neuken en zijn vrouw
zorgt dat het gezellig is.
Zo houd hij het nog wel vol tot hij weet wat hij WEL wil.
Schop onder zijn hol, in een hotel of op de bank bij vrienden.
Wedden dat het nadenken in een stroomversnelling komt.
Pfff.... waar doe ik goed aan???
Door het zo te doen zoals je het doet.
Zoals ik het lees is hij tijd aan het rekken en voorlopig heeft
het het makkelijk, hij hoeft geen beslissing te nemen.
"Good, old Nova" zit braaf op hem te wachten tot HIJ weet
wat hij met jou gaat doen.
Maar je bent te gek op hem om het initiatief te nemen dus
wacht je af.
Onthou dat het vreemd is dat hij, nu 11 maanden later, nog steeds
niet weet wat hij wil, 11 maanden twijfels, dat klopt niet dat
noem ik "aan het lijntje houden"quote:hova schreef op 08 oktober 2011 @ 17:52:
Overigens is het niet alleen ellende hier; we gaan ook nog gewoon lekker knus met zijn tweetjes vroeg naar bed met toastjes een wijntje en een leuke film. En we hebben ook nog veel lol met zijn tweetjes en vijfjes...
En??? Hij heeft een drukke baan, mag neuken en zijn vrouw
zorgt dat het gezellig is.
Zo houd hij het nog wel vol tot hij weet wat hij WEL wil.
Schop onder zijn hol, in een hotel of op de bank bij vrienden.
Wedden dat het nadenken in een stroomversnelling komt.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 8 oktober 2011 om 20:24
Poeh Hova.. Ergens ben ik blij dat ik niet in jou schoenen sta....De hoop die jij blijft houden terwijl het nu al zó lang niet goed is...iedere keer als jullie leuke dingen doen samen hoop je toch op meer en beter en langer terwijl je waarschijnlijk diep in je hart ook wel weet dat het een niet houdbare situatie is....ik wens je veel kracht toe....
zaterdag 8 oktober 2011 om 20:55
@hova
Sorry Hova, maar ik geef HBG gelijk dat je aan ´t lijntje gehouden wordt. Je man weet niet wat hij wil, kennelijk is hij nog niet los van deze vrouw. Ook wil hij niet bij jou weg, zegt hij. Heeft hij dat dilemma al niet de hele tijd? Hij wil rust, zeg je. Maar Hova, hij heeft dit zelf veroorzaakt zonder dat je er van af wist (ik weet niet of je er zelf bent achter gekomen of dat hij je verteld heeft dat hij vreemdgegaan is). Verder weigert hij om met je mee te gaan naar de therapeut. JIJ bent nu degene die het verdere verloop bepaalt, niet je man. Geen knopen doorhakken is ook een keuze, maar daar ga je op den duur aan onderdoor en mijn mening is dat je kinderen natuurlijk het liefst zien dat jullie bij elkaar blijven, maar ze zijn op een gegeven moment ook meer gebaat bij duidelijkheid. Dit spel duurt nl. wel erg lang.Ik wens je heel veel sterkte en geluk!
@ allalone,
Ik hoop dat je ´t weekend een beetje doorkomt, wens je alle goeds toe.
Sorry Hova, maar ik geef HBG gelijk dat je aan ´t lijntje gehouden wordt. Je man weet niet wat hij wil, kennelijk is hij nog niet los van deze vrouw. Ook wil hij niet bij jou weg, zegt hij. Heeft hij dat dilemma al niet de hele tijd? Hij wil rust, zeg je. Maar Hova, hij heeft dit zelf veroorzaakt zonder dat je er van af wist (ik weet niet of je er zelf bent achter gekomen of dat hij je verteld heeft dat hij vreemdgegaan is). Verder weigert hij om met je mee te gaan naar de therapeut. JIJ bent nu degene die het verdere verloop bepaalt, niet je man. Geen knopen doorhakken is ook een keuze, maar daar ga je op den duur aan onderdoor en mijn mening is dat je kinderen natuurlijk het liefst zien dat jullie bij elkaar blijven, maar ze zijn op een gegeven moment ook meer gebaat bij duidelijkheid. Dit spel duurt nl. wel erg lang.Ik wens je heel veel sterkte en geluk!
