Tja, en dat was het dan....

Heej meiden,



Allereerst voor iedereen een dikke knuffel...we kunnen het allemaal wel gebruiken...



All; ja, ik snap precies hoe je je voelt. Afgunst, jaloezie, vernedering, verdriet, gemis, woede(?) en ga zo maar door. Dat soort momenten als feesten zijn heel zwaar. Dat gaat bij mij nog komen op de dag dat ik met zekerheid weet dat hij een ander heeft. Nu vermoed ik dat alleen maar en alleen al de gedachte dat hij plezier heeft met een andere vrouw, wellicht verliefd is, doorgaat met zijn leven en mij niet mist....pfff....dan word ik gek....dus kan me wel redelijk voorstellen wat je voelt....



Newwoman; jeetje meid, dat is ook niet niks. Heel veel beterschap en sterkte met alles. Ik vind je een heel sterke vrouw. Petje af meid.



Ik kan helaas niet teveel in details treden maar het is echt ongelooflijk wat hij nu doet. Hij gooit ons financieel de afgrond in met zijn acties. Dit is zo niet de man die ik kende. Er moet haast wel een ander zijn, kan niet anders.



Vandaag weer naar de psych geweest...zijn wel fijne gesprekken maar uiteindelijk moet je er toch zelf doorheen. Ik vraag me af hoe ik hem in godsnaam ooit los ga laten? Hoe doe je dat? Hoe laat je iemand los? En helemaal als je samen een kind hebt? Ik heb echt geen idee....

Zit erover te denken om het verdere contact voorlopig maar via email te doen en de 'overdracht' van ons zoontje via iemand anders. Misschien dat afstand van hem helpt.



Hoe gaat het met de rest van de meiden?

quote:sartan schreef op 10 oktober 2011 @ 05:55:

[...]



Allalone, ik heb beiden helaas meegemaakt en ik moet toegeven dat het klopt dat ik dit (scheiding) als zwaarder ervaar. Omdat mijn partner er zélf voor gekozen heeft om weg te gaan en weg te blijven. Dat is een hele zware dobber. Blijft een rouwproces maar in het geval van overlijden is de onomkeerbaarheid van de situatie wel heel duidelijk en bij vertrek van een partner kun je nog hoop hebben.





Gaat ondertussen al een stukje beter met me, kleine stapjes zoals Newwoman roept adem in/adem uit soms donder ik zomaar weer helemaal terug maar ik kom er wel.

Sterkte allemaal







Zo herkenbaar!

Mag ik meeschrijven? In december bevallen, in maart had ex een nieuwe vriendin, wat in juni bekend werd. Een wederzijdse vriendin. Nu, maanden later gaat het wel beter met me, maar men, wat is dit zwaar! Het rouwen. Verdriet, gemis, de teleurstelling en dat terwijl we net een kind hadden/hebben. Heel veel dubbele gevoelens dus. Nu dus veel gedoe over de omgang. Ik vind het erg moeilijk allemaal. Op zich loopt mijn leven weer, nieuwe baan gevonden (was ook werkloos geworden), lieve vriendinnen, zoon is geweldig. Maar ik vind het een zware en pijnlijke dobber. Heb ook wel eens gedacht, 'was hij maar dood', dat was makkelijker.

Het bizarre aan de situatie: je wilt samen een kind om je voor 'altijd' te verbinden en nu wil ik niets liever dan compleet van hem af zijn. Wat dus niet kan, omdat we een kind hebben. Dat ook nog eens mede opgevoed gaat worden door zijn vriendin. Incasseren en accepteren. Maar het kost erg veel kruim. Bloed, zweet en tranen. En hij leeft vrolijk door...

Ach, inmiddels hoor ik zoonlief nog steeds keten boven.

Ligt hij te 'zingen' in zijn bed, op zijn manier dan, want hij kan helemaal niet praten..

Maar vergis je niet, dit kind is geen last of verdriet (meer) voor mij.

Hij is mijn zonnetje, evenals mijn dochter van 8, die twee hebben mij er doorgesleept.

Juist hij die zo onvolmaakt is leerde me alles over accepteren van dingen die je niet had gewild, over een veranderering van je toekomst, waar ik echt niet op zat te wachten toen....

Juist hij leerde me alles over onvoorwaardelijke liefde.

En die levenslessen maakten het voor mij mede mogelijk om weer gelukkig te worden. Gewoon, ik met mijn kinderen..



