Psyche
alle pijlers
Facebook en ongelukkig
dinsdag 27 september 2011 om 21:48
Hallo,
Ik wil even iets van mij afschrijven wat eigenlijk in meerdere pijlen thuis kan horen (digi, relaties) maar omdat ik ergens mee zit, wat met mijzelf te maken heeft, met onzekerheden, angsten en jaloezie heb ik besloten om het onder deze pijler te doen.
Ik ben een heel sociaal mens, heb heel veel vrienden en vriendinnen, een enkelen daarvan zijn echte soulmates, maar met velen heb ik een goede band. Ik heb in mijn 29 jaar op deze aardbol op veel gedaan, op verschillende plekken gewoond (verschillende landen) en heb veel familie over de hele wereld. Sinds ik 5 jaar geleden een facebook account heb aangemaakt heb ik contacten vernieuwd met vrienden en familie over de hele wereld (en heb ik nieuwe contacten gelegd en familieleden die ik eerst niet kende, leren kennen)
Afijn, ben dus heel actief op facebook, waar ik ook veel exen, ex scharrels, ex verliefdheden etc als vriendje heb. We hebben elkaar toegevoegd omdat we gemeenschappelijke vrienden hebben, op dezelfde school hebben gezeten of samen hebben gewerkt. Ik vind het wel leuk om die exen te zien in mijn lijst, ik zie ze verder als gewone vrienden waar ik ooit leuke momenten mee heb gedeeld (dit geldt overigens niet voor mijn laatste ex, die zie ik totaal niet als vriend, ik wil hem gewoon terug en zou hem eigenlijk van mijn facebook af moeten gooien voor het loslaten process, maar hij is heel zelden actief en zet niks persoonlijks op z'n FB, alleeen af en toe zakelijke dingen)
Het gaat mij nu meer om die andere jongens die ooit in mijn leven waren, ik ben vanavond tot de realisering gekomen dat zij allemaal gesetteld zijn, getrouwd, verloofd, in een serieuze relatie (sommigen met kind al) AL mijn exen zijn in een serieuze relatie (behalve mijn laatste ex, en dat weet ik niet via FB, maar van hem en van zijn vrienden) en als ik hun foto's bekijk, gewoon uit nieuwsgierigheid, vind ik het wel leuk om te zien waar zij nu zijn, maar daarna als ik mijn laptop uit doe krijg ik zo'n ongelukkig gevoel...
Ik ben nu vrijgezel, zou eigenlijk in een relatie willen zitten. Nou weet ik wel dat mensen alleen maar de leuke dingen delen, zo ook ik : als jullie nu op mijn profiel zouden kijken zouden jullie foto's zien van feestjes, uitjes, rondleidingen in mijn stad, uitgaansleven, reisjes, gewoon gekke alledaagse foto's, foto's van mijn schilderijen, statusupdates over gekke dingen die ik mee maak, leuke video's die ik deel etc..Ik krijg leuke reacties op de dingen die ik deel, van grappige comments tot pittige discussies.
Toch leef ik misschien teveel in dat virtuele wereldje, ik zou ook foto's van mij verliefd met de man van mijn leven erop willen zetten, ik zou ook "in a relationship met" geupdate willen hebben...maar dat is helaas niet zo..De meeste meiden die met mij op de middelbare school (niet in NL) hebben gezeten zijn al getrouwd (sommigen hebben kinderen) daar kijk ik dan ook naar en droom dan om ook binnenkort een bruidje te zijn, soms voel ik zelfs een jaloezie als vrienden van mijn ex opeens notificeren dat ze een relatie hebben, af en toe word ik ook wel jaloers op mensen die ik niet eens ken ! (bijv, vriendin van mij reageert op een foto van haar vrienden op hun bruiloft/vakantie etc)
en vooral als ik naar de exen kijk, dan voel ik me zo'n mislukking...waarom vond mijn eerste (toen ik 16 was) mij niet leuk genoeg? waarom was G (op mijn 23ste) toch niet over zijn ex heen, waarom liet ik P (op mijn 26ste) niet genoeg weten wat ik voor hem voelde, en hoe is het mogelijk dat de bindingsangster F (28 jaar) alleen een scharrelrelatie wilde en teveel aan het feesten was en nu down the aisle loopt?