@ allalone,
Ik hoop dat je ´t weekend een beetje doorkomt, wens je alle goeds toe.
zaterdag 8 oktober 2011 om 22:33
Tja, misschien hebben jullie gelijk. Hoe dan ook weet ik sowieso niet hoe lang ik nog door wil gaan. Ben er best klaar mee eigenlijk.
We zien het wel. Heb niet veel te verliezen meer dat scheelt. Ben ondertussen wel mijn zaakjes aan het uitzoeken en regelen.voor als ik alleen verder ga. Iemand is voor me aan het uitzoeken hoe eea geregeld is rondom het bedrijf, ik ben aan het zoeken naar een aanvullende baan en aan het uitzoeken wat voor huis ik me kan veroorloven (sta ook al ingeschreven bij woningbouwvereniging).
Besteed ik mijn tijd toch nuttig
Ik probeer ook gewoon door te gaan met mijn eigen leven nu, lekker met vriendinnen weg enzo. Afleiding...
En mij lijkt alleen verder gaan ook niet meer het eind van de wereld, wat eerst wel zo was.
Misschien is dit hele proces toch ergens goed voor...
We zien het wel. Heb niet veel te verliezen meer dat scheelt. Ben ondertussen wel mijn zaakjes aan het uitzoeken en regelen.voor als ik alleen verder ga. Iemand is voor me aan het uitzoeken hoe eea geregeld is rondom het bedrijf, ik ben aan het zoeken naar een aanvullende baan en aan het uitzoeken wat voor huis ik me kan veroorloven (sta ook al ingeschreven bij woningbouwvereniging).
Besteed ik mijn tijd toch nuttig
Ik probeer ook gewoon door te gaan met mijn eigen leven nu, lekker met vriendinnen weg enzo. Afleiding...
En mij lijkt alleen verder gaan ook niet meer het eind van de wereld, wat eerst wel zo was.
Misschien is dit hele proces toch ergens goed voor...
zaterdag 8 oktober 2011 om 23:28
@Hova, goed zo meid! go for it!! De pijn die je zal gaan voelen als je écht hebt doorgepakt zal vreselijk zijn, helaas..
Maar op deze manier doorgaan zal, vrees ik, nog veel meer pijn veroorzaken...
Ik begrijp je hoor.... zou op dit moment ook het allerallerliefst heel erg dicht tegen mijn as ex aan kruipen en hem nooit weer los willen laten...
Dikke knuffel
Maar op deze manier doorgaan zal, vrees ik, nog veel meer pijn veroorzaken...
Ik begrijp je hoor.... zou op dit moment ook het allerallerliefst heel erg dicht tegen mijn as ex aan kruipen en hem nooit weer los willen laten...
Dikke knuffel
zaterdag 8 oktober 2011 om 23:43
quote:hova schreef op 08 oktober 2011 @ 22:33:
Misschien is dit hele proces toch ergens goed voor...
Ja, het is ook een proces, eentje waarin jij ook al aan het loslaten bent.
Hij heeft een bom onder jullie huwelijk gelegd, en hem laten ontpoffen ook, en terwijl jij aan het proberen bent te redden wat er te redden valt, wil hij rust en ruimte en blijft hij jouw grenzen oprekken.
Misschien wel net zo lang totdat jij de handdoek in de ring gooit.
En of hij dat bewust doet, dat weet ik niet. Misschien kan hij niet anders dan dit. Is hij net niet mans genoeg om dan ook dat laatste stukje af te maken, en drijft hij jou ertoe dat jij het doet.
Het is toch eigenlijk godsgeklaagd dat jij nu zover wordt gedreven om iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, waar je zo hard tegen hebt gevochten.
Dat je zelfs een scheiding zou kunnen verkiezen, boven de martelende onzekerheid en het geschonden vertrouwen.
En een leven alleen is niet het einde van de wereld, echt niet.
Het is wel heel verdrietig dat het zover lijkt te komen.
Voor jou, voor de kinderen en ook voor hem.
