Psyche
alle pijlers
Gebroken
maandag 17 oktober 2011 om 15:30
Ik lees hier al heel lang mee en heb besloten me aan te melden.
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
Ik wil mijn verhaal kwijt en kan dat nergens anders.
Al mijn hele leven is het strijd, heb ik negatieve gevoelens en word ik niet begrepen. Ik heb meerdere keren hulp gehad.
Ik ben getrouwd, kreeg 2 kinderen en ben weer gescheiden.
Daarna heb ik weer hulp gehad, het ging eindelijk beter met me.
Totdat hij het een paar maanden geleden ineens uitmaakte. Ik had zo hard gevochten, voor mezelf, voor de kinderen, voor hem. Ineens viel alles weg. Ik ging door, was vastbesloten om hier sterk uit te komen.
Maar het leek alsof ik op een ijshelling terecht gekomen was.
Ik kan niet meer slapen, eten of drinken.
Alles wat ik voor mezelf had opgebouwd was weer weg.
Ik kan niet meer, ben compleet vastgelopen.
Elke keer als ik ga slapen hoop ik nooit meer wakker te worden. Ik kan niet meer vechten.
De enige reden dat ik nog leef, is dat ik de kinderen heb. Maar ik kan ze niks meer geven. Ik ben zo moe, eindeloos moe.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ze willen me helpen, ben al op gesprek geweest bij een psych. Ik moet nadenken over opname. Maar ik ben zo moe, ik wil niet meer vechten, ik geloof er niet meer in dat ik hier uit kan komen. Heb het al zo vaak geprobeerd, ben steeds bedrogen uit gekomen. Ik kan het echt niet meer.
Ik wil alleen nog maar rust..
woensdag 19 oktober 2011 om 12:59
Wat vervelend dat je nog steeds in zo'n diep dal zit.
Misschien is het een rare vraag, maar is het niet een idee om toch eens te kijken naar niet-christelijke hulp? Ook niet-gelovigen kunnen begrip hebben voor jouw overtuiging. En misschien maakt het het vervolgproces wel makkelijker, bijvoorbeeld door ambulante zorg, zodat je thuis kunt blijven wonen, je huis kunt houden en je uitkering.
Want dat is volgens mij nu echt het belangrijkste: dat je het makkelijker krijgt. Zo moeten vechten om uberhaubt de wil te houden om te vechten, dat is wel heel zwaar.
En zou je alsjeblieft eens willen informeren bij je huisarts naar anti-depressiva? Dat kan het namelijk ook een stuk makkelijker maken, tijdelijk. Totdat je weer je kracht terug hebt.
Verder kan ik me goed voorstellen dat je je ex mist. Ondanks alles wat hij gedaan heeft. Maar volgens mij mis je eigenlijk gewoon iemand bij wie je kunt uithuilen. Is er niet iemand in je omgeving bij wie dat kan? Al is het maar een buurvrouw of iemand van de kerk die je vertrouwt. Je hebt nu een nare ervaring met die man, maar dat betekent niet dat mensen niet te vertrouwen zijn.
Wil je vertellen wat er is gebeurd, waardoor hij je zo gekwetst heeft?
Misschien is het een rare vraag, maar is het niet een idee om toch eens te kijken naar niet-christelijke hulp? Ook niet-gelovigen kunnen begrip hebben voor jouw overtuiging. En misschien maakt het het vervolgproces wel makkelijker, bijvoorbeeld door ambulante zorg, zodat je thuis kunt blijven wonen, je huis kunt houden en je uitkering.
Want dat is volgens mij nu echt het belangrijkste: dat je het makkelijker krijgt. Zo moeten vechten om uberhaubt de wil te houden om te vechten, dat is wel heel zwaar.
En zou je alsjeblieft eens willen informeren bij je huisarts naar anti-depressiva? Dat kan het namelijk ook een stuk makkelijker maken, tijdelijk. Totdat je weer je kracht terug hebt.
