Gezondheid
alle pijlers
TIA en taal
zaterdag 15 oktober 2011 om 20:29
zaterdag 15 oktober 2011 om 21:14
Heel veel sterkte!
Op het moment ervaar ik door mijn vader hoe belangrijk taal is.
Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar eind Juli heeft hij een behoorlijke infarct gehad. Toen hij bij kwam kwam er geen zinnig woord uit zijn mond.
Nu spreek hij soms al 3 woorden achter elkaar! Geef de moed niet op hoor!
Op het moment ervaar ik door mijn vader hoe belangrijk taal is.
Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar eind Juli heeft hij een behoorlijke infarct gehad. Toen hij bij kwam kwam er geen zinnig woord uit zijn mond.
Nu spreek hij soms al 3 woorden achter elkaar! Geef de moed niet op hoor!
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 15 oktober 2011 om 21:18
Dat van die vermoeidheid herken ik ook van een CVA-patient in mijn omgeving. Vlak na het gebeuren sprak hij met een dubbele tong, een beetje alsof hij teveel gedronken had. Met veel oefenen hoor je daar nu niets meer van, behalve als hij heel erg moe is. (Is voor de familie trouwens wel handig, zo kunnen we heel makkelijk in de gaten houden dat hij niet teveel doet).
zaterdag 15 oktober 2011 om 21:55
quote:Demissionair schreef op 15 oktober 2011 @ 21:47:
[...]
Dat moet ik nog, Ik heb wel al software!Ik weet niet of je er iets aan hebt, maar je kunt een gratis programma downloaden voor mensen met afasie.
http://www.desmidt.eu/digitaal.html
De moeilijkheidsgraad is makkelijk in te stellen.
[...]
Dat moet ik nog, Ik heb wel al software!Ik weet niet of je er iets aan hebt, maar je kunt een gratis programma downloaden voor mensen met afasie.
http://www.desmidt.eu/digitaal.html
De moeilijkheidsgraad is makkelijk in te stellen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:01
quote:nummerzoveel schreef op 15 oktober 2011 @ 21:18:
Dat van die vermoeidheid herken ik ook van een CVA-patient in mijn omgeving. Vlak na het gebeuren sprak hij met een dubbele tong, een beetje alsof hij teveel gedronken had. Met veel oefenen hoor je daar nu niets meer van, behalve als hij heel erg moe is. (Is voor de familie trouwens wel handig, zo kunnen we heel makkelijk in de gaten houden dat hij niet teveel doet).zou je daar meer over kunnen vertellen? Ik heb ook zoiets. Heel herkenbaar.
Dat van die vermoeidheid herken ik ook van een CVA-patient in mijn omgeving. Vlak na het gebeuren sprak hij met een dubbele tong, een beetje alsof hij teveel gedronken had. Met veel oefenen hoor je daar nu niets meer van, behalve als hij heel erg moe is. (Is voor de familie trouwens wel handig, zo kunnen we heel makkelijk in de gaten houden dat hij niet teveel doet).zou je daar meer over kunnen vertellen? Ik heb ook zoiets. Heel herkenbaar.
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:04
quote:Tickel schreef op 15 oktober 2011 @ 21:14:
Heel veel sterkte!
Op het moment ervaar ik door mijn vader hoe belangrijk taal is.
Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar eind Juli heeft hij een behoorlijke infarct gehad. Toen hij bij kwam kwam er geen zinnig woord uit zijn mond.
Nu spreek hij soms al 3 woorden achter elkaar! Geef de moed niet op hoor!Jeetje wat erg Tickel,
Heel veel sterkte!
Op het moment ervaar ik door mijn vader hoe belangrijk taal is.
Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar eind Juli heeft hij een behoorlijke infarct gehad. Toen hij bij kwam kwam er geen zinnig woord uit zijn mond.
Nu spreek hij soms al 3 woorden achter elkaar! Geef de moed niet op hoor!Jeetje wat erg Tickel,
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:15
quote:nummerzoveel schreef op 15 oktober 2011 @ 21:18:
Dat van die vermoeidheid herken ik ook van een CVA-patient in mijn omgeving. Vlak na het gebeuren sprak hij met een dubbele tong, een beetje alsof hij teveel gedronken had. Met veel oefenen hoor je daar nu niets meer van, behalve als hij heel erg moe is. (Is voor de familie trouwens wel handig, zo kunnen we heel makkelijk in de gaten houden dat hij niet teveel doet).Die vermoeidheid merk ik ook. Vaak wordt de "onzichtbare" schade onderschat door de omgeving. En soms ook door de patient zelf.
Dat van die vermoeidheid herken ik ook van een CVA-patient in mijn omgeving. Vlak na het gebeuren sprak hij met een dubbele tong, een beetje alsof hij teveel gedronken had. Met veel oefenen hoor je daar nu niets meer van, behalve als hij heel erg moe is. (Is voor de familie trouwens wel handig, zo kunnen we heel makkelijk in de gaten houden dat hij niet teveel doet).Die vermoeidheid merk ik ook. Vaak wordt de "onzichtbare" schade onderschat door de omgeving. En soms ook door de patient zelf.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:17
quote:Demissionair schreef op 15 oktober 2011 @ 22:04:
[...]
Jeetje wat erg Tickel,
Leuk is anders Maar ook dit is geintregeerd in mijn leven. Je kan ook niet anders.
Maar zo te lezen zit de taal in je hoofd wel goed? Is het moeilijk voor je om de vertaalslag van denken naar spreken te maken?
