Relaties
alle pijlers
Man wilt vreemd gaan
maandag 21 november 2011 om 15:07
Ik ben 37 jaar en inmiddels 23 jaar samen met mijn man (18 jaar getrouwd)
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
Samen hebben wij 3 kinderen van 14, 12 en 11 jaar.
Een tijd geleden hebben wij een flinke dip in onze relatie gehad. Mijn man was toen vooral bezig met zijn werk en bemoeide zich weinig met de kinderen en het huishouden. In principe stond ik overal alleen voor. Best zwaar met 3 kinderen waarvan 1 ook nog een chronische ziekte heeft. Dat vergt namelijk een hoop extra aandacht,verzorging en tijd. Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Natuurlijk heb ik vele pogingen gedaan om mijn man duidelijk te maken dat ik het zo niet trok. Vooral toen we net de jongste hadden gekregen. Ik was bekaf van de nachtvoedingen, sowieso deed ik alle voedingen.Ik gaf aan dat ik graag zou willen dat hij af en toe mee zou helpen met kleine dingen in het huishouden en met de kinderen omdat ik het zwaar vond om alles alleen te doen. Helaas hielp dat niet en er veranderde dan ook niets. Op een gegeven moment vond ik het zo vanzelfsprekend om zo te leven dat ik het uiteindelijk heb op gegeven om hulp aan hem te vragen.
Hij bleef door werken, was amper thuis. Als hij thuis was, was hij vooral chagerijnig. Waarom ik niet ben weggegaan is omdat ik toch de hoop had dat het ooit beter zou worden, tot die tijd heb ik al mijn energie in mijn kinderen en alles wat daarbij komt gestoken en niet meer in ons huwelijk. Het voelde namelijk alsof ik in mijn eentje aan het vechten was en dat had totaal geen zin. Daarbij was ik ook te moe om ook daar nog eens energie in te gaan steken.
Menig maal had ik geprobeerd om een gesprek aan te gaan maar elke keer kreeg ik geen gehoor. Voor mij hield het op een gegeven moment dan ook op. De kinderen en ik, dat was mijn wereld. Ja ik hield nog wel van mijn man, dat ebt niet zomaar weg na 15 jaar maar ik zag hem verder vooral als de vader van mijn kinderen. Wij waren compleet uitelkaar gegroeid. Er was niks meer over, geen intimiteit,geen gesprekken en we deelden niks meer met elkaar.
Uiteindelijk kregen wij een flinke ruzie. Mijn man was namelijk boos op mij omdat hij de seks miste en vond dat hij tekort kwam. Razend was ik. Al die tijd had ik in mijn eentje ons gezin draaiende gehouden. Poging na poging had ik gedaan om ons huwlijk te redden,om een gesprek aan te gaan en hulp gevraagd maar er werd niets mee gedaan. En nu, nu moest ik ineens luisteren en begripvol zijn omdat hij ook gevoel had? Ik voelde mij zo ver van hem verwijderd dat seks wel het laatste was waar ik zin in had.
Aantrekkelijk vond ik hem ook niet meer. Begrijp mij niet verkeerd, mijn man ziet er best leuk uit, maar door wat er gebeurd was in die 1,5 jaar voelde ik mij fysiek niet meer tot hem aangetrokken, Ik had behoefte aan een knuffel,een goed gesprek, behoefte aan een partner die voor mij klaar stond etc niet aan seks .Deze ruzie leidde wel tot een goed gesprek en dat was dan ook een positief punt. Er werd eindelijk gesproken.
Inmiddels zijn wij een aantal maanden verder en doet mijn man zijn best om er voor ons te zijn. Daar kan ik ook geen slecht woord over zeggen. Hij helpt mee,doet weer dingen met de kinderen,als ik om hulp vraag dan helpt hij ook,hij is meer thuis en we vormen weer meer een gezin. Dat is ontzettend fijn, vooral voor de kinderen.
Er zijn nog steeda onenigheden maar dat is logisch. Als je zo ver uit elkaar bent gegroeid dan moet dat langzaamaan weer groeien. Mijn man denkt echter dat het gelijk weer als vanouds is. Hij doet zijn best en verwacht eigenlijk dat daarmee alles weer goed is. En dan bedoel ik vooral ons seksleven.Hij helpt mee in het huishouden en met de kinderen en verwacht daar als het ware seks voor terug. Want ja, zoals hij zelf zegt: ik ben toch veranderd, ik help toch mee, ik ben niet meer zo als in die 1,5 jaar? Inmiddels hebben wij echter al een hele tijd geen seks gehad omdat ik mij daar nog niet goed bij voel.
Wij waren/zijn zo uit elkaar gegroeid, dat ik het belangrijker vind om de basis eerst weer goed te krijgen. Elkaar weer vertrouwen,met elkaar praten,samen een avondje uit, samen lachen, gewoon echt dat samen gevoel terug krijgen.