Verder kan ik me goed voorstellen dat je je ex mist. Ondanks alles wat hij gedaan heeft. Maar volgens mij mis je eigenlijk gewoon iemand bij wie je kunt uithuilen. Is er niet iemand in je omgeving bij wie dat kan? Al is het maar een buurvrouw of iemand van de kerk die je vertrouwt. Je hebt nu een nare ervaring met die man, maar dat betekent niet dat mensen niet te vertrouwen zijn.
Wil je vertellen wat er is gebeurd, waardoor hij je zo gekwetst heeft?
woensdag 19 oktober 2011 om 13:05
"Waarom hou ik toch zoveel van de verkeerde?"
Omdat je niet van jezelf hebt leren houden. Hoe triest ook, maar dat is de basis. En die ligt overwegend in de jeugd. Maar dit terzijde.
Ik zou toch eens verder kijken dan je beperkte mogelijkheden die je nu hebt vanwege je geloof. Het gaat om je gezondheid en om jóu, die twee zaken moeten voorop staan en niet je geloof op dit moment. Hoe belangrijk het geloof misschien ook is voor je, als jij jezelf altijd wegcijfert voor het geloof, (en door nu te wachten op de 'juiste' instantie doe je dat in wezen ook, besef je dat?) kom je nooit tot jezelf, vind je nooit rust ín jezelf. voor jou Taleja.
Omdat je niet van jezelf hebt leren houden. Hoe triest ook, maar dat is de basis. En die ligt overwegend in de jeugd. Maar dit terzijde.
Ik zou toch eens verder kijken dan je beperkte mogelijkheden die je nu hebt vanwege je geloof. Het gaat om je gezondheid en om jóu, die twee zaken moeten voorop staan en niet je geloof op dit moment. Hoe belangrijk het geloof misschien ook is voor je, als jij jezelf altijd wegcijfert voor het geloof, (en door nu te wachten op de 'juiste' instantie doe je dat in wezen ook, besef je dat?) kom je nooit tot jezelf, vind je nooit rust ín jezelf. voor jou Taleja.
woensdag 19 oktober 2011 om 18:31
quote:EstherZH schreef op 19 oktober 2011 @ 12:59:
Verder kan ik me goed voorstellen dat je je ex mist. Ondanks alles wat hij gedaan heeft. Maar volgens mij mis je eigenlijk gewoon iemand bij wie je kunt uithuilen. Is er niet iemand in je omgeving bij wie dat kan? Al is het maar een buurvrouw of iemand van de kerk die je vertrouwt. Je hebt nu een nare ervaring met die man, maar dat betekent niet dat mensen niet te vertrouwen zijn.
Wil je vertellen wat er is gebeurd, waardoor hij je zo gekwetst heeft?
Ik weet niet waar ik moet beginnen en hoe ik dit uit moet leggen.
Ik heb mensen altijd al op afstand gehouden, ben gepest vanaf mijn 4de en heb nooit ergens gehoor gevonden. Voelde me hierdoor als kind niet veilig en heb een afweersysteem ingebouwd. Ik lachte alles weg, overschreeuwde mezelf en kwam op anderen best gelukkig over, maar vanbinnen...
Exvriend keek hier doorheen, hij zag me echt.
Er is in mijn hele leven 1 persoon geweest bij wie ik heb kunnen huilen. Dat is mijn ex, hij was er voor me, steunde me, zei precies wat ik moest horen. Was niet alleen maar begripvol, juist ook wel eens heel hard. Maar hij won mijn vertrouwen, stapje voor stapje. Daar heeft hij echt zijn best voor gedaan.
De klap dat hij dit in eerste instantie deed om me in bed te krijgen komt heel hard aan. (dit is iets waar hij en ik het al eens over gehad hebben, maar dat nu het uit is heel erg doordringt.)
In mijn huwelijk ben ik seksueel misbruikt door mijn man. Ook dit heb ik samen met exvriend overwonnen. Hem daarin vertrouwen was heel moeilijk.
Vriend is nu weer bij zijn ex, is naadloos in elkaar overgelopen en ik ga steeds meer zien dat niet klopte. Steeds meer komt het besef dat hij een spelletje heeft gespeeld. De enige die ik ooit echt durfde te vertrouwen heeft me zo emotioneel gebruikt.
