Kinderen
alle pijlers
In de war?
maandag 19 december 2011 om 12:02
Oke ik heb mezelf gisteren gedwongen het op te schrijven want ik loop hier al maanden tegenaan.
Ik schaam me er ontzettend voor en zal het proberen zo goed mogelijik uit te leggen.
Ik ben 4 maanden geleden gevallen van een zoontje, ik heb een hele zware tijd gehad. Wou de baby niet zien, raakte in paniek van de baby, durfde niet meer naar buiten want dan zou de baby dood gaan, ik durfde de baby niet te laten slapen want dan zou die doodgaan, ik lag de hele nacht naar de ademhaling te luisteren want dan kon ik hem nog wel redden. Ik sliep dus behoorlijk weinig. Mijn zoontje heeft een hele lange tijd in het ziekenhuis gelegen, ik vond het wel lekker rustig. Begrijp me niet verkeerd want ik hou heel veel van hem! Maar die zorgen breekte me op. Hij lag aan de ademhalingsmonitor en ik wist dus dat hij gewoon kon slapen want dan ging hij niet dood. Toen hij weer thuis was, legde ik hem in mn slaapkamer mt de deur dicht en zat ik uren op ed bank, verstijfd van angst. Hij sliep veel, ik keerde me van hem af.
Toen ging het een tijd beter, ik dacht: zolang je er bent geniet ik van je, maar het ging weer mis met hem ( hij is ziek, maar amper ernstig te noemen hoor, opnamens waren voor medicijnen afstemmen )
Ik raakte weer in paniek, want ik kon dit niet.
Toen ging de paniek weg, en voelde ik niks meer, ik kon alleen mar huilen en niks doen, ik deed t huishouden wel, maar het koste zoveel moeite, ik sliep bijna de hele dag, want dan was het snel over.
Ik ben nu best in de war, kan wel voor mn zoontje zorgen maar heb geen flauw idee hoe oud ik ben, geen idee als je vraagt wanneer mn zoontje geboren is. Welke dag is het? Geen idee.
Ze belde laatst voor de babybox van de prenetal, hoe me kindje heette ( geen idee) wanneer die geboren was( geen idee) ], dus best logisch dat ik die box niet op kan halen want ze geloofde er vast geen fuck van dat ik echt een kindje had.
Ik kan een hoop goed praten door mn humor want door grapjes denken mensen dat je het niet meent.
Mijn man werkt hele lange dagen, hij merkt niet dat het niet goed gaat. Ik kan heel goed doen alsof alles goed gaat.
Ik weet niet wat ik moet doen? Word ik gek? Of hoort dit zo na een bevalling?
Ik zorg heel goed voor mn zoontje, doe elke dag in bad, schone kleertjes, genoeg voeding, kook elke dag de flesjes uit. Knuffel en speel veel. Maar alles gaat automatisch, ik voel niks kan alleen huilen.
Ik schrijf dit nu ook op omdat ik binnenkort moet werken, werk in de zorg maar kan alleen maar huilen als ik er aan denk. Heb een hele verantwoordelijke baan in de zorg, er zijn dus mensen afhankelijk van me, en ik weet geeneens 2 dezelfde sokken bij elkaar te zoeken. Ik ga ontslag nemen want ik moet thuis blijven, ik kan niet werken. Maar ik heb nog wel een maand dat ik wel moet werken, en die maand... ik kan alleen maar trillen als ik er aan denk.. Wat moet ik doen? Ik kan niet meer..
Het voelt alsof ik een hele grote rugzak met stenen op mn rug draag vol angst, en ik telkens krommer ga lopen.
Beetje warrig verhaal, maar hoop dat jullie je niet storen aan het gebrek aan interpunctie, en normale zinnen want voel me een beetje in de war.
Nu nog op verzenden drukken.. brr
Ik schaam me er ontzettend voor en zal het proberen zo goed mogelijik uit te leggen.
Ik ben 4 maanden geleden gevallen van een zoontje, ik heb een hele zware tijd gehad. Wou de baby niet zien, raakte in paniek van de baby, durfde niet meer naar buiten want dan zou de baby dood gaan, ik durfde de baby niet te laten slapen want dan zou die doodgaan, ik lag de hele nacht naar de ademhaling te luisteren want dan kon ik hem nog wel redden. Ik sliep dus behoorlijk weinig. Mijn zoontje heeft een hele lange tijd in het ziekenhuis gelegen, ik vond het wel lekker rustig. Begrijp me niet verkeerd want ik hou heel veel van hem! Maar die zorgen breekte me op. Hij lag aan de ademhalingsmonitor en ik wist dus dat hij gewoon kon slapen want dan ging hij niet dood. Toen hij weer thuis was, legde ik hem in mn slaapkamer mt de deur dicht en zat ik uren op ed bank, verstijfd van angst. Hij sliep veel, ik keerde me van hem af.
