Kinderen
alle pijlers
verschil pre eclampsie / hellp syndroom
zaterdag 21 mei 2011 om 20:56
zondag 22 mei 2011 om 12:11
Lees dit met kippenvel.
Toffifee, zijn er zaken die nu anders worden aangepakt? Hoop voor je op een heel gezonde zwangerschap, een voorspoedige bevalling en natuurlijk een gezond kindje!
Mijn verhaal:
Bij 9 weken zwangerschap een bloeddruk van 213-122. Meteen aan de medicatie (Methyldopa en Labetalol), en onder controle bij de gynaecoloog en internist. Iedere keer echo, bloedonderzoek en urinetesten. Bloeddruk kwam onder controle, maar steeg aan het eind weer. Onderdruk rond de 100.
Na 3 x gel, braken eindelijk mijn vliezen op 39+5, zoon kwam op 39+6. Bevalling schoot niet op, bloeddruk steeg enorm, magnesium gekregen, hielp niet, trandate gekregen, hielp ook niet, en toen knip en pomp. Een gezonde zoon, maar ik moest naar de IC. Gelukkig knapte ik snel op.
Volgens mijn gynaecoloog had ik pre-eclampsie, en zette dit zich tijdens de bevalling om in HELLP, of in ieder geval HELLP-achtige verschijnselen. Van de magnesium heb ik trouwens niets gemerkt, maar ik had al een ruggeprik. Misschien daardoor?
Nu is onze zoon ruim een half jaar, en begin ik voorzichtig te denken hoe het allemaal met een tweede zal moeten. Hoe hebben ze het bij jou onderzocht, Toffifee? Ben hier heel benieuwd naar.
Mij is aangegeven dat ik bij een evt tweede vooraf onder controle kom bij de gyn, om herhaling proberen te voorkomen.
Rampie, niet zo gek hoor, dat je overdonderd was en niet scherp genoeg. Ik realiseerde het me pas later dat het écht niet goed met me ging, al heb ik me nooit heel ziek gevoeld, en heb gelukkig meerdere nagesprekken gehad.
Toffifee, zijn er zaken die nu anders worden aangepakt? Hoop voor je op een heel gezonde zwangerschap, een voorspoedige bevalling en natuurlijk een gezond kindje!
Mijn verhaal:
Bij 9 weken zwangerschap een bloeddruk van 213-122. Meteen aan de medicatie (Methyldopa en Labetalol), en onder controle bij de gynaecoloog en internist. Iedere keer echo, bloedonderzoek en urinetesten. Bloeddruk kwam onder controle, maar steeg aan het eind weer. Onderdruk rond de 100.
Na 3 x gel, braken eindelijk mijn vliezen op 39+5, zoon kwam op 39+6. Bevalling schoot niet op, bloeddruk steeg enorm, magnesium gekregen, hielp niet, trandate gekregen, hielp ook niet, en toen knip en pomp. Een gezonde zoon, maar ik moest naar de IC. Gelukkig knapte ik snel op.
Volgens mijn gynaecoloog had ik pre-eclampsie, en zette dit zich tijdens de bevalling om in HELLP, of in ieder geval HELLP-achtige verschijnselen. Van de magnesium heb ik trouwens niets gemerkt, maar ik had al een ruggeprik. Misschien daardoor?
Nu is onze zoon ruim een half jaar, en begin ik voorzichtig te denken hoe het allemaal met een tweede zal moeten. Hoe hebben ze het bij jou onderzocht, Toffifee? Ben hier heel benieuwd naar.
Mij is aangegeven dat ik bij een evt tweede vooraf onder controle kom bij de gyn, om herhaling proberen te voorkomen.
Rampie, niet zo gek hoor, dat je overdonderd was en niet scherp genoeg. Ik realiseerde het me pas later dat het écht niet goed met me ging, al heb ik me nooit heel ziek gevoeld, en heb gelukkig meerdere nagesprekken gehad.
zondag 22 mei 2011 om 12:29
zondag 22 mei 2011 om 13:53
jeetje verkademeisje,
ongelofelijk als ik lees wat je heb meegemaakt. Zoals ook bij toffifee en zonnetje ik heb me niet kunnen voorstellen hoe erg t kan zijn.
ook ik zal de volgende keer onder controle komen bij de gyn, maar ik heb hier niet zo heel veel vertrouwen meer in. dit meer door de nazorg dan door het ingrijpen tijdens de bevalling.
