Psyche
alle pijlers
POWERVROUWEN!
vrijdag 14 oktober 2011 om 20:35
Een topic voor en door vrouwen die vanuit een diep dal naar een hoge berg zijn geklommen vanuit hun eigen kracht! 
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
Iedere vrouw die zich aangesproken voelt, die zich herkent in de topictitel en een POSITIEVE bijdrage wil leveren, voor haarzelf en/of voor anderen, is welkom.
'Powerwoman' staat voor een vrouw die de moed en de kracht heeft om uit een dal te komen, ongeacht de diepte van het dal en het soort dal, met wiens hulp dan ook. Een vrouw die weet waar haar kracht ligt en die niet schroomt om die kracht in te zetten, ook al maakt ze een moeilijke tijd door. De kracht dus die getoond is ten tijde van moeilijke, pittige of eenzame tijden, maar zeker ook tijdens mooie, liefdevolle of zelf-overstijgende momenten.
Veel lieve dames hebben een powervrouw in hun leven (gehad); prachtig om te lezen. Maar wat hebben jullie zelf aan lessen eruit gehaald, wat heeft het jullie gebracht, hoe ga jij om met een moeilijke situatie, met verdriet, boosheid, etc.?
Welke associaties hebben de powervrouwen hier bij dat woord, voel jij je een powervrouw, of in hoeverre ben je zelf in je proces een powervrouw te worden? Ervaringen zijn welkom, wijsheden daarop gebaseerd ook. Steun, reacties vanuit je hart zijn welkom. Oprechtheid, vanuit je eigen beleving, de leuke en minder leuke dingen des levens, maar..... wel positief bedoelend richting anderen en het topic an sich. Deel het met ons, deel je kracht!
Dat het maar een enorm positief topic mag worden, met inspirerende teksten en mooie verhalen!
dinsdag 1 november 2011 om 22:46
Ja, jij toch nu!
En joehoe hierzo nog eentje! Maar heb even geen puf om veel te schrijven en dan reageer ik maar helemaal niet.
Was even powerLESS zeg maar. Wilde jouw postings hier nog even doorlezen nu ik ook jouw eigen topic (over re-integratie) ken, dan kan ik alles beter plaatsen. Maar had wat andere dingen aan mijn hoofd en kan dan niet heel zinnig of 'diep' praten typen.
Maar goed dat je 'm even ge-upt hebt! Want er zullen vast meer vrouwen hier zijn op het forum. En die moeten beslist niet gaan denken dat het een besloten topic is. Dus iedereen (met positieve bedoelingen): wees welkom!
En joehoe hierzo nog eentje! Maar heb even geen puf om veel te schrijven en dan reageer ik maar helemaal niet.
Was even powerLESS zeg maar. Wilde jouw postings hier nog even doorlezen nu ik ook jouw eigen topic (over re-integratie) ken, dan kan ik alles beter plaatsen. Maar had wat andere dingen aan mijn hoofd en kan dan niet heel zinnig of 'diep' praten typen.
Maar goed dat je 'm even ge-upt hebt! Want er zullen vast meer vrouwen hier zijn op het forum. En die moeten beslist niet gaan denken dat het een besloten topic is. Dus iedereen (met positieve bedoelingen): wees welkom!
dinsdag 1 november 2011 om 23:30
En ze moeten ook niet denken dat het een Moon-only-topic is...
Ik ben nog van plan een eigen topic te openen over de twijfels rond mijn SPVer. Maar het is nog zo ingewikkeld dat ik het idee had niet alle soorten reacties 'aan te kunnen'. Als je een topic opent kunnen de reacties best hard zijn in het begin.
Maar... het wordt tijd voor power.... wie wil nog ergens over schrijven?
Ik ben nog van plan een eigen topic te openen over de twijfels rond mijn SPVer. Maar het is nog zo ingewikkeld dat ik het idee had niet alle soorten reacties 'aan te kunnen'. Als je een topic opent kunnen de reacties best hard zijn in het begin.
Maar... het wordt tijd voor power.... wie wil nog ergens over schrijven?
zaterdag 5 november 2011 om 00:06
Is beslist geen Moon-only-topic hoor. En daarbij: als jij het even nodig hebt, dan moet je dat gewoon blijven doen!
Over power gesproken geschreven: dat heb ik de afgelopen dagen gehad, ondanks mijn pijn. Heb veel werk verzet én leuke dingen gedaan, ga kapot van de pijn en voel met tóch nog goed!
Ga zo wel slapen, want daar is het tijd voor. Had alleen zojuist nog geen slaap genoeg, dus ik dacht: even forummen. Maar het is rustig op 'mijn' topics, dus even gekeken waar POWERVROUWEN te vinden was.
Sammie, alles goed met jou?
Ik vroeg me trouwens ook af waar Boomschors was, zou toch nog wel goed gaan met haar?
Kalliope heb ik ook niet meer terug gezien geloof ik. En Bliksemse Bende is na de aftrap niet meer terug geweest dacht ik. Jammer is dat, die had ook steeds mooie bijdragen op 'dat andere topic'. En ik zie Phily en Ailien van de eerste pagina niet meer? Sterrenmixje en ons Noaatje? Waar is u allemaal!!
Over power gesproken geschreven: dat heb ik de afgelopen dagen gehad, ondanks mijn pijn. Heb veel werk verzet én leuke dingen gedaan, ga kapot van de pijn en voel met tóch nog goed!
Ga zo wel slapen, want daar is het tijd voor. Had alleen zojuist nog geen slaap genoeg, dus ik dacht: even forummen. Maar het is rustig op 'mijn' topics, dus even gekeken waar POWERVROUWEN te vinden was.
Sammie, alles goed met jou?
Ik vroeg me trouwens ook af waar Boomschors was, zou toch nog wel goed gaan met haar?
Kalliope heb ik ook niet meer terug gezien geloof ik. En Bliksemse Bende is na de aftrap niet meer terug geweest dacht ik. Jammer is dat, die had ook steeds mooie bijdragen op 'dat andere topic'. En ik zie Phily en Ailien van de eerste pagina niet meer? Sterrenmixje en ons Noaatje? Waar is u allemaal!!
zaterdag 5 november 2011 om 13:14
Met Noaatje gaat het goed .
Erg goed.
Ben stapje voor stapje mijn dagritme aan het opbouwen en de 3 R'en aan het toepassen.
Verder even een beetje rust gepakt van het forum, vond het
eventjes genoeg.
De laatste 2 weken kruip ik op een mooie tijd mijn bed in met mn dvdverzameling van Sex and the City en mijn beide 'mannen'.
Vandaag staat er kamer voor kamer opruimen voor zolang ik daar zin in heb' op het programma.
Een kamer is (bijna) kant en klaar nu dus op naar een volgende.. .
Ook ik vond het hier rustig, hoop niet dat het in de vergetelheid beland.. de insteek van het topic vind ik echt erg goed.
Erg goed.
Ben stapje voor stapje mijn dagritme aan het opbouwen en de 3 R'en aan het toepassen.
Verder even een beetje rust gepakt van het forum, vond het
eventjes genoeg.
De laatste 2 weken kruip ik op een mooie tijd mijn bed in met mn dvdverzameling van Sex and the City en mijn beide 'mannen'.
Vandaag staat er kamer voor kamer opruimen voor zolang ik daar zin in heb' op het programma.
Een kamer is (bijna) kant en klaar nu dus op naar een volgende.. .