[...]
Jeetje wat erg Tickel,
Leuk is anders Maar ook dit is geintregeerd in mijn leven. Je kan ook niet anders.
Maar zo te lezen zit de taal in je hoofd wel goed? Is het moeilijk voor je om de vertaalslag van denken naar spreken te maken?
“Don’t look back – you’re not going that way.”
zaterdag 15 oktober 2011 om 23:03
zaterdag 15 oktober 2011 om 23:56
Even een positieve noot, die al genoemd was, maar het mag nog wel een keer: Aan je taal/woordenschat mankeert niets zo te zien (weet natuurlijk niet hoelang je doet over een stukje tekst).
En ja stl dat je echt iets hebt: dan 2 mogelijkheden, er kan wel iets aan gedaan worden of niet.De eerste optie is de beste natuurlijk, Maar met een onderzoek weet je meer, zonder onderzoek blijf je steeds denken: Misschien als ik n onderzoek had laten doen was ik nu misschien al een stuk verder geweest.
Sterkte
En ja stl dat je echt iets hebt: dan 2 mogelijkheden, er kan wel iets aan gedaan worden of niet.De eerste optie is de beste natuurlijk, Maar met een onderzoek weet je meer, zonder onderzoek blijf je steeds denken: Misschien als ik n onderzoek had laten doen was ik nu misschien al een stuk verder geweest.
Sterkte
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 16 oktober 2011 om 07:15
Bedankt allemaal, ik heb veel aan jullie reacties!
Ik doe tamelijk lang over een bericht helaas. Mijn hersenen doen het nog, maar mijn taal niet, Tickel. Heel vervelend, want ik weet precies wat ik fout doe, alleen kan ik het niet zomaar oplossen,
Het is inderdaad maar 3 weken geleden, maar het wordt niet beter. Ik heb trouwens super goede begeleiding. Niks over te klagen, behalve dan dat ze af en toe wat slecht nieuws geven Zo ging ik 2 weken geleden dood binnen nu en een jaar en nu opeens weer niet, wat op zich wel weer fijn is, want ik ben nog niet klaar met leven Ik besef me nu ook pas dat ik me dit aan het realiseren ben. Da's gek.....
Nlies, ik onderga die testen ook wel....maar wel met lood in schoenen. Gelukkig snapt men dat en word ik goed geholpen. Ik heb weer 4 afspraken staan en ik heb er al zoveel gehad. Ik wil nooit meer contrast vloeistof, maar moet er nog 1. Smerig spul en voelt raar.
Ook bedankt voor de link! Die ga ik ook proberen!
Tnaks Ier en Summer!
Struikie, lijkt me fijn! Lezen gaat nl goed!
Ik doe tamelijk lang over een bericht helaas. Mijn hersenen doen het nog, maar mijn taal niet, Tickel. Heel vervelend, want ik weet precies wat ik fout doe, alleen kan ik het niet zomaar oplossen,
Het is inderdaad maar 3 weken geleden, maar het wordt niet beter. Ik heb trouwens super goede begeleiding. Niks over te klagen, behalve dan dat ze af en toe wat slecht nieuws geven Zo ging ik 2 weken geleden dood binnen nu en een jaar en nu opeens weer niet, wat op zich wel weer fijn is, want ik ben nog niet klaar met leven Ik besef me nu ook pas dat ik me dit aan het realiseren ben. Da's gek.....
Nlies, ik onderga die testen ook wel....maar wel met lood in schoenen. Gelukkig snapt men dat en word ik goed geholpen. Ik heb weer 4 afspraken staan en ik heb er al zoveel gehad. Ik wil nooit meer contrast vloeistof, maar moet er nog 1. Smerig spul en voelt raar.
Ook bedankt voor de link! Die ga ik ook proberen!
Tnaks Ier en Summer!
Struikie, lijkt me fijn! Lezen gaat nl goed!
zondag 16 oktober 2011 om 07:31
quote:nummerzoveel schreef op 15 oktober 2011 @ 22:03:
Wat wil je precies weten?
Hoe gaat hij er mee om? Het is nogal lastig voor mij en mijn omgeving, met name taal/spraak.. En ik herken het heel erg dat bij vermoeidheid taal nog moeilijker is. Ik heb dat ook. Het is vals, want ik heb de flessen wijn zoals ik klink niet op! Misschien moet ik dat maar eens doen Ik moest al stoppen met roken....En klink ik nog als een kroegtijger! Zit je braaf aan de Sojaboter.
Ik heb gelukkig een super werkgever, die snapt het denk ik beter dan ik. Mijn klanten ook. Ik mag lallen van ze (als de prijs maar goed is) en al lallend vertel ik ze dat mijn brein het nog doet. Maar ik schaam me wel. Lang verhaal om te zeggen dat ik me schaam en ik graag wil weten hoe jij dat ervaren hebt.
Wat wil je precies weten?
Hoe gaat hij er mee om? Het is nogal lastig voor mij en mijn omgeving, met name taal/spraak.. En ik herken het heel erg dat bij vermoeidheid taal nog moeilijker is. Ik heb dat ook. Het is vals, want ik heb de flessen wijn zoals ik klink niet op! Misschien moet ik dat maar eens doen Ik moest al stoppen met roken....En klink ik nog als een kroegtijger! Zit je braaf aan de Sojaboter.