Ik word er gewoon onzeker van... Tja, het is "stom" om in die slachtofferrol te zitten en te denken dat ze mij niet wilden, of het werkte niet tussen ons, en wel met een ander meisje....maar fact is, zij zijn nu gesetteld en ik ben alleen met mijn leuke vrijgezelle leventje die ik toch wel zat ben, nu ik bijna 30 ben. Ik krijg vaak reacties zoals "party girl", of wat doe jij veel? en full time werken en een thesis schrijven en zoveel leuke dingen ondernemen? of: hoe is het mogelijk dat jij nog single bent?
En dan denk ik bij mezelf: Mijn leven is wel leuk en rijk, maar ik deel alleen de leuke momenten en niet de onzekere momenten, zoals nu
Iemand die dit herkend op tips heeft (ja, minder gaan facebooken)? al die mensen van mijn lijst afgooien zie ik niet zo zitten (het zijn er een boel ) en ik ben ook wel een grote meid. Ik weet dat ik mijn laatste ex (en zijn vrienden misschien ook) moet verwijderen om verder te gaan, maar om nu mijn middelbare school liefdes te verwijderen vind ik wel jammer.
Ik wil even iets van mij afschrijven wat eigenlijk in meerdere pijlen thuis kan horen (digi, relaties) maar omdat ik ergens mee zit, wat met mijzelf te maken heeft, met onzekerheden, angsten en jaloezie heb ik besloten om het onder deze pijler te doen.
Ik ben een heel sociaal mens, heb heel veel vrienden en vriendinnen, een enkelen daarvan zijn echte soulmates, maar met velen heb ik een goede band. Ik heb in mijn 29 jaar op deze aardbol op veel gedaan, op verschillende plekken gewoond (verschillende landen) en heb veel familie over de hele wereld. Sinds ik 5 jaar geleden een facebook account heb aangemaakt heb ik contacten vernieuwd met vrienden en familie over de hele wereld (en heb ik nieuwe contacten gelegd en familieleden die ik eerst niet kende, leren kennen)
Afijn, ben dus heel actief op facebook, waar ik ook veel exen, ex scharrels, ex verliefdheden etc als vriendje heb. We hebben elkaar toegevoegd omdat we gemeenschappelijke vrienden hebben, op dezelfde school hebben gezeten of samen hebben gewerkt. Ik vind het wel leuk om die exen te zien in mijn lijst, ik zie ze verder als gewone vrienden waar ik ooit leuke momenten mee heb gedeeld (dit geldt overigens niet voor mijn laatste ex, die zie ik totaal niet als vriend, ik wil hem gewoon terug en zou hem eigenlijk van mijn facebook af moeten gooien voor het loslaten process, maar hij is heel zelden actief en zet niks persoonlijks op z'n FB, alleeen af en toe zakelijke dingen)
Het gaat mij nu meer om die andere jongens die ooit in mijn leven waren, ik ben vanavond tot de realisering gekomen dat zij allemaal gesetteld zijn, getrouwd, verloofd, in een serieuze relatie (sommigen met kind al) AL mijn exen zijn in een serieuze relatie (behalve mijn laatste ex, en dat weet ik niet via FB, maar van hem en van zijn vrienden) en als ik hun foto's bekijk, gewoon uit nieuwsgierigheid, vind ik het wel leuk om te zien waar zij nu zijn, maar daarna als ik mijn laptop uit doe krijg ik zo'n ongelukkig gevoel...
Ik ben nu vrijgezel, zou eigenlijk in een relatie willen zitten. Nou weet ik wel dat mensen alleen maar de leuke dingen delen, zo ook ik : als jullie nu op mijn profiel zouden kijken zouden jullie foto's zien van feestjes, uitjes, rondleidingen in mijn stad, uitgaansleven, reisjes, gewoon gekke alledaagse foto's, foto's van mijn schilderijen, statusupdates over gekke dingen die ik mee maak, leuke video's die ik deel etc..Ik krijg leuke reacties op de dingen die ik deel, van grappige comments tot pittige discussies.