Ook ik vond het hier rustig, hoop niet dat het in de vergetelheid beland.. de insteek van het topic vind ik echt erg goed.
zaterdag 5 november 2011 om 13:20
Hé daar hebben we ons Noaatje!
Wat fijn dat het goed gaat met je. Wat regelmaat en rust al niet doen he!
Dat kamer-voor-kamer-opruimen is een mooie bezigheid. En heel slim om te denken 'voor zolang je er zin in hebt'. Want vaak als je van tevoren zegt dat je 4 uur MOET opruimen, komt het er niet van. Terwijl zonder 'moet', je vaak gewoon lekker aan de gang gaat en zó 4 uur verder bent. Dat gezegd hebbende.... ik wil ook wel aan de gang.
Ben alleen niet uitgeslapen. Sliep te laat en te slecht door de drukke dag van gisteren. En vanochtend vroeg wakker door nieuwe buren die begonnen zijn met klussen. Dus ik kijk nog wel. Maar ik wens jou in ieder geval veel opruimplezier!
Wat het topic betreft: ik vond de insteek inderdaad ook goed. Maar het lijkt wel of er nu minder bijdragen zijn van mensen die ervaring hebben in powervrouw zijn, dan in het andere topic. Zou het komen omdat er misschien hier niemand is die zó in de knel zit als 'die ene'? En dat er dus weinig 'bij te dragen' valt?
Wat fijn dat het goed gaat met je. Wat regelmaat en rust al niet doen he!
Dat kamer-voor-kamer-opruimen is een mooie bezigheid. En heel slim om te denken 'voor zolang je er zin in hebt'. Want vaak als je van tevoren zegt dat je 4 uur MOET opruimen, komt het er niet van. Terwijl zonder 'moet', je vaak gewoon lekker aan de gang gaat en zó 4 uur verder bent. Dat gezegd hebbende.... ik wil ook wel aan de gang.
Ben alleen niet uitgeslapen. Sliep te laat en te slecht door de drukke dag van gisteren. En vanochtend vroeg wakker door nieuwe buren die begonnen zijn met klussen. Dus ik kijk nog wel. Maar ik wens jou in ieder geval veel opruimplezier!
Wat het topic betreft: ik vond de insteek inderdaad ook goed. Maar het lijkt wel of er nu minder bijdragen zijn van mensen die ervaring hebben in powervrouw zijn, dan in het andere topic. Zou het komen omdat er misschien hier niemand is die zó in de knel zit als 'die ene'? En dat er dus weinig 'bij te dragen' valt?
zaterdag 5 november 2011 om 13:28
quote:molly74 schreef op 05 november 2011 @ 13:20:
Hé daar hebben we ons Noaatje!
Wat fijn dat het goed gaat met je. Wat regelmaat en rust al niet doen he!
Dat kamer-voor-kamer-opruimen is een mooie bezigheid. En heel slim om te denken 'voor zolang je er zin in hebt'. Want vaak als je van tevoren zegt dat je 4 uur MOET opruimen, komt het er niet van. Terwijl zonder 'moet', je vaak gewoon lekker aan de gang gaat en zó 4 uur verder bent. Dat gezegd hebbende.... ik wil ook wel aan de gang.
Ben alleen niet uitgeslapen. Sliep te laat en te slecht door de drukke dag van gisteren. En vanochtend vroeg wakker door nieuwe buren die begonnen zijn met klussen. Dus ik kijk nog wel. Maar ik wens jou in ieder geval veel opruimplezier!
Het werkt ook erg fijn.. plus ik heb kamer voor kamer een to do-lijst gemaakt met afvinkvakjes ervoor getekend.
Soms zelfs de taken meerdere vakjes te geven om zo toch grote taken overzichtelijk te houden door de voorgang af te vinken.
Zullen we samen aan de slag, hier staat een lekker muziekje op.
Straks een sopje maken en de volgende kamer aanpakken.
quote:Wat het topic betreft: ik vond de insteek inderdaad ook goed. Maar het lijkt wel of er nu minder bijdragen zijn van mensen die ervaring hebben in powervrouw zijn, dan in het andere topic. Zou het komen omdat er misschien hier niemand is die zó in de knel zit als 'die ene'? En dat er dus weinig 'bij te dragen' valt?
Denk dat er veel uit eigen ervaring kijken naar de situatie en daar komen de wijze woorden dan vandaan.
Misschien toch onbewust bezig met het 'redden van een persoon'?
Hé daar hebben we ons Noaatje!
Wat fijn dat het goed gaat met je. Wat regelmaat en rust al niet doen he!
Dat kamer-voor-kamer-opruimen is een mooie bezigheid. En heel slim om te denken 'voor zolang je er zin in hebt'. Want vaak als je van tevoren zegt dat je 4 uur MOET opruimen, komt het er niet van. Terwijl zonder 'moet', je vaak gewoon lekker aan de gang gaat en zó 4 uur verder bent. Dat gezegd hebbende.... ik wil ook wel aan de gang.
Ben alleen niet uitgeslapen. Sliep te laat en te slecht door de drukke dag van gisteren. En vanochtend vroeg wakker door nieuwe buren die begonnen zijn met klussen. Dus ik kijk nog wel. Maar ik wens jou in ieder geval veel opruimplezier!
Het werkt ook erg fijn.. plus ik heb kamer voor kamer een to do-lijst gemaakt met afvinkvakjes ervoor getekend.
Soms zelfs de taken meerdere vakjes te geven om zo toch grote taken overzichtelijk te houden door de voorgang af te vinken.
Zullen we samen aan de slag, hier staat een lekker muziekje op.
Straks een sopje maken en de volgende kamer aanpakken.
quote:Wat het topic betreft: ik vond de insteek inderdaad ook goed. Maar het lijkt wel of er nu minder bijdragen zijn van mensen die ervaring hebben in powervrouw zijn, dan in het andere topic. Zou het komen omdat er misschien hier niemand is die zó in de knel zit als 'die ene'? En dat er dus weinig 'bij te dragen' valt?
Denk dat er veel uit eigen ervaring kijken naar de situatie en daar komen de wijze woorden dan vandaan.
Misschien toch onbewust bezig met het 'redden van een persoon'?
zaterdag 5 november 2011 om 13:37
Haha, samen tegelijk werken, goed idee. Ik ga alleen niet soppen, maar wel opruimen. Ik moet één slaapkamer nog omtoveren tot praktijkruimte. En het ligt daar vol met jeugdherinneringen en dingen van latere periodes: foto's, liefdesbrieven, kaarten, nog meer foto's, haha. Snoertjes, rommeltjes, bakjes en dingetjes.
Mooi systeem heb je. Fijn dat je er ook mee uit de voeten kunt.
Jouw laatste zin 'redden van een persoon' zou best nog eens kunnen inderdaad.
@Sandratruecolors: wat mooi zeg, 'omdat je het jezelf gewoon waard vond'! Leuk dat je schrijft hier, ga je ook meeschrijven?
Mooi systeem heb je. Fijn dat je er ook mee uit de voeten kunt.
Jouw laatste zin 'redden van een persoon' zou best nog eens kunnen inderdaad.
@Sandratruecolors: wat mooi zeg, 'omdat je het jezelf gewoon waard vond'! Leuk dat je schrijft hier, ga je ook meeschrijven?
zaterdag 5 november 2011 om 17:13
Even updaten dat ik goed bezig ben geweest na mijn laatste posting.