Volgens mij hebben ze op dat moment goed gehandeld.
ongelofelijk als ik lees wat je heb meegemaakt. Zoals ook bij toffifee en zonnetje ik heb me niet kunnen voorstellen hoe erg t kan zijn.
ook ik zal de volgende keer onder controle komen bij de gyn, maar ik heb hier niet zo heel veel vertrouwen meer in. dit meer door de nazorg dan door het ingrijpen tijdens de bevalling.
Volgens mij hebben ze op dat moment goed gehandeld.
zondag 22 mei 2011 om 20:38
Rampie, komt dat gemis aan vertrouwen doordat er niet duidelijk gecommuniceerd is?
Zou je wel een tweede willen?
In dat geval kun je vooraf duidelijk maken dat je graag nagesprekken wilt, en aan je man/vriend duidelijk maken dat je achteraf wilt weten wat er gebeurd is, mocht het weer "mis"gaan.
Mijn vriend wist ook niet wat hem overkwam, net als ik trouwens. Maar straks ga ik er veel bewuster in, ik ben niet meer zo naïef ofzo. Aan de ene kant erg jammer, want ik vind het dood- en doodeng, maar aan de andere kant heb ik er gelukkig wel vertrouwen in dat ze me nog beter zullen begeleiden.
Zou je wel een tweede willen?
In dat geval kun je vooraf duidelijk maken dat je graag nagesprekken wilt, en aan je man/vriend duidelijk maken dat je achteraf wilt weten wat er gebeurd is, mocht het weer "mis"gaan.
Mijn vriend wist ook niet wat hem overkwam, net als ik trouwens. Maar straks ga ik er veel bewuster in, ik ben niet meer zo naïef ofzo. Aan de ene kant erg jammer, want ik vind het dood- en doodeng, maar aan de andere kant heb ik er gelukkig wel vertrouwen in dat ze me nog beter zullen begeleiden.
maandag 23 mei 2011 om 10:33
quote:Verkademeisje schreef op 22 mei 2011 @ 12:11:
Toffifee, zijn er zaken die nu anders worden aangepakt? Hoop voor je op een heel gezonde zwangerschap, een voorspoedige bevalling en natuurlijk een gezond kindje!
Van de magnesium heb ik trouwens niets gemerkt, maar ik had al een ruggeprik. Misschien daardoor?
Nu is onze zoon ruim een half jaar, en begin ik voorzichtig te denken hoe het allemaal met een tweede zal moeten. Hoe hebben ze het bij jou onderzocht, Toffifee? Ben hier heel benieuwd naar.
Mij is aangegeven dat ik bij een evt tweede vooraf onder controle kom bij de gyn, om herhaling proberen te voorkomen.
Rampie, niet zo gek hoor, dat je overdonderd was en niet scherp genoeg. Ik realiseerde het me pas later dat het écht niet goed met me ging, al heb ik me nooit heel ziek gevoeld, en heb gelukkig meerdere nagesprekken gehad.
Ik heb een speciaal onderzoek gehad (naam kwijt) in het academisch ziekenhuis. Dat duurt een dagje en dan nemen ze bloed af en volgens mij hebben ze ook wat ingespoten. N.a.v. de resultaten daarvan kunnen ze 'voorspellen' hoe veel kans je op een zwangerschap hebt die net zo eindigt als de vorige. Ik heb 27% kans, maar over het algemeen treedt het 4 weken later op tijdens de zwangerschap en milder (dat is wat de prof. mij vertelde).
Hoe ik het nu heb aangepakt. Ik heb een afspraak met de gyn gemaakt en gezegd dat ik weer zwanger wilde worden (een half jaar na dat gesprek). Ik heb hem gevraagd wat ik moest doen. Hij heeft mij toen medicijnen voorgeschreven die je mag slikken tijdens de zwangerschap. Dat was namelijk in mijn eerste zw. het probleem. Ik slikte medicijnen die ik niet mocht slikken tijdens de zwangerschap maar waar mijn bloeddruk het wel goed op deed. Ik moest dus vanaf week 12 ineens andere medicijnen uit gaan proberen en ze sloegen niet aan. En zo is tot op het eind toe mijn bloeddruk niet onder controle geweest. Dit wilde ik niet nog een keer mee maken. Nu is mijn bloeddruk redelijk onder controle. Ben al wel een paar keer omhoog gegaan met de dosering, maar sta onder strenge controle en dat is wel een geruststelling.
