Psyche
alle pijlers
Gebroken
maandag 17 oktober 2011 om 15:30
Ik lees hier al heel lang mee en heb besloten me aan te melden.
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
maandag 17 oktober 2011 om 20:05
quote:EstherZH schreef op 17 oktober 2011 @ 19:57:
Taleja, heb je wel eens anti-depressiva geslikt?
Want zoals je het vertelt, lijkt het wel alsof je eigenlijk al down en ongelukkig geboren bent. Alsof de chemische balans in je hoofd niet klopt, waardoor je alles altijd zwarter zal zien dan anderen.
Misschien kunnen pillen je helpen om het leven ietsje makkelijker te maken. Is dat iets wat je wel eens hebt overwogen?Nee heb ik nog nooit gebruikt. Ik weet ook niet zo goed of ik dat zou willen. Maar heb er eigenlijk ook nog nooit echt over nagedacht. Zal dat eens doen als ik wat meer ruimte in mijn hoofd heb
Taleja, heb je wel eens anti-depressiva geslikt?
Want zoals je het vertelt, lijkt het wel alsof je eigenlijk al down en ongelukkig geboren bent. Alsof de chemische balans in je hoofd niet klopt, waardoor je alles altijd zwarter zal zien dan anderen.
Misschien kunnen pillen je helpen om het leven ietsje makkelijker te maken. Is dat iets wat je wel eens hebt overwogen?Nee heb ik nog nooit gebruikt. Ik weet ook niet zo goed of ik dat zou willen. Maar heb er eigenlijk ook nog nooit echt over nagedacht. Zal dat eens doen als ik wat meer ruimte in mijn hoofd heb
maandag 17 oktober 2011 om 20:07
quote:valentinamaria schreef op 17 oktober 2011 @ 19:57:
fijn dat je er hulp bij heb.
heb je een goed gevoel bij die hulp? want dat lijkt me best moeilijk, je geeft nogal wat uit handen zo. vind ik heel knap van je.
Ja heb er wel een goed gevoel bij, ik heb met haar al meerdere goede en open gesprekken kunnen hebben. Zij heeft mij ook opgevangen toen het net uit was met vriend. (toen het allemaal nog gewoon liefdesverdriet was)
Dus ik ga nu maar vast even zorgen dat ze zo kan zitten en dat de afwas in de vaatwasser staat. Allemaal alvast heel erg bedankt voor het luisteren en meedenken.
fijn dat je er hulp bij heb.
heb je een goed gevoel bij die hulp? want dat lijkt me best moeilijk, je geeft nogal wat uit handen zo. vind ik heel knap van je.
Ja heb er wel een goed gevoel bij, ik heb met haar al meerdere goede en open gesprekken kunnen hebben. Zij heeft mij ook opgevangen toen het net uit was met vriend. (toen het allemaal nog gewoon liefdesverdriet was)
Dus ik ga nu maar vast even zorgen dat ze zo kan zitten en dat de afwas in de vaatwasser staat. Allemaal alvast heel erg bedankt voor het luisteren en meedenken.
maandag 17 oktober 2011 om 20:22
maandag 17 oktober 2011 om 21:49
Hou op met vechten, maar ga genieten van het leven.
Wist je dat geluk een manier van leven is?
Niet eindbestemming, niet een doel of een besluit.
Het leven kent voor iedereen tegenslag, verdriet en mooie momenten, je veerkracht zorgt ervoor hoe je daarmee omgaat.
Zelf vind ik mensen die zich wentelen in ellende en het slachtoffer van alles zijn behoorlijk lastig omdat wat je ook zegt of aanreikt, ze toch niet anders willen kijken naar dingen. ( vaste patronen )
kies voor geluk, hou je eraan vast en laat het niet los.
Het is jou leven en je hebt er maar een....
Wist je dat geluk een manier van leven is?
Niet eindbestemming, niet een doel of een besluit.
Het leven kent voor iedereen tegenslag, verdriet en mooie momenten, je veerkracht zorgt ervoor hoe je daarmee omgaat.
Zelf vind ik mensen die zich wentelen in ellende en het slachtoffer van alles zijn behoorlijk lastig omdat wat je ook zegt of aanreikt, ze toch niet anders willen kijken naar dingen. ( vaste patronen )
kies voor geluk, hou je eraan vast en laat het niet los.
Het is jou leven en je hebt er maar een....