Toen ging het een tijd beter, ik dacht: zolang je er bent geniet ik van je, maar het ging weer mis met hem ( hij is ziek, maar amper ernstig te noemen hoor, opnamens waren voor medicijnen afstemmen )
Ik raakte weer in paniek, want ik kon dit niet.
Toen ging de paniek weg, en voelde ik niks meer, ik kon alleen mar huilen en niks doen, ik deed t huishouden wel, maar het koste zoveel moeite, ik sliep bijna de hele dag, want dan was het snel over.
Ik ben nu best in de war, kan wel voor mn zoontje zorgen maar heb geen flauw idee hoe oud ik ben, geen idee als je vraagt wanneer mn zoontje geboren is. Welke dag is het? Geen idee.
Ze belde laatst voor de babybox van de prenetal, hoe me kindje heette ( geen idee) wanneer die geboren was( geen idee) ], dus best logisch dat ik die box niet op kan halen want ze geloofde er vast geen fuck van dat ik echt een kindje had.
Ik kan een hoop goed praten door mn humor want door grapjes denken mensen dat je het niet meent.
Mijn man werkt hele lange dagen, hij merkt niet dat het niet goed gaat. Ik kan heel goed doen alsof alles goed gaat.
Ik weet niet wat ik moet doen? Word ik gek? Of hoort dit zo na een bevalling?
Ik zorg heel goed voor mn zoontje, doe elke dag in bad, schone kleertjes, genoeg voeding, kook elke dag de flesjes uit. Knuffel en speel veel. Maar alles gaat automatisch, ik voel niks kan alleen huilen.
Ik schrijf dit nu ook op omdat ik binnenkort moet werken, werk in de zorg maar kan alleen maar huilen als ik er aan denk. Heb een hele verantwoordelijke baan in de zorg, er zijn dus mensen afhankelijk van me, en ik weet geeneens 2 dezelfde sokken bij elkaar te zoeken. Ik ga ontslag nemen want ik moet thuis blijven, ik kan niet werken. Maar ik heb nog wel een maand dat ik wel moet werken, en die maand... ik kan alleen maar trillen als ik er aan denk.. Wat moet ik doen? Ik kan niet meer..
Het voelt alsof ik een hele grote rugzak met stenen op mn rug draag vol angst, en ik telkens krommer ga lopen.
Beetje warrig verhaal, maar hoop dat jullie je niet storen aan het gebrek aan interpunctie, en normale zinnen want voel me een beetje in de war.
Nu nog op verzenden drukken.. brr
anoniem_143473 wijzigde dit bericht op 19-12-2011 12:04
Reden: rare zin
Reden: rare zin
% gewijzigd
maandag 19 december 2011 om 12:07
maandag 19 december 2011 om 12:07
maandag 19 december 2011 om 12:09
Ga naar huisarts inderdaad!
Je klinkt compleet overdonderd en in de war inderdaad.
Mijn zus had het ook bij haar eerste, dat ze af en toe niet op de naam van der kind kon komen. Helemaal ondersteboven van het krijgen van een kind.
Zoek wel hulp!!
sterkte...
Je klinkt compleet overdonderd en in de war inderdaad.
Mijn zus had het ook bij haar eerste, dat ze af en toe niet op de naam van der kind kon komen. Helemaal ondersteboven van het krijgen van een kind.
Zoek wel hulp!!
sterkte...
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
maandag 19 december 2011 om 12:09
quote:flowerbombje schreef op 19 december 2011 @ 12:07:
Bel alsjeblieft de huisarts, maak een afspraak en vraag om hulp. Dit klinkt heel erg serieus. Iets wat je niet zomaar moet negeren.
Sterkte
@ Kier: Is normaal reageren voor jou ook een optie? In sommige gevallen kunnen de problemen inderdaad zo ernstig zijn dat je dit niet meer weet.Is het voor jou een optie om in overweging te nemen dat mijn opmerking wel serieus is?