God hij is echt blind, een vrouw als jij op deze manier te behandelen.
Wat een ontzettendde slappe lul ben je dan...
Geen woorden voor.,
Hova, zorg goed voor jezelf en doe wat je doen moet om je eigen toekomst in jouw hand te houden.
Jij moet doen wat goed is voor jou, als jij het niet doet.... niemand doet het voor je, hij al helemaal niet..
Veel liefs en sterkte, ik denk aan je.
@All, de helft van het weekend zit er alweer op...
Ben je de zaterdag een beetje doorgekomen?
Ook voor jou en de andere vrouwen hier een dikke
Misschien is dit hele proces toch ergens goed voor...
Ja, het is ook een proces, eentje waarin jij ook al aan het loslaten bent.
Hij heeft een bom onder jullie huwelijk gelegd, en hem laten ontpoffen ook, en terwijl jij aan het proberen bent te redden wat er te redden valt, wil hij rust en ruimte en blijft hij jouw grenzen oprekken.
Misschien wel net zo lang totdat jij de handdoek in de ring gooit.
En of hij dat bewust doet, dat weet ik niet. Misschien kan hij niet anders dan dit. Is hij net niet mans genoeg om dan ook dat laatste stukje af te maken, en drijft hij jou ertoe dat jij het doet.
Het is toch eigenlijk godsgeklaagd dat jij nu zover wordt gedreven om iets te doen wat je eigenlijk niet wilt, waar je zo hard tegen hebt gevochten.
Dat je zelfs een scheiding zou kunnen verkiezen, boven de martelende onzekerheid en het geschonden vertrouwen.
En een leven alleen is niet het einde van de wereld, echt niet.
Het is wel heel verdrietig dat het zover lijkt te komen.
Voor jou, voor de kinderen en ook voor hem.
God hij is echt blind, een vrouw als jij op deze manier te behandelen.
Wat een ontzettendde slappe lul ben je dan...
Geen woorden voor.,
Hova, zorg goed voor jezelf en doe wat je doen moet om je eigen toekomst in jouw hand te houden.
Jij moet doen wat goed is voor jou, als jij het niet doet.... niemand doet het voor je, hij al helemaal niet..
Veel liefs en sterkte, ik denk aan je.
@All, de helft van het weekend zit er alweer op...
Ben je de zaterdag een beetje doorgekomen?
Ook voor jou en de andere vrouwen hier een dikke
zaterdag 8 oktober 2011 om 23:51
@newwoman: ja gelukkig wel, was weer een "lastige" dag. Ik weet ook wel waarom ik het weekend zo moeilijk vind, ik weet dat hij dan bij haar is... en ik heb een beetje boel last van jaloezie....
Door de week weet ik niet precies wanneer hij daar is en weet ik het dus ook niet... raar hé? Buiten dat heb ik natuurlijk door de week, hoe moeilijk ook op dit moment, mijn opleiding en werk...Zo af en toe overvalt het gevoel van hem missen mij zo intens dat ik dan ook aan niks anders meer kan denken. Probeer mij nu telkens voor ogen te houden dat ons leven samen ook niet altijd even flitsend was en soms ook saai...je weet wel die sleur...,maar dan nog..snik...
Probeer mijn nieuwe "mantra" mis hem niet, mis hem niet, mis hem niet... maar ondertussen..
Ook voor jou een dikke knuffel!!
Door de week weet ik niet precies wanneer hij daar is en weet ik het dus ook niet... raar hé? Buiten dat heb ik natuurlijk door de week, hoe moeilijk ook op dit moment, mijn opleiding en werk...Zo af en toe overvalt het gevoel van hem missen mij zo intens dat ik dan ook aan niks anders meer kan denken. Probeer mij nu telkens voor ogen te houden dat ons leven samen ook niet altijd even flitsend was en soms ook saai...je weet wel die sleur...,maar dan nog..snik...
Probeer mijn nieuwe "mantra" mis hem niet, mis hem niet, mis hem niet... maar ondertussen..