Verder kan ik me goed voorstellen dat je je ex mist. Ondanks alles wat hij gedaan heeft. Maar volgens mij mis je eigenlijk gewoon iemand bij wie je kunt uithuilen. Is er niet iemand in je omgeving bij wie dat kan? Al is het maar een buurvrouw of iemand van de kerk die je vertrouwt. Je hebt nu een nare ervaring met die man, maar dat betekent niet dat mensen niet te vertrouwen zijn.
Wil je vertellen wat er is gebeurd, waardoor hij je zo gekwetst heeft?
Ik weet niet waar ik moet beginnen en hoe ik dit uit moet leggen.
Ik heb mensen altijd al op afstand gehouden, ben gepest vanaf mijn 4de en heb nooit ergens gehoor gevonden. Voelde me hierdoor als kind niet veilig en heb een afweersysteem ingebouwd. Ik lachte alles weg, overschreeuwde mezelf en kwam op anderen best gelukkig over, maar vanbinnen...
Exvriend keek hier doorheen, hij zag me echt.
Er is in mijn hele leven 1 persoon geweest bij wie ik heb kunnen huilen. Dat is mijn ex, hij was er voor me, steunde me, zei precies wat ik moest horen. Was niet alleen maar begripvol, juist ook wel eens heel hard. Maar hij won mijn vertrouwen, stapje voor stapje. Daar heeft hij echt zijn best voor gedaan.
De klap dat hij dit in eerste instantie deed om me in bed te krijgen komt heel hard aan. (dit is iets waar hij en ik het al eens over gehad hebben, maar dat nu het uit is heel erg doordringt.)
In mijn huwelijk ben ik seksueel misbruikt door mijn man. Ook dit heb ik samen met exvriend overwonnen. Hem daarin vertrouwen was heel moeilijk.
Vriend is nu weer bij zijn ex, is naadloos in elkaar overgelopen en ik ga steeds meer zien dat niet klopte. Steeds meer komt het besef dat hij een spelletje heeft gespeeld. De enige die ik ooit echt durfde te vertrouwen heeft me zo emotioneel gebruikt.
woensdag 19 oktober 2011 om 18:35
quote:molly74 schreef op 19 oktober 2011 @ 13:05:
Ik zou toch eens verder kijken dan je beperkte mogelijkheden die je nu hebt vanwege je geloof. Het gaat om je gezondheid en om jóu, die twee zaken moeten voorop staan en niet je geloof op dit moment. Hoe belangrijk het geloof misschien ook is voor je, als jij jezelf altijd wegcijfert voor het geloof, (en door nu te wachten op de 'juiste' instantie doe je dat in wezen ook, besef je dat?) kom je nooit tot jezelf, vind je nooit rust ín jezelf. voor jou Taleja.
Ik heb ervaring met de reguliere hulpverlening, maar de basis is zo anders dat het me teveel tijd kost om uit te leggen wat ik bedoel.
Als ik erin moet geloven dat het goed komt, dan moet ik daar naar toe. Er is geen wachtlijst, dus in die zin kan het snel gaan.
Het is lastig uit te leggen aan iemand die niet geloofd en mijn hoofd zit daar nu ook veel te vol voor. Ik cijfer mezelf iig niet weg voor mijn geloof. Mijn geloof is een deel van wie ik ben.
(de wachtlijst hier in de buurt voor reguliere ggz is een paar maanden.)
Ik zou toch eens verder kijken dan je beperkte mogelijkheden die je nu hebt vanwege je geloof. Het gaat om je gezondheid en om jóu, die twee zaken moeten voorop staan en niet je geloof op dit moment. Hoe belangrijk het geloof misschien ook is voor je, als jij jezelf altijd wegcijfert voor het geloof, (en door nu te wachten op de 'juiste' instantie doe je dat in wezen ook, besef je dat?) kom je nooit tot jezelf, vind je nooit rust ín jezelf. voor jou Taleja.
Ik heb ervaring met de reguliere hulpverlening, maar de basis is zo anders dat het me teveel tijd kost om uit te leggen wat ik bedoel.