Bel alsjeblieft de huisarts, maak een afspraak en vraag om hulp. Dit klinkt heel erg serieus. Iets wat je niet zomaar moet negeren.
Sterkte
@ Kier: Is normaal reageren voor jou ook een optie? In sommige gevallen kunnen de problemen inderdaad zo ernstig zijn dat je dit niet meer weet.Is het voor jou een optie om in overweging te nemen dat mijn opmerking wel serieus is?
maandag 19 december 2011 om 12:13
bedankt vooor t lezen, ik moet nu weer huilen, het valt idd zwaar. Ben ook door de pil heen zwanger geraakt, miss heeft dt er ook mee te maken. Ik moet dus de drempel over om hulp te zoeken.. ik wil niet dat ze denken dat ik gek bem, want zo voel ik me dus wel :S ik voel me alsof ik gestoord ben, en ben zo bang dart ze mn kindje afnemen als ze merken dat ik gek ben :S
maandag 19 december 2011 om 12:13
Hoi Anoniememama,
Wat goed dat je het in ieder geval hier hebt opgeschreven, dat is een eerste stap. Vertel het inderdaad aan je man, en ga naar de huisarts met je verhaal, je bent echt niet de enige, of de eerste die in de war is na een bevalling. Heb je al wel andere mensen in vertrouwen genomen hierover? Doen hoor, je hoeft het niet alleen te doen. Sterkte!
Wat goed dat je het in ieder geval hier hebt opgeschreven, dat is een eerste stap. Vertel het inderdaad aan je man, en ga naar de huisarts met je verhaal, je bent echt niet de enige, of de eerste die in de war is na een bevalling. Heb je al wel andere mensen in vertrouwen genomen hierover? Doen hoor, je hoeft het niet alleen te doen. Sterkte!
maandag 19 december 2011 om 12:15
quote:anoniememama schreef op 19 december 2011 @ 12:13:
bedankt vooor t lezen, ik moet nu weer huilen, het valt idd zwaar. Ben ook door de pil heen zwanger geraakt, miss heeft dt er ook mee te maken. Ik moet dus de drempel over om hulp te zoeken.. ik wil niet dat ze denken dat ik gek bem, want zo voel ik me dus wel :S ik voel me alsof ik gestoord ben, en ben zo bang dart ze mn kindje afnemen als ze merken dat ik gek ben :S
En hoe functioneer je buiten je baby om?
Heb je werk? Hoe is je contact met je vrienden, familie, collega's?
Heb je vriendinnen, of een moeder waar je je verhaal kwijt kunt?
En jouw man, waarom zou je het hem niet kunnen vertellen?
bedankt vooor t lezen, ik moet nu weer huilen, het valt idd zwaar. Ben ook door de pil heen zwanger geraakt, miss heeft dt er ook mee te maken. Ik moet dus de drempel over om hulp te zoeken.. ik wil niet dat ze denken dat ik gek bem, want zo voel ik me dus wel :S ik voel me alsof ik gestoord ben, en ben zo bang dart ze mn kindje afnemen als ze merken dat ik gek ben :S
En hoe functioneer je buiten je baby om?
Heb je werk? Hoe is je contact met je vrienden, familie, collega's?
Heb je vriendinnen, of een moeder waar je je verhaal kwijt kunt?
En jouw man, waarom zou je het hem niet kunnen vertellen?
maandag 19 december 2011 om 12:16
Je kindje weghalen doen ze (Jeugdzorg) niet zomaar. Daar gaat een lang traject aan vooraf, dus maak je daar niet druk om. Laat het je er niet van weerhouden om hulp te zoeken. Je bent echt niet de eerste moeder die even de weg kwijt is na haar bevalling. Blijf er niet alleen mee rondlopen, je hoeft je hier niet voor te schamen.
maandag 19 december 2011 om 12:16
Ik begrijp de drempel die je moet nemen om naar de huisarts te stappen, maar voor jou en je kleine ljjkt me dat wel heel goed. Is het een idee het door jou hier geschreven verhaal uit te printen en aan de huisarts te geven? Dan kan hij dat lezen, bespaart je het zoeken naar woorden.
Heel veel sterkte!
Heel veel sterkte!
maandag 19 december 2011 om 12:18
In de war?
Ja , je klinkt in de war.
In ieder geval klinkt het niet zoals je je "hoort" te voelen na een het krijgen van een kindje!