Ja en?
maandag 17 oktober 2011 om 22:31
quote:valentinamaria schreef op 17 oktober 2011 @ 20:28:
waarom loop je niet bij maatschappelijk werk?
die kunnen je helpen, dit kan een prive persoon nooit voor je oplossen, das veel te zwaar.
Dit is niet een prive persoon, ze is hulpverlener van beroep. Ook hoeft ze niks voor me op te lossen.
We hebben een goed gesprek gehad, ik ga waarschijnlijk voor die opname. Verder denk ik niet dat maatschappelijk werk nog iets toe kan gaan voegen. Loop al bij een psych.
waarom loop je niet bij maatschappelijk werk?
die kunnen je helpen, dit kan een prive persoon nooit voor je oplossen, das veel te zwaar.
Dit is niet een prive persoon, ze is hulpverlener van beroep. Ook hoeft ze niks voor me op te lossen.
We hebben een goed gesprek gehad, ik ga waarschijnlijk voor die opname. Verder denk ik niet dat maatschappelijk werk nog iets toe kan gaan voegen. Loop al bij een psych.
maandag 17 oktober 2011 om 22:34
quote:snoopylynn schreef op 17 oktober 2011 @ 21:49:
Hou op met vechten, maar ga genieten van het leven.
Wist je dat geluk een manier van leven is?
Niet eindbestemming, niet een doel of een besluit.
Het leven kent voor iedereen tegenslag, verdriet en mooie momenten, je veerkracht zorgt ervoor hoe je daarmee omgaat.
Zelf vind ik mensen die zich wentelen in ellende en het slachtoffer van alles zijn behoorlijk lastig omdat wat je ook zegt of aanreikt, ze toch niet anders willen kijken naar dingen. ( vaste patronen )
kies voor geluk, hou je eraan vast en laat het niet los.
Het is jou leven en je hebt er maar een.... Dit is een prima redenatie, maar ik denk dat het in dit stadium, bij deze dame, te simpel is. Jouw advies zou m.i. goed passen bij iemand die een tijdelijke dip heeft.
Hou op met vechten, maar ga genieten van het leven.
Wist je dat geluk een manier van leven is?
Niet eindbestemming, niet een doel of een besluit.
Het leven kent voor iedereen tegenslag, verdriet en mooie momenten, je veerkracht zorgt ervoor hoe je daarmee omgaat.
Zelf vind ik mensen die zich wentelen in ellende en het slachtoffer van alles zijn behoorlijk lastig omdat wat je ook zegt of aanreikt, ze toch niet anders willen kijken naar dingen. ( vaste patronen )
kies voor geluk, hou je eraan vast en laat het niet los.
Het is jou leven en je hebt er maar een.... Dit is een prima redenatie, maar ik denk dat het in dit stadium, bij deze dame, te simpel is. Jouw advies zou m.i. goed passen bij iemand die een tijdelijke dip heeft.
maandag 17 oktober 2011 om 22:34
quote:snoopylynn schreef op 17 oktober 2011 @ 21:49:
Hou op met vechten, maar ga genieten van het leven.
Wist je dat geluk een manier van leven is?
Niet eindbestemming, niet een doel of een besluit.
Het leven kent voor iedereen tegenslag, verdriet en mooie momenten, je veerkracht zorgt ervoor hoe je daarmee omgaat.
Zelf vind ik mensen die zich wentelen in ellende en het slachtoffer van alles zijn behoorlijk lastig omdat wat je ook zegt of aanreikt, ze toch niet anders willen kijken naar dingen. ( vaste patronen )
kies voor geluk, hou je eraan vast en laat het niet los.
Het is jou leven en je hebt er maar een.... Was het maar zo makkelijk. Vaste patronen zet je niet zomaar even uit. Gevoel kan je niet zomaar veranderen. Ik heb dat wel gedaan, maar was ook toen niet gelukkig. Ik had alleen maar het ongelukkige genegeerd. Dat is geen genezing.
Hou op met vechten, maar ga genieten van het leven.
Wist je dat geluk een manier van leven is?
Niet eindbestemming, niet een doel of een besluit.
Het leven kent voor iedereen tegenslag, verdriet en mooie momenten, je veerkracht zorgt ervoor hoe je daarmee omgaat.
Zelf vind ik mensen die zich wentelen in ellende en het slachtoffer van alles zijn behoorlijk lastig omdat wat je ook zegt of aanreikt, ze toch niet anders willen kijken naar dingen. ( vaste patronen )
kies voor geluk, hou je eraan vast en laat het niet los.