Ik heb gelukkig een super werkgever, die snapt het denk ik beter dan ik. Mijn klanten ook. Ik mag lallen van ze (als de prijs maar goed is) en al lallend vertel ik ze dat mijn brein het nog doet. Maar ik schaam me wel. Lang verhaal om te zeggen dat ik me schaam en ik graag wil weten hoe jij dat ervaren hebt.
zondag 16 oktober 2011 om 08:11
Ik herken veel van wat je schrijft in wat mijn vriendin me vertelt.... Zo zag zij het wel zitten om in haar eentje naar de Etos te gaan alwaar ze, toen ze niet op het woord "watjes" kon komen, in janken uitbarstte.... Ze schaamde zich zo dat ze niet uit haar woorden kwam en toen schaamde ze zich nog veel meer omdat ze daar stond te janken. De verkoopster pakte het gelukkig heel goed op.
Zij is trouwens nog (lang) niet aan het werk. Mede omdat ze een burn out had voordat ze het herseninfarct kreeg. Bij haar heeft het een week geduurd voor ze er achter kwamen wat ze had (ze zeiden dat het moeilijk spreken van de stress kwam) en ik heb haar in die week en de tijd erna een keer of 2 / 3 per week gesproken. In die tijd ging het steeds slechter en slechter met het spreken. Totdat ze energie had om echt met logopedie bezig te gaan, toen werd het heel snel veel beter. Ze gaat naar een logopediste die gespecialliseerd is in het behandelen van mensen met hersenletsel.
De medisch psycholoog heeft haar verteld dat ze erg op zichzelf moet passen omdat mensen die hersenletsel op hebben gelopen een heel groot risico lopen op burn out / overspannen. In het begin houd iedereen er rekening mee maar omdat je vaak niets kan zien verdwijnt dat langzaam aan. Ook wil je zelf weer "gewoon" verder en dat geeft heel vaak problemen. Aangezien zij al een burn out had loopt ze ietsje minder risico omdat ze, voor ze aan het werk kan, eerst ook daar uit moet komen.
Pas dus heel goed op jezelf. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat je 3 weken geleden nog dacht dat je binnen nu en een jaar dood ging maar dat je ondertussen al weer werkt en contact met klanten hebt. En je moet ook nog energie overhouden voor al die zware onderzoeken en het verwerken van alles wat er gebeurt is. Ik weet niet hoe oud je bent maar volgens mij ben je nog behoorlijk jong en dan is een TIA of ander hersenletsel iets waarvan je denkt dat het je nooit overkomt. Je eigen kwetsbaarheid ervaren lijkt me echt een enorme schok...
Zij is trouwens nog (lang) niet aan het werk. Mede omdat ze een burn out had voordat ze het herseninfarct kreeg. Bij haar heeft het een week geduurd voor ze er achter kwamen wat ze had (ze zeiden dat het moeilijk spreken van de stress kwam) en ik heb haar in die week en de tijd erna een keer of 2 / 3 per week gesproken. In die tijd ging het steeds slechter en slechter met het spreken. Totdat ze energie had om echt met logopedie bezig te gaan, toen werd het heel snel veel beter. Ze gaat naar een logopediste die gespecialliseerd is in het behandelen van mensen met hersenletsel.
De medisch psycholoog heeft haar verteld dat ze erg op zichzelf moet passen omdat mensen die hersenletsel op hebben gelopen een heel groot risico lopen op burn out / overspannen. In het begin houd iedereen er rekening mee maar omdat je vaak niets kan zien verdwijnt dat langzaam aan. Ook wil je zelf weer "gewoon" verder en dat geeft heel vaak problemen. Aangezien zij al een burn out had loopt ze ietsje minder risico omdat ze, voor ze aan het werk kan, eerst ook daar uit moet komen.
Pas dus heel goed op jezelf. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat je 3 weken geleden nog dacht dat je binnen nu en een jaar dood ging maar dat je ondertussen al weer werkt en contact met klanten hebt. En je moet ook nog energie overhouden voor al die zware onderzoeken en het verwerken van alles wat er gebeurt is. Ik weet niet hoe oud je bent maar volgens mij ben je nog behoorlijk jong en dan is een TIA of ander hersenletsel iets waarvan je denkt dat het je nooit overkomt. Je eigen kwetsbaarheid ervaren lijkt me echt een enorme schok...
zondag 16 oktober 2011 om 08:44
quote:kaetje schreef op 16 oktober 2011 @ 08:11:
Ik herken veel van wat je schrijft in wat mijn vriendin me vertelt.... Zo zag zij het wel zitten om in haar eentje naar de Etos te gaan alwaar ze, toen ze niet op het woord "watjes" kon komen, in janken uitbarstte.... Ze schaamde zich zo dat ze niet uit haar woorden kwam en toen schaamde ze zich nog veel meer omdat ze daar stond te janken. De verkoopster pakte het gelukkig heel goed op.
Zij is trouwens nog (lang) niet aan het werk. Mede omdat ze een burn out had voordat ze het herseninfarct kreeg. Bij haar heeft het een week geduurd voor ze er achter kwamen wat ze had (ze zeiden dat het moeilijk spreken van de stress kwam) en ik heb haar in die week en de tijd erna een keer of 2 / 3 per week gesproken. In die tijd ging het steeds slechter en slechter met het spreken. Totdat ze energie had om echt met logopedie bezig te gaan, toen werd het heel snel veel beter. Ze gaat naar een logopediste die gespecialliseerd is in het behandelen van mensen met hersenletsel.