Ik weet niet of het door de ruggeprik is gekomen dat je de magnesium niet gevoeld hebt. Ik dacht werkelijk waar dat ik in de fik stond. Ik kreeg het zo warm, ik vond het verschrikkelijk.
Toffifee, zijn er zaken die nu anders worden aangepakt? Hoop voor je op een heel gezonde zwangerschap, een voorspoedige bevalling en natuurlijk een gezond kindje!
Van de magnesium heb ik trouwens niets gemerkt, maar ik had al een ruggeprik. Misschien daardoor?
Nu is onze zoon ruim een half jaar, en begin ik voorzichtig te denken hoe het allemaal met een tweede zal moeten. Hoe hebben ze het bij jou onderzocht, Toffifee? Ben hier heel benieuwd naar.
Mij is aangegeven dat ik bij een evt tweede vooraf onder controle kom bij de gyn, om herhaling proberen te voorkomen.
Rampie, niet zo gek hoor, dat je overdonderd was en niet scherp genoeg. Ik realiseerde het me pas later dat het écht niet goed met me ging, al heb ik me nooit heel ziek gevoeld, en heb gelukkig meerdere nagesprekken gehad.
Ik heb een speciaal onderzoek gehad (naam kwijt) in het academisch ziekenhuis. Dat duurt een dagje en dan nemen ze bloed af en volgens mij hebben ze ook wat ingespoten. N.a.v. de resultaten daarvan kunnen ze 'voorspellen' hoe veel kans je op een zwangerschap hebt die net zo eindigt als de vorige. Ik heb 27% kans, maar over het algemeen treedt het 4 weken later op tijdens de zwangerschap en milder (dat is wat de prof. mij vertelde).
Hoe ik het nu heb aangepakt. Ik heb een afspraak met de gyn gemaakt en gezegd dat ik weer zwanger wilde worden (een half jaar na dat gesprek). Ik heb hem gevraagd wat ik moest doen. Hij heeft mij toen medicijnen voorgeschreven die je mag slikken tijdens de zwangerschap. Dat was namelijk in mijn eerste zw. het probleem. Ik slikte medicijnen die ik niet mocht slikken tijdens de zwangerschap maar waar mijn bloeddruk het wel goed op deed. Ik moest dus vanaf week 12 ineens andere medicijnen uit gaan proberen en ze sloegen niet aan. En zo is tot op het eind toe mijn bloeddruk niet onder controle geweest. Dit wilde ik niet nog een keer mee maken. Nu is mijn bloeddruk redelijk onder controle. Ben al wel een paar keer omhoog gegaan met de dosering, maar sta onder strenge controle en dat is wel een geruststelling.
Ik weet niet of het door de ruggeprik is gekomen dat je de magnesium niet gevoeld hebt. Ik dacht werkelijk waar dat ik in de fik stond. Ik kreeg het zo warm, ik vond het verschrikkelijk.
maandag 23 mei 2011 om 10:38
quote:Verkademeisje schreef op 22 mei 2011 @ 20:38:
Mijn vriend wist ook niet wat hem overkwam, net als ik trouwens. Maar straks ga ik er veel bewuster in, ik ben niet meer zo naïef ofzo. Aan de ene kant erg jammer, want ik vind het dood- en doodeng, maar aan de andere kant heb ik er gelukkig wel vertrouwen in dat ze me nog beter zullen begeleiden.Rampie, ook hier heb ik het hetzelfde ervaren. Het overkomt je, je zit er ineens midden in. Je bent ineens zo ontzettend ziek dat er naar gehandeld moet worden. De naieviteit ben ik ook kwijt hoor. Ook als je er (zoals ik nu) bewust nog eens voor kiest om een kindje te krijgen. Ik weet nu welk risico ik loop. Maar hoe cliché, ik hoop gewoon dat het nu niet gebeurd, en als het wel gebeurd weet ik wat voor moois ik er voor terug krijg.
