Psyche
alle pijlers
hoe vriend steunen , tips welkom
maandag 12 december 2011 om 15:23
hallo
Sinds juni heb ik een relatie met vriend. Gaat allemaal helemaal goed tussen ons, Hebben het meer dan leuk, praten over van alles, van gevoelens tot algemenere dingen.
Nu is zijn vader 3 weken geleden overleden. Ik ken hem niet in die zin dat ik hem 6 dagen voor zijn overlijden voor het eerst heb ontmoet en hij lag toen al op zijn sterfbed en was niet meer goed aanspreekbaar, Ik heb nog wel het een en ander tegen hem gezegt maar was geen gesprek meer mogelijk.
Ik ben direct na het overlijden op de trein gestapt en gebleven tot de dag na de begrafenis. Hem gesteund, dingen helpen regelen, nou ja ik was er gewoon.
Nu is hij ruim een week weer aan het werk. (hij is overigens enige kind) en hij heeft het moeilijk. Wil het ene plekje geven en van het kut gevoel af. Heel begrijpelijk denk ik want wie wil zich nou kut voelen maar niet realistisch naar mijn mening, het kost tijd.....
Ik wil hem zo graag steunen, hem helpen er door heen te komen.
Maar voel mij zo vaak machteloos en nutteloos. Ik ken hem niet dus over hem praten komt van zijn kant, geen gemeenschappelijke herrinneringen.
Hij voelt zich zo leeg en alleen! Zijn moeder leeft nog maar is zwaar dement. Heeft het allemaal dan ook niet bweust meegekregen dat haar man is overleden. Ze is overal wel bij geweest maar is ze allang weer vergeten.
Bij haar kan hij dus ook niet terecht.
Iemand ervaring hoe je iemand het beste kunt steunen?
We wonen ruim 200 km bijelkaar vandaan dus zien elkaar alleen in weekenden en momenteel regelmatig een weekend niet ivm werk van hem.
Naar hem toe gaan is lastig momenteel, Ik heb geen auto en ga dus met de trein wat met mijn hond niet wil.
Hond kan nu ff niet naar ex want krijgt binnen nu en aantal weken een kindje, dus logisch en terecht.
Ik mis dus vooral ook het fysieke er voor hem zijn.........een arm om hem heen een knuffel, samen huilen , weet ik veel.
Dus lees graag , oke vreemde zin, ervaringen, hoe het beste te reageren en misschien tipt die ik over het hoofd zie.
Sinds juni heb ik een relatie met vriend. Gaat allemaal helemaal goed tussen ons, Hebben het meer dan leuk, praten over van alles, van gevoelens tot algemenere dingen.
Nu is zijn vader 3 weken geleden overleden. Ik ken hem niet in die zin dat ik hem 6 dagen voor zijn overlijden voor het eerst heb ontmoet en hij lag toen al op zijn sterfbed en was niet meer goed aanspreekbaar, Ik heb nog wel het een en ander tegen hem gezegt maar was geen gesprek meer mogelijk.
Ik ben direct na het overlijden op de trein gestapt en gebleven tot de dag na de begrafenis. Hem gesteund, dingen helpen regelen, nou ja ik was er gewoon.
Nu is hij ruim een week weer aan het werk. (hij is overigens enige kind) en hij heeft het moeilijk. Wil het ene plekje geven en van het kut gevoel af. Heel begrijpelijk denk ik want wie wil zich nou kut voelen maar niet realistisch naar mijn mening, het kost tijd.....
Ik wil hem zo graag steunen, hem helpen er door heen te komen.
Maar voel mij zo vaak machteloos en nutteloos. Ik ken hem niet dus over hem praten komt van zijn kant, geen gemeenschappelijke herrinneringen.
Hij voelt zich zo leeg en alleen! Zijn moeder leeft nog maar is zwaar dement. Heeft het allemaal dan ook niet bweust meegekregen dat haar man is overleden. Ze is overal wel bij geweest maar is ze allang weer vergeten.
Bij haar kan hij dus ook niet terecht.
Iemand ervaring hoe je iemand het beste kunt steunen?