De medisch psycholoog heeft haar verteld dat ze erg op zichzelf moet passen omdat mensen die hersenletsel op hebben gelopen een heel groot risico lopen op burn out / overspannen. In het begin houd iedereen er rekening mee maar omdat je vaak niets kan zien verdwijnt dat langzaam aan. Ook wil je zelf weer "gewoon" verder en dat geeft heel vaak problemen. Aangezien zij al een burn out had loopt ze ietsje minder risico omdat ze, voor ze aan het werk kan, eerst ook daar uit moet komen.
Pas dus heel goed op jezelf. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat je 3 weken geleden nog dacht dat je binnen nu en een jaar dood ging maar dat je ondertussen al weer werkt en contact met klanten hebt. En je moet ook nog energie overhouden voor al die zware onderzoeken en het verwerken van alles wat er gebeurt is. Ik weet niet hoe oud je bent maar volgens mij ben je nog behoorlijk jong en dan is een TIA of ander hersenletsel iets waarvan je denkt dat het je nooit overkomt. Je eigen kwetsbaarheid ervaren lijkt me echt een enorme schok...Dat klopt, ik schrik me de hele tijd rot en heb het idee dat het over iemand anders gaat. Ik ben 38.
Wat rot zeg van die vriendin!
Ik herken veel van wat je schrijft in wat mijn vriendin me vertelt.... Zo zag zij het wel zitten om in haar eentje naar de Etos te gaan alwaar ze, toen ze niet op het woord "watjes" kon komen, in janken uitbarstte.... Ze schaamde zich zo dat ze niet uit haar woorden kwam en toen schaamde ze zich nog veel meer omdat ze daar stond te janken. De verkoopster pakte het gelukkig heel goed op.
Zij is trouwens nog (lang) niet aan het werk. Mede omdat ze een burn out had voordat ze het herseninfarct kreeg. Bij haar heeft het een week geduurd voor ze er achter kwamen wat ze had (ze zeiden dat het moeilijk spreken van de stress kwam) en ik heb haar in die week en de tijd erna een keer of 2 / 3 per week gesproken. In die tijd ging het steeds slechter en slechter met het spreken. Totdat ze energie had om echt met logopedie bezig te gaan, toen werd het heel snel veel beter. Ze gaat naar een logopediste die gespecialliseerd is in het behandelen van mensen met hersenletsel.
De medisch psycholoog heeft haar verteld dat ze erg op zichzelf moet passen omdat mensen die hersenletsel op hebben gelopen een heel groot risico lopen op burn out / overspannen. In het begin houd iedereen er rekening mee maar omdat je vaak niets kan zien verdwijnt dat langzaam aan. Ook wil je zelf weer "gewoon" verder en dat geeft heel vaak problemen. Aangezien zij al een burn out had loopt ze ietsje minder risico omdat ze, voor ze aan het werk kan, eerst ook daar uit moet komen.
Pas dus heel goed op jezelf. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat je 3 weken geleden nog dacht dat je binnen nu en een jaar dood ging maar dat je ondertussen al weer werkt en contact met klanten hebt. En je moet ook nog energie overhouden voor al die zware onderzoeken en het verwerken van alles wat er gebeurt is. Ik weet niet hoe oud je bent maar volgens mij ben je nog behoorlijk jong en dan is een TIA of ander hersenletsel iets waarvan je denkt dat het je nooit overkomt. Je eigen kwetsbaarheid ervaren lijkt me echt een enorme schok...Dat klopt, ik schrik me de hele tijd rot en heb het idee dat het over iemand anders gaat. Ik ben 38.
Wat rot zeg van die vriendin!
zondag 16 oktober 2011 om 08:49
[quote]kaetje schreef op 16 oktober 2011 @ 08:11:
Ik herken veel van wat je schrijft in wat mijn vriendin me vertelt.... Zo zag zij het wel zitten om in haar eentje naar de Etos te gaan alwaar ze, toen ze niet op het woord "watjes" kon komen, in janken uitbarstte....
Herkenbaar, Ik stond dusdanig te trillen dat ik werd meegenomen. Ik kon niet meer pinnen en niets meer. Wat vreselijk voor je vriendin! je klinkt wel als een lieve vriendin!
Ik herken veel van wat je schrijft in wat mijn vriendin me vertelt.... Zo zag zij het wel zitten om in haar eentje naar de Etos te gaan alwaar ze, toen ze niet op het woord "watjes" kon komen, in janken uitbarstte....
Herkenbaar, Ik stond dusdanig te trillen dat ik werd meegenomen. Ik kon niet meer pinnen en niets meer. Wat vreselijk voor je vriendin! je klinkt wel als een lieve vriendin!
zondag 16 oktober 2011 om 08:59
quote:kaetje schreef op 16 oktober 2011 @ 08:11:
Ik herken veel van wat je schrijft in wat mijn vriendin me vertelt.... Zo zag zij het wel zitten om in haar eentje naar de Etos te gaan alwaar ze, toen ze niet op het woord "watjes" kon komen, in janken uitbarstte.... Ze schaamde zich zo dat ze niet uit haar woorden kwam en toen schaamde ze zich nog veel meer omdat ze daar stond te janken. De verkoopster pakte het gelukkig heel goed op.
Zij is trouwens nog (lang) niet aan het werk. Mede omdat ze een burn out had voordat ze het herseninfarct kreeg. Bij haar heeft het een week geduurd voor ze er achter kwamen wat ze had (ze zeiden dat het moeilijk spreken van de stress kwam) en ik heb haar in die week en de tijd erna een keer of 2 / 3 per week gesproken. In die tijd ging het steeds slechter en slechter met het spreken. Totdat ze energie had om echt met logopedie bezig te gaan, toen werd het heel snel veel beter. Ze gaat naar een logopediste die gespecialliseerd is in het behandelen van mensen met hersenletsel.