Maak alsjeblieft een afspraak bij de huisarts , vandaag nog!
Je klinkt niet gestoord of gek , wel in de war maar helder genoeg om te zien dat het niet goed met je gaat.
Je bent hier niet alleen in, dit gebeurd meerdere vrouwen.
Kindjes afnemen doen ze niet zomaar , je hebt bovendien ook nog een man.
Sterkte!
Ja , je klinkt in de war.
In ieder geval klinkt het niet zoals je je "hoort" te voelen na een het krijgen van een kindje!
Maak alsjeblieft een afspraak bij de huisarts , vandaag nog!
Je klinkt niet gestoord of gek , wel in de war maar helder genoeg om te zien dat het niet goed met je gaat.
Je bent hier niet alleen in, dit gebeurd meerdere vrouwen.
Kindjes afnemen doen ze niet zomaar , je hebt bovendien ook nog een man.
Sterkte!
maandag 19 december 2011 om 12:22
Ik spreek veel met vriendinnen af, ik hjeb een groot masker op want dan lijkt het net alsof t goed gaat. Mijn ouders komen regelmatig langs, ik kan heel goed de schijn ophouden. Ik heb in het ziekenhuis ook bij de psych een gesprek gehad omdat ik instorte in het ziekenhuis, maar omdat ik zo'n leuk verhaaltje ophing mocht ik weer gaan en vonden ze dat hwet goed ging, ik durf mezelf niet bloot te geven, miss moet ik het maar uitprinten, maar ik ben zo zwak dan :S ik heb altijd geleerd niet zeuren gewoon doorgaan, maar ik ben nogal ouderwets opgevoed.
Mijn vader doorziet me wel, die zei: je durft je nniet te bindenj aan je kindje he? dus ik moest huilen, toen zeidie: komt wel goed, heft tijd nodig.
typ nogal slecht want tril een beetje nu
Mijn vader doorziet me wel, die zei: je durft je nniet te bindenj aan je kindje he? dus ik moest huilen, toen zeidie: komt wel goed, heft tijd nodig.
typ nogal slecht want tril een beetje nu
maandag 19 december 2011 om 12:23
Het klinkt als een post-natale depressie. Niets om je voor te schamen en nee je bent niet gek. Zeker geen ontslag nemen op dit moment maar eerst eens alles op een rijtje zetten. Voor alles is een oplossing maar dan zul je eerst met je man en een deskundige op dit gebied moeten praten.
Bel wel zsm de huisarts.
Veel sterkte en...... je bent een lieve moeder hoor!
Bel wel zsm de huisarts.
Veel sterkte en...... je bent een lieve moeder hoor!
maandag 19 december 2011 om 12:24
quote:Kier_V schreef op 19 december 2011 @ 12:07:
[...]
En al hulp gezocht bij instanties?
Je zou moeten genieten van je hummel en het leven dat je daarmee krijgt...
Ja, want dat doet toch iedereen Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend dat het allemaal gaat zoals het moet. En ik spreek uit ervaring, dus jouw opmerking is erg kwetsend en onnodig. Hier zit je in deze toestand al helemaal niet op te wachten.
TO, ga alsjeblieft naar je arts er praat er over. Ik herken het, heb actie ondernomen en na 6 maanden voelde ik me pas een beetje moeder en kon een beetje met de situatie omgaan. Als je wil kunnen we per mail praten als dat je helpt? Maar je huisarts is er voor je, en nee, dit is niet gek of afwijkend. Bij de een gaat het soms wat makkelijker dan bij de ander. Je bent niet gek aan het worden. Bellen hoor!
[...]
En al hulp gezocht bij instanties?
Je zou moeten genieten van je hummel en het leven dat je daarmee krijgt...
Ja, want dat doet toch iedereen Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend dat het allemaal gaat zoals het moet. En ik spreek uit ervaring, dus jouw opmerking is erg kwetsend en onnodig. Hier zit je in deze toestand al helemaal niet op te wachten.
TO, ga alsjeblieft naar je arts er praat er over. Ik herken het, heb actie ondernomen en na 6 maanden voelde ik me pas een beetje moeder en kon een beetje met de situatie omgaan. Als je wil kunnen we per mail praten als dat je helpt? Maar je huisarts is er voor je, en nee, dit is niet gek of afwijkend. Bij de een gaat het soms wat makkelijker dan bij de ander. Je bent niet gek aan het worden. Bellen hoor!