Ook voor jou een dikke knuffel!!
zondag 9 oktober 2011 om 01:00
Thanx voor jullie steun en support, is echt heel fijn! En dat terwijl jij Allalone nu ook zo verschrikkelijk er doorheen zit.
Dat lijkt me ook zo moeilijk, dat je man al met een ander is doorgegaan. Alsof jullie huwelijk niets waard was... wat bezielt die mannen toch? Onbegrijpelijk...
Voor mij persoonlijk zie ik het meest op tegen het dagen moeten gaan missen van mijn kids! Dat lijkt me echt verschrikkelijk. En ik weet zeker dat de jongste niet bij haar vader zal willen slapen, die zit zo aan mij vast geplakt. Wil alleen maar door mij naar bed gebracht worden... de pijn van de kinderen... ik kan dat gewoon niet uit mijn hoofd krijgen.
Het is nog maar zo kort geleden dat we zo gelukkig waren. Echt niemand had het van hem verwacht, we waren zo goed samen, zo gek op elkaar, hij droeg me op handen. Mijn moeder is vijf jaar geleden overleden, maar ze droeg hem op handen. Ik ben blij dat ze dit niet hoeft mee te maken, ze zou het er zo moeilijk mee hebben. Mijn vader heeft ook zoveel pijn en verdriet ervan... maar ik kan hem niet troosten.
Man is op de bank in slaap gevallen en ik heb hem laten liggen. Heb de deur op slot gegaan en ben naar boven gegaan. Hij wil ruimte, dan kan hij die krijgen. Ik denk dat hij echt oprecht heel erg in de knoop zit en het allemaal niet meer weet. En zoals hij zelf al zei, is het niet eerlijk tov mij. Maar hij doet het toch maar mooi.
En ik ben zo bang dat ik straks geen man meer durf te vertrouwen. Ik wil niet bitter en boos worden. Ik wil weer mezelf zijn en deze periode kunnen afsluiten. Maar zonder dat ik de kids pijn doe is dat niet mogelijk. Inderdaad NewWoman, het voelt zo k*t dat ik straks gedwongen wordt degene te zijn die het huwelijk opzegt, de kinderen hun gezin uit elkaar rukt. Ik vind dat hij diegene móet zijn. Aangezien hij ons in de ellende heeft gestort. Kan alleen maar aan de kinderen denken...
Sorry, moest even wat gedachten kwijt. Hoop dat je lekker slaapt Allalone. En hoop dat het ook een beetje gaat met Jou, Tascha.
Het is fijn hier af en toe even je gedachten kwijt te kunnen...
Dat lijkt me ook zo moeilijk, dat je man al met een ander is doorgegaan. Alsof jullie huwelijk niets waard was... wat bezielt die mannen toch? Onbegrijpelijk...
Voor mij persoonlijk zie ik het meest op tegen het dagen moeten gaan missen van mijn kids! Dat lijkt me echt verschrikkelijk. En ik weet zeker dat de jongste niet bij haar vader zal willen slapen, die zit zo aan mij vast geplakt. Wil alleen maar door mij naar bed gebracht worden... de pijn van de kinderen... ik kan dat gewoon niet uit mijn hoofd krijgen.
Het is nog maar zo kort geleden dat we zo gelukkig waren. Echt niemand had het van hem verwacht, we waren zo goed samen, zo gek op elkaar, hij droeg me op handen. Mijn moeder is vijf jaar geleden overleden, maar ze droeg hem op handen. Ik ben blij dat ze dit niet hoeft mee te maken, ze zou het er zo moeilijk mee hebben. Mijn vader heeft ook zoveel pijn en verdriet ervan... maar ik kan hem niet troosten.
Man is op de bank in slaap gevallen en ik heb hem laten liggen. Heb de deur op slot gegaan en ben naar boven gegaan. Hij wil ruimte, dan kan hij die krijgen. Ik denk dat hij echt oprecht heel erg in de knoop zit en het allemaal niet meer weet. En zoals hij zelf al zei, is het niet eerlijk tov mij. Maar hij doet het toch maar mooi.