Heb de stofzuigerslang gerepareerd, heb een houten 'hokje' op zolder afgebroken en uit elkaar geschroefd en ik heb intensief gestofd en gedweild in dat hoekje. Ben nu aan het koken en daarna ga ik lekker in bad. Dat nu ook weer goed doorloopt, want ook dat heb ik nog even ontstopt.
Goed bezig Molly!
Heb de stofzuigerslang gerepareerd, heb een houten 'hokje' op zolder afgebroken en uit elkaar geschroefd en ik heb intensief gestofd en gedweild in dat hoekje. Ben nu aan het koken en daarna ga ik lekker in bad. Dat nu ook weer goed doorloopt, want ook dat heb ik nog even ontstopt.
Goed bezig Molly!
zondag 6 november 2011 om 10:40
leuk powervrouwen.
Ik denk dat ik mezelf nu wel zo kan noemen
Ik heb namelijk vorige week voor de eerste keer een paniekaanval gehad,en ben er zelf weer uitgekomen
omdat ik dit niet wau en anders aan de anti deprasieva moet,
en ik weet wat voor troep dit is.Ik ben trots op mezelf dat ik ondanks de stres iedere dag naar mijn vriend die in het ziekenhuis ligt geweest ben ik ben daar erg blij om ik ben trots dat ik van de week in actie gekomen ben en het verhaal.Tegen mijn baas verteld heb en ook mijn poot stijf gehouden heb .
een powervrouw is mijn ogen iemand die ook wel durft toegeven als iets moeilijk is en hulp van andren acpteerd en ook vooral een eigen mening heeft, jarenlang kon ik dit niet
nu wel
SORRY IK HEB MOEITE MET SCHRIJVEN
Ik denk dat ik mezelf nu wel zo kan noemen
Ik heb namelijk vorige week voor de eerste keer een paniekaanval gehad,en ben er zelf weer uitgekomen
omdat ik dit niet wau en anders aan de anti deprasieva moet,
en ik weet wat voor troep dit is.Ik ben trots op mezelf dat ik ondanks de stres iedere dag naar mijn vriend die in het ziekenhuis ligt geweest ben ik ben daar erg blij om ik ben trots dat ik van de week in actie gekomen ben en het verhaal.Tegen mijn baas verteld heb en ook mijn poot stijf gehouden heb .
een powervrouw is mijn ogen iemand die ook wel durft toegeven als iets moeilijk is en hulp van andren acpteerd en ook vooral een eigen mening heeft, jarenlang kon ik dit niet
nu wel
SORRY IK HEB MOEITE MET SCHRIJVEN
zondag 6 november 2011 om 13:05
Hallo Divafiary, wat leuk dat je het met ons deelt. En zeker is een powervrouw ook iemand die zijn moeilijkheden erkent en hulp zoekt. En wat goed dat jij jezelf dan hierin herkent!
Heb je al vaker een paniekaanval gehad, zonder dat je hem zelf de baas kon? Of was het überhaupt de eerste aanval? Goed dat je voor jezelf knokt in ieder geval. Vergeet ook niet zo nu en dan aan jezelf te denken, ondanks dat je vriend je aandacht nodig heeft. Beterschap voor hem en een voor jou!
Heb je al vaker een paniekaanval gehad, zonder dat je hem zelf de baas kon? Of was het überhaupt de eerste aanval? Goed dat je voor jezelf knokt in ieder geval. Vergeet ook niet zo nu en dan aan jezelf te denken, ondanks dat je vriend je aandacht nodig heeft. Beterschap voor hem en een voor jou!
woensdag 9 november 2011 om 21:36
quote:molly74 schreef op 27 oktober 2011 @ 21:46:
@Boom: morgen vier weken!!! Hoe gaat het tot nu toe? En in de nieuwe groep, of was je nog niet gestart?
Ik zag je over de tattoo van Sammie schrijven: "Balen dat het pijn deed, (maar je kan 't ook zien dat dat 't extra waardevol maakt) (ik probeer tegenwoordig alles in een positief licht te zien)"
Dat probeer ik ook altijd: ik wil vooral ook veel symboliek zien in alles. Zoals bij dit: dat het pijn doet komt omdat je situatie voor dit alles ook pijnlijk was. Uiteraard ook de plaats op je lichaam, maar dat vergeet ik nu even.
En jij had vorige week een off-day las ik (sorry dat ik dat niet gezien heb toen). Maar wat goed dat je er zo mee omgegaan bent! En hoewel er zich veel dingen opstapelden, heb je het niet op de oude manier bestreden. Goed van je!
Je schreef nog je wat dingen m.b.t. je ex en bepaalde dingen die je toen deed en voelde, wat stom was. Ik vind het mooi om te lezen dat je dergelijke ervaringen in je detoxgroep weer tegenkwam. Dit was nodig denk ik dan, om je weer je 'lesje' te laten oefenen, net zolang totdat je niet meer in diezelfde valkuilen trapt. Dus je krijgt je lessen keer op keer, steeds opnieuw, net zolang totdat je ze snapt.
Hoe gaat het verder met je deze week m.b.t. je ex (relatie jaar over), de sloten en je gevoel daarbij (wat akelig zeg, dat ie in je huis is geweest).
En wat je hier zegt "Het liefste zou ik die mensen liefdevol door elkaar willen schudden tot het kwartje valt" Dit is wat in 'ons' andere topic ook het geval was, tenminste, zo ervaar ik dat.
Hoe dan ook, precies wat je peut (tegen piet) zegt: je hebt zoveel kracht in je, alleen toen even niet. Hoop nu weer wel.
Lieve Molly en Moonlight en iedereen trouwens!
Daar ben ik weer! En inmiddels is het overmorgen al zes, jawel ZES weken. Hoe is het mogelijk!
De afgelopen weken zijn erg heftig geweest. Mijn computer ging stuk, en gelukkig zat er nog garantie op maar hij komt pas over een maand terug. Ik zit dit dus nu te typen op een ieniemienie notebookje dat ik van een vriendin kon lenen maar waar ik oh zo blij mee ben. Er zit een heel raar besturingssysteem op, Ubuntu, en ik heb me een ongeluk gezocht naar het deleteknopje maar ik kan weer online!
Ik ben inmiddels overgestapt naar de vervolggroep, en dat vond ik toch moeilijker dan ik dacht. Inmiddels heb ik de derde bijeenkomst achter de rug en ben ik vol vertrouwen in deze groep.
Ik was dus in een oude valkuil gestapt, en dat liep een beetje uit de hand, in die zin dat ik merkte dat ik een oud patroon herhaalde door verliefd te worden op de grootste zielepiet in mijn kennissenkring. Zwaar aan de drank en de drugs en nog veel meer ballast op zijn rug. Toen ik dat merkte heb ik het contact verbroken (egoistisch? wellicht, maar voortkomend uit broodnodige zelfbescherming, twee verslaafden bij elkaar is slecht nieuws) maar zat ik inmiddels wel met die gevoelens, die erg pijnlijk waren. Het was een gevecht tussen de oude Boomschors, voor wie dit normaal was, verliefd worden op en willen zorgen voor iemand die zwaar in de shit zit en die eigenlijk zichzelf zou moeten helpen, en de nieuwe Boomschors, die goed voor zichzelf moet zorgen. Oh ja, want inmiddels was ik zoveel afgevallen dat mijn BMI nog maar 16,5 was en ik de keuze kreeg tussen een zeer eiwitrijk energiedieet of vloeibaar voedsel. Ik heb gekozen voor het dieet, en ik duim dat ik aanstaande maandag genoeg ben aangekomen want anders moet ik alsnog aan het vloeibare voedsel.