Als ik erin moet geloven dat het goed komt, dan moet ik daar naar toe. Er is geen wachtlijst, dus in die zin kan het snel gaan.
Het is lastig uit te leggen aan iemand die niet geloofd en mijn hoofd zit daar nu ook veel te vol voor. Ik cijfer mezelf iig niet weg voor mijn geloof. Mijn geloof is een deel van wie ik ben.
(de wachtlijst hier in de buurt voor reguliere ggz is een paar maanden.)
woensdag 19 oktober 2011 om 19:14
Hij was de enige die je zag of de enige aan wie jij je liet zien?
Je hebt misschien op het verkeerde paard gewed. Misschien, want ik weet niet of er geen echt gevoel of oprechtheid bij is komen kijken. Niet alles hoeft een leugen te zijn geweest.
Ik begrijp dat je je heel erg gekwetst en bedrogen voelt. Zo gaat dat als je je openstelt. Net als met je kinderen: ook van hen houd je en die liefde kan pijn met zich meebrengen. Je kan liefhebben, ondanks je moeilijke verleden! Probeer dit vast te houden, trek die muur niet weer op. Liefde geeft het leven zo veel waardevols.
Je hebt misschien op het verkeerde paard gewed. Misschien, want ik weet niet of er geen echt gevoel of oprechtheid bij is komen kijken. Niet alles hoeft een leugen te zijn geweest.
Ik begrijp dat je je heel erg gekwetst en bedrogen voelt. Zo gaat dat als je je openstelt. Net als met je kinderen: ook van hen houd je en die liefde kan pijn met zich meebrengen. Je kan liefhebben, ondanks je moeilijke verleden! Probeer dit vast te houden, trek die muur niet weer op. Liefde geeft het leven zo veel waardevols.
Ga in therapie!
woensdag 19 oktober 2011 om 19:25
Er is zeker wel oprechtheid en echt gevoel bij komen kijken. Maar er zijn ook heel veel leugens geweest. De details zet ik verder liever niet op het forum. Het is wel een relatie van 2 jaar geweest. Dat was niet één grote leugen, dat weiger ik te geloven.
Grootste probleem is nog dat hij hier bijna tegenover woont. Hij houd me in de gaten, weet wanneer ik thuis ben en wanneer niet. Hij wist zelfs waar ik geweest was. Hij bleef contact zoeken, waar ik meestal niet op reageerde. 1 keer deed ik dat wel, ging er te ver in mee, voelde me op dat moment goed. Maar de volgende dag liet hij me net zo hard weer vallen. Hij stuurde een mail om het contact af te kappen, deed net of ik het allemaal begonnen was. Maar hij smste ook of ik even wilde laten weten wat ik van de mail vond. Ja dahag!
En 2 weken later ging hij weer smsen en toen ik niet reageerde belde hij nog een paar keer. Om middernacht. Het kost me zoveel energie om steeds niet te reageren, maar ook om naar buiten te gaan. Boodschappen te doen, bij alles kan ik hem tegenkomen.
Grootste probleem is nog dat hij hier bijna tegenover woont. Hij houd me in de gaten, weet wanneer ik thuis ben en wanneer niet. Hij wist zelfs waar ik geweest was. Hij bleef contact zoeken, waar ik meestal niet op reageerde. 1 keer deed ik dat wel, ging er te ver in mee, voelde me op dat moment goed. Maar de volgende dag liet hij me net zo hard weer vallen. Hij stuurde een mail om het contact af te kappen, deed net of ik het allemaal begonnen was. Maar hij smste ook of ik even wilde laten weten wat ik van de mail vond. Ja dahag!
En 2 weken later ging hij weer smsen en toen ik niet reageerde belde hij nog een paar keer. Om middernacht. Het kost me zoveel energie om steeds niet te reageren, maar ook om naar buiten te gaan. Boodschappen te doen, bij alles kan ik hem tegenkomen.
woensdag 19 oktober 2011 om 19:26
quote:taleja schreef op 19 oktober 2011 @ 18:35:
[...]
Ik heb ervaring met de reguliere hulpverlening, maar de basis is zo anders dat het me teveel tijd kost om uit te leggen wat ik bedoel.