Toch leef ik misschien teveel in dat virtuele wereldje, ik zou ook foto's van mij verliefd met de man van mijn leven erop willen zetten, ik zou ook "in a relationship met" geupdate willen hebben...maar dat is helaas niet zo..De meeste meiden die met mij op de middelbare school (niet in NL) hebben gezeten zijn al getrouwd (sommigen hebben kinderen) daar kijk ik dan ook naar en droom dan om ook binnenkort een bruidje te zijn, soms voel ik zelfs een jaloezie als vrienden van mijn ex opeens notificeren dat ze een relatie hebben, af en toe word ik ook wel jaloers op mensen die ik niet eens ken ! (bijv, vriendin van mij reageert op een foto van haar vrienden op hun bruiloft/vakantie etc)
en vooral als ik naar de exen kijk, dan voel ik me zo'n mislukking...waarom vond mijn eerste (toen ik 16 was) mij niet leuk genoeg? waarom was G (op mijn 23ste) toch niet over zijn ex heen, waarom liet ik P (op mijn 26ste) niet genoeg weten wat ik voor hem voelde, en hoe is het mogelijk dat de bindingsangster F (28 jaar) alleen een scharrelrelatie wilde en teveel aan het feesten was en nu down the aisle loopt?
Ik word er gewoon onzeker van... Tja, het is "stom" om in die slachtofferrol te zitten en te denken dat ze mij niet wilden, of het werkte niet tussen ons, en wel met een ander meisje....maar fact is, zij zijn nu gesetteld en ik ben alleen met mijn leuke vrijgezelle leventje die ik toch wel zat ben, nu ik bijna 30 ben. Ik krijg vaak reacties zoals "party girl", of wat doe jij veel? en full time werken en een thesis schrijven en zoveel leuke dingen ondernemen? of: hoe is het mogelijk dat jij nog single bent?
En dan denk ik bij mezelf: Mijn leven is wel leuk en rijk, maar ik deel alleen de leuke momenten en niet de onzekere momenten, zoals nu
Iemand die dit herkend op tips heeft (ja, minder gaan facebooken)? al die mensen van mijn lijst afgooien zie ik niet zo zitten (het zijn er een boel ) en ik ben ook wel een grote meid. Ik weet dat ik mijn laatste ex (en zijn vrienden misschien ook) moet verwijderen om verder te gaan, maar om nu mijn middelbare school liefdes te verwijderen vind ik wel jammer.
donderdag 29 september 2011 om 15:56
quote:brandy38 schreef op 29 september 2011 @ 14:11:
Hier ook geen FaKebook [meer].
Het boeit me totaal niet wat een verre kennis [want echte vrienden zijn het niet] voor moois in elkaar creeert. Schijnwereld, dus fake.
Een kennis van mij plaatst zelfs oude foto's (uit oude telefoon) als zijnde nieuw (helaas voor diegene herkende ik er eentje).
Hier ook geen FaKebook [meer].
Het boeit me totaal niet wat een verre kennis [want echte vrienden zijn het niet] voor moois in elkaar creeert. Schijnwereld, dus fake.
Een kennis van mij plaatst zelfs oude foto's (uit oude telefoon) als zijnde nieuw (helaas voor diegene herkende ik er eentje).
donderdag 8 december 2011 om 16:23
Heel herkenbaar Amaury!
Ik heb om exact die reden facebook gisteren verwijderd... Ik zal je vertellen: het voelt heerlijk!
Ik merkte dat ik teveel bij anderen aan het loeren was en er eigenlijk geen prettig gevoel aan overhield. Ook zat ik altijd maar naar exen te loeren, of iemand die ik leuk vind (om vervolgens te constateren wat hij allemaal tegen andere vrouwen zegt op Facebook). Misschien triest om het je allemaal aan te trekken, maar als je er gevoelig voor bent denk ik dat je er beter aan doet om er gewoon mee te kappen.
Ik heb voor mezelf de leuke dingen tegenover de negatieve gezet en kwam tot de conclusie dat ik er meer negatieve gevoelens aan overhoud dan positieve. Dat zei me genoeg...
Ik heb om exact die reden facebook gisteren verwijderd... Ik zal je vertellen: het voelt heerlijk!