Dat innerlijke gevecht maakte mij dusdanig in de war dat ik weliswaar niet ben teruggevallen in drinken of blowen maar wel drie dagen iets anders heb gebruikt en door de stad heb gezworven, op zoek naar ... geen idee naar wat. Naar hem, om te zien of hij nog leefde? Naar mezelf? Weg van iets? Daardoor viel ik weer wat meer af etc. etc.
Ik zat dus in een hele zwarte periode. Gelukkig ben ik zo dat wanneer ik de onderste tree van de ladder krijg aangereikt, ik de rest vaak wel zelf kan. Ik heb uiteindelijk hulptroepen ingeschakeld en verteld dat ik de controle kwijt was, en er kwam een vriendin langs, we hebben onze nagels gelakt en zijn naar een all-you-can-eat Japans restaurant gegaan, mijn therapeute boekte een extra lange sessie en de leiding van de vervolggroep was zo enorm steunend en lief. Ik was weer ontzettend kwaad op mezelf en ontevreden over mezelf omdat ik weliswaar niet was teruggevallen maar toch drie dagen mijn toevlucht tot een ander soort verdoving had gezocht dat ik mijn voorgenomen cadeautje voor het een maand gestopt zijn nog niet had gekocht, maar de groepsleiding vond dat dat niet zo'n ramp was en dat ik niet zo streng voor mezelf moest zijn en dat ik het toch echt verdiend had, dus dat heb ik inmiddels gekocht. En ook nog een mooie cd. Want uit dit gevecht is de nieuwe Boomschors als winnares gekomen!
Edit: Hee, is er nog een positief topic bijgekomen dan? Even zoeken. Bedoelen jullie het Yeeeehaaaa topic?
@Boom: morgen vier weken!!! Hoe gaat het tot nu toe? En in de nieuwe groep, of was je nog niet gestart?
Ik zag je over de tattoo van Sammie schrijven: "Balen dat het pijn deed, (maar je kan 't ook zien dat dat 't extra waardevol maakt) (ik probeer tegenwoordig alles in een positief licht te zien)"
Dat probeer ik ook altijd: ik wil vooral ook veel symboliek zien in alles. Zoals bij dit: dat het pijn doet komt omdat je situatie voor dit alles ook pijnlijk was. Uiteraard ook de plaats op je lichaam, maar dat vergeet ik nu even.
En jij had vorige week een off-day las ik (sorry dat ik dat niet gezien heb toen). Maar wat goed dat je er zo mee omgegaan bent! En hoewel er zich veel dingen opstapelden, heb je het niet op de oude manier bestreden. Goed van je!
Je schreef nog je wat dingen m.b.t. je ex en bepaalde dingen die je toen deed en voelde, wat stom was. Ik vind het mooi om te lezen dat je dergelijke ervaringen in je detoxgroep weer tegenkwam. Dit was nodig denk ik dan, om je weer je 'lesje' te laten oefenen, net zolang totdat je niet meer in diezelfde valkuilen trapt. Dus je krijgt je lessen keer op keer, steeds opnieuw, net zolang totdat je ze snapt.
Hoe gaat het verder met je deze week m.b.t. je ex (relatie jaar over), de sloten en je gevoel daarbij (wat akelig zeg, dat ie in je huis is geweest).
En wat je hier zegt "Het liefste zou ik die mensen liefdevol door elkaar willen schudden tot het kwartje valt" Dit is wat in 'ons' andere topic ook het geval was, tenminste, zo ervaar ik dat.
Hoe dan ook, precies wat je peut (tegen piet) zegt: je hebt zoveel kracht in je, alleen toen even niet. Hoop nu weer wel.
Lieve Molly en Moonlight en iedereen trouwens!
Daar ben ik weer! En inmiddels is het overmorgen al zes, jawel ZES weken. Hoe is het mogelijk!
De afgelopen weken zijn erg heftig geweest. Mijn computer ging stuk, en gelukkig zat er nog garantie op maar hij komt pas over een maand terug. Ik zit dit dus nu te typen op een ieniemienie notebookje dat ik van een vriendin kon lenen maar waar ik oh zo blij mee ben. Er zit een heel raar besturingssysteem op, Ubuntu, en ik heb me een ongeluk gezocht naar het deleteknopje maar ik kan weer online!
Ik ben inmiddels overgestapt naar de vervolggroep, en dat vond ik toch moeilijker dan ik dacht. Inmiddels heb ik de derde bijeenkomst achter de rug en ben ik vol vertrouwen in deze groep.
Ik was dus in een oude valkuil gestapt, en dat liep een beetje uit de hand, in die zin dat ik merkte dat ik een oud patroon herhaalde door verliefd te worden op de grootste zielepiet in mijn kennissenkring. Zwaar aan de drank en de drugs en nog veel meer ballast op zijn rug. Toen ik dat merkte heb ik het contact verbroken (egoistisch? wellicht, maar voortkomend uit broodnodige zelfbescherming, twee verslaafden bij elkaar is slecht nieuws) maar zat ik inmiddels wel met die gevoelens, die erg pijnlijk waren. Het was een gevecht tussen de oude Boomschors, voor wie dit normaal was, verliefd worden op en willen zorgen voor iemand die zwaar in de shit zit en die eigenlijk zichzelf zou moeten helpen, en de nieuwe Boomschors, die goed voor zichzelf moet zorgen. Oh ja, want inmiddels was ik zoveel afgevallen dat mijn BMI nog maar 16,5 was en ik de keuze kreeg tussen een zeer eiwitrijk energiedieet of vloeibaar voedsel. Ik heb gekozen voor het dieet, en ik duim dat ik aanstaande maandag genoeg ben aangekomen want anders moet ik alsnog aan het vloeibare voedsel.
Dat innerlijke gevecht maakte mij dusdanig in de war dat ik weliswaar niet ben teruggevallen in drinken of blowen maar wel drie dagen iets anders heb gebruikt en door de stad heb gezworven, op zoek naar ... geen idee naar wat. Naar hem, om te zien of hij nog leefde? Naar mezelf? Weg van iets? Daardoor viel ik weer wat meer af etc. etc.
Ik zat dus in een hele zwarte periode. Gelukkig ben ik zo dat wanneer ik de onderste tree van de ladder krijg aangereikt, ik de rest vaak wel zelf kan. Ik heb uiteindelijk hulptroepen ingeschakeld en verteld dat ik de controle kwijt was, en er kwam een vriendin langs, we hebben onze nagels gelakt en zijn naar een all-you-can-eat Japans restaurant gegaan, mijn therapeute boekte een extra lange sessie en de leiding van de vervolggroep was zo enorm steunend en lief. Ik was weer ontzettend kwaad op mezelf en ontevreden over mezelf omdat ik weliswaar niet was teruggevallen maar toch drie dagen mijn toevlucht tot een ander soort verdoving had gezocht dat ik mijn voorgenomen cadeautje voor het een maand gestopt zijn nog niet had gekocht, maar de groepsleiding vond dat dat niet zo'n ramp was en dat ik niet zo streng voor mezelf moest zijn en dat ik het toch echt verdiend had, dus dat heb ik inmiddels gekocht. En ook nog een mooie cd. Want uit dit gevecht is de nieuwe Boomschors als winnares gekomen!