Als ik erin moet geloven dat het goed komt, dan moet ik daar naar toe. Er is geen wachtlijst, dus in die zin kan het snel gaan.
Het is lastig uit te leggen aan iemand die niet geloofd en mijn hoofd zit daar nu ook veel te vol voor. Ik cijfer mezelf iig niet weg voor mijn geloof. Mijn geloof is een deel van wie ik ben.
(de wachtlijst hier in de buurt voor reguliere ggz is een paar maanden.)
Ik geloof, en door mijn geloof ben ik uit mijn ellende gekomen. Het heeft mij heel erg gesteund. Ik geloof in de bijbel. Zonder verdere toevoegingen. Het christelijke geloof is er een van verantwoordelijkheid nemen, proactief. Je zal je stappen moeten nemen. God gaat je helpen, maar het niet voor je doen. Je zal hier van leren. Het gedichtje voetstappen in het zand heeft me geholpen, een cliche, maar o zo waar gedichtje.
Je leeft, met God, in de wereld. En net zoals we gewoon naar de dokter gaan, kan je prima naar de psychologische zorg. Maak gebruik van de goede dingen die er zijn om je heen en vraag God je te helpen en te leiden op de juiste weg. Het hele geloof gaat over die stap in vertrouwen in het diepe, zonder dat je weet hoe het gaat eindigen. Neem die stap, in de reguliere zorg, en wandel met God. Hij is bij jou, ook daar.
[...]
Ik heb ervaring met de reguliere hulpverlening, maar de basis is zo anders dat het me teveel tijd kost om uit te leggen wat ik bedoel.
Als ik erin moet geloven dat het goed komt, dan moet ik daar naar toe. Er is geen wachtlijst, dus in die zin kan het snel gaan.
Het is lastig uit te leggen aan iemand die niet geloofd en mijn hoofd zit daar nu ook veel te vol voor. Ik cijfer mezelf iig niet weg voor mijn geloof. Mijn geloof is een deel van wie ik ben.
(de wachtlijst hier in de buurt voor reguliere ggz is een paar maanden.)
Ik geloof, en door mijn geloof ben ik uit mijn ellende gekomen. Het heeft mij heel erg gesteund. Ik geloof in de bijbel. Zonder verdere toevoegingen. Het christelijke geloof is er een van verantwoordelijkheid nemen, proactief. Je zal je stappen moeten nemen. God gaat je helpen, maar het niet voor je doen. Je zal hier van leren. Het gedichtje voetstappen in het zand heeft me geholpen, een cliche, maar o zo waar gedichtje.
Je leeft, met God, in de wereld. En net zoals we gewoon naar de dokter gaan, kan je prima naar de psychologische zorg. Maak gebruik van de goede dingen die er zijn om je heen en vraag God je te helpen en te leiden op de juiste weg. Het hele geloof gaat over die stap in vertrouwen in het diepe, zonder dat je weet hoe het gaat eindigen. Neem die stap, in de reguliere zorg, en wandel met God. Hij is bij jou, ook daar.
woensdag 19 oktober 2011 om 20:26
woensdag 19 oktober 2011 om 20:33
woensdag 19 oktober 2011 om 21:37
Als ik dit zo hoor met een ex aan de overkant van de straat, is het misschien inderdaad beter om opgenomen te worden. Huis opzeggen, kinderen mee en daarna een nieuw leven elders beginnen. Want dit lijkt me geen gezonde situatie.
Wat betreft je kind: je hebt pas leerplicht vanaf 5, dus misschien kan het iets langer op het kinderdagverblijf blijven? En dan na de verhuizing echt naar school?
Wat betreft je kind: je hebt pas leerplicht vanaf 5, dus misschien kan het iets langer op het kinderdagverblijf blijven? En dan na de verhuizing echt naar school?
woensdag 19 oktober 2011 om 21:43
Ik hoop idd dat hij iets langer op het kinderdagverblijf mag blijven, maar weet niet of dit financieel gezien ook kan.