En ik ben zo bang dat ik straks geen man meer durf te vertrouwen. Ik wil niet bitter en boos worden. Ik wil weer mezelf zijn en deze periode kunnen afsluiten. Maar zonder dat ik de kids pijn doe is dat niet mogelijk. Inderdaad NewWoman, het voelt zo k*t dat ik straks gedwongen wordt degene te zijn die het huwelijk opzegt, de kinderen hun gezin uit elkaar rukt. Ik vind dat hij diegene móet zijn. Aangezien hij ons in de ellende heeft gestort. Kan alleen maar aan de kinderen denken...
Sorry, moest even wat gedachten kwijt. Hoop dat je lekker slaapt Allalone. En hoop dat het ook een beetje gaat met Jou, Tascha.
Het is fijn hier af en toe even je gedachten kwijt te kunnen...
zondag 9 oktober 2011 om 01:06
quote:allalone schreef op 08 oktober 2011 @ 23:51:
Probeer mijn nieuwe "mantra" mis hem niet, mis hem niet, mis hem niet... maar ondertussen..
Tip; Kies een positieve mantra (heb wel eens gehoord dat de hersenen het woordje 'niet' niet registreren, dus heeft het een averechts effect).
Heel veel sterkte.
Probeer mijn nieuwe "mantra" mis hem niet, mis hem niet, mis hem niet... maar ondertussen..
Tip; Kies een positieve mantra (heb wel eens gehoord dat de hersenen het woordje 'niet' niet registreren, dus heeft het een averechts effect).
Heel veel sterkte.
zondag 9 oktober 2011 om 11:02
Hallo lieve meiden,
Als ik dit zo lees,komt er naar vijf jaar weer heel veel verdriet naar boven,zoveel herkenbaarheid.
Klinkt misschien raar,maar ik zou jullie graag willen omarmen en zeggen:het komt ooit goed, echt.
Maar(alles)heeft zijn tijd nodig,iets wat je jaren op gebouwd hebt,kun je niet één twee drie vergeten en weg stoppen.(zou trouwens ook niet goed wezen)het verdriet moet er gewoon uit.
En bij de één gaat dat makkelijker als bij de ander,soms zou het mooi zijn als we alles daar boven eens op nul konden zetten,maarja dat gaat nu éénmaal niet,dus die molen blijft maar draaien,zelf s''nachts.
En geloof mij Allalone,zelf naar vijf jaar heb ik het nog moeilijk met de weekenden,heb fijne kennissen,vrienden en zo,maar ben gewoon toch wel een beetje wantrouwend en voorzichtiger geworden betreft mannen.
Jullie komen erwel geloof me,dikke knuffel.
Als ik dit zo lees,komt er naar vijf jaar weer heel veel verdriet naar boven,zoveel herkenbaarheid.
Klinkt misschien raar,maar ik zou jullie graag willen omarmen en zeggen:het komt ooit goed, echt.
Maar(alles)heeft zijn tijd nodig,iets wat je jaren op gebouwd hebt,kun je niet één twee drie vergeten en weg stoppen.(zou trouwens ook niet goed wezen)het verdriet moet er gewoon uit.
En bij de één gaat dat makkelijker als bij de ander,soms zou het mooi zijn als we alles daar boven eens op nul konden zetten,maarja dat gaat nu éénmaal niet,dus die molen blijft maar draaien,zelf s''nachts.
En geloof mij Allalone,zelf naar vijf jaar heb ik het nog moeilijk met de weekenden,heb fijne kennissen,vrienden en zo,maar ben gewoon toch wel een beetje wantrouwend en voorzichtiger geworden betreft mannen.
Jullie komen erwel geloof me,dikke knuffel.
zondag 9 oktober 2011 om 11:10
quote:allalone schreef op 09 oktober 2011 @ 10:36:
jongens, komt er nou werkelijk dan nooit een moment dat ik wakker wordt en weer zin heb aan de dag....ipv het allesoverheersende gevoel van verdriet en eenzaamheid?
Ik weet het niet meer, kan het niet meer verdragen
Ja dat komt weer maar heeft tijd nodig, nu is wakker worden
niet leuk maar er komt een dag dat je weer blij wakker wordt.