We wonen ruim 200 km bijelkaar vandaan dus zien elkaar alleen in weekenden en momenteel regelmatig een weekend niet ivm werk van hem.
Naar hem toe gaan is lastig momenteel, Ik heb geen auto en ga dus met de trein wat met mijn hond niet wil.
Hond kan nu ff niet naar ex want krijgt binnen nu en aantal weken een kindje, dus logisch en terecht.
Ik mis dus vooral ook het fysieke er voor hem zijn.........een arm om hem heen een knuffel, samen huilen , weet ik veel.
Dus lees graag , oke vreemde zin, ervaringen, hoe het beste te reageren en misschien tipt die ik over het hoofd zie.
maandag 12 december 2011 om 15:47
Geef hem de ruimte. Laat hem weten dat je er voor hem bent en dat hij je kan vertellen over zijn vader (en moeder), als hij dat wil.
Als beide ouders wegvallen en je bent enigst kind, dan valt een deel van je geschiedenis weg. Hij zou het jou kunnen vertellen aan de hand van oude fotoboeken, wanneer hij het daar aan toe heeft.
Laat hem weten dat je aan hem denkt en graag bij hem was geweest. Geef hem het initiatief. En steun hem waar mogelijk bij de praktische zaken. Die zullen ook wel op hem neerkomen als zijn moeder dement is.
Een rouwende heeft tijd nodig. En feitelijk beide ouders kwijt zijn is heel ingrijpend.
Sterkte.
Als beide ouders wegvallen en je bent enigst kind, dan valt een deel van je geschiedenis weg. Hij zou het jou kunnen vertellen aan de hand van oude fotoboeken, wanneer hij het daar aan toe heeft.
Laat hem weten dat je aan hem denkt en graag bij hem was geweest. Geef hem het initiatief. En steun hem waar mogelijk bij de praktische zaken. Die zullen ook wel op hem neerkomen als zijn moeder dement is.
Een rouwende heeft tijd nodig. En feitelijk beide ouders kwijt zijn is heel ingrijpend.
Sterkte.
maandag 12 december 2011 om 15:49
He, wat een rotte situatie voor je vriend, maar ook voor jou!
Heb je al gevraagd wat je vriend graag voor een steun wil van jou? Ik zou, juist als je elkaar niet zo vaak en makkelijk kunt zien, extra aandacht geven in de zin van minstens één keer in de week een lieve kaart (ja, gewoon per snailmail ) en kun je misschien een ander oppasadres regelen voor je hond, waardoor je wat makkelijker weg kunt?
Heb je al gevraagd wat je vriend graag voor een steun wil van jou? Ik zou, juist als je elkaar niet zo vaak en makkelijk kunt zien, extra aandacht geven in de zin van minstens één keer in de week een lieve kaart (ja, gewoon per snailmail ) en kun je misschien een ander oppasadres regelen voor je hond, waardoor je wat makkelijker weg kunt?
maandag 12 december 2011 om 15:53
Je reageert altijd goed, als je het met liefdevolle aandacht doet. Je kunt niet echt iets over het hoofd zien, je kunt alleen doen wat voor jou het beste voelt. En het maakt niets uit dat je geen gedeelde herinneringen hebt, als hij maar zijn herinneringen kan vertellen. Het gaat met rouwverwerking niet om de juiste woorden, daden, manieren. Het gaat om de ruimte die je iemand geeft en hij zich kan uiten (de veiligheid van die vrije ruimte) op de manier die bij hem past.
Ik wens jou ook veel sterkte, en probeer vooral jezelf te blijven en vanuit jezelf te steunen. Je hoeft niet het verdriet te voelen die je vriend voelt, hij heeft ook veel meer aan warmte en geborgenheid.
Ik wens jou ook veel sterkte, en probeer vooral jezelf te blijven en vanuit jezelf te steunen. Je hoeft niet het verdriet te voelen die je vriend voelt, hij heeft ook veel meer aan warmte en geborgenheid.
maandag 12 december 2011 om 17:01
dank jullie voord e reacties
helaas is oppas voor hond niet te regelen, al geprobeerd natuurlijk, maar kan niet met katten en al de mensen om mij heen hebben katten.helaas.