De medisch psycholoog heeft haar verteld dat ze erg op zichzelf moet passen omdat mensen die hersenletsel op hebben gelopen een heel groot risico lopen op burn out / overspannen. In het begin houd iedereen er rekening mee maar omdat je vaak niets kan zien verdwijnt dat langzaam aan. Ook wil je zelf weer "gewoon" verder en dat geeft heel vaak problemen. Aangezien zij al een burn out had loopt ze ietsje minder risico omdat ze, voor ze aan het werk kan, eerst ook daar uit moet komen.
Pas dus heel goed op jezelf. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat je 3 weken geleden nog dacht dat je binnen nu en een jaar dood ging maar dat je ondertussen al weer werkt en contact met klanten hebt. En je moet ook nog energie overhouden voor al die zware onderzoeken en het verwerken van alles wat er gebeurt is. Ik weet niet hoe oud je bent maar volgens mij ben je nog behoorlijk jong en dan is een TIA of ander hersenletsel iets waarvan je denkt dat het je nooit overkomt. Je eigen kwetsbaarheid ervaren lijkt me echt een enorme schok...
Ik snap dat je het raar vind dat ik weer aan de bak ben. Maar ik heb een dusdanige klantrelatie dat ik uren tegen ze kan lallen. Ik ben ook heel blij met ze. Ik vlieg tegen de muur als ik thuis zit.
Ik ben wat minder blij met de afasie en al helemaal niet blij met de onderzoeken die nog moeten gebeuren. Ik ben er doodsbang voor.
Ik doe lollig dat ik te horen heb gekregen dat ik het niet zou halen, maar dat moet nog ergens landen. Ik weet nog niet waar.
Ik herken veel van wat je schrijft in wat mijn vriendin me vertelt.... Zo zag zij het wel zitten om in haar eentje naar de Etos te gaan alwaar ze, toen ze niet op het woord "watjes" kon komen, in janken uitbarstte.... Ze schaamde zich zo dat ze niet uit haar woorden kwam en toen schaamde ze zich nog veel meer omdat ze daar stond te janken. De verkoopster pakte het gelukkig heel goed op.
Zij is trouwens nog (lang) niet aan het werk. Mede omdat ze een burn out had voordat ze het herseninfarct kreeg. Bij haar heeft het een week geduurd voor ze er achter kwamen wat ze had (ze zeiden dat het moeilijk spreken van de stress kwam) en ik heb haar in die week en de tijd erna een keer of 2 / 3 per week gesproken. In die tijd ging het steeds slechter en slechter met het spreken. Totdat ze energie had om echt met logopedie bezig te gaan, toen werd het heel snel veel beter. Ze gaat naar een logopediste die gespecialliseerd is in het behandelen van mensen met hersenletsel.
De medisch psycholoog heeft haar verteld dat ze erg op zichzelf moet passen omdat mensen die hersenletsel op hebben gelopen een heel groot risico lopen op burn out / overspannen. In het begin houd iedereen er rekening mee maar omdat je vaak niets kan zien verdwijnt dat langzaam aan. Ook wil je zelf weer "gewoon" verder en dat geeft heel vaak problemen. Aangezien zij al een burn out had loopt ze ietsje minder risico omdat ze, voor ze aan het werk kan, eerst ook daar uit moet komen.
Pas dus heel goed op jezelf. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat je 3 weken geleden nog dacht dat je binnen nu en een jaar dood ging maar dat je ondertussen al weer werkt en contact met klanten hebt. En je moet ook nog energie overhouden voor al die zware onderzoeken en het verwerken van alles wat er gebeurt is. Ik weet niet hoe oud je bent maar volgens mij ben je nog behoorlijk jong en dan is een TIA of ander hersenletsel iets waarvan je denkt dat het je nooit overkomt. Je eigen kwetsbaarheid ervaren lijkt me echt een enorme schok...
Ik snap dat je het raar vind dat ik weer aan de bak ben. Maar ik heb een dusdanige klantrelatie dat ik uren tegen ze kan lallen. Ik ben ook heel blij met ze. Ik vlieg tegen de muur als ik thuis zit.
Ik ben wat minder blij met de afasie en al helemaal niet blij met de onderzoeken die nog moeten gebeuren. Ik ben er doodsbang voor.
Ik doe lollig dat ik te horen heb gekregen dat ik het niet zou halen, maar dat moet nog ergens landen. Ik weet nog niet waar.
zondag 16 oktober 2011 om 09:00
@Demi
Ik snap dat jij je schaamt, maar probeer dat niet te doen. Hoe moeilijk ook! Je moet je alleen schamen voor dingen die je opzettelijk verkeerd doet of dom aanpakt, dan heeft het schamen een functie. Je schamen voor dingen waar je niets aan kunt doen, kost alleen maar heel veel energie, en die kun je nu veel beter gebruiken.
De man die ik ken, vond het ook moeilijk. Hij is zelf nogal van de humor, dus op die manier ben ik er ook mee omgegaan. Door er grapjes over te maken en er juist heel luchtig mee om te gaan, haal je de spanning er wat vanaf. Zowel voor de patient als voor de omgeving. En daardoor wordt het direct al wat minder erg. Je wordt je dan minder bewust van wat fout gaat en meer bewust van de positieve interactie met anderen. En je wordt bevestigd in dat jij nog steeds jij bent. Als ik naar jouw grap over die trol van die trap kijk, dan denk ik dat deze manier van 'ermee omgaan' ook goed bij jou zou kunnen passen.