Mijn vriend wist ook niet wat hem overkwam, net als ik trouwens. Maar straks ga ik er veel bewuster in, ik ben niet meer zo naïef ofzo. Aan de ene kant erg jammer, want ik vind het dood- en doodeng, maar aan de andere kant heb ik er gelukkig wel vertrouwen in dat ze me nog beter zullen begeleiden.Rampie, ook hier heb ik het hetzelfde ervaren. Het overkomt je, je zit er ineens midden in. Je bent ineens zo ontzettend ziek dat er naar gehandeld moet worden. De naieviteit ben ik ook kwijt hoor. Ook als je er (zoals ik nu) bewust nog eens voor kiest om een kindje te krijgen. Ik weet nu welk risico ik loop. Maar hoe cliché, ik hoop gewoon dat het nu niet gebeurd, en als het wel gebeurd weet ik wat voor moois ik er voor terug krijg.
maandag 23 mei 2011 om 18:23
toffifee: o dat heb ik ook! Ik ben echt zwaar, zwaar vermoeid als ik een trap oploop, dit had ik nooit? Alsof er werkelijk lood in mijn benen zit .. gaat dit weer over?
Ik zit nu in de medische molen ... omdat ik allerlei rare andere klachten heb (tintelingen en zware armen/benen + duizeligheid)...
Heb ondertussen ontdekt dat ik ineens een hele lage hartslag heb (rond de 50 ) terwijl ik juist bekend stond om iemand met een hoge hartslag in rust.. Ik heb tijdens HELLP natuurlijk bloeddrukverlagende medicatie gehad.. het lijkt wel of mijn hart ge-reset is ... maar hier ben ik dus ook niet blij mee !
Maar ben blij te horen dat er nog iemand is die ook zo vreselijk moe is NA hellp.
Ik zit nu in de medische molen ... omdat ik allerlei rare andere klachten heb (tintelingen en zware armen/benen + duizeligheid)...
Heb ondertussen ontdekt dat ik ineens een hele lage hartslag heb (rond de 50 ) terwijl ik juist bekend stond om iemand met een hoge hartslag in rust.. Ik heb tijdens HELLP natuurlijk bloeddrukverlagende medicatie gehad.. het lijkt wel of mijn hart ge-reset is ... maar hier ben ik dus ook niet blij mee !
Maar ben blij te horen dat er nog iemand is die ook zo vreselijk moe is NA hellp.
maandag 23 mei 2011 om 18:25
dinsdag 24 mei 2011 om 18:36
ja dat gebrek aan vertrouwen komt door de slechte communicatie en door de nazorg van het ziekenhuis.
de dag na de geboorte lag ik in bed voelde me ontzettend moe, alles was te veel, pas nadat ik had overgegeven (aan het einde van de dag) werd ik gecontroleerd. O sorry, je onderdruk is 120, tja normaal zakt dat na de geboorte. Maar toen had ik me dus wel al een dag extra naar gevoeld.
Zo zijn er meerdere problemen geweest in het ziekenhuis.
de dag na de geboorte lag ik in bed voelde me ontzettend moe, alles was te veel, pas nadat ik had overgegeven (aan het einde van de dag) werd ik gecontroleerd. O sorry, je onderdruk is 120, tja normaal zakt dat na de geboorte. Maar toen had ik me dus wel al een dag extra naar gevoeld.
Zo zijn er meerdere problemen geweest in het ziekenhuis.
zondag 23 oktober 2011 om 07:45
Even dit topic omhooghalen.
Heb hier gelezen over PE en Hellp, en zag dat er een aantal waren die weer zwanger waren of wilden worden.
Ik ben nu weer 12 weken zwanger na PE bij mijn eerste zwangerschap. Dochter is nu 2.
Ik heb een aantal gesprekken gehad voor ik zwanger werd, mijn arts schat mijn kans op herhaling in op 15-20 procent. Dat is een redelijke kans, maar de kans dat het goed gaat is natuurlijk veel groter.
Tot nu toe voel ik me prima, maar dat zegt nog niet zoveel natuurlijk.
Ik zou graag weten hoe het jullie nu vergaat met de zwangerschap(swens). Ik vind het namelijk nog steeds doodeng, hoewel ik onder strenge controle sta en echt weet waar ik op moet letten. Ben zo bang om weer ziek te worden dat het af en toe mijn plezier van het zwangerzijn wegneemt.
Heb hier gelezen over PE en Hellp, en zag dat er een aantal waren die weer zwanger waren of wilden worden.
Ik ben nu weer 12 weken zwanger na PE bij mijn eerste zwangerschap. Dochter is nu 2.
Ik heb een aantal gesprekken gehad voor ik zwanger werd, mijn arts schat mijn kans op herhaling in op 15-20 procent. Dat is een redelijke kans, maar de kans dat het goed gaat is natuurlijk veel groter.