Emotioneel zit dat bij mij nog niet goed. Dat komt ook omdat mijn man een aantal maanden geleden aangaf dat hij de seks die wij hadden saai vond en altijd hetzelfde. Dat we het altijd op dezelfde plek deden en nooit eens verschillende standjes probeerden. Hier had ik in al die jaren dus nog nooit iets over gehoord. Heel fijn voor je zelf vertrouwen ook. Hij mag best zeggen dat hij iets anders wil proberen maar nu was het zo tegenstrijdig. eerst zeuren over te weinig seks en daarna was ik ineens niet goed genoeg. Nou daar is mijn gevoel naar hem toe zeker niet beter van geworden. Eigenlijk dacht ik: dan maar liever niet, ik ben toch saai en niet goed genoeg. Nu laat hij dus wel continue op een vervelende manier merken dat hij zin heeft, waardoor ik juist alleen nog maar minder zin krijg. Als ik sta te koken met 3 jengelige kinderen om mij heen en ondertussen zit hij aan mijn billen dan word ik daar echt niet opgewonden van en heb ik de rest van de avond ook geen zin meer. Als ik dat uitleg wordt hij boos, want ja hij heeft zin. Dat zegt hij dan ook: maar ik heb wel zin, hoe ga je dat oplossen?
Mijn man denkt serieus dat ik opgewonden wordt zodra hij aan mij zit of meld dat hij zin heeft terwijl hij dat altijd op de meest vervelende momenten doet. Een aantal weken geleden was ik echt goed ziek, probeerd hij het weer. Hij zei: oh geeft niets dat jij ziek bent, dan doe ik het werk wel. Sorry, maar dan ben ik echt helemaal afgeknapt. Phoe en dan is het hek helemaal van de dam want dan vind hij het vervelend dat ik zeg dat ik daar op afknap. Ook wel begrijpelijk maar het is nou eenmaal zo.
Als 1 van de kinderen mij roept en ik geef ze een knufel dan roept mijn man elke keer: en wat gebeurd er als ik jou roep? Krijg ik dan ook iets? Echt verschrikkelijk! Een gewone knuffel zit er sowieso amper in want hij begint bijna altijd te plukken. Ik wil ook weleens een knuffel zonder bij bedoelingen of het gevoel te hebben dat hij meer wil. Hoe vaak ik al niet gezegd heb dat het zo voor mij niet werkt, dat ik van zulke opmerkingen en/of aanrakingen niet spontaan zin krijg kan al niet eens meer tellen. Het werkt alleen maar averechts.
Ik houd van hem, maar ik voel mij nog steeds niet tot hem aangetrokken qua seks. Een paar dagen geleden was hij wederom boos. Hij vroeg ineens hoe ik nu tegenover de seks stond. Tja, ik mis ook heus wel seks, maar ik kan mij er niet toe zetten.. Dat heb ik ook gezegd. Door de dingen die hij doet en zegt ben ik eerder nog meer afgeknapt dan ik al was. Ik zou liever eerst een leuk avondje samen hebben zodat je weer naar elkaar toe groeit. Bv als de kinderen op bed liggen eerst samen eten, daarna een filmpje kijken of zo en dan zie je wel wat er gebeurd.
Mijn man heeft die avond dus aangegeven dat hij het zo niet langer trekt en zich gefrustreerd voelt. Dat hij er zelfs weleens over nadenkt om vreemd te gaan zodat hij zijn gevoel kwijt is. Dat hij mannen die in dezelfde situatie zitten en wel vreemgaan heel goed kan begrijpen (dat heeft hij meerdere malen aangegeven) Dat hij inmiddels ook op een andere manier naar andere vrouwen kijkt dan alleen maar leuk. Dat hij de seks zo mist dat hij soms het gevoel heeft om met de eerste de beste mooie vrouw die hij tegenkomt en hem aandacht geeft mee te gaan naar huis .
Ik was echt met stomheid geslagen. Oke, ik begrijp dat hij de seks mist en dat dat frustratie met zich mee brengt. Maar waarom doet hij dan niks met de informatie die ik hem geef? Hij had het ook anders kunnen aanpakken toen ik aangaf dat het zo niet werkte. Ik begrijp dat het niet leuk is om steeds te worden afgewezen, maar hij weet waardoor dat komt.
I.p.v daar samen aan te werken begint hij over vreemdgaan. Daardoor ben ik er eigenlijk helemaal wel klaar mee. Alsof ik nu nog zin heb om ooit weer met hem seks te hebben. Dat blijft dan in mijn achterhoofd zitten.