De belastingdienst en gemeente betalen een deel van de opvang, voor hen is het natuurlijk veel goedkoper als hij 'gewoon' met 4 jaar naar school gaat.
Ik denk wel dat je gelijk hebt wat betreft verhuizen, hier ga ik niet meer echt op mijn gemak wonen. Hoop dat dat ook kan, want een nieuw huis ergens heb je ook niet zomaar.
De belastingdienst en gemeente betalen een deel van de opvang, voor hen is het natuurlijk veel goedkoper als hij 'gewoon' met 4 jaar naar school gaat.
Ik denk wel dat je gelijk hebt wat betreft verhuizen, hier ga ik niet meer echt op mijn gemak wonen. Hoop dat dat ook kan, want een nieuw huis ergens heb je ook niet zomaar.
donderdag 20 oktober 2011 om 10:55
wat heb jij een nare ex taleja.
die man spoort echt niet, hij trekt je aan en stoot je weer af.
en zo houdt hij je in zijn macht. je moet daar echt weg.
ik ben ook gelovig, op mijn manier, dus als jij het gevoel hebt dat die opname een teken is ga dan. niet twijfelen, gewoon doen.
het kan alleen maar beter worden erna.
zie het als een nieuwe start.
die man spoort echt niet, hij trekt je aan en stoot je weer af.
en zo houdt hij je in zijn macht. je moet daar echt weg.
ik ben ook gelovig, op mijn manier, dus als jij het gevoel hebt dat die opname een teken is ga dan. niet twijfelen, gewoon doen.
het kan alleen maar beter worden erna.
zie het als een nieuwe start.
wij slapen nooit.
donderdag 20 oktober 2011 om 11:02
quote:valentinamaria schreef op 20 oktober 2011 @ 10:55:
wat heb jij een nare ex taleja.
die man spoort echt niet, hij trekt je aan en stoot je weer af.
en zo houdt hij je in zijn macht. je moet daar echt weg.
ik ben ook gelovig, op mijn manier, dus als jij het gevoel hebt dat die opname een teken is ga dan. niet twijfelen, gewoon doen.
het kan alleen maar beter worden erna.
zie het als een nieuwe start.
Ja, dat aantrekken en afstoten deed hij binnen de relatie ook al.
En daar gaat hij gewoon mee door, ondanks dat hij dus doorgaat met zijn leven en er weer samen met zijn ex voor wil gaan.
Ik snap dat echt niet.
Die opname ga ik ook wel doen, maar ik vind het wel heel eng.
Ik ben zo moe en zo op.
Die vriendin die van de week geweest is, gaat waarschijnlijk met me mee op intake. Dan kunnen we daar proberen antwoorden te krijgen op alle vragen die ik heb. En dan kunnen we het er later nog eens over hebben samen.
wat heb jij een nare ex taleja.
die man spoort echt niet, hij trekt je aan en stoot je weer af.
en zo houdt hij je in zijn macht. je moet daar echt weg.
ik ben ook gelovig, op mijn manier, dus als jij het gevoel hebt dat die opname een teken is ga dan. niet twijfelen, gewoon doen.
het kan alleen maar beter worden erna.
zie het als een nieuwe start.
Ja, dat aantrekken en afstoten deed hij binnen de relatie ook al.
En daar gaat hij gewoon mee door, ondanks dat hij dus doorgaat met zijn leven en er weer samen met zijn ex voor wil gaan.
Ik snap dat echt niet.
Die opname ga ik ook wel doen, maar ik vind het wel heel eng.
Ik ben zo moe en zo op.
Die vriendin die van de week geweest is, gaat waarschijnlijk met me mee op intake. Dan kunnen we daar proberen antwoorden te krijgen op alle vragen die ik heb. En dan kunnen we het er later nog eens over hebben samen.
donderdag 20 oktober 2011 om 11:35
die man is gewoon gek joh.
tegen het sadistische aan zelfs. hij weet dat hij je pijn doet, hij geniet ervan en jij bent kwetsbaar.
je moet ermee stoppen, anders ga je er kapot aan. en daarom ben je zo moe.
probeer hem niet te begrijpen en ga zo snel mogelijk naar die therapie.