Het belangrijkste bij hersenletsel is om te oefenen. Het beste resultaat wordt behaald in de eerste 6 maanden. Ze zeggen wel dat er na een jaar niets meer verbeterd, maar de man die ik ken boekt na ruim 2 jaar nog steeds vooruitgang. Volhouden dus en elke dag oefenen!
Ik snap dat jij je schaamt, maar probeer dat niet te doen. Hoe moeilijk ook! Je moet je alleen schamen voor dingen die je opzettelijk verkeerd doet of dom aanpakt, dan heeft het schamen een functie. Je schamen voor dingen waar je niets aan kunt doen, kost alleen maar heel veel energie, en die kun je nu veel beter gebruiken.
De man die ik ken, vond het ook moeilijk. Hij is zelf nogal van de humor, dus op die manier ben ik er ook mee omgegaan. Door er grapjes over te maken en er juist heel luchtig mee om te gaan, haal je de spanning er wat vanaf. Zowel voor de patient als voor de omgeving. En daardoor wordt het direct al wat minder erg. Je wordt je dan minder bewust van wat fout gaat en meer bewust van de positieve interactie met anderen. En je wordt bevestigd in dat jij nog steeds jij bent. Als ik naar jouw grap over die trol van die trap kijk, dan denk ik dat deze manier van 'ermee omgaan' ook goed bij jou zou kunnen passen.
Het belangrijkste bij hersenletsel is om te oefenen. Het beste resultaat wordt behaald in de eerste 6 maanden. Ze zeggen wel dat er na een jaar niets meer verbeterd, maar de man die ik ken boekt na ruim 2 jaar nog steeds vooruitgang. Volhouden dus en elke dag oefenen!
zondag 16 oktober 2011 om 09:25
Maar dat gaat niet nummerzoveel. Ik kan anders. Dat zegt mijn brein! Ik oefen heel hard maar ik ben niet meer zo positief.
De kat krabt heel wat krullen van de trap, maar het lukt mij niet.Ik zeg heel wat anders. Onverstaanbaar.Ik ga nog harder proberen.Ik moet nu a o u zeggen...dat gaat goed
Ik laat de kat even ten ruste en de trap ook. ik ben zelf niet tevreden.
De kat krabt heel wat krullen van de trap, maar het lukt mij niet.Ik zeg heel wat anders. Onverstaanbaar.Ik ga nog harder proberen.Ik moet nu a o u zeggen...dat gaat goed
Ik laat de kat even ten ruste en de trap ook. ik ben zelf niet tevreden.
zondag 16 oktober 2011 om 09:31
Meisje, dit is niet binnen een paar weken opgelost. Het oefenen gaat je nog veel tijd kosten en het zal behoorlijk frustrerend zijn omdat het niet zo snel gaat als jij wilt.
Maar... Je bent nog hartstikke jong en dat betekent dat je hersenen meer capaciteit hebben om functies aan te leren. Des te ouder je wordt, des te lastiger het wordt. Die man waar ik het over heb is 65. En ook hem is het gelukt. Wedden dat het jou dan helemaal lukt?
Je mag best boos en gefrustreerd zijn. Het is potverdorie niet niets wat jou is overkomen. Maar probeer echt de moed erin te houden, optimisme gaat je helpen.
Bij hersenletsel is depressie trouwens ook heel veel voorkomend. (Ook niet zo vreemd gezien de negatieve impact van de gevolgen op je dagelijks leven!) Ik weet niet of dat bij jou aan de orde is, maar als je voelt dat het die kant uit gaat, trek dan direct aan de bel bij je arts. Een depressie is een extra handicap die je nu echt niet kunt gebruiken. En gelukkig is dat goed op te lossen met de juiste medicatie.
Maar... Je bent nog hartstikke jong en dat betekent dat je hersenen meer capaciteit hebben om functies aan te leren. Des te ouder je wordt, des te lastiger het wordt. Die man waar ik het over heb is 65. En ook hem is het gelukt. Wedden dat het jou dan helemaal lukt?
Je mag best boos en gefrustreerd zijn. Het is potverdorie niet niets wat jou is overkomen. Maar probeer echt de moed erin te houden, optimisme gaat je helpen.
Bij hersenletsel is depressie trouwens ook heel veel voorkomend. (Ook niet zo vreemd gezien de negatieve impact van de gevolgen op je dagelijks leven!) Ik weet niet of dat bij jou aan de orde is, maar als je voelt dat het die kant uit gaat, trek dan direct aan de bel bij je arts. Een depressie is een extra handicap die je nu echt niet kunt gebruiken. En gelukkig is dat goed op te lossen met de juiste medicatie.
zondag 16 oktober 2011 om 09:34
Mijn vriendin is zelf een hele lieve vriendin voor mij! We hebben vooral heel veel lol samen maar als er eentje in de put zit zijn we er ook voor elkaar. Zij was, naast mijn ouders, de eerste die wist dat ik niet vanzelf zwanger werd. En ook 1 van de eersten die wist dat ik wél zwanger was na IVF/ICSI. Ik ben nu zwanger van de tweede en vijf minuten na de (zeeeeer onverwachte!) positieve test heb ik haar al gebeld. Ze stond te juichen aan de telefoon. Jammergenoeg woont ze aan de andere kant van het land maar we bellen wekelijks of nog vaker als er wat speelt...