Enige grote nadeel is wel dat omdat hij altijd een kind zal blijven, ex en ik dus ook tot we oud en bejaard zijn, samen om te tafel zullen moeten.. Da's wel weer jammer...



@Marahbloem, ook alweer zo'n verhaal waar je steil van achterover slaat...

Wat bezield sommige mensen toch??



Voor iedereen hier weer een dikke knuffel.

Ik ga naar bed, zit te rillen, volgens mij heb ik kkoorts.

Morgenmiddag haalt ex de kinderen voor een dagje extra op, kan ik even uitzieken.....

Allereerst voor iedereen weer een dikke ... Hebben we nodig...



@Allalone, dat gevoel heb ik soms ook; dat niet dieper kunnen zakken, maar de bodem is ook hier nog niet in zicht. Probeer jezelf overeind te houden, inderdaad hou ik me ook maar voor ogen dat elke dag die ik overleef er eentje dichterbij een weer blije dag is.. En mijn mantra is; ik kan het alleen. Helpt soms...



@Tascha, wat ellendig dat je ook nog eens financiele ellende over je heen krijgt... Het is echt ongelofelijk he, dat iemand die je zo vertrouwt, al zoveel jaren en waar je zoveel van hield, zoiets kan doen... Ik snap er echt ook nog steeds niets van. Hij was bij ons altijd degene die zei dat er nooit iemand anders voor hem zou zijn en dat we altijd bij elkaar zouden blijven, zelfs tot na de dood. Tja....

Ik heb dat ook, de gesprekken bij psych; ze zijn (soms) fijn, maar weet niet of het echt wat uithaalt. Ze zegt ook altijd dat ik haar altijd mag bellen als het nodig is, maar wat heb je eraan? Je moet er, zoals jij ook al zegt, zelf doorheen.... Helaas...

Wil jij ook zo graag een jaartje overslaan? Ik wil zo verschrikkelijk graag gaan slapen zo direct en dan over precies een jaar wakker worden en dan verlost zijn van de pijn, het verschrikkelijke verdriet, de wanhoop en alle andere ellendige gevoelens.



@NewWoman; beterschap.... HOop dat je snel weer een beetje opknapt... Mooi om te lezen dat je zoon en dochter je er zo doorheen hebben gesleept en om te lezen van de onvoorwaardelijke liefde van/voor je zoon.

Aan de ene kant vind ik het naar in deze situatie om kinderen te hebben (voor de kinderen zelf en omdat je zo aan je ex blijft vastzitten), maar ik vind het voor mezelf ook fijn. Ze slepen mij door de dagen heen, ik moet er uit voor hen, er voor hen zijn, dingen met ze doen. Net met dochter samen opgenomen 'Ik hou van Holland' zitten kijken, vinden wij alletwee leuk; gelachen met zijn tweeen. Dan vergeet ik echt eventjes (heel eventjes ) dat man op kantoor zit om thuis te ontvluchten. En dan word ik weer verdrietig en slaat dochter haar armen om me heen. Ze voelt me zo precies haarfijn aan, maar ik wil niet dat zij mij troost. Wij, haar ouders, doen haar dit aan; wij moeten haar troosten! Ik wil eigenlijk niet dat ze mijn verdriet ziet, maar ik kan het niet altijd voorkomen. Het doet zo'n pijn dat ik dit mijn kinderen aan moet doen...



@Marahbloem; dat is helemaal ongelofelijk; zo snel na de geboorte van je kindje.... Ik snap gewoon oprecht niet hoe mensen er toe komen. Hoe mensen die jarenlang je dierbaarste maatje waren, waarmee je je diepste geheimen besprak, die je minnaar en geliefde waren, zo om kunnen slaan en je zo kunnen verraden en ineens koud, gevoelloos zijn. Ik snap het oprecht niet...



Ga maar naar bed, denk ik. Man zou rond 1200 uur thuis zijn, maar heb geen zin om op hem te wachten. Ben heel boos geweest over iets dat ik gelezen heb vanmiddag, ben er echt zo klaar mee... Heb net mezelf zitten peinigen door filmpjes te kijken van vakanties van de afgelopen twee jaar. Nog maar net een jaar geleden waren we zo gelukkig met elkaar, was hij zo lief voor me. ALthans, zo leek het... Nu weet ik niet of het allemaal een leugen was... Zo voelt het nu wel.

Weet niet of ik nog terugkan naar zoveel van hem houden als ik altijd gedaan heb. Weet niet of dat nog mogelijk is. Ik zal hem nooit meer helemaal vertrouwen, er blijft altijd wat achter van deze ellende. Wat een ellende...