Geen idee wat hier mee moet. Ik denk vooral aan de kinderen. Wil ik wederom blijven vechten? Kan ik een scheiding hun wel aan doen? Wil ik 15 jaar zomaar weggooien? Nee, ook niet zomaar, ik ben al heel lang aan het vechten. Echt moeilijk!
Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou het zo graag even van mij afschrijven. Bedankt voor het bieden van die mogelijkheid.
maandag 21 november 2011 om 16:49
Als iets je blokkeert seksueel, kan je ook naar een seksuoloog, daar kan je in eerste instantie helemaal zelf heen.
En als dit allemaal niets voor je is, kan je ook eens gaan denken over een open huwelijk. Dan hoeft hij jou niet te bedriegen.
Maar als ik jou verhaal zo lees is het vooral de sleur en verveling die jullie parten speelt en dat is natuurlijk met 1 gezellig etentje niet op te lossen, maar het kan wel het begin zijn.
En als dit allemaal niets voor je is, kan je ook eens gaan denken over een open huwelijk. Dan hoeft hij jou niet te bedriegen.
Maar als ik jou verhaal zo lees is het vooral de sleur en verveling die jullie parten speelt en dat is natuurlijk met 1 gezellig etentje niet op te lossen, maar het kan wel het begin zijn.
maandag 21 november 2011 om 16:49
Vrouwen, mannen en intimiteit en hoe ze er tegenover staan. Ik vind dat er best hard over TO wordt geoordeeld. Immers zij werkt ook hard voor haar gezin. Boekhouden, kind dat chronisch ziek is, ga er maar even aan staan, het valt niet mee. De meeste ouders die een chronisch ziek kind hebben, doen dat met z'n tweeën fo hebben steun aan elkaar. Zo niet dan krijg je bovenstaand verhaal.
Ga naar een relatie therapeut, ook met je man en leer met elkaar praten. Zolang jullie dat allebei niet kunnen zal er geen intimiteit zijn en dus ook geen sex. Het is een typisch standpunt van mannen dat ze de vlucht nemen omdat ze wat over hun emoties moeten vertellen bij een therapeut als het fout gaat.
IN het belang van je huwelijk, en de kinderen zou ik het hem maar voor houden. Zin maken heeft weinig nut als jezelf niet in balans bent, ontbreekt de zin naar sex ook.
Ga naar een relatie therapeut, ook met je man en leer met elkaar praten. Zolang jullie dat allebei niet kunnen zal er geen intimiteit zijn en dus ook geen sex. Het is een typisch standpunt van mannen dat ze de vlucht nemen omdat ze wat over hun emoties moeten vertellen bij een therapeut als het fout gaat.
IN het belang van je huwelijk, en de kinderen zou ik het hem maar voor houden. Zin maken heeft weinig nut als jezelf niet in balans bent, ontbreekt de zin naar sex ook.
maandag 21 november 2011 om 16:49
quote:Susan schreef op 21 november 2011 @ 16:44:
[...]
Dat zij die kinderen zelf ook wilde en dat hij hard werkt, maakt toch niet dat zij er niet van mag balen als haar man totaal niet naar zijn kinderen omkijkt?
Mijn man werkt ook hard, ons zoontje heeft autisme en ik moet veel meer regelen met instanties, veel meer gesprekken voeren, logisch, daar zul je mij ook niet horen, maar als het mijn man niets zou interesseren en alles aan mij over zou laten dan zou ik ook aan de bel trekken. Dat zou trouwens ook gelden als hij niet naar ons dochtertje om zou kijken. Niemand zegt dat die man niet hard werkt, maar hard werken is geen excuus om je helemaal niks aan je gezin gelegen te laten liggen.En de zorg voor gezin (lees 3 kinderen, druk,regelen, enz) mag niet als excuus gebruikt worden om je vent droog te zetten.
[...]
Dat zij die kinderen zelf ook wilde en dat hij hard werkt, maakt toch niet dat zij er niet van mag balen als haar man totaal niet naar zijn kinderen omkijkt?
Mijn man werkt ook hard, ons zoontje heeft autisme en ik moet veel meer regelen met instanties, veel meer gesprekken voeren, logisch, daar zul je mij ook niet horen, maar als het mijn man niets zou interesseren en alles aan mij over zou laten dan zou ik ook aan de bel trekken. Dat zou trouwens ook gelden als hij niet naar ons dochtertje om zou kijken. Niemand zegt dat die man niet hard werkt, maar hard werken is geen excuus om je helemaal niks aan je gezin gelegen te laten liggen.En de zorg voor gezin (lees 3 kinderen, druk,regelen, enz) mag niet als excuus gebruikt worden om je vent droog te zetten.
maandag 21 november 2011 om 16:50
quote:eleonora schreef op 21 november 2011 @ 16:48:
Sorry hoor maar ik zou ook geen zin hebben in seks met een man met wie ik óf zo'n beetje in onmin leef óf er ruzie mee heb. .