wat hij doet is geestelijke mishandeling.
tegen het sadistische aan zelfs. hij weet dat hij je pijn doet, hij geniet ervan en jij bent kwetsbaar.
je moet ermee stoppen, anders ga je er kapot aan. en daarom ben je zo moe.
probeer hem niet te begrijpen en ga zo snel mogelijk naar die therapie.
wat hij doet is geestelijke mishandeling.
wij slapen nooit.
donderdag 20 oktober 2011 om 11:54
Ik reageer al heel lang niet meer op hem, maar van de week ging ik met de jongens naar de winkel en liep daar tegelijk met hem. Kan hem overal tegenkomen en word helemaal gek.
Als ik hem tegenkom op straat en ik heb de kinderen bij, dan zijn zij blij en beginnen tegen hem te praten. Ik kan dan niet de kinderen mee sleuren en doorlopen. Dus vermijd ik dat, kom zo min mogelijk buiten en hou de gordijnen dicht. Ook dat helpt niet.
Als ik hem tegenkom op straat en ik heb de kinderen bij, dan zijn zij blij en beginnen tegen hem te praten. Ik kan dan niet de kinderen mee sleuren en doorlopen. Dus vermijd ik dat, kom zo min mogelijk buiten en hou de gordijnen dicht. Ook dat helpt niet.
vrijdag 21 oktober 2011 om 09:55
Altijd alles weglachen, alsof het me niks doet.
'Kijk hier ben ik', doe je mee?
Laat ze maar kletsen, laat ze maar doen.
Ik doe wel met je mee.
Zien jullie me nou niet, hier ben ik.
Ik wil ook spelen, lachen, leuk zijn.
Wat heb ik jullie gedaan, ik ben nog zo klein.
Van buiten zie je niks, ik lach, ik speel, ik ren.
Van binnen ben ik dood, ik ben niet wie ik ben.
Niemand die het ziet, niemand die het snapt.
Als ik laat zien wie ik ben, loopt iedereen weg.
Dus ik lach en ik speel en ik dans.
Dan doen ze mee, ben ik niet alleen.
Maar van binnen ben ik dat wel, helemaal alleen.
Ik ben een kind, niet goed genoeg.
Ze noemen me vies, vinden dat ik stink.
Ze zeggen dat ik vlooien heb, slap ben en dom.
En ik? Ik lach mee, dan vinden ze me minder stom.
Mijn gezicht lacht, maar mijn hart huilt.
Zelfs de juf en de meester doen mee.
Waarom ben ik zo slecht?
Hier sta ik, zien jullie me niet?
Wat moet ik nou nog doen?
Hoe moet ik zijn om erbij te horen?
Hoe kan ik jullie laten stoppen?
'Kijk hier ben ik', doe je mee?
Laat ze maar kletsen, laat ze maar doen.
Ik doe wel met je mee.
Zien jullie me nou niet, hier ben ik.
Ik wil ook spelen, lachen, leuk zijn.
Wat heb ik jullie gedaan, ik ben nog zo klein.
Van buiten zie je niks, ik lach, ik speel, ik ren.
Van binnen ben ik dood, ik ben niet wie ik ben.
Niemand die het ziet, niemand die het snapt.
Als ik laat zien wie ik ben, loopt iedereen weg.
Dus ik lach en ik speel en ik dans.
Dan doen ze mee, ben ik niet alleen.
Maar van binnen ben ik dat wel, helemaal alleen.
Ik ben een kind, niet goed genoeg.
Ze noemen me vies, vinden dat ik stink.
Ze zeggen dat ik vlooien heb, slap ben en dom.
En ik? Ik lach mee, dan vinden ze me minder stom.
Mijn gezicht lacht, maar mijn hart huilt.
Zelfs de juf en de meester doen mee.
Waarom ben ik zo slecht?
Hier sta ik, zien jullie me niet?
Wat moet ik nou nog doen?
Hoe moet ik zijn om erbij te horen?
Hoe kan ik jullie laten stoppen?
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:20
Hier is het mee begonnen, als kleuter al op de basisschool.