Tot nu toe voel ik me prima, maar dat zegt nog niet zoveel natuurlijk.
Ik zou graag weten hoe het jullie nu vergaat met de zwangerschap(swens). Ik vind het namelijk nog steeds doodeng, hoewel ik onder strenge controle sta en echt weet waar ik op moet letten. Ben zo bang om weer ziek te worden dat het af en toe mijn plezier van het zwangerzijn wegneemt.
zondag 23 oktober 2011 om 10:47
@Bibaatje: vorig jaar ben ik moeder geworden van een dochter. Ik had zwangerschapsvergiftiging en HELLP. Dochter is geboren dmv een spoedkeizersnee. Ik weet niet of ik het ooit weer wil, zwanger worden, en dat heeft te maken met de angst voor herhaling. Gelukkig is alles goed gekomen, mijn dochter was bij geboorte maar 2 kilo heeft een tijd in de couveuse gelegen,maar is nu qua gewicht groei ed prachtig op schema, en ook met mijzelf gaat het nu goed. Soms denk ik weleens na over een tweede kindje maar eigenlijk durf ik niet zo goed.Zoals ik er nu tegenaan kijk denk ik dat ik geen tweede kind meer zou willen.(maar dat zeg ik nu, nu alles nog vers in mijn geheugen staat) Ik hoop dat je deze zwangerschap nergens last van krijgt (wat je al schreef, je hebt een grotere kans op dat het goed gaat)maar ik snap je angst.
zondag 23 oktober 2011 om 12:52
@Mia; bedankt voor je reactie. Heftig zeg, jouw verhaal. Dat is een slag erger dan het mijne, in die zin dat mijn dochter bijna voldragen was.
Heel herkenbaar wat je zegt, dat je niet weet of je nog wel een tweede wilt. Zo stond ik er ook in na een jaar. TOch werd de wens voor een tweede groter dan de angst en zijn we er (na een aantal gesprekken met de gyn) voor gegaan. Maar nu het eenmaal zo ver is vind ik het toch weer eng.
Daarom was ik benieuwd naar de mensen die zwanger waren van de tweede en inmiddels misschien bevallen zijn? Heel benieuwd hoe dat gegaan is.
Ik hoop voor jou dat je angst ook nog wat afneemt en je wel weer vertrouwen krijgt voor een tweede zwangerschap.
Heel herkenbaar wat je zegt, dat je niet weet of je nog wel een tweede wilt. Zo stond ik er ook in na een jaar. TOch werd de wens voor een tweede groter dan de angst en zijn we er (na een aantal gesprekken met de gyn) voor gegaan. Maar nu het eenmaal zo ver is vind ik het toch weer eng.
Daarom was ik benieuwd naar de mensen die zwanger waren van de tweede en inmiddels misschien bevallen zijn? Heel benieuwd hoe dat gegaan is.
Ik hoop voor jou dat je angst ook nog wat afneemt en je wel weer vertrouwen krijgt voor een tweede zwangerschap.
zondag 23 oktober 2011 om 19:38
Ik heb pre-eclampsie gehad en slikte vanaf week 21 zeven tabletten per dag tegen mijn hoge bloeddruk. Ik liep 4x per week bij de fysio vanwege vochtophopingen in mijn armen en handen en heb maanden amper geslapen vanwege de prikkelingen in mijn armen. Toen ik 34 weken zwanger was ben ik opgenomen in het ziekenhuis omdat mijn bloeddruk zo hoog was dat ik doodziek was. Elke dag bloedprikken, 24 uur plas verzamelen en die eeuwige k*t CTG's. Ik was moe en ik wilde alleen nog maar slapen.
Met 37 weken ben ik ingeleid, geen resultaat. Iedereen stond op scherp, behalve ik
Toen volgde een spoedkeizersnede omdat ons zoontjes' hartslag drastisch daalde. Hij was veel te klein, grijs en heel mager. We hebben nog een week in het ziekenhuis gelegen en na veel zeuren en smeken mochten we naar huis. Nog weken op controle bij de kinderarts geweest.
Zoon is nu 2,5 en een heerlijk vrolijk en geweldig ventje. Ik daarentegen heb 1,5 jaar lopen klooien en na vele gesprekken met mijn huisarts ben ik er weer bovenop. Voor ons de reden om niet aan een tweede te beginnen, ook op advies van de gynaecoloog.