Edit: Hee, is er nog een positief topic bijgekomen dan? Even zoeken. Bedoelen jullie het Yeeeehaaaa topic?
woensdag 9 november 2011 om 21:53
hier ook een power vrouw als ik mezelf zo mag noemen, heb zeer diepe dalen gekend en ben nu al een lange tijd stabiel....
dit allemaal met hulp van anderen maar ja het is me toch weer gelukt, in de liefde gaat het weer goed op het werk wat ik op vrijwillige basis gaat het goed, mijn sociale leven is weer goed...financieel komt het ook weer goed...het geld rolde afgelopen maand de verkeerde kant uit...ik kan hier niet dieper op ingaan op de diepe dalen en wat mij allemaal nu stabiel maakt ivm herkenbaarheid etc. maar ik lees vooral mee...
dit allemaal met hulp van anderen maar ja het is me toch weer gelukt, in de liefde gaat het weer goed op het werk wat ik op vrijwillige basis gaat het goed, mijn sociale leven is weer goed...financieel komt het ook weer goed...het geld rolde afgelopen maand de verkeerde kant uit...ik kan hier niet dieper op ingaan op de diepe dalen en wat mij allemaal nu stabiel maakt ivm herkenbaarheid etc. maar ik lees vooral mee...
dinsdag 15 november 2011 om 22:38
Ha keeponsmiling, jammer genoeg valt er niet meer veel mee te lezen (en heb ik modemproblemen, waardoor niet meer vaak op internet)! Dan klets ik zelf maar even door. Onderschat jezelf niet, ik doe ook veel dingen met hulp van anderen, maar weet je wat mijn therapeute laatst zei: "Ik ben je niet aan het helpen, dat doe je allemaal helemaal zelf. Ik laat je de dingen gewoon wat beter zien".
Ik ben blij dat de nieuwe ik de strijd gewonnen heeft, en het gaat steeds beter. Al 7 weken gestopt! En komend weekend ga ik iets doen waar ik jaren tegenop heb gezien (heb het contact met mijn ouders hersteld en ga ze komend weekend opzoeken, voor het eerst in jaren). A small step for mankind, maar een grote stap voor mij op de weg terug naar een complet leven.
Ik ben blij dat de nieuwe ik de strijd gewonnen heeft, en het gaat steeds beter. Al 7 weken gestopt! En komend weekend ga ik iets doen waar ik jaren tegenop heb gezien (heb het contact met mijn ouders hersteld en ga ze komend weekend opzoeken, voor het eerst in jaren). A small step for mankind, maar een grote stap voor mij op de weg terug naar een complet leven.
woensdag 16 november 2011 om 22:55
quote:Boomschors schreef op 15 november 2011 @ 22:38:
Ha keeponsmiling, jammer genoeg valt er niet meer veel mee te lezen (en heb ik modemproblemen, waardoor niet meer vaak op internet)! Dan klets ik zelf maar even door. Onderschat jezelf niet, ik doe ook veel dingen met hulp van anderen, maar weet je wat mijn therapeute laatst zei: "Ik ben je niet aan het helpen, dat doe je allemaal helemaal zelf. Ik laat je de dingen gewoon wat beter zien".
Ik ben blij dat de nieuwe ik de strijd gewonnen heeft, en het gaat steeds beter. Al 7 weken gestopt! En komend weekend ga ik iets doen waar ik jaren tegenop heb gezien (heb het contact met mijn ouders hersteld en ga ze komend weekend opzoeken, voor het eerst in jaren). A small step for mankind, maar een grote stap voor mij op de weg terug naar een complet leven.
Supergoed bezig, Boomschors..
Elke stap is dr eentje, weer contact opnemen met je ouders lijkt me niet niets.
En hou deze zin in je gedachten.
Ha keeponsmiling, jammer genoeg valt er niet meer veel mee te lezen (en heb ik modemproblemen, waardoor niet meer vaak op internet)! Dan klets ik zelf maar even door. Onderschat jezelf niet, ik doe ook veel dingen met hulp van anderen, maar weet je wat mijn therapeute laatst zei: "Ik ben je niet aan het helpen, dat doe je allemaal helemaal zelf. Ik laat je de dingen gewoon wat beter zien".
Ik ben blij dat de nieuwe ik de strijd gewonnen heeft, en het gaat steeds beter. Al 7 weken gestopt! En komend weekend ga ik iets doen waar ik jaren tegenop heb gezien (heb het contact met mijn ouders hersteld en ga ze komend weekend opzoeken, voor het eerst in jaren). A small step for mankind, maar een grote stap voor mij op de weg terug naar een complet leven.
Supergoed bezig, Boomschors..
Elke stap is dr eentje, weer contact opnemen met je ouders lijkt me niet niets.
En hou deze zin in je gedachten.
woensdag 16 november 2011 om 23:01
Vandaag mijn buurman weer eens gesproken en de woorden die hij zei kwamen best hard binnen.
Tis een vriendelijke man en zal het niet rot bedoeld hebben maar zo voelde het naderhand zeker wel.
Hij vond dat ik teveel inhuizig ben, contact afhou enzo..
Tsja dat is ook zo, maar ik kan dr niets mee.
Blijkbaar kwam/kom ik niet fijn op hm over, eerder heeft hij dit niet benoemd naar mij.
Na dit gezegd te hebben hebben we nog over koetjes en kalfjes gepraat.
Ook moedigde hij me juist aan om dingen buiten de deur te gaan doen, maar hoe.. wat.. waar.. hellup!
Ik weet het op het moment even niet wat dit betreft
Ik weet dat het mij heel verdrietig maakt.
Tis een vriendelijke man en zal het niet rot bedoeld hebben maar zo voelde het naderhand zeker wel.
Hij vond dat ik teveel inhuizig ben, contact afhou enzo..
Tsja dat is ook zo, maar ik kan dr niets mee.
Blijkbaar kwam/kom ik niet fijn op hm over, eerder heeft hij dit niet benoemd naar mij.
Na dit gezegd te hebben hebben we nog over koetjes en kalfjes gepraat.
Ook moedigde hij me juist aan om dingen buiten de deur te gaan doen, maar hoe.. wat.. waar.. hellup!
Ik weet het op het moment even niet wat dit betreft
Ik weet dat het mij heel verdrietig maakt.
donderdag 17 november 2011 om 11:11
Dankjewel Noa, het is inderdaad niet niks. Ben er best een beetje nerveus voor, maar vooral blij. Het contact werd jaren geleden verbroken door een ruzie tussen mijn moeder en mij, en daarna begon mijn leven uit de rails te lopen dus als we weer eens sporadisch contact hadden via de telefoon wilde ik ze daar niet mee belasten. Daardoor kon ik niet meer eerlijk zijn over mezelf en dat schiep een nog grotere afstand. Onlangs heb ik ze iets verteld over mijn leven de afgelopen jaren en ik merk dat mijn moeder ook goed nagedacht heeft over zichzelf, en gaan we het contact herstellen.
Wat rot dat je verdrietig bent na zo'n opmerking van je buurman. Komt dat omdat je eigenlijk wel meer buiten de deur zou willen doen, of omdat je je juist in je huis verstopt?
Ik heb ook zo'n periode gehad, ik trok me helemaal terug in mijn huis en wilde het liefst zo weinig mogelijk naar buiten. Achteraf gezien was ik toen al depressief maar wilde dat niet aan mezelf toegeven. Toevallig maakte een van mijn buurmannen daar toen ook een opmerking over, waarop ik boos werd. Waar bemoeide hij zich mee? Ik wiast wel dat er iets niet goed zat maar daar had niemand iets mee te maken.