Het is jou leven en je hebt er maar een.... Was het maar zo makkelijk. Vaste patronen zet je niet zomaar even uit. Gevoel kan je niet zomaar veranderen. Ik heb dat wel gedaan, maar was ook toen niet gelukkig. Ik had alleen maar het ongelukkige genegeerd. Dat is geen genezing.
maandag 17 oktober 2011 om 23:35
Je komt hier niet zo eventjes uit. Dat de vader van je kinderen het wel prima vindt zo, betekent niet dat het prima is. En dat de peuterspeelzaal niets merkt, betekent dat je kinderen veerkrachtig zijn en graag spelen. Dat betekent niet dat ze hier geen invloed van hebben.
Wat iemand anders al zei, je bent hier nu eenmaal. Jij hebt de kinderen op de wereld gezet en besef je dat je vanaf dat moment je rechten om jezelf te verkloten hebt verspilt.
Ik ben heel erg blij met die vriendin van jou, ik hoop dat ze je verder kan helpen. Ik ben blij dat je hulp zoekt. Maar zoek niet alleen hulp voor jou, maar ook voor je kinderen. Het is verschrikkelijk zwaar om een moeder te hebben die geestelijk in de put zit en eigenlijk weet dat je er niet op aan kan.Dat voelen kinderen aan.
Je bent het ze verplicht hen niet zo te laten aanmodderen als jij doet met jezelf. Hoe moeilijk het ook is voor jou. Je voelt je schuldig, dat is niet nodig, maar je bent wel verantwoordelijk.
Al is het een gastouder, al is het vader, al is het oma, al is het een paar momenten per dag dat ze zorgeloos kunnen zijn. Momenten dat jij je kan veroorloven even niets te voelen of heel veel. En dat je maar enkele momenten per dag hoeft te hebben dat je jezelf er toe zet om liefde te geven, al voel je het niet zo.
Please, het is zo schrijnend.
Wat iemand anders al zei, je bent hier nu eenmaal. Jij hebt de kinderen op de wereld gezet en besef je dat je vanaf dat moment je rechten om jezelf te verkloten hebt verspilt.
Ik ben heel erg blij met die vriendin van jou, ik hoop dat ze je verder kan helpen. Ik ben blij dat je hulp zoekt. Maar zoek niet alleen hulp voor jou, maar ook voor je kinderen. Het is verschrikkelijk zwaar om een moeder te hebben die geestelijk in de put zit en eigenlijk weet dat je er niet op aan kan.Dat voelen kinderen aan.
Je bent het ze verplicht hen niet zo te laten aanmodderen als jij doet met jezelf. Hoe moeilijk het ook is voor jou. Je voelt je schuldig, dat is niet nodig, maar je bent wel verantwoordelijk.
Al is het een gastouder, al is het vader, al is het oma, al is het een paar momenten per dag dat ze zorgeloos kunnen zijn. Momenten dat jij je kan veroorloven even niets te voelen of heel veel. En dat je maar enkele momenten per dag hoeft te hebben dat je jezelf er toe zet om liefde te geven, al voel je het niet zo.
Please, het is zo schrijnend.
maandag 17 oktober 2011 om 23:42
Taleja, fijn dat je met die hulpverleenster hebt kunnen praten. Ik denk dat je er goed aan doet voor opname te gaan. Waarom zie je er zo tegenop? Heb je het idee dat je dan van alles moet, dingen moet doen die je niet wilt, confrontaties aan moet gaan waar je niet aan toe bent?
Zou het kunnen dat je bij die opname eindelijk rust krijgt? Rust, hulp, ondersteuning en begeleiding? Zou het kunnen dat je zelf het tempo mag aangeven, dat je nee mag zeggen, dat er naar je geluisterd wordt? Hoe zou je er dan tegenaan kijken?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het verbazend vind hoe je je staande houdt als ik lees hoe je je voelt. Je zorgt voor je kinderen, knuffelt ze, houdt je huishouden gaande, hebt een hulptraject opgestart. Je maakt je huis netjes als je bezoek krijgt. Doodgewone dingen als je je goed voelt, maar in jouw toestand denk ik een heel zware opgave. Het is niet zo gek dat je op instorten staat.
Is het niet eens tijd dat je durft hulp te vragen en te aanvaarden? Te stoppen met zorgen en eens voor jou te laten zorgen? Niet verder te kijken dan vandaag en misschien morgen en je geen zorgen te maken over de rest van je leven?
Zou het kunnen dat je bij die opname eindelijk rust krijgt? Rust, hulp, ondersteuning en begeleiding? Zou het kunnen dat je zelf het tempo mag aangeven, dat je nee mag zeggen, dat er naar je geluisterd wordt? Hoe zou je er dan tegenaan kijken?