Nou, dat zou aan mijn eigen zin in sex liggen, denk ik.
Of gaat dat automatisch mee naar beneden?
Sorry hoor maar ik zou ook geen zin hebben in seks met een man met wie ik óf zo'n beetje in onmin leef óf er ruzie mee heb. .
Nou, dat zou aan mijn eigen zin in sex liggen, denk ik.
Of gaat dat automatisch mee naar beneden?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 21 november 2011 om 16:50
quote:carenza schreef op 21 november 2011 @ 16:45:
[...]
. . . . . . maar hij heeft haar ook eerst anderhalf jaar voor alles alleen laten opdraaien!
Ouwe koeien... niet over bezig blijven, dat is toch niet meer terug te draaien. Je leeft niet in het verleden maar in het NU. Te jong in een serieuze relatie gestapt, bovendien 3 kinderen gekregen . . . . het breekt jullie nu allebei op. Die opmerking over vreemd gaan vind ik niet terecht. Hij verwacht veel te veel, bij wijze van: ik zet één keer de vuilnis buiten en nu is alles weer koek en ei . . . .
Ik vind juist dat TO teveel verwacht. Beiden spreken hun onvrede uit, hij probeert haar tegemoet komen, maar dat zet geen zoden aan de dijk, want het is niet genoeg. En TO moet eerst helemaal tevreden zijn voor ze hem tegemoet wil komen.
Communicatie, dat is waar het aan schort. Jij doe voldoende je best om het bespreekbaar te maken, hij geeft weinig terug. Doet wel wat praktische zaken maar het gevoel blijft er achteraan hobbelen . . . .
Relatietherapie dus, en als dat niet werkt, zsm uit elkaar gaan.
Dan krijg je weer een loodzware tijd, maar je kunt het! Dan krijgen jullie allebei weer een kans op geluk! Blijf in 's hemelsnaam niet bij elkaar om de kinderen, dan blijft er helemaal niets van je over.
Heel veel sterkte!
[...]
. . . . . . maar hij heeft haar ook eerst anderhalf jaar voor alles alleen laten opdraaien!
Ouwe koeien... niet over bezig blijven, dat is toch niet meer terug te draaien. Je leeft niet in het verleden maar in het NU. Te jong in een serieuze relatie gestapt, bovendien 3 kinderen gekregen . . . . het breekt jullie nu allebei op. Die opmerking over vreemd gaan vind ik niet terecht. Hij verwacht veel te veel, bij wijze van: ik zet één keer de vuilnis buiten en nu is alles weer koek en ei . . . .
Ik vind juist dat TO teveel verwacht. Beiden spreken hun onvrede uit, hij probeert haar tegemoet komen, maar dat zet geen zoden aan de dijk, want het is niet genoeg. En TO moet eerst helemaal tevreden zijn voor ze hem tegemoet wil komen.
Communicatie, dat is waar het aan schort. Jij doe voldoende je best om het bespreekbaar te maken, hij geeft weinig terug. Doet wel wat praktische zaken maar het gevoel blijft er achteraan hobbelen . . . .
Relatietherapie dus, en als dat niet werkt, zsm uit elkaar gaan.
Dan krijg je weer een loodzware tijd, maar je kunt het! Dan krijgen jullie allebei weer een kans op geluk! Blijf in 's hemelsnaam niet bij elkaar om de kinderen, dan blijft er helemaal niets van je over.
Heel veel sterkte!
maandag 21 november 2011 om 16:52
Hoezo anderhalf jaar alleen voor alles op laten draaien? Werkt TO? Nee toch?
Dan is het toch niet meer dan logisch dat het huishouden en de opvoeding voor het grootste deel op haar schouders terecht komt? En natuurlijk mag man best eens meehelpen maar kan goed begrijpen dat na een lange dag hard werken hij daar ook even geen trek in heeft, en een rustmoment nodig heeft.
Dat heb ik nl ook als ik een volle dag gewerkt heb. Dan wil ik even rust.
Gaat de oudste naar school en de middelste een paar uur in de week naar de peuterspeelzaal? Heb je niet familie of vrienden in de buurt wonen die af en toe wat bij kunnen springen of even op willen letten zodat je ook even wat tijd voor jezelf hebt?
Of laat dat huishouden eens een dagje, laat de stofzuiger eens een keer staan als je zo moe bent. Neem eens wat tijd voor jezelf, al dan niet met je man.
Dan is het toch niet meer dan logisch dat het huishouden en de opvoeding voor het grootste deel op haar schouders terecht komt? En natuurlijk mag man best eens meehelpen maar kan goed begrijpen dat na een lange dag hard werken hij daar ook even geen trek in heeft, en een rustmoment nodig heeft.
Dat heb ik nl ook als ik een volle dag gewerkt heb. Dan wil ik even rust.
