In de war?

Oke ik heb mezelf gisteren gedwongen het op te schrijven want ik loop hier al maanden tegenaan.



Ik schaam me er ontzettend voor en zal het proberen zo goed mogelijik uit te leggen.



Ik ben 4 maanden geleden gevallen van een zoontje, ik heb een hele zware tijd gehad. Wou de baby niet zien, raakte in paniek van de baby, durfde niet meer naar buiten want dan zou de baby dood gaan, ik durfde de baby niet te laten slapen want dan zou die doodgaan, ik lag de hele nacht naar de ademhaling te luisteren want dan kon ik hem nog wel redden. Ik sliep dus behoorlijk weinig. Mijn zoontje heeft een hele lange tijd in het ziekenhuis gelegen, ik vond het wel lekker rustig. Begrijp me niet verkeerd want ik hou heel veel van hem! Maar die zorgen breekte me op. Hij lag aan de ademhalingsmonitor en ik wist dus dat hij gewoon kon slapen want dan ging hij niet dood. Toen hij weer thuis was, legde ik hem in mn slaapkamer mt de deur dicht en zat ik uren op ed bank, verstijfd van angst. Hij sliep veel, ik keerde me van hem af.



Toen ging het een tijd beter, ik dacht: zolang je er bent geniet ik van je, maar het ging weer mis met hem ( hij is ziek, maar amper ernstig te noemen hoor, opnamens waren voor medicijnen afstemmen )



Ik raakte weer in paniek, want ik kon dit niet.



Toen ging de paniek weg, en voelde ik niks meer, ik kon alleen mar huilen en niks doen, ik deed t huishouden wel, maar het koste zoveel moeite, ik sliep bijna de hele dag, want dan was het snel over.



Ik ben nu best in de war, kan wel voor mn zoontje zorgen maar heb geen flauw idee hoe oud ik ben, geen idee als je vraagt wanneer mn zoontje geboren is. Welke dag is het? Geen idee.



Ze belde laatst voor de babybox van de prenetal, hoe me kindje heette ( geen idee) wanneer die geboren was( geen idee) ], dus best logisch dat ik die box niet op kan halen want ze geloofde er vast geen fuck van dat ik echt een kindje had.



Ik kan een hoop goed praten door mn humor want door grapjes denken mensen dat je het niet meent.





Mijn man werkt hele lange dagen, hij merkt niet dat het niet goed gaat. Ik kan heel goed doen alsof alles goed gaat.



Ik weet niet wat ik moet doen? Word ik gek? Of hoort dit zo na een bevalling?



Ik zorg heel goed voor mn zoontje, doe elke dag in bad, schone kleertjes, genoeg voeding, kook elke dag de flesjes uit. Knuffel en speel veel. Maar alles gaat automatisch, ik voel niks kan alleen huilen.



Ik schrijf dit nu ook op omdat ik binnenkort moet werken, werk in de zorg maar kan alleen maar huilen als ik er aan denk. Heb een hele verantwoordelijke baan in de zorg, er zijn dus mensen afhankelijk van me, en ik weet geeneens 2 dezelfde sokken bij elkaar te zoeken. Ik ga ontslag nemen want ik moet thuis blijven, ik kan niet werken. Maar ik heb nog wel een maand dat ik wel moet werken, en die maand... ik kan alleen maar trillen als ik er aan denk.. Wat moet ik doen? Ik kan niet meer..



Het voelt alsof ik een hele grote rugzak met stenen op mn rug draag vol angst, en ik telkens krommer ga lopen.



Beetje warrig verhaal, maar hoop dat jullie je niet storen aan het gebrek aan interpunctie, en normale zinnen want voel me een beetje in de war.



Nu nog op verzenden drukken.. brr

Ik heb nu PND en word aangemeld bij een psychisch ziekenhuis, daar krijg k gesprekken en hulp. Maar ik zit ontzettend in mn maag met mn werk ( zie topic bij werk of onder mn loepje) hebben jullie ook tips? Ik weet het even niet meer..

Ik heb geen idee wat de mogelijkheden zijn, op mn andere topic zeiden ze bel je baas en meld je ziek en dan beslist de bedrijfsarts wel wat er gebeurt.



Mn man weet het inmiddels en is een grote steun.