Ik geef hem ook ruimte, hij mag zijn zoals hij zich voelt,
Hij heeft niet heel veel behoefte aan iets ondernemen, wel ff naar de stad of boswandeling maar verder niet.
Laatst voorgesteld naar zijn favo band te gaan, maar kon hij niet aan, en dus niet gegaan, wat priam was, want was bedoeld als afleiding en niet iets wat hij moest doen.
Verder bel ik hem veel, stuur ecards, maar idd een ouderwetse per post kan ook heel fijn zijn.
Ik heb ook gewoon geen ervaring, en ja daar heb ik mazzel mee , ben ik mij zeer van bewust. Maar maakt het ook wat lastiger, doe het nu maar op gevoel en vraag he regelmatig wat hij nodig heeft......
Is dat ruimte dan krijgt hij ruimte, enz enz
helaas is oppas voor hond niet te regelen, al geprobeerd natuurlijk, maar kan niet met katten en al de mensen om mij heen hebben katten.helaas.
Ik geef hem ook ruimte, hij mag zijn zoals hij zich voelt,
Hij heeft niet heel veel behoefte aan iets ondernemen, wel ff naar de stad of boswandeling maar verder niet.
Laatst voorgesteld naar zijn favo band te gaan, maar kon hij niet aan, en dus niet gegaan, wat priam was, want was bedoeld als afleiding en niet iets wat hij moest doen.
Verder bel ik hem veel, stuur ecards, maar idd een ouderwetse per post kan ook heel fijn zijn.
Ik heb ook gewoon geen ervaring, en ja daar heb ik mazzel mee , ben ik mij zeer van bewust. Maar maakt het ook wat lastiger, doe het nu maar op gevoel en vraag he regelmatig wat hij nodig heeft......
Is dat ruimte dan krijgt hij ruimte, enz enz
maandag 12 december 2011 om 17:04
quote:Twinkle1001 schreef op 12 december 2011 @ 16:23:
Ja, wat Nouschi zegt.
Regel wat voor je hond zodat je wat vaker de trein kunt pakken. Je vriend lijkt me even belangrijker nu.
Als je er in deze heftige en donkere periode in z'n leven niet voor 'm kan zijn, wanneer dan wel?
Beetje kort door de bocht. Ik heb gewoon geen adres, Dichtsbijzijnde asiel zt 30 km verderop en daar heb ik simpleweg geen geld voor. Heb bijstand en volg 3 dagen therapie in de week.
Hond is tijdelijk, Over maandje kan ze wel weer naar ex, maar nu, terecht, ff niet.
Hij geeft zelf trouwens aan dat hij niet wil dat ik therapie mis, is belangrijk, vind hij,
Ik ook maar hij is voor mij nu belangrijker maar hij wil het gewoon niet.
Ja, wat Nouschi zegt.
Regel wat voor je hond zodat je wat vaker de trein kunt pakken. Je vriend lijkt me even belangrijker nu.
Als je er in deze heftige en donkere periode in z'n leven niet voor 'm kan zijn, wanneer dan wel?
Beetje kort door de bocht. Ik heb gewoon geen adres, Dichtsbijzijnde asiel zt 30 km verderop en daar heb ik simpleweg geen geld voor. Heb bijstand en volg 3 dagen therapie in de week.
Hond is tijdelijk, Over maandje kan ze wel weer naar ex, maar nu, terecht, ff niet.
Hij geeft zelf trouwens aan dat hij niet wil dat ik therapie mis, is belangrijk, vind hij,
Ik ook maar hij is voor mij nu belangrijker maar hij wil het gewoon niet.
maandag 12 december 2011 om 17:14
quote:benmamma schreef op 12 december 2011 @ 17:01:
helaas is oppas voor hond niet te regelen, al geprobeerd natuurlijk, maar kan niet met katten en al de mensen om mij heen hebben katten.helaas.