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het verbazend vind hoe je je staande houdt als ik lees hoe je je voelt. Je zorgt voor je kinderen, knuffelt ze, houdt je huishouden gaande, hebt een hulptraject opgestart. Je maakt je huis netjes als je bezoek krijgt. Doodgewone dingen als je je goed voelt, maar in jouw toestand denk ik een heel zware opgave. Het is niet zo gek dat je op instorten staat.
Is het niet eens tijd dat je durft hulp te vragen en te aanvaarden? Te stoppen met zorgen en eens voor jou te laten zorgen? Niet verder te kijken dan vandaag en misschien morgen en je geen zorgen te maken over de rest van je leven?
Ga in therapie!
dinsdag 18 oktober 2011 om 12:07
oke, je hulpverleenster is een prof, ik kon het er niet helemaal uit op maken.
maatschappelijk werk kan je helpen met bijv je kids, je kunt gespecialiseerde gezinshulp krijgen en af en toe even lekker van je af praten. dat heb je wel nodig.
ik heb dat ook een tijdlang gedaan, gewoon soms lekker mijn lekker mijn hart luchten. ben niet zo snel van het hulp vragen.
wel ben ik hypomaan, das verder niet erg, ik ken mezelf heel goed. maar om te voorkomen dat ik rare dingen ging doen praatte ik met een maatschappelijk werkster. daar kon ik beter mijn ei kwijt dan bij een psychologe waar ik ooit ben geweest. die zat alleen maar te hakken op mijn hypomanie,
verder gun ik mezelf mijn dipjes, die duren bij mij nooit lang.
maar jij kunt zelf die cirkel niet doorbreken.
maatschappelijk werk kan je helpen met bijv je kids, je kunt gespecialiseerde gezinshulp krijgen en af en toe even lekker van je af praten. dat heb je wel nodig.
ik heb dat ook een tijdlang gedaan, gewoon soms lekker mijn lekker mijn hart luchten. ben niet zo snel van het hulp vragen.
wel ben ik hypomaan, das verder niet erg, ik ken mezelf heel goed. maar om te voorkomen dat ik rare dingen ging doen praatte ik met een maatschappelijk werkster. daar kon ik beter mijn ei kwijt dan bij een psychologe waar ik ooit ben geweest. die zat alleen maar te hakken op mijn hypomanie,
verder gun ik mezelf mijn dipjes, die duren bij mij nooit lang.
maar jij kunt zelf die cirkel niet doorbreken.
wij slapen nooit.
dinsdag 18 oktober 2011 om 12:12
en ik weet dat het vreselijk moeilijk voor je is momenteel.
je bed uitkomen voor je kids, eigenlijk wil je de hele dag blijven liggen, alles wat je doet is zwaar vermoeiend, een gesprek voeren is al topsport.
mijn kinderen zijn nu uit logeren, heerlijk rustig, aan de andere kant een gevecht om op tijd te eten. ik heb 2 dagen genikst, wel wat achterstallig huishouden gedaan.
straks ga ik de hort op. mezelf verwennen is af en toe een must.
je bed uitkomen voor je kids, eigenlijk wil je de hele dag blijven liggen, alles wat je doet is zwaar vermoeiend, een gesprek voeren is al topsport.
mijn kinderen zijn nu uit logeren, heerlijk rustig, aan de andere kant een gevecht om op tijd te eten. ik heb 2 dagen genikst, wel wat achterstallig huishouden gedaan.
straks ga ik de hort op. mezelf verwennen is af en toe een must.
wij slapen nooit.
dinsdag 18 oktober 2011 om 12:23
Vandaag ziet alles er iets beter uit dan gister, het lijkt wel of de storm in mijn hoofd een beetje is gaan liggen.
Ik heb van die gelegenheid gebruik gemaakt om gelijk te bellen voor informatie over opname. Er is geen wachtlijst. Dus het kan allemaal vrij snel gaan.
De praktische vragen die ik had, kon ze geen antwoord op geven.
Mijn oudste word 4 als we daar zitten, ik zou hem dan liever niet daar naar school, BSO laten gaan. Gewoon omdat dat hooguit een paar maanden is en hij dan net gewend als hij er weer weg moet.
Dus hoopte ik er zicht op te krijgen of daar een andere mogelijkheid is.