Gaat de oudste naar school en de middelste een paar uur in de week naar de peuterspeelzaal? Heb je niet familie of vrienden in de buurt wonen die af en toe wat bij kunnen springen of even op willen letten zodat je ook even wat tijd voor jezelf hebt?
Of laat dat huishouden eens een dagje, laat de stofzuiger eens een keer staan als je zo moe bent. Neem eens wat tijd voor jezelf, al dan niet met je man.
maandag 21 november 2011 om 16:52
quote:Mopsie41 schreef op 21 november 2011 @ 16:49:
En de zorg voor gezin (lees 3 kinderen, druk,regelen, enz) mag niet als excuus gebruikt worden om je vent droog te zetten.
Ik ben het met je eens dat daar aan moet worden gewerkt, maar ik erger me nogal aan de reacties in de trant van 'die arme man, hij werkt zo hard en dan komt hij thuis en dan klaagt zij ook nog eens dat hij te weinig naar zijn gezin omkijkt'. Die klacht was blijkbaar terecht. Een drukke baan ontslaat je niet van je verantwoordelijkheden naar je kinderen toe.
Dat dat geen reden is om hem nooit meer aan te raken staat daar los van.
En de zorg voor gezin (lees 3 kinderen, druk,regelen, enz) mag niet als excuus gebruikt worden om je vent droog te zetten.
Ik ben het met je eens dat daar aan moet worden gewerkt, maar ik erger me nogal aan de reacties in de trant van 'die arme man, hij werkt zo hard en dan komt hij thuis en dan klaagt zij ook nog eens dat hij te weinig naar zijn gezin omkijkt'. Die klacht was blijkbaar terecht. Een drukke baan ontslaat je niet van je verantwoordelijkheden naar je kinderen toe.
Dat dat geen reden is om hem nooit meer aan te raken staat daar los van.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 november 2011 om 16:54
quote:Beauke schreef op 21 november 2011 @ 16:52:
Hoezo anderhalf jaar alleen voor alles op laten draaien? Werkt TO? Nee toch?
Dan is het toch niet meer dan logisch dat het huishouden en de opvoeding voor het grootste deel op haar schouders terecht komt? En natuurlijk mag man best eens meehelpen maar kan goed begrijpen dat na een lange dag hard werken hij daar ook even geen trek in heeft, en een rustmoment nodig heeft.
Dat heb ik nl ook als ik een volle dag gewerkt heb. Dan wil ik even rust.
Voor het grootste deel, ja. De volledige zorg, waarbij hij zich totaal niet in zijn kinderen verdiept: no way. Dat zou voor mij ook een enorme afknapper zijn.
Hoezo anderhalf jaar alleen voor alles op laten draaien? Werkt TO? Nee toch?
Dan is het toch niet meer dan logisch dat het huishouden en de opvoeding voor het grootste deel op haar schouders terecht komt? En natuurlijk mag man best eens meehelpen maar kan goed begrijpen dat na een lange dag hard werken hij daar ook even geen trek in heeft, en een rustmoment nodig heeft.
Dat heb ik nl ook als ik een volle dag gewerkt heb. Dan wil ik even rust.
Voor het grootste deel, ja. De volledige zorg, waarbij hij zich totaal niet in zijn kinderen verdiept: no way. Dat zou voor mij ook een enorme afknapper zijn.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 november 2011 om 16:55
quote:Susan schreef op 21 november 2011 @ 16:52:
[...]
Ik ben het met je eens dat daar aan moet worden gewerkt, maar ik erger me nogal aan de reacties in de trant van 'die arme man, hij werkt zo hard en dan komt hij thuis en dan klaagt zij ook nog eens dat hij te weinig naar zijn gezin omkijkt'. Die klacht was blijkbaar terecht. Een drukke baan ontslaat je niet van je verantwoordelijkheden naar je kinderen toe.
Dat dat geen reden is om hem nooit meer aan te raken staat daar los van.En hij heeft zijn verantwoordelijkheden toch ook meer genomen, dat kwartje is bij hem wel gevallen.
[...]
Ik ben het met je eens dat daar aan moet worden gewerkt, maar ik erger me nogal aan de reacties in de trant van 'die arme man, hij werkt zo hard en dan komt hij thuis en dan klaagt zij ook nog eens dat hij te weinig naar zijn gezin omkijkt'. Die klacht was blijkbaar terecht. Een drukke baan ontslaat je niet van je verantwoordelijkheden naar je kinderen toe.
Dat dat geen reden is om hem nooit meer aan te raken staat daar los van.En hij heeft zijn verantwoordelijkheden toch ook meer genomen, dat kwartje is bij hem wel gevallen.
maandag 21 november 2011 om 16:56
quote:blijfgewoonbianca schreef op 21 november 2011 @ 16:50:
[...]