Zij is net als jij nog heel jong. 32 jaar. Ook zij heeft heel veel geluk gehad. Er is een heel groot gebied in haar hersenen getroffen en voor hetzelfde geld was ze er niet meer geweest. Dat accepteren duurt lang en gaat op en af. Het ene moment is ze dankbaar dat het zo is gegaan, het andere moment boos dat haar lichaam het af heeft laten weten. Ze gaat echt door een rouwproces en dat heeft veel tijd nodig.
De verkoopster bij de Etos was in haar geval een gelukkig toeval. Zij had zelf ook hersenletsel opgelopen, jaren eerder. Ze kon mijn vriendin dus goed tot steun zijn en ze hebben nog een tijdje gepraat. Ze mag zelfs altijd terug komen om er nog eens over te praten als ze wil. Raar hoe zoiets kan lopen. Soms kom je precies de juiste mensen tegen op het juiste moment.
Ik vind het heel fijn voor je dat je zo veel steun en begrip krijgt vanuit je werk. Ik denk dat dat heel belangrijk is! Vooral dat mensen je de kans geven om je zinnen af te maken en de woorden die je niet goed uit kan spreken opnieuw te proberen ook al heeft de ander het al wel begrepen. Ik snap ook heel goed dat je niet thuis wilt zitten. Heb er zelf ook last van Je wereld is dan zo klein ineens...
Heb je een partner die je steunt en waar je ook terecht kan met je onzekerheid, boosheid en verdriet? Mijn vriendin is zelfs tijdelijk weer bij haar ouders gaan wonen maar dat kwam in eerste instantie door de burn out.
Zij is net als jij nog heel jong. 32 jaar. Ook zij heeft heel veel geluk gehad. Er is een heel groot gebied in haar hersenen getroffen en voor hetzelfde geld was ze er niet meer geweest. Dat accepteren duurt lang en gaat op en af. Het ene moment is ze dankbaar dat het zo is gegaan, het andere moment boos dat haar lichaam het af heeft laten weten. Ze gaat echt door een rouwproces en dat heeft veel tijd nodig.
De verkoopster bij de Etos was in haar geval een gelukkig toeval. Zij had zelf ook hersenletsel opgelopen, jaren eerder. Ze kon mijn vriendin dus goed tot steun zijn en ze hebben nog een tijdje gepraat. Ze mag zelfs altijd terug komen om er nog eens over te praten als ze wil. Raar hoe zoiets kan lopen. Soms kom je precies de juiste mensen tegen op het juiste moment.
Ik vind het heel fijn voor je dat je zo veel steun en begrip krijgt vanuit je werk. Ik denk dat dat heel belangrijk is! Vooral dat mensen je de kans geven om je zinnen af te maken en de woorden die je niet goed uit kan spreken opnieuw te proberen ook al heeft de ander het al wel begrepen. Ik snap ook heel goed dat je niet thuis wilt zitten. Heb er zelf ook last van Je wereld is dan zo klein ineens...
Heb je een partner die je steunt en waar je ook terecht kan met je onzekerheid, boosheid en verdriet? Mijn vriendin is zelfs tijdelijk weer bij haar ouders gaan wonen maar dat kwam in eerste instantie door de burn out.
zondag 16 oktober 2011 om 09:53
quote:nummerzoveel schreef op 16 oktober 2011 @ 09:31:
Meisje, dit is niet binnen een paar weken opgelost. Het oefenen gaat je nog veel tijd kosten en het zal behoorlijk frustrerend zijn omdat het niet zo snel gaat als jij wilt.
Maar... Je bent nog hartstikke jong en dat betekent dat je hersenen meer capaciteit hebben om functies aan te leren. Des te ouder je wordt, des te lastiger het wordt. Die man waar ik het over heb is 65. En ook hem is het gelukt. Wedden dat het jou dan helemaal lukt?
Je mag best boos en gefrustreerd zijn. Het is potverdorie niet niets wat jou is overkomen. Maar probeer echt de moed erin te houden, optimisme gaat je helpen.
Bij hersenletsel is depressie trouwens ook heel veel voorkomend. (Ook niet zo vreemd gezien de negatieve impact van de gevolgen op je dagelijks leven!) Ik weet niet of dat bij jou aan de orde is, maar als je voelt dat het die kant uit gaat, trek dan direct aan de bel bij je arts. Een depressie is een extra handicap die je nu echt niet kunt gebruiken. En gelukkig is dat goed op te lossen met de juiste medicatie.dank je! en ik ga het ook zeggen! De kat krabt de krullen van de trap .Het lukt! Het negatieve speelt ook. Ik heb dat geparkeerd. Ik heb niet zoveel behoefte aan nog meer medicatie. I
Meisje, dit is niet binnen een paar weken opgelost. Het oefenen gaat je nog veel tijd kosten en het zal behoorlijk frustrerend zijn omdat het niet zo snel gaat als jij wilt.
Maar... Je bent nog hartstikke jong en dat betekent dat je hersenen meer capaciteit hebben om functies aan te leren. Des te ouder je wordt, des te lastiger het wordt. Die man waar ik het over heb is 65. En ook hem is het gelukt. Wedden dat het jou dan helemaal lukt?
Je mag best boos en gefrustreerd zijn. Het is potverdorie niet niets wat jou is overkomen. Maar probeer echt de moed erin te houden, optimisme gaat je helpen.