Overigens gaat dat niet van het een op het andere moment,
eerst voel je je 50 waardeloos en 10 minuten heb je weer
lol in het leven en dat bouw je op, helaas met terugvallen.
Zie het als een heftige griep, van in bed onder de wol en je
zwaar klote voelen naar de bank met een dekentje enz.
tot je denkt joepie het is over.
En denk niet in weken maar in maanden want dat gaat het kosten.
jongens, komt er nou werkelijk dan nooit een moment dat ik wakker wordt en weer zin heb aan de dag....ipv het allesoverheersende gevoel van verdriet en eenzaamheid?
Ik weet het niet meer, kan het niet meer verdragen
Ja dat komt weer maar heeft tijd nodig, nu is wakker worden
niet leuk maar er komt een dag dat je weer blij wakker wordt.
Overigens gaat dat niet van het een op het andere moment,
eerst voel je je 50 waardeloos en 10 minuten heb je weer
lol in het leven en dat bouw je op, helaas met terugvallen.
Zie het als een heftige griep, van in bed onder de wol en je
zwaar klote voelen naar de bank met een dekentje enz.
tot je denkt joepie het is over.
En denk niet in weken maar in maanden want dat gaat het kosten.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 9 oktober 2011 om 19:57
Heej meiden,
Ben r weer. All, dat gevoel heb ik dus ook. Dat vreselijk gevoel dat over je valt zodra je wakker bent, zodra je beseft ik moet weer aan de dag beginnen. Ik wil slapen, gewoon alleen maar slapen zodat ik niet voel. Ik wil niet meer voelen. Het doet gewoon echt lichamelijk pijn. Ik zie zó op tegen de winter, tegen de feestdagen....dat mogen ze van mij overslaan dit jaar...en dat is normaal altijd een periode waar ik naar uit kijk, ben gek op sinterklaas, kerst, lekker kneuterig en gezellig. Zie er zo tegenop....
Ex is nu heel afstandelijk, is er echt wel klaar mee. Ik snap er gewoon geen bal van. Kwam zaterdag ons kindje halen, nam nog even wat kleren mee, is bezig met een ander huis in een andere plaats en vertelde en passant dat dat 'ons geld gaat kosten'. Heb m nl. verteld dat ik hier voorlopig niet vertrek en niet wil scheiden. Niet dat ik denk hem hiermee terug te krijgen of de scheiding dan tegen kan houden maar ik zit zo diep, ik kan het gewoon echt niet aan op dit moment. Ben al blij als ik goed voor ons kind kan zorgen en een beetje het huishouden. Hij loopt op me voor en wil alles er doordrukken natuurlijk. Ik dacht eerst dat dat dan ook maar het beste was maar ik trek het gewoon nog niet. En hij wil scheiden, dus zijn de oplossingen voor hem. Hij denkt dat ik hiermee de boel op scherp wil zetten en hem een hak wil zetten maar ik trek het gewoon nog niet. Als hij dit wil, zal het op mijn tempo gaan gebeuren en niet anders.....
Meiden, hang in there...
Ben r weer. All, dat gevoel heb ik dus ook. Dat vreselijk gevoel dat over je valt zodra je wakker bent, zodra je beseft ik moet weer aan de dag beginnen. Ik wil slapen, gewoon alleen maar slapen zodat ik niet voel. Ik wil niet meer voelen. Het doet gewoon echt lichamelijk pijn. Ik zie zó op tegen de winter, tegen de feestdagen....dat mogen ze van mij overslaan dit jaar...en dat is normaal altijd een periode waar ik naar uit kijk, ben gek op sinterklaas, kerst, lekker kneuterig en gezellig. Zie er zo tegenop....