Allalone, wou dat ik het antwoord wist...

Kan je alleen maar een dikke virtuele knuffel geven....

Jullie doen het goed meiden! Jullie staan er nog, al voelt het momenteel zo niet aan. Sterk zijn jullie!



Wat een 'feest' van herkenning toch weer... Hoe kan hij zorgeloos en schijnbaar gelukkig verder gaan zonder mij? Na al die jaren? Mist hij me dan echt niet een klein beetje? Mist hij ons leven samen dan helemaal niet? Is het zoveel leuker met haar?

Pfff, allemaal vragen die ik me ook zo lang gesteld heb, en eigenlijk soms zelfs nog. Want ik ben weer de goede kant op, maar de herinneringen aan mijn leventje, mijn huis en mijn toekomstplannen van vroeger zijn er nog. En dan vraag ik me nog steeds soms af of hij daar ook heel af en toe aan denkt.



@allalone, Tascha, Marahbloem, hova... Veel sterkte nogmaals! Dat kunnen jullie wel gebruiken nu.

@New, wat ben je toch een kanjer! Hoe je over je zoon praat, zoveel liefde, wat logisch is natuurlijk, het is je kind. Maar de liefde spat van het scherm!



Marahbloem, jouw verhaal is bijna identiek aan dat van mij.

Je bent jaren samen, samen een huis, en het leven lacht je toe. Op een dag besluit je samen om aan een kindje te beginnen en wat doet die oetlul? Hij wordt verliefd op iemand anders en denkt dat al de rest er niet meer toe doet. We beginnen allemaal aan kinderen met het idee ze samen met papa op te voeden, maar jammer genoeg loopt het niet altijd zo, en als ze nog zo klein zijn duurt het nog heeel lang natuurlijk voor je van die ex kan loskomen. Er moet nog jaren gesproken worden over het kind. Terwijl je toch maar mooi alles alleen mag doen.



Ik ben soms nog steeds een beetje jaloers op vriendinnen die na de bevalling naast de trotse papa zitten, die met veel liefde naar hun kindje en zijn vrouw kijkt... Dat was ons niet gegund. Die roze wolk heb ik niet meegemaakt, ik heb alle felicitaties alleen in ontvangst genomen terwijl papa liever met zijn nieuwe liefde reisjes maakte. Dat babybezoek alleen ontvangen, alleen moeten leren voor een kind te zorgen, niet kunnen terugvallen op papa, huis te koop... Mag er echt niet meer aan denken.



Toen ons zoontje 15 maand oud was kreeg ik te horen dat zijn nieuwe vriendin (alweer iemand anders) waar hij nog maar een maand mee samen was, zwanger was. Ze had nog helemaal niets moeten bewijzen, nog geen jaren met hem samengeleefd, en toch kreeg zij wel alle steun van hem die ik niet gekregen had. Wat had zij gedaan dat zij wel een zorgzame papa voor haar kind verdiende? Zo dacht ik toen...

Met tranen van schaamte vertelde hij me het nieuws. Maar hij is er wel voor zijn dochter nu, die het leven krijgt dat mijn zoontje ook verdiend had, met mama en papa samen. Ze zijn een perfect gezinnetje nu, maar ze staan nog maar aan het begin denk ik dan. Hoe zal het na enkele jaren samen gaan? Als het nieuwe eraf is?

Als hij zijn dochter in bed legt, denkt hij dan af en toe eens aan zijn zoon? Dat kindje waar hij ook voor gekozen had, die maar 15 maanden ouder is als zijn dochter maar niet bij hem is. Die een jaar lang de hele avond huilde als papa hem na zijn weekendje weer naar huis bracht...



Zie je, de pijn is minder, ik geniet van mijn kind, ik ben zelfs weer gelukkig. Maar heel af en toe komen de herinneringen nog eens naar boven. Maar het is nu eenmaal een deel van ons leven. Dat blijft zo.

Jeetje Rousette; ongelofelijk...