Nou, dat zou aan mijn eigen zin in sex liggen, denk ik.
Of gaat dat automatisch mee naar beneden?
Bij haar wel.
Bij mij ook. Ik wil geen seks met iemand op wie ik boos ben en in wie ik teleurgesteld ben. En hij is dat ook in haar zo te lezen. Ze zijn het in en op elkaar.
Eerst maar eens uitzoeken of ze elkaar nog wel echt aardig vinden voor er geslachtsdelen in elkaar geschoven worden.
Zin maken wordt wel erg makkelijk geroepen en is mijns inziens meer iets als de seksdrive van de een (een stuk) minder is dan die van de ander maar waarbij men wel senang is met elkaar en in de relatie. Dat is hier helemaal niet het geval zo te zien.
[...]
Nou, dat zou aan mijn eigen zin in sex liggen, denk ik.
Of gaat dat automatisch mee naar beneden?
Bij haar wel.
Bij mij ook. Ik wil geen seks met iemand op wie ik boos ben en in wie ik teleurgesteld ben. En hij is dat ook in haar zo te lezen. Ze zijn het in en op elkaar.
Eerst maar eens uitzoeken of ze elkaar nog wel echt aardig vinden voor er geslachtsdelen in elkaar geschoven worden.
Zin maken wordt wel erg makkelijk geroepen en is mijns inziens meer iets als de seksdrive van de een (een stuk) minder is dan die van de ander maar waarbij men wel senang is met elkaar en in de relatie. Dat is hier helemaal niet het geval zo te zien.
maandag 21 november 2011 om 16:57
quote:galadriel schreef op 21 november 2011 @ 16:55:
En hij heeft zijn verantwoordelijkheden toch ook meer genomen, dat kwartje is bij hem wel gevallen.Klopt. Het gaat ook om sommige reacties hier, niet om zijn houding naar zijn gezin zoals die nu is.
En hij heeft zijn verantwoordelijkheden toch ook meer genomen, dat kwartje is bij hem wel gevallen.Klopt. Het gaat ook om sommige reacties hier, niet om zijn houding naar zijn gezin zoals die nu is.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 november 2011 om 16:58
quote:Susan schreef op 21 november 2011 @ 16:54:
[...]
Voor het grootste deel, ja. De volledige zorg, waarbij hij zich totaal niet in zijn kinderen verdiept: no way. Dat zou voor mij ook een enorme afknapper zijn.
Ik lees nergens dat hij zich niet in z'n kinderen verdiept hoor? En voedingen deed ik bij mijn zoon ook bijna alleen maar zelf hoor. Wie het meest thuis is zal het moeten doen.
quote:Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Zijn allemaal dingen die ik als parttime werkende moeder vooral zelf doe hoor. En als ik volledig thuis zou zijn al helemaal.
Verder lees ik nergens dat hij helemaal niet naar z'n kinderen omkijkt.
[...]
Voor het grootste deel, ja. De volledige zorg, waarbij hij zich totaal niet in zijn kinderen verdiept: no way. Dat zou voor mij ook een enorme afknapper zijn.
Ik lees nergens dat hij zich niet in z'n kinderen verdiept hoor? En voedingen deed ik bij mijn zoon ook bijna alleen maar zelf hoor. Wie het meest thuis is zal het moeten doen.
quote:Alles deed ik in mijn eentje,de kinderen verzorgen, het huishouden,de boodschappen,de boekhouding (plus de zorgen daarvan) en de ziekenhuisbezoekjes etc. Dat heeft zo'n 1,5 jr geduurd.
Zijn allemaal dingen die ik als parttime werkende moeder vooral zelf doe hoor. En als ik volledig thuis zou zijn al helemaal.
Verder lees ik nergens dat hij helemaal niet naar z'n kinderen omkijkt.
maandag 21 november 2011 om 17:00
quote:Susan schreef op 21 november 2011 @ 16:52:
[...]
Ik ben het met je eens dat daar aan moet worden gewerkt, maar ik erger me nogal aan de reacties in de trant van 'die arme man, hij werkt zo hard en dan komt hij thuis en dan klaagt zij ook nog eens dat hij te weinig naar zijn gezin omkijkt'. Die klacht was blijkbaar terecht. Een drukke baan ontslaat je niet van je verantwoordelijkheden naar je kinderen toe. Die man zorgt er wél voor, dat er 5 bekkies te eten krijgen. 3 kinderen is een gezamelijke keus geweest (mag ik hopen) maar is ook een aanslag op deze relatie. Beide kunnen blijkbaar de druk van "het gezin" niet goed aan. Ze komen niet meer aan elkaar toe en zijn beiden boos en gefrustreerd. Ik vind alleen dat TO wel héél makkelijk alle shit bij haar man neerlegt.