Of wil je juist meer naar buiten maar weet je niet hoe? Heb je geen buurthuis in de buurt? Of een bibliotheek? In buurthuizen en bibliotheken worden zeker in de winter allerlei activiteiten georganiseerd. Gewoon wandelen is ook erg goed. Toen ik in therapie ging en naar de detoxkliniek kreeg ik het advies om elke dag te gaan wandelen, het schijnt dat als je anderhalf uur wandelt je lichaam vanzelf serotonine aan gaat maken, en bovendien is het daglicht goed voor je vitamine D. Ik heb de afgelopen maanden dus superveel gewandeld, vanwege dat advies maar ook omdat ik thuis zitten was gaan associeren met depressief zijn. Ik wist me met mezelf geen raad thuis.
Zit hier iets herkenbaars bij?
Ik heb ook heel lang contact afgehouden met mensen, en doe dat nog steeds een beetje. Eerst omdat ik er de fut niet voor had en het gevoel had dat ik niet eerlijk tegen ze kon zijn omdat mijn leven zo'n zooitje was, nu omdat ik er simpelweg niet zo'n behoefte aan heb. Ik heb een paar goeie vrienden waarmee ik wel contact heb, al die kennissen kunnen me momenteel gestolen worden. Ikzelf en mijn genezingsproces hebben momenteel veel aandacht nodig, hoe egocentrisch dat ook klinkt.
Toevallig merk ik vandaag dat ik die fase van "thuis zitten = depressief zijn" ook weer voorbij ben, gelukkig. Ik moest vanmorgen vroeg bloed laten prikken om te controleren of mijn lever alweer een beetje is opgeknapt en mijn ondergewicht geen nadelige gevolgen heeft, en het was buiten zo koud en mistig en druilerig dat ik me eigenlijk voor het eerst weer voornam om vandaag de rest van de dag lekker binnen te blijven, en ik merkte dat ik me daarop verheugde. Ik heb gisteren nieuwe warme pantoffels gekocht (heb een koud huisje), ik heb genoeg boodschappen in huis, ben een heel goed boek aan het lezen, genoeg redenen om binnen te blijven. Cd aan, beetje aanklooien met de was, beetje opruimen.
Nou, ik hoop dat je je vandaag wat beter voelt!
Wat rot dat je verdrietig bent na zo'n opmerking van je buurman. Komt dat omdat je eigenlijk wel meer buiten de deur zou willen doen, of omdat je je juist in je huis verstopt?
Ik heb ook zo'n periode gehad, ik trok me helemaal terug in mijn huis en wilde het liefst zo weinig mogelijk naar buiten. Achteraf gezien was ik toen al depressief maar wilde dat niet aan mezelf toegeven. Toevallig maakte een van mijn buurmannen daar toen ook een opmerking over, waarop ik boos werd. Waar bemoeide hij zich mee? Ik wiast wel dat er iets niet goed zat maar daar had niemand iets mee te maken.
Of wil je juist meer naar buiten maar weet je niet hoe? Heb je geen buurthuis in de buurt? Of een bibliotheek? In buurthuizen en bibliotheken worden zeker in de winter allerlei activiteiten georganiseerd. Gewoon wandelen is ook erg goed. Toen ik in therapie ging en naar de detoxkliniek kreeg ik het advies om elke dag te gaan wandelen, het schijnt dat als je anderhalf uur wandelt je lichaam vanzelf serotonine aan gaat maken, en bovendien is het daglicht goed voor je vitamine D. Ik heb de afgelopen maanden dus superveel gewandeld, vanwege dat advies maar ook omdat ik thuis zitten was gaan associeren met depressief zijn. Ik wist me met mezelf geen raad thuis.
Zit hier iets herkenbaars bij?
Ik heb ook heel lang contact afgehouden met mensen, en doe dat nog steeds een beetje. Eerst omdat ik er de fut niet voor had en het gevoel had dat ik niet eerlijk tegen ze kon zijn omdat mijn leven zo'n zooitje was, nu omdat ik er simpelweg niet zo'n behoefte aan heb. Ik heb een paar goeie vrienden waarmee ik wel contact heb, al die kennissen kunnen me momenteel gestolen worden. Ikzelf en mijn genezingsproces hebben momenteel veel aandacht nodig, hoe egocentrisch dat ook klinkt.
Toevallig merk ik vandaag dat ik die fase van "thuis zitten = depressief zijn" ook weer voorbij ben, gelukkig. Ik moest vanmorgen vroeg bloed laten prikken om te controleren of mijn lever alweer een beetje is opgeknapt en mijn ondergewicht geen nadelige gevolgen heeft, en het was buiten zo koud en mistig en druilerig dat ik me eigenlijk voor het eerst weer voornam om vandaag de rest van de dag lekker binnen te blijven, en ik merkte dat ik me daarop verheugde. Ik heb gisteren nieuwe warme pantoffels gekocht (heb een koud huisje), ik heb genoeg boodschappen in huis, ben een heel goed boek aan het lezen, genoeg redenen om binnen te blijven. Cd aan, beetje aanklooien met de was, beetje opruimen.
Nou, ik hoop dat je je vandaag wat beter voelt!
donderdag 17 november 2011 om 11:22
Ik geloof dat ik al veel te vaak in dat dal ben beland en er weer uit ben geklommen. Bijna op eigen kracht, maar ik wil ook zeker mijn fantastische forummeiden niet vergeten, die mij er ook steeds weer uit helpen.. En nu zit ik er weer in, maar ik wil niet helemaal zakken dus ik blijf nog even halverwege zitten. Dat is gemakkelijker om eruit te komen.
donderdag 17 november 2011 om 11:56
Zoebie, wat rot dat je weer in een dal zit (is daar een reden voor of is het een onbestemd terugkerend gevoel?), maar wat goed dat je zelf kan besluiten halverwege te blijven zitten. Hoe doe je dat? Als je tips hebt zou ik die graag horen, want een week of 3 geleden ging ik ook weer helemaal onderuit en kon mezelf totaal niet remmen. Dat had ik niet verwacht. Het lijkt me heel fijn om dat te kunnen. Het enige wat ik zou kunnen bedenken om het te remmen is eerder hulptroepen inschakelen.
Overigens heb ik ook veel aan dit forum, ook al ben ik er niet zo vaak en is het 'maar' een beeldscherm, er zitten wel echte mensen achter die hun ervaringen met me willen delen, dat op zich geeft al een hoop steun.
Heel veel sterkte!
Overigens heb ik ook veel aan dit forum, ook al ben ik er niet zo vaak en is het 'maar' een beeldscherm, er zitten wel echte mensen achter die hun ervaringen met me willen delen, dat op zich geeft al een hoop steun.
Heel veel sterkte!
donderdag 17 november 2011 om 12:38
Ik heb geen idee Boomschors, ik denk dat ik gewoon oersterk ben geworden door alles wat ik al heb meegemaakt.