Ik merkte dat ik teveel bij anderen aan het loeren was en er eigenlijk geen prettig gevoel aan overhield. Ook zat ik altijd maar naar exen te loeren, of iemand die ik leuk vind (om vervolgens te constateren wat hij allemaal tegen andere vrouwen zegt op Facebook). Misschien triest om het je allemaal aan te trekken, maar als je er gevoelig voor bent denk ik dat je er beter aan doet om er gewoon mee te kappen.
Ik heb voor mezelf de leuke dingen tegenover de negatieve gezet en kwam tot de conclusie dat ik er meer negatieve gevoelens aan overhoud dan positieve. Dat zei me genoeg...
donderdag 8 december 2011 om 18:17
Ik vond dat bloggen op Hyves nou juist wel leuk. Dat voegde soms wel iets toe, als mensen leuk kunnen schrijven. Op FB zijn het alleen maar foto's van mensen op feestjes of de updates: "nu lekker het terras met Piet, Jan en Klaas". Alsof mij dat wat interesseert, en het kan soms hard aankomen als jij toevallig een eenzaam weekend hebt en het LIJKT alsof iedereen allerlei leuke dingen aan het doen is. Soms is iets niet weten beter dan het wel weten.
Ook mbt vroegere klasgenootjes: dat zie ik ook wel..soms zaten er best sullige meiden bij maar die hebben nu allemaal een happy family, kindertjes etc. En ik zit alleen, het lijkt wel alsnof ik de enige ben die de boot gemist heeft. Zo voel ik dat normaliter helemaal niet, maar soms als ik op FB zit wel.
Ook blijf je soms langer hangen in verbroken relaties door die sites. Mijn lange relatie is 10 jaar geleden uitgegaan, het was uit, hij belde niet meer en ik ook niet, ik had verdriet maar na een tijdje was het over. Nu kun je te pas en te onpas kijken op iemand's mediasite, je ziet dat iemand vrolijk verder gaat, ziet inderdaad opmerkingen naar andere vrouwen etc. Je kunt iemand wel verwijderen, maar soms kun je dat toch nog zien. En blokkeren staat weer zo treurig.
En wat betreft die verre contacten: leuk hoor, om 1x heen en weer te mailen over hoe en wat, maar mijn ervaring is dat je ze daarna ook vaak niet meer spreekt.
Ik denk dat social media de mens uiteindelijk juist eenzamer maken. We weten te veel van elkaar en het lijkt alsof anderen een veel leuker leven hebben dan jij. Dat dat niet zo is kan wel zijn, maar het voelt vaak toch wel zo.
Ook mbt vroegere klasgenootjes: dat zie ik ook wel..soms zaten er best sullige meiden bij maar die hebben nu allemaal een happy family, kindertjes etc. En ik zit alleen, het lijkt wel alsnof ik de enige ben die de boot gemist heeft. Zo voel ik dat normaliter helemaal niet, maar soms als ik op FB zit wel.
Ook blijf je soms langer hangen in verbroken relaties door die sites. Mijn lange relatie is 10 jaar geleden uitgegaan, het was uit, hij belde niet meer en ik ook niet, ik had verdriet maar na een tijdje was het over. Nu kun je te pas en te onpas kijken op iemand's mediasite, je ziet dat iemand vrolijk verder gaat, ziet inderdaad opmerkingen naar andere vrouwen etc. Je kunt iemand wel verwijderen, maar soms kun je dat toch nog zien. En blokkeren staat weer zo treurig.
En wat betreft die verre contacten: leuk hoor, om 1x heen en weer te mailen over hoe en wat, maar mijn ervaring is dat je ze daarna ook vaak niet meer spreekt.
Ik denk dat social media de mens uiteindelijk juist eenzamer maken. We weten te veel van elkaar en het lijkt alsof anderen een veel leuker leven hebben dan jij. Dat dat niet zo is kan wel zijn, maar het voelt vaak toch wel zo.
donderdag 8 december 2011 om 21:22
Check topic: Facebook verwijderd.
Die heb ik pas geplaatst en daar staan ook veel reacties.
Ik ben nu een paar dagen Facebook-vrij en het voelt als een soort opluchting!