Dat dat geen reden is om hem nooit meer aan te raken staat daar los van.
[...]
Ik ben het met je eens dat daar aan moet worden gewerkt, maar ik erger me nogal aan de reacties in de trant van 'die arme man, hij werkt zo hard en dan komt hij thuis en dan klaagt zij ook nog eens dat hij te weinig naar zijn gezin omkijkt'. Die klacht was blijkbaar terecht. Een drukke baan ontslaat je niet van je verantwoordelijkheden naar je kinderen toe. Die man zorgt er wél voor, dat er 5 bekkies te eten krijgen. 3 kinderen is een gezamelijke keus geweest (mag ik hopen) maar is ook een aanslag op deze relatie. Beide kunnen blijkbaar de druk van "het gezin" niet goed aan. Ze komen niet meer aan elkaar toe en zijn beiden boos en gefrustreerd. Ik vind alleen dat TO wel héél makkelijk alle shit bij haar man neerlegt.
Dat dat geen reden is om hem nooit meer aan te raken staat daar los van.
maandag 21 november 2011 om 17:05
Ze vindt hem niet meer aantrekkelijk schrijft ze en ZIJ vindt dat HIJ seks als dwangmiddel gebruikt (hij zegt: ik ben toch veranderd, ik doe toch meer met de kinderen etc en verlangt daar seks voor terug) en zij is daar (nog) niet aan toe.
Er is een heleboel stuk tussen deze mensen. Therapie lijkt me nog de allerbeste optie maar als er dan geroepen wordt dat alleen Lentebloem maar in therapie moet gaan, dan zou ik ook niet een, twee, drie een oplossing weten.
Tegen haar zin met hem naar bed gaan lijkt me in ieder geval verre van ideaal.
Er is een heleboel stuk tussen deze mensen. Therapie lijkt me nog de allerbeste optie maar als er dan geroepen wordt dat alleen Lentebloem maar in therapie moet gaan, dan zou ik ook niet een, twee, drie een oplossing weten.
Tegen haar zin met hem naar bed gaan lijkt me in ieder geval verre van ideaal.
maandag 21 november 2011 om 17:06
Er staat dat hij zich weinig met de kinderen bemoeide. Als alles reilt en zeilt dan kan ik me daar nog enigszins een beeld bij vormen, hoewel ik het dan ook vreemd vind, want het zijn wel je kinderen en ik kan me niet voorstellen dat je niet bereid bent daar energie in te investeren, maar als je kind chronisch ziek bent vind ik het echt heel opmerkelijk als je je daar weinig mee bemoeit. Het is niet de goudvis van de buren die chronisch ziek is, het is je kind.
Als het om de beperking van ons zoontje gaat vind ik het prima om het papierwerk voor instanties te regelen en alles zo in te vullen dat hij alleen nog hoeft te tekenen, om telefoontjes af te handelen en afspraken te plannen, informatie te zoeken, voor een groot deel alleen naar gesprekken te gaan (want soms moet hij er echt bij zijn), dat vind ik allemaal niet meer dan logisch gezien zijn baan, maar als ik het gevoel zou hebben dat hij zich er 'weinig mee bemoeit' dan zouden er wel alarmbellen gaan rinkelen.
Als het om de beperking van ons zoontje gaat vind ik het prima om het papierwerk voor instanties te regelen en alles zo in te vullen dat hij alleen nog hoeft te tekenen, om telefoontjes af te handelen en afspraken te plannen, informatie te zoeken, voor een groot deel alleen naar gesprekken te gaan (want soms moet hij er echt bij zijn), dat vind ik allemaal niet meer dan logisch gezien zijn baan, maar als ik het gevoel zou hebben dat hij zich er 'weinig mee bemoeit' dan zouden er wel alarmbellen gaan rinkelen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 november 2011 om 17:07
TO, jullie staan al 2 jaar droog? En jullie zijn nog geen 30???
Tijd om aan de slag te gaan. En als je het écht niet meer ziet zitten (dat klinkt hier en daar een beetje door in je post) ....zou ik scheiden. Want jullie stellen onbedoeld jullie kinderen ook bloot aan deze gefrustreerde toestand. En straks misschien aan knallende ruzies om dat je man na 2 jaar het ergens anders is gaan zoeken.
Na 2 jaar is het tijd voor actie meid, ook voor jou. Vind je je man überhaupt nog wel aantrekkelijk?
Tijd om aan de slag te gaan. En als je het écht niet meer ziet zitten (dat klinkt hier en daar een beetje door in je post) ....zou ik scheiden. Want jullie stellen onbedoeld jullie kinderen ook bloot aan deze gefrustreerde toestand. En straks misschien aan knallende ruzies om dat je man na 2 jaar het ergens anders is gaan zoeken.