Ex is nu heel afstandelijk, is er echt wel klaar mee. Ik snap er gewoon geen bal van. Kwam zaterdag ons kindje halen, nam nog even wat kleren mee, is bezig met een ander huis in een andere plaats en vertelde en passant dat dat 'ons geld gaat kosten'. Heb m nl. verteld dat ik hier voorlopig niet vertrek en niet wil scheiden. Niet dat ik denk hem hiermee terug te krijgen of de scheiding dan tegen kan houden maar ik zit zo diep, ik kan het gewoon echt niet aan op dit moment. Ben al blij als ik goed voor ons kind kan zorgen en een beetje het huishouden. Hij loopt op me voor en wil alles er doordrukken natuurlijk. Ik dacht eerst dat dat dan ook maar het beste was maar ik trek het gewoon nog niet. En hij wil scheiden, dus zijn de oplossingen voor hem. Hij denkt dat ik hiermee de boel op scherp wil zetten en hem een hak wil zetten maar ik trek het gewoon nog niet. Als hij dit wil, zal het op mijn tempo gaan gebeuren en niet anders.....
Meiden, hang in there...
zondag 9 oktober 2011 om 20:15
zondag 9 oktober 2011 om 20:18
Meiden, dat heb ik precies hetzelfde... Ik heb een hekel aan het moment van wakker worden... In 1 keer valt dan dat zware gevoel van intens verdriet en wanhoop over je heen, leegte, pijn diep van binnen, intense eenzaamheid. Heel vaak krijg ik dan ook een huilbui 's ochtends, wakker worden in die afschuwelijke realiteit...
@Tascha, je hebt gelijk; hij ligt op je voor, is er al een hele tijd mee bezig geweest, terwijl jij amper de tijd krijgt dit alles te verwerken. Neem je tijd, geef duidelijk aan dat je tijd nodig hebt en het niet doet om hem een hak te zetten. Je wilt hem ook niet helemaal tegen je in het harnas jagen denk ik, want dat lijkt me niet handig ivm je zoontje.
Ik zie ook zo op tegen de feestdagen. Hield er tot voor vorig jaar altijd erg van, maar net voor de feestdagen vorig jaar (18 december) kwam ik achter het vreemdgaan, dus het houdt voor mij een bijsmaak. Heb er sowieso al minder mee sinds mijn moeder is overleden...
Ik vind het trouwens wel super verdrietig om te lezen hoe twee mensen, die eerst zoveel van elkaar hielden, nu zo strijdend tegenover elkaar staan... Verdrietig en pijnlijk.
@NewWoman, je hebt zo gelijk. Maar het is wel moeilijk, dat loslaten...
@Tascha, je hebt gelijk; hij ligt op je voor, is er al een hele tijd mee bezig geweest, terwijl jij amper de tijd krijgt dit alles te verwerken. Neem je tijd, geef duidelijk aan dat je tijd nodig hebt en het niet doet om hem een hak te zetten. Je wilt hem ook niet helemaal tegen je in het harnas jagen denk ik, want dat lijkt me niet handig ivm je zoontje.
Ik zie ook zo op tegen de feestdagen. Hield er tot voor vorig jaar altijd erg van, maar net voor de feestdagen vorig jaar (18 december) kwam ik achter het vreemdgaan, dus het houdt voor mij een bijsmaak. Heb er sowieso al minder mee sinds mijn moeder is overleden...
Ik vind het trouwens wel super verdrietig om te lezen hoe twee mensen, die eerst zoveel van elkaar hielden, nu zo strijdend tegenover elkaar staan... Verdrietig en pijnlijk.
@NewWoman, je hebt zo gelijk. Maar het is wel moeilijk, dat loslaten...
zondag 9 oktober 2011 om 20:47
@Tascha, ik heb hetzelfde met de scheiding... Hij wil dat zo snel mogelijk afwerken en dat wilde ik in eerste instantie ook. Nu merk ik dat ik het op dit moment niet aankan....ik wil hem voorlopig niet zien en de scheiding in gang zetten betekend ook dat we elkaar regelmatig moeten zien....daarnaast heb ik ook het gevoel dat het beetje energie wat ik heb nodig ben om simpelweg overeind te blijven...
Ook mijn ex wordt steeds afstandelijker en ik merk dat haar gevoelens en ideeen ook zijn ding wordt....hij wordt steeds minder de man die ik zo lang gekend heb. Hoor via via dat hij helemaal gelukkig is met zijn nieuwe leven.....god wat doet dat toch pijn....
Feestdagen? Ik heb er nooit iets om gegeven....en nu? Ik zie er nu al tegen op!