Lees het artikel dat in mij topic door iemand geplaatst is. Daar staat in dat je van Facebook 'infobesitas' krijgt. Vond het wel een goeie, teveel informatie! (om gek van te worden!)
Die heb ik pas geplaatst en daar staan ook veel reacties.
Ik ben nu een paar dagen Facebook-vrij en het voelt als een soort opluchting!
Lees het artikel dat in mij topic door iemand geplaatst is. Daar staat in dat je van Facebook 'infobesitas' krijgt. Vond het wel een goeie, teveel informatie! (om gek van te worden!)
Alles weten maakt niet gelukkig...
vrijdag 9 december 2011 om 07:52
vrijdag 9 december 2011 om 17:12
quote:amaury schreef op 27 september 2011 @ 21:48:
en vooral als ik naar de exen kijk, dan voel ik me zo'n mislukking...waarom vond mijn eerste (toen ik 16 was) mij niet leuk genoeg? waarom was G (op mijn 23ste) toch niet over zijn ex heen, waarom liet ik P (op mijn 26ste) niet genoeg weten wat ik voor hem voelde, en hoe is het mogelijk dat de bindingsangster F (28 jaar) alleen een scharrelrelatie wilde en teveel aan het feesten was en nu down the aisle loopt?Ik word er gewoon onzeker van... Tja, het is "stom" om in die slachtofferrol te zitten en te denken dat ze mij niet wilden, of het werkte niet tussen ons, en wel met een ander meisje....maar fact is, zij zijn nu gesetteld en ik ben alleen met mijn leuke vrijgezelle leventje die ik toch wel zat ben, nu ik bijna 30 ben. Ik krijg vaak reacties zoals "party girl", of wat doe jij veel? en full time werken en een thesis schrijven en zoveel leuke dingen ondernemen? of: hoe is het mogelijk dat jij nog single bent?En dan denk ik bij mezelf: Mijn leven is wel leuk en rijk, maar ik deel alleen de leuke momenten en niet de onzekere momenten, zoals nu
Ik zeg: tel je zegeningen! Je bent weliswaar weer single, MAAR hebt verder toch een prima leven. Tuurlijk zou het leuker zijn met een partner, maar wie weet hoeveel stelletjes nog bij elkaar zijn, maar eigenlijk ook niet
. Je hebt een rijk sociaal leven, veel vrienden, genoeg te doen. Tsja alleen die vriend ontbreekt.
Voor mij wel herkenbaar met het verschil dat ik tot mijn 30ste nooit een serieuze relatie heb gehad (ja alleen kalverliefdes op de middelbare school). En iedereen maar zeggen: "wat jammer dat je nog single bent." "Onbegrijpelijk ook." Goed bedoeld, maar iets waar ik niks aan heb.
Ik zag ook allemaal mensen om me heen samenwonen, trouwen en kinderen krijgen. Iedereen gaat met zijn/haar partner op vakantie en ik niet. Maar ik maak ieder jaar een verre reis, kan doen en laten wat ik (thuis) wil, heb geen gezeik met een partner die niet begrijpt dat ik bijv. iedere maand schoenen 'moet' kopen enz. enz.
En toch mis ik ook wel een vriend die een arm om mijn schouder legt als ik me niet zo prettig voel, baal ik dat het soms ook best eenzaam is. Maar als ik daar te veel stil bij blijf staan, word ik doodongelukkig.
En wanneer het bij een vriendin uitraakt en zij redelijk snel weer een nieuwe vlam heeft, denk ik vaak licht verbitterd: wanneer is het nu mijn tijd? Ik ben al bijna 30 jaar fulltime single? Maar ja helaas komt het leven zoals het komt....
En of FB trek ik me er weinig van aan dat anderen al partners hebben, getrouwd zijn en/of kinderen hebben. Leuk voor hen (oprecht!), maar ik kan wel slecht tegen geklaag over bijv. kinderen. ("pietje slaapt zo slecht de laatste tijd") Dan denk ik: zij hebben tenminste een kind; ik (nog) niet. Ik ben nog maar 30, maar zou graag kinderen willen en de tijd tikt door. Dat maakt mij juist verdrietig. (Maar daar is wel een escape: alleenstaand moederschap. Al sta ik nog niet te trappelen...)