Mijn exman is bang dat hij zijn weekendregeling dan kwijt is en wil eigenlijk niet dat ik de kinderen meeneem. Zonder kinderen gaan is voor mij geen optie. Zij zijn het die me motiveren om door te zetten. Zij zijn alles wat ik heb.
Ook zou ik graag willen weten hoe het werkt met mijn huis, kan ik dat houden, of moet ik de huur opzeggen?
Ik moet me inschrijven in de gemeente waar ik me laat opnemen, zal daar ook uitkering aan moeten vragen, wilde daar graag meer over weten. Wel jammer dat ze bij het informatie nummer niet iemand hebben zitten die ook echt informatie kan geven.
Ik heb van die gelegenheid gebruik gemaakt om gelijk te bellen voor informatie over opname. Er is geen wachtlijst. Dus het kan allemaal vrij snel gaan.
De praktische vragen die ik had, kon ze geen antwoord op geven.
Mijn oudste word 4 als we daar zitten, ik zou hem dan liever niet daar naar school, BSO laten gaan. Gewoon omdat dat hooguit een paar maanden is en hij dan net gewend als hij er weer weg moet.
Dus hoopte ik er zicht op te krijgen of daar een andere mogelijkheid is.
Mijn exman is bang dat hij zijn weekendregeling dan kwijt is en wil eigenlijk niet dat ik de kinderen meeneem. Zonder kinderen gaan is voor mij geen optie. Zij zijn het die me motiveren om door te zetten. Zij zijn alles wat ik heb.
Ook zou ik graag willen weten hoe het werkt met mijn huis, kan ik dat houden, of moet ik de huur opzeggen?
Ik moet me inschrijven in de gemeente waar ik me laat opnemen, zal daar ook uitkering aan moeten vragen, wilde daar graag meer over weten. Wel jammer dat ze bij het informatie nummer niet iemand hebben zitten die ook echt informatie kan geven.
dinsdag 18 oktober 2011 om 12:28
he lekker meid, een beetje rust in je hoofd.
misschien moet je voor de praktische zaken toch maatschappelijk werk bellen, die regelen zoiets ook.
ik weet het niet precies, daarvoor heb ik hun hulp nooit nodig gehad, maar ze kunnen echt veel voor je doen.
wat is beter voor je kids, dat ze meegaan?
misschien moet je voor de praktische zaken toch maatschappelijk werk bellen, die regelen zoiets ook.
ik weet het niet precies, daarvoor heb ik hun hulp nooit nodig gehad, maar ze kunnen echt veel voor je doen.
wat is beter voor je kids, dat ze meegaan?
wij slapen nooit.
dinsdag 18 oktober 2011 om 12:40
Wat ik ervan begrepen heb is het voor de kids idd beter om mee te gaan. Zodat ze het proces meekrijgen, mij kunnen zien veranderen. Ook denk ik dat het beter is voor ze als ze bij mij blijven. Ze zijn al die jaren al bij mij, langer dan een week zijn ze niet weggeweest.
Ook de overgang naar hun vader zou ingrijpend zijn.
Hij woont in een andere stad en werkt lange dagen. Daar zou hij dus ook voor opvang moeten zorgen, misschien een school.
En wie zegt dat ik ze over 5 maanden zomaar even terug kan halen?
Ook de overgang naar hun vader zou ingrijpend zijn.
Hij woont in een andere stad en werkt lange dagen. Daar zou hij dus ook voor opvang moeten zorgen, misschien een school.
En wie zegt dat ik ze over 5 maanden zomaar even terug kan halen?
dinsdag 18 oktober 2011 om 19:35
Taleja,
Je klinkt vandaag een stuk beter. Heel goed dat je gebeld hebt. Jammer dat ze niet de juiste informatie voor je hebben.
Is het niet mogelijk om een ambulant traject te doen? Dan ben je 's avonds en 's nachts gewoon thuis en kunnen je kinderen ook thuis blijven. Dat scheelt misschien een hoop zorgen.
En ik ken je verder niet en ik weet niet wat je mankeert, maar als het leven je (tijdelijk?) zo zwaar valt, dan kunnen anti-depressiva het leven even wat makkelijker hanteerbaar maken. Bij de meesten tenminste. Dat kan net dat zetje geven waardoor je die andere dingen kunt oplossen en mogelijk die hopeloosheid weer achter je kan laten.
Misschien kun je een hier kijken, of je hier iets in herkent. Want als ik je teksten lees, dan klinkt het echt alsof je een depressie hebt.
Blijf je hier schrijven? Ik wil graag weten hoe het met je verder gaat.