Hier is alles intussen definitief over. Ik heb het zelf op de spits gedreven, wilde niet meer wachten en hem 'rust, ruimte en tijd' geven... was er klaar mee. En nu heb ik (voor de kinderen) wel spijt, denk dan van; had ik hem die rust en ruimte voorlopig nog moeten geven, misschien had het dan uiteindelijk nog gelukt? Maar voor mezelf is er ook een (klein) stukje van mij dat opgelucht is. Opgelucht dat aan dit bijna jaar van ellende en twijfel een einde lijkt te komen. Lijkt, want hij wil vanavond nog met me komen praten. Hoop dat ik me niet over laat halen. Of misschien hoop ik dat het nog niet definitief over is. Ik weet het niet eigenlijk; ene kant wel, andere kant niet. Er is nog steeds een stukje in me dat zegt; had ik hem maar die rust en ruimte gegeven, had ik hem maar niet zo gepushed tot nu antwoord geven! Hij zei zelf; dwing me niet nu antwoord te geven, want zoals ik me nu voel wordt het een negatief antwoord. Maar ik heb hem wel gedwongen een antwoord te geven ,maar op dat moment voelde het alsof ik niet anders kon.

Mijn arme kids.... onze jongste was thuis vanochtend, heeft me heel erg aan het huilen gezien. Ik heb haar uitgelegd waarom ik verdriet heb, dat papa heel veel van haar houdt en ook veel van mij, maar dat hij niet meer hier kan wonen. Wat een ellende... weet het even allemaal niet meer. Hoop dat ik er goed aan heb gedaan hem zo te pushen...

Goh Hova, heel veel sterkte

Jeetje Hova, heftig hoor.

Ga jezelf niet verwijten dat je hem niet genoeg rust en ruimte zou hebben gegeven.

Want dat heb je wel, meer dan je eigenlijk van een bedrogen partner zou kunnen verwachten.

Je hebt bovenmenselijke vechtkracht getoond, maar dan moet er wel een keer echt iets van de andere kant terugkomen.

En nu na bijna een jaar gooi jij het bijltje erbij neer, en dat is heel verdrietig vooral ook voor de kinderen, maar jij kon niet anders meer.

Hij heeft alles verkloot, niet jij!



Heel veel sterkte meid, en blijf schrijven..

Hova, wat rot voor je.

Maar neem jezelf niets kwalijk!

Met zijn gedrag dwingt hij je haast om te pushen.

Hij kan je niet tot in den treure laten wachten en onzekerheid laten groeien bij je.

Ik vind het een wijs besluit van je.

Je kiest voor jezelf en voor je kinderen.

Je bent zo ontzettend sterk gebleven al die tijd.

En als ik dan lees van je dat hij om twaalf uur nog op kantoor zit??

Onbegrijpelijk...



Sterkte lieve Hova.

Is dat zo, Champoepel? Is het ook de juiste keuze voor de kinderen? Ik had misschien voor hen niet zo moeten pushen, dan hadden we misschien meer tijd als gezin gehad. Misschien, dat was het probleem. Als ik geweten zou hebben dat het wel goed zou komen tussen ons uiteindelijk, dan had ik het nog heel lang kunnen volhouden. Maar hij blijft maar twijfelen, zelfs na bijna een jaar! Ik kon toch niet anders meer?

NewWoman, toch voelt het ook alsof ik het ook heb verkloot. We zaten samen in die relatie, ik heb ook steken laten vallen....

Hova.



Stop met schuld bij jezelf zoeken. Je hebt het 364 dagen langer volgehouden dan ik zou kunnen.



Laat hem in zijn sop gaarkoken!



Je hebt een jaar gedaan wat hij wilde. Nu mag je de rest van je leven doen wat jij wil. Zonder schuldgevoel!

Jij hebt het GOED gedaan!!

Juist ook voor de kinderen.

Kinderen voelen haarfijn aan dat het niet klopt, ook al doe je nog zo "gezellig" met elkaar.

Het maakt kinderen onzeker.

Plus jij put je emotioneel uit, moet je konstant groot houden.

Wat hebben je kinderen aan je als je dit nog langer volhoudt en straks instort?

Echt, je doet het goed!

Ik heb (ja, ik schaam me diep diep diep achteraf.) denk ik wel 5 jaar zo gewacht en gewacht.

Hij nam alle tijd, ik hield toch wel van hem.

Ik stortte uiteindelijk in, en hij maakte zijn keuze, voor haar.

Ik kapotgestreden, kind was papa kwijt, en mama emotioneel wrak.

Hij is inmiddels vertrokken bij zijn liefde van zijn leven en zou nu na 11!! jaar twijfelen weer terug willen bij ons.

Ik bedank nu vriendelijk zoals je begrijpt.

Ik had veeel eerder moeten doen wat jij nu doet.

Een man die zo over mij twijfelt wil ik nooit meer.

Dan maar geen gezin.

Of een nieuwe partner waarmee ik gelukkig word, en kind daar ook van kan genieten.