Mijn dochtertje kreeg leukemie toen ze vier jaar was en is overleden toen ze elf was. Anderhalf jaar daarvoor verloor ik mijn vader aan kanker. 5 jaar geleden mijn zwager en jongere zusje ook. En als klap op de vuurpijl kreeg mijn man twee jaar geleden darmkanker. begin dit jaar kreeg ik posttraumatische dystrofie aan mijn rechterpols. En opeens val ik in vijf maanden tijd 21 kilo af. Nu is er bij een CT-scan van de nieren bij toeval een plek op mijn bekken ontdekt. Ze zeggen dat het een metastase is, maar ze kunnen niets vinden. En de plek blijft ook hetzelfde. Het groeit niet en veranderd niet, dus kan het geen metastase zijn, maar wat dan.... Ik zit nu in de hele medische mallemolen en allemaal met spoed.
Ik blijf optimistisch hoor. Ik voel me goed nu ik zoveel ben afgevallen, maar ik slik wel veel pijnstillers voor mijn pols en in hoeverre onderdrukt dit andere pijn?
Nou ja, dit is dus eigenlijk mijn leven in een notendop.
Mijn dochtertje kreeg leukemie toen ze vier jaar was en is overleden toen ze elf was. Anderhalf jaar daarvoor verloor ik mijn vader aan kanker. 5 jaar geleden mijn zwager en jongere zusje ook. En als klap op de vuurpijl kreeg mijn man twee jaar geleden darmkanker. begin dit jaar kreeg ik posttraumatische dystrofie aan mijn rechterpols. En opeens val ik in vijf maanden tijd 21 kilo af. Nu is er bij een CT-scan van de nieren bij toeval een plek op mijn bekken ontdekt. Ze zeggen dat het een metastase is, maar ze kunnen niets vinden. En de plek blijft ook hetzelfde. Het groeit niet en veranderd niet, dus kan het geen metastase zijn, maar wat dan.... Ik zit nu in de hele medische mallemolen en allemaal met spoed.
Ik blijf optimistisch hoor. Ik voel me goed nu ik zoveel ben afgevallen, maar ik slik wel veel pijnstillers voor mijn pols en in hoeverre onderdrukt dit andere pijn?
Nou ja, dit is dus eigenlijk mijn leven in een notendop.
donderdag 17 november 2011 om 13:48
Jeetje Zoebie.... wat heb jij veel mee moeten maken in je leven. Ik denk dat je al veel kracht van jezelf hebt gehad, van binnen, en dat dat door alles wat je hebt meegemaakt en nog steeds meemaakt alleen maar groter is geworden. Gelukkig, want ik kan me ook goed voorstellen dat mensen hiervan instorten en er niet meer uitkomen.
Ik heb even gegoogeld wat een metastase is, en ik wil je heel veel sterkte wensen in de medische mallemolen. Een poosje terug dachten doktoren dat er iets ernstigs met mij aan de hand was op medisch gebied, dat bleek uiteindelijk niet zo te zijn, maar ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt, want ik kan me nog goed herinneren hoe alle doktersafspraken die week in een stroomversnelling kwamen en ik trillend in de wachtkamer voor een echo zat.
Nogmaals heel veel sterkte en een dikke knuffel!
Ik heb even gegoogeld wat een metastase is, en ik wil je heel veel sterkte wensen in de medische mallemolen. Een poosje terug dachten doktoren dat er iets ernstigs met mij aan de hand was op medisch gebied, dat bleek uiteindelijk niet zo te zijn, maar ik kan me goed voorstellen hoe je je voelt, want ik kan me nog goed herinneren hoe alle doktersafspraken die week in een stroomversnelling kwamen en ik trillend in de wachtkamer voor een echo zat.
Nogmaals heel veel sterkte en een dikke knuffel!
donderdag 17 november 2011 om 19:26
quote:Boomschors schreef op 17 november 2011 @ 11:11:
Wat rot dat je verdrietig bent na zo'n opmerking van je buurman. Komt dat omdat je eigenlijk wel meer buiten de deur zou willen doen, of omdat je je juist in je huis verstopt?
Ik heb ook zo'n periode gehad, ik trok me helemaal terug in mijn huis en wilde het liefst zo weinig mogelijk naar buiten. Achteraf gezien was ik toen al depressief maar wilde dat niet aan mezelf toegeven. Toevallig maakte een van mijn buurmannen daar toen ook een opmerking over, waarop ik boos werd. Waar bemoeide hij zich mee? Ik wist wel dat er iets niet goed zat maar daar had niemand iets mee te maken..
Of wil je juist meer naar buiten maar weet je niet hoe? Heb je geen buurthuis in de buurt? Of een bibliotheek? In buurthuizen en bibliotheken worden zeker in de winter allerlei activiteiten georganiseerd. Gewoon wandelen is ook erg goed. Toen ik in therapie ging en naar de detoxkliniek kreeg ik het advies om elke dag te gaan wandelen, het schijnt dat als je anderhalf uur wandelt je lichaam vanzelf serotonine aan gaat maken, en bovendien is het daglicht goed voor je vitamine D. Ik heb de afgelopen maanden dus superveel gewandeld, vanwege dat advies maar ook omdat ik thuis zitten was gaan associeren met depressief zijn. Ik wist me met mezelf geen raad thuis.
Zit hier iets herkenbaars bij?
Ik heb ook heel lang contact afgehouden met mensen, en doe dat nog steeds een beetje. Eerst omdat ik er de fut niet voor had en het gevoel had dat ik niet eerlijk tegen ze kon zijn omdat mijn leven zo'n zooitje was, nu omdat ik er simpelweg niet zo'n behoefte aan heb. Ik heb een paar goeie vrienden waarmee ik wel contact heb, al die kennissen kunnen me momenteel gestolen worden. Ikzelf en mijn genezingsproces hebben momenteel veel aandacht nodig, hoe egocentrisch dat ook klinkt.
Toevallig merk ik vandaag dat ik die fase van "thuis zitten = depressief zijn" ook weer voorbij ben, gelukkig. Ik moest vanmorgen vroeg bloed laten prikken om te controleren of mijn lever alweer een beetje is opgeknapt en mijn ondergewicht geen nadelige gevolgen heeft, en het was buiten zo koud en mistig en druilerig dat ik me eigenlijk voor het eerst weer voornam om vandaag de rest van de dag lekker binnen te blijven, en ik merkte dat ik me daarop verheugde. Ik heb gisteren nieuwe warme pantoffels gekocht (heb een koud huisje), ik heb genoeg boodschappen in huis, ben een heel goed boek aan het lezen, genoeg redenen om binnen te blijven. Cd aan, beetje aanklooien met de was, beetje opruimen.
Nou, ik hoop dat je je vandaag wat beter voelt!@Boomschors:
Ik zou heel graag meer buiten de deur/met andere mensen willen ondernemen maar ben daar terughoudend in.
Heel veel situaties hebben een negatieve kant..
Voorbeeld 1): stad Almere zal ik eerder mijden omdat mijn zus daar gewoond heeft en daardoor een vervelende situatie heb meegemaakt.
Voorbeeld 2): Een vriend wil ik niet want mijn ex maakte mij heel klein.. mocht niet meer met andere mannen omgaan, naar de bibliotheek wat ik zeker 2x per week deed kon ineens niet meer, had uiteindelijk geen eigen mening meer en durfde die ook niet meer te geven.
Had hem ook altijd aan de telefoon van 's ochtends als ik wakker werd tot 's avonds laat als ik ging slapen.
Ik associeer een vriend dus met iets slechts merk ik, voor nu wil ik geen vriend maar gisteravond miste ik die stevige arm om me heen echt flink.
Ik denk eigenlijk dat ik nu een beetje dezelfde reactie heb op mijn buurman als jij toen had.