Je klinkt vandaag een stuk beter. Heel goed dat je gebeld hebt. Jammer dat ze niet de juiste informatie voor je hebben.
Is het niet mogelijk om een ambulant traject te doen? Dan ben je 's avonds en 's nachts gewoon thuis en kunnen je kinderen ook thuis blijven. Dat scheelt misschien een hoop zorgen.
En ik ken je verder niet en ik weet niet wat je mankeert, maar als het leven je (tijdelijk?) zo zwaar valt, dan kunnen anti-depressiva het leven even wat makkelijker hanteerbaar maken. Bij de meesten tenminste. Dat kan net dat zetje geven waardoor je die andere dingen kunt oplossen en mogelijk die hopeloosheid weer achter je kan laten.
Misschien kun je een hier kijken, of je hier iets in herkent. Want als ik je teksten lees, dan klinkt het echt alsof je een depressie hebt.
Blijf je hier schrijven? Ik wil graag weten hoe het met je verder gaat.
dinsdag 18 oktober 2011 om 23:52
woensdag 19 oktober 2011 om 08:32
Taleja, goed gedaan! Fijn dat je al snel terecht kan. Ik zou je kinderen gewoon lekker bij je houden. Je zal veel steun aan ze hebben, denk ik. Ze houden je overeind. Ik zou het ook eng vinden dat ik ze na die tijd niet terug zou krijgen. Zorg dan wel voor goede opvang en steun, zodat jij je op je herstel kan richten.
Stom dat het zo moeilijk is om informatie te krijgen. Kan iemand je daar niet bij helpen?
Hoe is het vandaag met je?
Stom dat het zo moeilijk is om informatie te krijgen. Kan iemand je daar niet bij helpen?
Hoe is het vandaag met je?
Ga in therapie!
woensdag 19 oktober 2011 om 09:50
Een ammbulant traject kan, maar omdat ik Christen ben en Christelijke hulp wil, kan ik hier in de buurt geen deeltijd behandeling krijgen. Het is of 1x in de 14 dagen een gesprek van een uur, of opname.
Bij het opname centrum zit een kinderdagverblijf op het terrein. De bedoeling is dan dat de kinderen daar heen gaan tijdens de behandelingen.
Bij het opname centrum zit een kinderdagverblijf op het terrein. De bedoeling is dan dat de kinderen daar heen gaan tijdens de behandelingen.
woensdag 19 oktober 2011 om 11:16
quote:dubiootje schreef op 19 oktober 2011 @ 08:32:
Hoe is het vandaag met je?
Ik heb een hele slechte nacht gehad. Ik mis mijn exvriend heel erg. Ik ben niet zo diep gekomen doordat ik hem mis, maar ik mis hem heel erg, doordat ik zo diep zit. Hij is de enige geweest bij wie ik tot rust kon komen, me veilig kon voelen. De enige bij wie ik kon huilen.
Het doet ongelooflijk veel pijn om me te beseffen dat die veiligheid en rust gebaseerd waren op leugens. Dat ik de sprong gewaagd heb, iemand heb toegelaten en vertrouwd, die niet te vertrouwen is. Dat hij zo misbruik heeft gemaakt van mijn kwetsbaarheid. En toch zou ik nu niks liever willen dan me veilig voelen in zijn armen.
Waarom hou ik toch zoveel van de verkeerde?
Ik blijf in de strijd zitten dat ik niet meer wil vechten. Ik zie er geen uitkomst in, geloof er niet in dat het echt goed kan gaan komen.
Hoe is het vandaag met je?
Ik heb een hele slechte nacht gehad. Ik mis mijn exvriend heel erg. Ik ben niet zo diep gekomen doordat ik hem mis, maar ik mis hem heel erg, doordat ik zo diep zit. Hij is de enige geweest bij wie ik tot rust kon komen, me veilig kon voelen. De enige bij wie ik kon huilen.
Het doet ongelooflijk veel pijn om me te beseffen dat die veiligheid en rust gebaseerd waren op leugens. Dat ik de sprong gewaagd heb, iemand heb toegelaten en vertrouwd, die niet te vertrouwen is. Dat hij zo misbruik heeft gemaakt van mijn kwetsbaarheid. En toch zou ik nu niks liever willen dan me veilig voelen in zijn armen.
Waarom hou ik toch zoveel van de verkeerde?
Ik blijf in de strijd zitten dat ik niet meer wil vechten. Ik zie er geen uitkomst in, geloof er niet in dat het echt goed kan gaan komen.