Bij hersenletsel is depressie trouwens ook heel veel voorkomend. (Ook niet zo vreemd gezien de negatieve impact van de gevolgen op je dagelijks leven!) Ik weet niet of dat bij jou aan de orde is, maar als je voelt dat het die kant uit gaat, trek dan direct aan de bel bij je arts. Een depressie is een extra handicap die je nu echt niet kunt gebruiken. En gelukkig is dat goed op te lossen met de juiste medicatie.dank je! en ik ga het ook zeggen! De kat krabt de krullen van de trap .Het lukt! Het negatieve speelt ook. Ik heb dat geparkeerd. Ik heb niet zoveel behoefte aan nog meer medicatie. I
zondag 16 oktober 2011 om 09:59
quote:kaetje schreef op 16 oktober 2011 @ 09:34:
Mijn vriendin is zelf een hele lieve vriendin voor mij! We hebben vooral heel veel lol samen maar als er eentje in de put zit zijn we er ook voor elkaar. Zij was, naast mijn ouders, de eerste die wist dat ik niet vanzelf zwanger werd. En ook 1 van de eersten die wist dat ik wél zwanger was na IVF/ICSI. Ik ben nu zwanger van de tweede en vijf minuten na de (zeeeeer onverwachte!) positieve test heb ik haar al gebeld. Ze stond te juichen aan de telefoon. Jammergenoeg woont ze aan de andere kant van het land maar we bellen wekelijks of nog vaker als er wat speelt...
Zij is net als jij nog heel jong. 32 jaar. Ook zij heeft heel veel geluk gehad. Er is een heel groot gebied in haar hersenen getroffen en voor hetzelfde geld was ze er niet meer geweest. Dat accepteren duurt lang en gaat op en af. Het ene moment is ze dankbaar dat het zo is gegaan, het andere moment boos dat haar lichaam het af heeft laten weten. Ze gaat echt door een rouwproces en dat heeft veel tijd nodig.
De verkoopster bij de Etos was in haar geval een gelukkig toeval. Zij had zelf ook hersenletsel opgelopen, jaren eerder. Ze kon mijn vriendin dus goed tot steun zijn en ze hebben nog een tijdje gepraat. Ze mag zelfs altijd terug komen om er nog eens over te praten als ze wil. Raar hoe zoiets kan lopen. Soms kom je precies de juiste mensen tegen op het juiste moment.
Ik vind het heel fijn voor je dat je zo veel steun en begrip krijgt vanuit je werk. Ik denk dat dat heel belangrijk is! Vooral dat mensen je de kans geven om je zinnen af te maken en de woorden die je niet goed uit kan spreken opnieuw te proberen ook al heeft de ander het al wel begrepen. Ik snap ook heel goed dat je niet thuis wilt zitten. Heb er zelf ook last van Je wereld is dan zo klein ineens...
Heb je een partner die je steunt en waar je ook terecht kan met je onzekerheid, boosheid en verdriet? Mijn vriendin is zelfs tijdelijk weer bij haar ouders gaan wonen maar dat kwam in eerste instantie door de burn out.Nee dat heb ik niet, maar ik denk wel dat ze heel veel heeft aan jou.
Mijn vriendin is zelf een hele lieve vriendin voor mij! We hebben vooral heel veel lol samen maar als er eentje in de put zit zijn we er ook voor elkaar. Zij was, naast mijn ouders, de eerste die wist dat ik niet vanzelf zwanger werd. En ook 1 van de eersten die wist dat ik wél zwanger was na IVF/ICSI. Ik ben nu zwanger van de tweede en vijf minuten na de (zeeeeer onverwachte!) positieve test heb ik haar al gebeld. Ze stond te juichen aan de telefoon. Jammergenoeg woont ze aan de andere kant van het land maar we bellen wekelijks of nog vaker als er wat speelt...
Zij is net als jij nog heel jong. 32 jaar. Ook zij heeft heel veel geluk gehad. Er is een heel groot gebied in haar hersenen getroffen en voor hetzelfde geld was ze er niet meer geweest. Dat accepteren duurt lang en gaat op en af. Het ene moment is ze dankbaar dat het zo is gegaan, het andere moment boos dat haar lichaam het af heeft laten weten. Ze gaat echt door een rouwproces en dat heeft veel tijd nodig.
De verkoopster bij de Etos was in haar geval een gelukkig toeval. Zij had zelf ook hersenletsel opgelopen, jaren eerder. Ze kon mijn vriendin dus goed tot steun zijn en ze hebben nog een tijdje gepraat. Ze mag zelfs altijd terug komen om er nog eens over te praten als ze wil. Raar hoe zoiets kan lopen. Soms kom je precies de juiste mensen tegen op het juiste moment.
Ik vind het heel fijn voor je dat je zo veel steun en begrip krijgt vanuit je werk. Ik denk dat dat heel belangrijk is! Vooral dat mensen je de kans geven om je zinnen af te maken en de woorden die je niet goed uit kan spreken opnieuw te proberen ook al heeft de ander het al wel begrepen. Ik snap ook heel goed dat je niet thuis wilt zitten. Heb er zelf ook last van Je wereld is dan zo klein ineens...
Heb je een partner die je steunt en waar je ook terecht kan met je onzekerheid, boosheid en verdriet? Mijn vriendin is zelfs tijdelijk weer bij haar ouders gaan wonen maar dat kwam in eerste instantie door de burn out.Nee dat heb ik niet, maar ik denk wel dat ze heel veel heeft aan jou.