Het 'mooie' van pre-eclampsie is dat zodra je kind uit je lichaam is, alles weer redelijk normaal wordt. Ik heb er alleen wel psychisch veel gevolgen van ondervonden.
Het sluipt je lichaam in en ik ben blij dat ik zo goed en intensief onder controle was. Eerst bij de verloskundige, later bij 2 gynaecologen.
Met 37 weken ben ik ingeleid, geen resultaat. Iedereen stond op scherp, behalve ik
Toen volgde een spoedkeizersnede omdat ons zoontjes' hartslag drastisch daalde. Hij was veel te klein, grijs en heel mager. We hebben nog een week in het ziekenhuis gelegen en na veel zeuren en smeken mochten we naar huis. Nog weken op controle bij de kinderarts geweest.
Zoon is nu 2,5 en een heerlijk vrolijk en geweldig ventje. Ik daarentegen heb 1,5 jaar lopen klooien en na vele gesprekken met mijn huisarts ben ik er weer bovenop. Voor ons de reden om niet aan een tweede te beginnen, ook op advies van de gynaecoloog.
Het 'mooie' van pre-eclampsie is dat zodra je kind uit je lichaam is, alles weer redelijk normaal wordt. Ik heb er alleen wel psychisch veel gevolgen van ondervonden.
Het sluipt je lichaam in en ik ben blij dat ik zo goed en intensief onder controle was. Eerst bij de verloskundige, later bij 2 gynaecologen.
zondag 23 oktober 2011 om 19:41
Oh ja, mijn placenta is later onderzocht en zat vol infarcten. Het is een wonder dat onze zoon gezond is en ik er zo goed van afgekomen ben. Mijn man, familie en vrienden hebben echt doodsangsten uitgestaan. Ik hoef ook niet meer, hoe erg ik het soms ook vind.
En ja, ik ben ook nog moe. Heb weinig energie. Terwijl ik voor de zwangerschap zoveel deed, alles aankon. Ik word er soms gek van.
En ja, ik ben ook nog moe. Heb weinig energie. Terwijl ik voor de zwangerschap zoveel deed, alles aankon. Ik word er soms gek van.
zondag 23 oktober 2011 om 21:28
Wat Mjdh zegt, herken ik helemaal. Lichamelijk ging het vrij snel weer goed, alleen psychisch heb ik wel even een klap gehad. Ondanks dat ik bijna 37 weken was (dus kindje bijna voldragen) bleek zij veel kleiner te zijn dan de artsen dachten.Terwijl ik al sinds week 30 om de dag gecontroleerd werd (ctg) omdat mijn meisje niet meer bewoog. Vanaf week 34 meldde ik dat ik me niet goed voelde, ik hield zoveel vocht vast dat ik amper kon lopen of nog iets op kon pakken. De artsen zeiden dat het gewoon weg de laatste loodjes waren die zwaar vielen. Met bijna 37 weken ben ik naar het ziekenhuis gegaan, omdat ik vreselijke pijn had in mijn buik. Toen bleek dus zwangerschapsvergiftiging en helpp. Pogingen tot inleiden lukt e niet (2 x opwekgel, 1x baarmoederballon) en toen de hartslag van mijn kind erg slecht werd kreeg ik een spoedkeizersnee. Mijn baby heeft 3 weken in de couveuse gelegen, ik 8 dagen in het ziekenhuis. Na die 3 weken mocht ze mee naar huis, waar bleek dat ze een huilbaby was (huilde tussen de 8 en 14 uur per dag) en ze sliep maar zo'n 6 uur per 24 uur. Ik had geen recht meer op kraamzorg. Probeer dan maar eens te herstellen. Ik kreeg zowat een postnatale depressie, en was totaal oververmoeid.Nu, na bijna een jaar, voel ik me eindelijk weer mezelf. Ik ben dolgelukkig met mijn prachtige meisje, lichamelijk en geestelijk gaat het me prima. Maar het idee dat dit me nog eens kan overkomen, als ik kies voor een tweede kindje, belemmert me om er uberhaupt serieus over na te denken om nog eens zwanger te worden.
maandag 24 oktober 2011 om 13:42
Wat een heftige verhalen allemaal, maar heel herkenbaar.