Lang verhaal, maar samenvatting: tel je zegeningen (ook tov. stelletjes)!
en vooral als ik naar de exen kijk, dan voel ik me zo'n mislukking...waarom vond mijn eerste (toen ik 16 was) mij niet leuk genoeg? waarom was G (op mijn 23ste) toch niet over zijn ex heen, waarom liet ik P (op mijn 26ste) niet genoeg weten wat ik voor hem voelde, en hoe is het mogelijk dat de bindingsangster F (28 jaar) alleen een scharrelrelatie wilde en teveel aan het feesten was en nu down the aisle loopt?Ik word er gewoon onzeker van... Tja, het is "stom" om in die slachtofferrol te zitten en te denken dat ze mij niet wilden, of het werkte niet tussen ons, en wel met een ander meisje....maar fact is, zij zijn nu gesetteld en ik ben alleen met mijn leuke vrijgezelle leventje die ik toch wel zat ben, nu ik bijna 30 ben. Ik krijg vaak reacties zoals "party girl", of wat doe jij veel? en full time werken en een thesis schrijven en zoveel leuke dingen ondernemen? of: hoe is het mogelijk dat jij nog single bent?En dan denk ik bij mezelf: Mijn leven is wel leuk en rijk, maar ik deel alleen de leuke momenten en niet de onzekere momenten, zoals nu
Ik zeg: tel je zegeningen! Je bent weliswaar weer single, MAAR hebt verder toch een prima leven. Tuurlijk zou het leuker zijn met een partner, maar wie weet hoeveel stelletjes nog bij elkaar zijn, maar eigenlijk ook niet
. Je hebt een rijk sociaal leven, veel vrienden, genoeg te doen. Tsja alleen die vriend ontbreekt.Voor mij wel herkenbaar met het verschil dat ik tot mijn 30ste nooit een serieuze relatie heb gehad (ja alleen kalverliefdes op de middelbare school). En iedereen maar zeggen: "wat jammer dat je nog single bent." "Onbegrijpelijk ook." Goed bedoeld, maar iets waar ik niks aan heb.
Ik zag ook allemaal mensen om me heen samenwonen, trouwen en kinderen krijgen. Iedereen gaat met zijn/haar partner op vakantie en ik niet. Maar ik maak ieder jaar een verre reis, kan doen en laten wat ik (thuis) wil, heb geen gezeik met een partner die niet begrijpt dat ik bijv. iedere maand schoenen 'moet' kopen enz. enz.
En toch mis ik ook wel een vriend die een arm om mijn schouder legt als ik me niet zo prettig voel, baal ik dat het soms ook best eenzaam is. Maar als ik daar te veel stil bij blijf staan, word ik doodongelukkig.
En wanneer het bij een vriendin uitraakt en zij redelijk snel weer een nieuwe vlam heeft, denk ik vaak licht verbitterd: wanneer is het nu mijn tijd? Ik ben al bijna 30 jaar fulltime single? Maar ja helaas komt het leven zoals het komt....
En of FB trek ik me er weinig van aan dat anderen al partners hebben, getrouwd zijn en/of kinderen hebben. Leuk voor hen (oprecht!), maar ik kan wel slecht tegen geklaag over bijv. kinderen. ("pietje slaapt zo slecht de laatste tijd") Dan denk ik: zij hebben tenminste een kind; ik (nog) niet. Ik ben nog maar 30, maar zou graag kinderen willen en de tijd tikt door. Dat maakt mij juist verdrietig. (Maar daar is wel een escape: alleenstaand moederschap. Al sta ik nog niet te trappelen...)
Lang verhaal, maar samenvatting: tel je zegeningen (ook tov. stelletjes)!
vrijdag 9 december 2011 om 18:49
Doe niets en heb niets met Facebook, hyves etc en ik snap eerlijk gezegd de lol er niet van. Zal wel ouderwets zijn maar als ik iemand wil spreken dan doe ik dat liever per telefoon of in real life ipv achter de computer zgn te socializen met vrienden. Vind het jammer dat het zo'n groot onderdeel is van de maatschappij, kinderen zitten ook teveel met de snufferd achter de computer ipv lekker buiten te spelen.