Ik dacht dat ik het verwerkt had, maar kwam er tijdens het typen achter dat dat niet zo is.
En juist doordat het altijd zo ging, voelt het verraad van mijn ex zo groot. Omdat hij me had wijsgemaakt dat hij het wel zag. Dat ik meer ben en dat ik er mag zijn.
En ja, ik voelde dat toen ook, voelde me beter, maar nu is alles weer ingestort.
Alles van vroeger is terug, doordat ik me opengesteld heb voel ik alles tegelijk. Afsluiten lukt niet meer.
Hoe kan ik er nou nog in geloven? Hoe kan ik nou nog in mezelf geloven?
Het is allemaal al afgebroken, voordat ik groot genoeg was om mezelf te verdedigen.
Ik dacht dat ik het verwerkt had, maar kwam er tijdens het typen achter dat dat niet zo is.
En juist doordat het altijd zo ging, voelt het verraad van mijn ex zo groot. Omdat hij me had wijsgemaakt dat hij het wel zag. Dat ik meer ben en dat ik er mag zijn.
En ja, ik voelde dat toen ook, voelde me beter, maar nu is alles weer ingestort.
Alles van vroeger is terug, doordat ik me opengesteld heb voel ik alles tegelijk. Afsluiten lukt niet meer.
Hoe kan ik er nou nog in geloven? Hoe kan ik nou nog in mezelf geloven?
Het is allemaal al afgebroken, voordat ik groot genoeg was om mezelf te verdedigen.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:25
je moet echt zorgen dat je zo snel mogelijk opgenomen wordt.
weet je, je doet me zo denken aan mijn man.
misbruikt en mishandeld in zijn jeugd, manisch depressief, geweldige man, fantastische papa, leek zijn leven helemaal op de rails te hebben, we waren ontzettend gelukkig.
en dik 2 jaar geleden pleegde hij zelfdoding.
ga aub iets doen, hoe ouder je wordt, hoe lastiger. want alles komt terug wanneer je niet meer weg kan vluchten en heviger dan ooit.
weet je, je doet me zo denken aan mijn man.
misbruikt en mishandeld in zijn jeugd, manisch depressief, geweldige man, fantastische papa, leek zijn leven helemaal op de rails te hebben, we waren ontzettend gelukkig.
en dik 2 jaar geleden pleegde hij zelfdoding.
ga aub iets doen, hoe ouder je wordt, hoe lastiger. want alles komt terug wanneer je niet meer weg kan vluchten en heviger dan ooit.
wij slapen nooit.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:30
je moet ook beseffen dat je hierbij niet veel van anderen moet verwachten. ze kunnen je een handreiking geven, maar dit zit in jezelf.
ik denk dat mijn man ook verwacht had dat het beter zou gaan, als hij met mij getrouwd was, als hij kinderen had, als hij steeds een betere baan kreeg, als, als....
maar zo werkt het niet, niemand heeft de tools om jou te genezen.
ik denk dat mijn man ook verwacht had dat het beter zou gaan, als hij met mij getrouwd was, als hij kinderen had, als hij steeds een betere baan kreeg, als, als....
maar zo werkt het niet, niemand heeft de tools om jou te genezen.
wij slapen nooit.
vrijdag 21 oktober 2011 om 10:31
Wat een heftig verhaal van je man.
Het is wel waar ik bang voor ben, dat ondanks al het vechten, alles me toch wel weer in komt halen.
Want het kan dus, zelfs als alles goed lijkt te zijn. Zoals ik lees in jouw verhaal. Dan kan het alsnog terug komen.
Denk je echt dat opname zin heeft, dat het iets is waar ik uit kan komen? Zodat het me niet meer komt inhalen. Zodat ik er echt kan zijn?
Het is wel waar ik bang voor ben, dat ondanks al het vechten, alles me toch wel weer in komt halen.
Want het kan dus, zelfs als alles goed lijkt te zijn. Zoals ik lees in jouw verhaal. Dan kan het alsnog terug komen.
Denk je echt dat opname zin heeft, dat het iets is waar ik uit kan komen? Zodat het me niet meer komt inhalen. Zodat ik er echt kan zijn?