Na 2 jaar is het tijd voor actie meid, ook voor jou. Vind je je man überhaupt nog wel aantrekkelijk?
maandag 21 november 2011 om 17:09
De man zorgt er voor dat er 5 bekkies te eten krijgt en TO zorgt ervoor dat er zo goed mogelijk mee om wordt gegaan. Wat is dat gezeik toch als een man de kostwinner is, dat een vrouw dan automatisch zich als een mindere moet gedragen?
Zij werkt ook net zo hard, ze heeft kinderen, ze heeft hem benaderd toen het mis ging. Dat het kwartje viel duurde te lang.En nu het kwartje gevallen is, moet alles gelijk weer goed zijn en moet ze dan maar zin maken. Zo simpel ligt dat niet,je kan al vrouw best alle zorgen op je nemen, maar bovenstaande vrouwen die hier over pochen zullen ongetwijfeld meer aan hun relatie hebben, dan zij hier heeft gehad.
Zij werkt ook net zo hard, ze heeft kinderen, ze heeft hem benaderd toen het mis ging. Dat het kwartje viel duurde te lang.En nu het kwartje gevallen is, moet alles gelijk weer goed zijn en moet ze dan maar zin maken. Zo simpel ligt dat niet,je kan al vrouw best alle zorgen op je nemen, maar bovenstaande vrouwen die hier over pochen zullen ongetwijfeld meer aan hun relatie hebben, dan zij hier heeft gehad.
maandag 21 november 2011 om 17:10
quote:eleonora schreef op 21 november 2011 @ 17:05:
Ze vindt hem niet meer aantrekkelijk schrijft ze en ZIJ vindt dat HIJ seks als dwangmiddel gebruikt (hij zegt: ik ben toch veranderd, ik doe toch meer met de kinderen etc en verlangt daar seks voor terug) en zij is daar (nog) niet aan toe.
Er is een heleboel stuk tussen deze mensen. Therapie lijkt me nog de allerbeste optie maar als er dan geroepen wordt dat alleen Lentebloem maar in therapie moet gaan, dan zou ik ook niet een, twee, drie een oplossing weten.
Tegen haar zin met hem naar bed gaan lijkt me in ieder geval verre van ideaal.
Tja, dan verschillen we van mening, maar het lijkt eerder of zij seks als dwangmiddel gebruikt. Want het begon met dat ze geen zin had omdat ze zo veel moest doen, als hij nou eens meehielp dan...
Verder praat je over hem alsof het zomaar iemand, een man, is. Maar het is haar man, met wie ze getrouwd is en wat iemand al zei niet een verkrachter.
Ze vindt hem niet meer aantrekkelijk schrijft ze en ZIJ vindt dat HIJ seks als dwangmiddel gebruikt (hij zegt: ik ben toch veranderd, ik doe toch meer met de kinderen etc en verlangt daar seks voor terug) en zij is daar (nog) niet aan toe.
Er is een heleboel stuk tussen deze mensen. Therapie lijkt me nog de allerbeste optie maar als er dan geroepen wordt dat alleen Lentebloem maar in therapie moet gaan, dan zou ik ook niet een, twee, drie een oplossing weten.
Tegen haar zin met hem naar bed gaan lijkt me in ieder geval verre van ideaal.
Tja, dan verschillen we van mening, maar het lijkt eerder of zij seks als dwangmiddel gebruikt. Want het begon met dat ze geen zin had omdat ze zo veel moest doen, als hij nou eens meehielp dan...
Verder praat je over hem alsof het zomaar iemand, een man, is. Maar het is haar man, met wie ze getrouwd is en wat iemand al zei niet een verkrachter.
maandag 21 november 2011 om 17:15
dat kan toch dogcrazy, als dat kind al bijna anderhalf is bijvoorbeeld
Lente_bloem, er is veel kapot tussen jullie waar je zo te horen niet samen uitkomt. Jij verwijt hem veel, hij denkt juist dat het probleem bij jou ligt. Relatietherapie zou jullie weer tot elkaar kunnen brengen. Maar als hij daar niet naartoe wil, is het misschien toch een aanrader om voor jezelf een therapeut te zoeken. Het is ook niet niks wat jij (jullie) op zo'n jonge leeftijd te dragen hebben, daar mag je best wat psychische ondersteuning voor zoeken.
Lente_bloem, er is veel kapot tussen jullie waar je zo te horen niet samen uitkomt. Jij verwijt hem veel, hij denkt juist dat het probleem bij jou ligt. Relatietherapie zou jullie weer tot elkaar kunnen brengen. Maar als hij daar niet naartoe wil, is het misschien toch een aanrader om voor jezelf een therapeut te zoeken. Het is ook niet niks wat jij (jullie) op zo'n jonge leeftijd te dragen hebben, daar mag je best wat psychische ondersteuning voor zoeken.