Voor jullie allemaal een stevige knuffel...
Ook mijn ex wordt steeds afstandelijker en ik merk dat haar gevoelens en ideeen ook zijn ding wordt....hij wordt steeds minder de man die ik zo lang gekend heb. Hoor via via dat hij helemaal gelukkig is met zijn nieuwe leven.....god wat doet dat toch pijn....
Feestdagen? Ik heb er nooit iets om gegeven....en nu? Ik zie er nu al tegen op!
Voor jullie allemaal een stevige knuffel...
zondag 9 oktober 2011 om 20:52
Hova schrijft: "Meiden, dat heb ik precies hetzelfde... Ik heb een hekel aan het moment van wakker worden... In 1 keer valt dan dat zware gevoel van intens verdriet en wanhoop over je heen, leegte, pijn diep van binnen, intense eenzaamheid. Heel vaak krijg ik dan ook een huilbui 's ochtends, wakker worden in die afschuwelijke realiteit..."
Dit herken ik na de keren dat mensen uit mijn heel nabije omgeving zijn overleden. Je wordt wakker en een fractie van een seconde ben je nog onwetend. Totdat.... je helder genoeg bent en tot het gruwelijke besef komt dat diegene er toch echt niet meer is.
Dit herken ik na de keren dat mensen uit mijn heel nabije omgeving zijn overleden. Je wordt wakker en een fractie van een seconde ben je nog onwetend. Totdat.... je helder genoeg bent en tot het gruwelijke besef komt dat diegene er toch echt niet meer is.
zondag 9 oktober 2011 om 20:58
quote:hova schreef op 09 oktober 2011 @ 20:18:
Meiden, dat heb ik precies hetzelfde... Ik heb een hekel aan het moment van wakker worden... In 1 keer valt dan dat zware gevoel van intens verdriet en wanhoop over je heen, leegte, pijn diep van binnen, intense eenzaamheid. Heel vaak krijg ik dan ook een huilbui 's ochtends, wakker worden in die afschuwelijke realiteit...
...
Dat huilen had ik niet dat wakker worden, veel te vroeg in
onzekerheid ken ik, heb ik 2 maanden gehad een twijfelende
ex en ik die geen knopen kon doorhakken.
Je bevind je nu in een relationeel niemandsland, een echte relatie
heb je niet meer en gescheiden ben je ook niet zo kom je nooit
aan verwerken toe.
Hoe raar het ook klinkt maar toen bij mij de stekker er uit ging
heb ik de eerste dagen als een blok geslapen werkelijk, ik
at weer, ik lachte weer alles, gewoon omdat er eindelijk
duidelijkheid was, ik kon gaan verwerken, gaan rouwen want
geloof me de man met de hamer kwam echt wel.
Toch als ik er op terug kijk vond ik het rouwen minder erg
dan de emotionele twilight zone van de periode daarvoor.
Meiden, dat heb ik precies hetzelfde... Ik heb een hekel aan het moment van wakker worden... In 1 keer valt dan dat zware gevoel van intens verdriet en wanhoop over je heen, leegte, pijn diep van binnen, intense eenzaamheid. Heel vaak krijg ik dan ook een huilbui 's ochtends, wakker worden in die afschuwelijke realiteit...
...
Dat huilen had ik niet dat wakker worden, veel te vroeg in
onzekerheid ken ik, heb ik 2 maanden gehad een twijfelende
ex en ik die geen knopen kon doorhakken.
Je bevind je nu in een relationeel niemandsland, een echte relatie
heb je niet meer en gescheiden ben je ook niet zo kom je nooit
aan verwerken toe.
Hoe raar het ook klinkt maar toen bij mij de stekker er uit ging
heb ik de eerste dagen als een blok geslapen werkelijk, ik
at weer, ik lachte weer alles, gewoon omdat er eindelijk
duidelijkheid was, ik kon gaan verwerken, gaan rouwen want
geloof me de man met de hamer kwam echt wel.
Toch als ik er op terug kijk vond ik het rouwen minder erg
dan de emotionele twilight zone van de periode daarvoor.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