TheQ, thanx, maar het voelt helaas nog niet zo...

Champoepel, 5 jaar, dat is helemaal lang. Dit jaar duurde al zo verschrikkelijk, vreselijk lang. En na 11 jaar weer terug willen?? Ongelofelijk... AL dit soort dingen zijn ongelofelijk, hoe kan dat toch, dat mannen zo denken? Ongelofelijk...

Die mannen denken zo omdat wij toch wel van hen houden.

Dan gaan ze kijken hoe ver dat onvoorwaardelijke houden van gaat.

Dat gaat net zolang door tot jij je grens aangeeft.

Ik was bang hem te verliezen en durfde lang de knoop niet door te hakken, en ook net als jij wilde ik mijn kind pertinent halstarrig een gezin laten hebben.

Maar dat red je nooit alleen.

Als hij er niet voor wilt vechten, hak dan de knoop door.

Dan ziet hij ook pas echt in wat hij verliest.

(Alhoewel, dat zag mijn ex pas in toen ik eindelijk weer eens verliefd werd.)

Jij doet het goed Hova, petje af, laat niet langer met je sollen.

Dankjewel Champ. Het voelt alleen niet goed. Het voelt vreselijk.

Dat weet ik Hova... vandaar dat ik maar tijd bleef geven, om die pijn niet te voelen.

Maar hoe langer dit duurt, hoe grotere pijn je te verwerken hebt erna omdat je dan ook nog jezelf voor je kop wilt slaan van had ik maar eerder...

Dan was ik zelf eerder weer "op de been" geweest, had mijn kind minder geleden.

Had ik eerder ook weer ruimte gehad voor een nieuwe man in mijn leven enz.

Of hij wordt er in het " beste" (als je dat tenminste dan nog wilt) geval ineens echt wakker door geschud.

Loslaten is het moeilijkste wat er is, zeker als je het niet wilt maar omdat je niet anders kan.





quote:hova schreef op 14 oktober 2011 @ 18:52:

Dankjewel Champ. Het voelt alleen niet goed. Het voelt vreselijk.





Goed gedaan Hova!!



Luister hij bleef twijfelen geen nee, geen ja maar steeds misschien.

Op zich is dat al erg maar gezien het verdriet dat jij had

van zijn vreemdgaan was het onmenselijk.



Als je partner vreemdgaat is dat al een dreun die je moet

verwerken jij moest die dreun verwerken en ook nog aan

je relatie werken, sterker nog hij liet jou werken en vond het best.



Daarbij had hij ook niet het fatsoen zijn ex minnares (als het ex is) aan een andere baan te helpen,wederom "een hel" voor jou.



Het is nu genoeg geweest, opzouten met die man, dikke voet

onder zijn kont en de deur uit.

De kinderen?

Geloof me die wennen snel, spreek uit ervaring, was ff moeilijk

maar het loopt weer.



Als je alles weer op de rails hebt hebben ze weer een 100%

moeder terug en niet de bijna oververmoeide moeder die ze

nu hebben.



Sterkte

Hova...



RESPECT!

Ik weet zó goed hoe je je voelt nu. Wil je mailen, want onze verhalen raken elkaar ontzettend.. Zie je dat zitten? Zet dan effe je mailadres neer.. Ergen tussen half 10 en 10u, dan haal ik het op en kun jij het weer verwijderen..



Xxx.. Sterkte! Komt goed!! Ik ga je de metafoor van de deurmat vertellen, voor mij een absolute eyeopener..

Vertel Soyli, misschien hebben we er allemaal wat aan?

Hova....dikke kus meisje...wij weten er hier alles van helaas. Hoe je je nu voelt. Ik zit nu mobiel dus even van mij een korte deactie. Ik kom straks nog ff terug. Sterkte wijffie.



Soyli: mag ik die van de deurmat ook weten? Denk dat ik m wel kan raden maar toch benieuwd!



Iedereen dikke kus...

Loslaten betekent het bevrijden van jezelf,

Jezelf kwijtraken zou veel erger moeten zijn dan het kwijtraken van die ander,,,



Als je alles hebt gegeven ,,en het is nog niet genoeg [hova] wat dan???



Voor alle dames,,, ruim 3 jaar geleden liet ex mij ook in de steek had toen gelijk met newwoman een topic geopend .



Het kan,, lieve dames het kan,, houd moed ik ben nu al bijna 3 jaar weer heel gelukkig met mn vriend.



En met ex was ik 28 jaar samen met mooie en minder mooie dingen...