Ik weet vrij zeker dat hij het goed bedoeld.
Ik ben ook gisteravond gaan nadenken wat ik kan gaan doen om wel meer onder de mensen te komen.. dus eigenlijk het 'hoe kom ik onder de mensen' wat je schrijft.
Heb me afgevraagd wat ik leuk vind om te doen e.d. maar gisteravond lukte dat nog niet echt.
Was te verdrietig.. zat met een huilbui-brok in mijn keel misselijk te zijn achter de computer.
Ik weet dat ik qua sporten badminton, zwemmen en gewoon alledaags fietsen en wandelen best leuk vind, doe het dus eigenlijk nooit.
Met mooi weer loop ik naar het dorp hier zo'n 15 minuten vandaan om boodschappen te doen.
Andere leuke dingen vind ik shoppen, ergens wat gaan drinken, een stad/plaats bezoeken.
Dit alles is mogelijk met mn eigen vervoer, heb een auto, een fiets en mijn beide benen in handbereik. Het OV trouwens ook op 10 minuutjes afstand.
Het advies om zeker een halfuur (liefst meer) te wandelen op een dag kreeg ik begin vorig jaar ook, toen kwam ik thuis te zitten vanwege overspannen zijn.
Van het overspannen zijn ben ik in mijn eentje zonder hulp van GGZ aan het opbouwen, nu de stap naar de socialere dingen vind ik lastig.. is denk ook mijn knelpunt dat ik het prima vind om thuis te zijn en ook om alleen te zijn in de meeste gevallen.
Het is zeker herkenbaar.. vooral de dikgedrukte stukjes tekst.
Ik ga nog eens nadenken over de activiteiten buiten de deur.. woon best centraal dus er zijn vast mogelijkheden.
Vandaag voel ik me een stuk beter .
Wat rot dat je verdrietig bent na zo'n opmerking van je buurman. Komt dat omdat je eigenlijk wel meer buiten de deur zou willen doen, of omdat je je juist in je huis verstopt?
Ik heb ook zo'n periode gehad, ik trok me helemaal terug in mijn huis en wilde het liefst zo weinig mogelijk naar buiten. Achteraf gezien was ik toen al depressief maar wilde dat niet aan mezelf toegeven. Toevallig maakte een van mijn buurmannen daar toen ook een opmerking over, waarop ik boos werd. Waar bemoeide hij zich mee? Ik wist wel dat er iets niet goed zat maar daar had niemand iets mee te maken..
Of wil je juist meer naar buiten maar weet je niet hoe? Heb je geen buurthuis in de buurt? Of een bibliotheek? In buurthuizen en bibliotheken worden zeker in de winter allerlei activiteiten georganiseerd. Gewoon wandelen is ook erg goed. Toen ik in therapie ging en naar de detoxkliniek kreeg ik het advies om elke dag te gaan wandelen, het schijnt dat als je anderhalf uur wandelt je lichaam vanzelf serotonine aan gaat maken, en bovendien is het daglicht goed voor je vitamine D. Ik heb de afgelopen maanden dus superveel gewandeld, vanwege dat advies maar ook omdat ik thuis zitten was gaan associeren met depressief zijn. Ik wist me met mezelf geen raad thuis.
Zit hier iets herkenbaars bij?
Ik heb ook heel lang contact afgehouden met mensen, en doe dat nog steeds een beetje. Eerst omdat ik er de fut niet voor had en het gevoel had dat ik niet eerlijk tegen ze kon zijn omdat mijn leven zo'n zooitje was, nu omdat ik er simpelweg niet zo'n behoefte aan heb. Ik heb een paar goeie vrienden waarmee ik wel contact heb, al die kennissen kunnen me momenteel gestolen worden. Ikzelf en mijn genezingsproces hebben momenteel veel aandacht nodig, hoe egocentrisch dat ook klinkt.
Toevallig merk ik vandaag dat ik die fase van "thuis zitten = depressief zijn" ook weer voorbij ben, gelukkig. Ik moest vanmorgen vroeg bloed laten prikken om te controleren of mijn lever alweer een beetje is opgeknapt en mijn ondergewicht geen nadelige gevolgen heeft, en het was buiten zo koud en mistig en druilerig dat ik me eigenlijk voor het eerst weer voornam om vandaag de rest van de dag lekker binnen te blijven, en ik merkte dat ik me daarop verheugde. Ik heb gisteren nieuwe warme pantoffels gekocht (heb een koud huisje), ik heb genoeg boodschappen in huis, ben een heel goed boek aan het lezen, genoeg redenen om binnen te blijven. Cd aan, beetje aanklooien met de was, beetje opruimen.
Nou, ik hoop dat je je vandaag wat beter voelt!@Boomschors:
Ik zou heel graag meer buiten de deur/met andere mensen willen ondernemen maar ben daar terughoudend in.
Heel veel situaties hebben een negatieve kant..
Voorbeeld 1): stad Almere zal ik eerder mijden omdat mijn zus daar gewoond heeft en daardoor een vervelende situatie heb meegemaakt.
Voorbeeld 2): Een vriend wil ik niet want mijn ex maakte mij heel klein.. mocht niet meer met andere mannen omgaan, naar de bibliotheek wat ik zeker 2x per week deed kon ineens niet meer, had uiteindelijk geen eigen mening meer en durfde die ook niet meer te geven.
Had hem ook altijd aan de telefoon van 's ochtends als ik wakker werd tot 's avonds laat als ik ging slapen.
Ik associeer een vriend dus met iets slechts merk ik, voor nu wil ik geen vriend maar gisteravond miste ik die stevige arm om me heen echt flink.
Ik denk eigenlijk dat ik nu een beetje dezelfde reactie heb op mijn buurman als jij toen had.
Ik weet vrij zeker dat hij het goed bedoeld.
Ik ben ook gisteravond gaan nadenken wat ik kan gaan doen om wel meer onder de mensen te komen.. dus eigenlijk het 'hoe kom ik onder de mensen' wat je schrijft.
Heb me afgevraagd wat ik leuk vind om te doen e.d. maar gisteravond lukte dat nog niet echt.
Was te verdrietig.. zat met een huilbui-brok in mijn keel misselijk te zijn achter de computer.
Ik weet dat ik qua sporten badminton, zwemmen en gewoon alledaags fietsen en wandelen best leuk vind, doe het dus eigenlijk nooit.
Met mooi weer loop ik naar het dorp hier zo'n 15 minuten vandaan om boodschappen te doen.
Andere leuke dingen vind ik shoppen, ergens wat gaan drinken, een stad/plaats bezoeken.
Dit alles is mogelijk met mn eigen vervoer, heb een auto, een fiets en mijn beide benen in handbereik. Het OV trouwens ook op 10 minuutjes afstand.
Het advies om zeker een halfuur (liefst meer) te wandelen op een dag kreeg ik begin vorig jaar ook, toen kwam ik thuis te zitten vanwege overspannen zijn.
Van het overspannen zijn ben ik in mijn eentje zonder hulp van GGZ aan het opbouwen, nu de stap naar de socialere dingen vind ik lastig.. is denk ook mijn knelpunt dat ik het prima vind om thuis te zijn en ook om alleen te zijn in de meeste gevallen.
Het is zeker herkenbaar.. vooral de dikgedrukte stukjes tekst.
Ik ga nog eens nadenken over de activiteiten buiten de deur.. woon best centraal dus er zijn vast mogelijkheden.
Vandaag voel ik me een stuk beter .