Ik heb zelf dit jaar in april ook pre eclampsie gehad en wat na een paar weken overging in het hellp syndroom. Rond week 24 begon mijn bloeddruk al iets op te lopen. Rond week 28 ben ik met medicatie begonnen en bij week 30 + 6 werd ik opgenomen in het ziekenhuis ivm beginnende pre eclampsie. Dit ontwikkelde zich tot een ernstge pre eclampsie waardoor ik ook overgeplaatst werd naar een academisch ziekenhuis. Ik kreeg steeds meer medicatie erbij, maar de situatie werd alleen maar slechter. Ik was erg ziek, maar ervaarde dat zelf niet zo.
Bij 33 weken zijn ze begonnen met inleiden, maar dat werkte niet en bij 33 + 1 is mijn meisje via een spoedkeizersnede geboren, omdat ik toen problemen met mijn lever kreeg (de pre eclampsie was toen overgegaan in het hellp syndroom en de hartslag van mijn meisje werd te laag. Mijn meisje heeft in totaal ruim 5 weken in het ziekenhuis gelegen waarvan ruim 2 weken in de couveuse. Ze woog bij de geboorte 1559 gram. Zelf heb ik in totaal ruim 3 weken in het ziekenhuis gelegen waarvan nog 1 week na de bevalling. Paar dagen na de bevalling werd mijn bloeddruk weer erg hoog, maar met de juiste medicatie ging het snel weer beter.
Ik heb er gelukkig niets aan over gehouden. Ik vind dat ik snel weer opgeknapt ben (lichamelijk en psychisch). Ik denk er nog wel regelmatig aan, maar dat komt omdat het nog niet zolang geleden is (half jaar nu).
We willen heel graag een tweede kindje. We wachten er voorlopig nog wel mee, maar het gebeuren houdt ons niet tegen. Toch zal ik het straks, als het zover is, het heel erg spannend vinden en hopen dat het niet opnieuw gebeurd. Geluukig sta je dan onder strenge controle.
Ik heb ook vervolgonderzoek gehad en bij de een volgende zwangerschap heb ik 15 % kans om het weer te krijgen.
Binnenkort ga ik naar een themadag over pre eclampsie en hellp syndroom. Ik merk dat ik het wel fijn vind om er met andere mensen (lotgenoten) over te praten.
Ik heb zelf dit jaar in april ook pre eclampsie gehad en wat na een paar weken overging in het hellp syndroom. Rond week 24 begon mijn bloeddruk al iets op te lopen. Rond week 28 ben ik met medicatie begonnen en bij week 30 + 6 werd ik opgenomen in het ziekenhuis ivm beginnende pre eclampsie. Dit ontwikkelde zich tot een ernstge pre eclampsie waardoor ik ook overgeplaatst werd naar een academisch ziekenhuis. Ik kreeg steeds meer medicatie erbij, maar de situatie werd alleen maar slechter. Ik was erg ziek, maar ervaarde dat zelf niet zo.
Bij 33 weken zijn ze begonnen met inleiden, maar dat werkte niet en bij 33 + 1 is mijn meisje via een spoedkeizersnede geboren, omdat ik toen problemen met mijn lever kreeg (de pre eclampsie was toen overgegaan in het hellp syndroom en de hartslag van mijn meisje werd te laag. Mijn meisje heeft in totaal ruim 5 weken in het ziekenhuis gelegen waarvan ruim 2 weken in de couveuse. Ze woog bij de geboorte 1559 gram. Zelf heb ik in totaal ruim 3 weken in het ziekenhuis gelegen waarvan nog 1 week na de bevalling. Paar dagen na de bevalling werd mijn bloeddruk weer erg hoog, maar met de juiste medicatie ging het snel weer beter.
Ik heb er gelukkig niets aan over gehouden. Ik vind dat ik snel weer opgeknapt ben (lichamelijk en psychisch). Ik denk er nog wel regelmatig aan, maar dat komt omdat het nog niet zolang geleden is (half jaar nu).
We willen heel graag een tweede kindje. We wachten er voorlopig nog wel mee, maar het gebeuren houdt ons niet tegen. Toch zal ik het straks, als het zover is, het heel erg spannend vinden en hopen dat het niet opnieuw gebeurd. Geluukig sta je dan onder strenge controle.
Ik heb ook vervolgonderzoek gehad en bij de een volgende zwangerschap heb ik 15 % kans om het weer te krijgen.
Binnenkort ga ik naar een themadag over pre eclampsie en hellp syndroom. Ik merk dat ik het wel fijn vind om er met andere mensen (lotgenoten) over te praten.