Je vader gaat maar 1x keer dood. Dit is daarom een periode in z'n leven die hij helaas nooit zal vergeten, ook niet hoe hij zich gevoeld heeft.. en ook de eventuele steun niet die hem er al dan niet doorheen gesleept heeft. Dat zijn vriendin er niet kon zijn vanwege geen oppas voor haar hond.. is iets wat voor altijd bij die herinnering zal horen. Zijn eventuele verbazing hierover komt pas achteraf, als hij zich op eigen kracht weer beter is gaan voelen. Ik spreek helaas uit ervaring.
Maar goed, het is niet anders. Soms gaan de dingen gewoon zo.
Jij vroeg tips. Voilà.
helaas is oppas voor hond niet te regelen, al geprobeerd natuurlijk, maar kan niet met katten en al de mensen om mij heen hebben katten.helaas.
Je vader gaat maar 1x keer dood. Dit is daarom een periode in z'n leven die hij helaas nooit zal vergeten, ook niet hoe hij zich gevoeld heeft.. en ook de eventuele steun niet die hem er al dan niet doorheen gesleept heeft. Dat zijn vriendin er niet kon zijn vanwege geen oppas voor haar hond.. is iets wat voor altijd bij die herinnering zal horen. Zijn eventuele verbazing hierover komt pas achteraf, als hij zich op eigen kracht weer beter is gaan voelen. Ik spreek helaas uit ervaring.
Maar goed, het is niet anders. Soms gaan de dingen gewoon zo.
Jij vroeg tips. Voilà.
maandag 12 december 2011 om 19:17
quote:Twinkle1001 schreef op 12 december 2011 @ 17:14:
[...]
Je vader gaat maar 1x keer dood. Dit is daarom een periode in z'n leven die hij helaas nooit zal vergeten, ook niet hoe hij zich gevoeld heeft.. en ook de eventuele steun niet die hem er al dan niet doorheen gesleept heeft. Dat zijn vriendin er niet kon zijn vanwege geen oppas voor haar hond.. is iets wat voor altijd bij die herinnering zal horen. Zijn eventuele verbazing hierover komt pas achteraf, als hij zich op eigen kracht weer beter is gaan voelen. Ik spreek helaas uit ervaring.
Maar goed, het is niet anders. Soms gaan de dingen gewoon zo.
Jij vroeg tips. Voilà.
Ik begrijp dat er lijfelijk voor hem zijn absoluut prettiger voor hem zou zijn en dat hebben we ook meerdere malen besproken.
Ik dat ik mij daar schuldig over voel en dat ik ECHT graag bij hem wil zijn. Hij weet van mij dat ik liever bij hem ben dan 200 km bij hem vandaan.
Maar dat ik helaas niet zoveel bij hem ben als dat ik zou willen betekent niet dat ik hem dus helemaal niet steun.
Ik bel hem dagelijks, soms meerdere keren,ik stuur ecards, spreken elkaar op msn,
Ik vind het ook verschil maken of iemand uit laksheid niet komt of geen moeite doet of dat het nu ff niet anders is.
Ik heb ook een kind waar ik er ook voor moet zijn en die wel naar school moet.
Maar ik ben mijzelf nu aan het verantwoorden/verdedigen en eigenlijk heb ik daar geen zin in.
Ik begrijp dat je uit eigen ervaring spreekt en je steun gemist hebt! Dat vind ik oprecht erg vervelend voor je
Sterkte met jouw verlies en hoe je nu verder moet!
[...]
Je vader gaat maar 1x keer dood. Dit is daarom een periode in z'n leven die hij helaas nooit zal vergeten, ook niet hoe hij zich gevoeld heeft.. en ook de eventuele steun niet die hem er al dan niet doorheen gesleept heeft. Dat zijn vriendin er niet kon zijn vanwege geen oppas voor haar hond.. is iets wat voor altijd bij die herinnering zal horen. Zijn eventuele verbazing hierover komt pas achteraf, als hij zich op eigen kracht weer beter is gaan voelen. Ik spreek helaas uit ervaring.
Maar goed, het is niet anders. Soms gaan de dingen gewoon zo.
Jij vroeg tips. Voilà.
Ik begrijp dat er lijfelijk voor hem zijn absoluut prettiger voor hem zou zijn en dat hebben we ook meerdere malen besproken.
Ik dat ik mij daar schuldig over voel en dat ik ECHT graag bij hem wil zijn. Hij weet van mij dat ik liever bij hem ben dan 200 km bij hem vandaan.
Maar dat ik helaas niet zoveel bij hem ben als dat ik zou willen betekent niet dat ik hem dus helemaal niet steun.
Ik bel hem dagelijks, soms meerdere keren,ik stuur ecards, spreken elkaar op msn,
Ik vind het ook verschil maken of iemand uit laksheid niet komt of geen moeite doet of dat het nu ff niet anders is.
Ik heb ook een kind waar ik er ook voor moet zijn en die wel naar school moet.
Maar ik ben mijzelf nu aan het verantwoorden/verdedigen en eigenlijk heb ik daar geen zin in.
Ik begrijp dat je uit eigen ervaring spreekt en je steun gemist hebt! Dat vind ik oprecht erg vervelend voor je
Sterkte met jouw verlies en hoe je nu verder moet!
maandag 12 december 2011 om 20:03
quote:benmamma schreef op 12 december 2011 @ 19:17:
Ik bel hem dagelijks, soms meerdere keren,ik stuur ecards, spreken elkaar op msn,
Ik vind het ook verschil maken of iemand uit laksheid niet komt of geen moeite doet of dat het nu ff niet anders is.
Ik heb ook een kind waar ik er ook voor moet zijn en die wel naar school moet.
Maar ik ben mijzelf nu aan het verantwoorden/verdedigen en eigenlijk heb ik daar geen zin in.
Maar maar maar maar.. JIJ vroeg toch tips?
Magoed. Je kind had je niet vermeld. Je had 't alleen over je hond.
Een kind verandert 't verhaal natuurlijk.
Nou, misschien dat je nog bruikbare tips krijgt, maar zoals je 't vertelt doe je het al helemaal super. Mooi toch?
Ik bel hem dagelijks, soms meerdere keren,ik stuur ecards, spreken elkaar op msn,
Ik vind het ook verschil maken of iemand uit laksheid niet komt of geen moeite doet of dat het nu ff niet anders is.
Ik heb ook een kind waar ik er ook voor moet zijn en die wel naar school moet.
Maar ik ben mijzelf nu aan het verantwoorden/verdedigen en eigenlijk heb ik daar geen zin in.
Maar maar maar maar.. JIJ vroeg toch tips?
Magoed. Je kind had je niet vermeld. Je had 't alleen over je hond.
Een kind verandert 't verhaal natuurlijk.
Nou, misschien dat je nog bruikbare tips krijgt, maar zoals je 't vertelt doe je het al helemaal super. Mooi toch?
maandag 12 december 2011 om 20:58
quote:Twinkle1001 schreef op 12 december 2011 @ 20:03:
[...]
Maar maar maar maar.. JIJ vroeg toch tips?
Magoed. Je kind had je niet vermeld. Je had 't alleen over je hond.
Een kind verandert 't verhaal natuurlijk.
Nou, misschien dat je nog bruikbare tips krijgt, maar zoals je 't vertelt doe je het al helemaal super. Mooi toch?
Nou super wil ik niet zeggen en met inzet is niks mis naar mijn idee maar daarom kan ik nog wel dingen fout doen?
En misschien dat mensen met ervaring, jij dus ook, je gemis enz, kan mij wel helpen.
Dus ik lees en luister daar wel degelijk naar, wil echt het beste voor vriend.
[...]
Maar maar maar maar.. JIJ vroeg toch tips?
Magoed. Je kind had je niet vermeld. Je had 't alleen over je hond.
Een kind verandert 't verhaal natuurlijk.
Nou, misschien dat je nog bruikbare tips krijgt, maar zoals je 't vertelt doe je het al helemaal super. Mooi toch?
Nou super wil ik niet zeggen en met inzet is niks mis naar mijn idee maar daarom kan ik nog wel dingen fout doen?
En misschien dat mensen met ervaring, jij dus ook, je gemis enz, kan mij wel helpen.
Dus ik lees en luister daar wel degelijk naar, wil echt het beste voor vriend.
