Psyche
alle pijlers
Problemen na aanranding.
dinsdag 10 januari 2012 om 16:02
quote:Sunemom schreef op 09 januari 2012 @ 21:47:
[...]
Ik heb hem dus echt laten gaan de eerste aanval, schuldig dus..
Sunemom, dit zinnetje raakt mij zo enorm. Hij was gewapend. Als je had teruggevochten, wat had er dan kunnen gebeuren? Straks had hij zijn wapen gebruikt en had jij in het ziekenhuis gelegen of erger. Dan hadden jouw kinderen straks geen moeder meer gehad. Als iemand een eerste keer een wapen bij zich heeft dan blijft dat bij je. Je verwacht dit zo'n tweede keer dan toch ook?
Jij deed wat jij op dat moment moest doen om te overleven. Het is niet dat het gevoel hierdoor beter wordt, maar ik denk dat jij door dit mechanisme jezelf en jouw gezin meer leed hebt bespaard dan er nu al is.
Toen mijn verkrachter zijn mes trok stopte ik ook met vechten, je verstijft omdat je wilt leven. Misschien was het gelukt om hem te verslaan, maar vaak is dit niet zo.
[...]
Ik heb hem dus echt laten gaan de eerste aanval, schuldig dus..
Sunemom, dit zinnetje raakt mij zo enorm. Hij was gewapend. Als je had teruggevochten, wat had er dan kunnen gebeuren? Straks had hij zijn wapen gebruikt en had jij in het ziekenhuis gelegen of erger. Dan hadden jouw kinderen straks geen moeder meer gehad. Als iemand een eerste keer een wapen bij zich heeft dan blijft dat bij je. Je verwacht dit zo'n tweede keer dan toch ook?
Jij deed wat jij op dat moment moest doen om te overleven. Het is niet dat het gevoel hierdoor beter wordt, maar ik denk dat jij door dit mechanisme jezelf en jouw gezin meer leed hebt bespaard dan er nu al is.
Toen mijn verkrachter zijn mes trok stopte ik ook met vechten, je verstijft omdat je wilt leven. Misschien was het gelukt om hem te verslaan, maar vaak is dit niet zo.
dinsdag 10 januari 2012 om 18:32
quote:ucchan schreef op 10 januari 2012 @ 16:02:
[...]
Sunemom, dit zinnetje raakt mij zo enorm. Hij was gewapend. Als je had teruggevochten, wat had er dan kunnen gebeuren? Straks had hij zijn wapen gebruikt en had jij in het ziekenhuis gelegen of erger. Dan hadden jouw kinderen straks geen moeder meer gehad. Als iemand een eerste keer een wapen bij zich heeft dan blijft dat bij je. Je verwacht dit zo'n tweede keer dan toch ook?
Jij deed wat jij op dat moment moest doen om te overleven. Het is niet dat het gevoel hierdoor beter wordt, maar ik denk dat jij door dit mechanisme jezelf en jouw gezin meer leed hebt bespaard dan er nu al is.
Toen mijn verkrachter zijn mes trok stopte ik ook met vechten, je verstijft omdat je wilt leven. Misschien was het gelukt om hem te verslaan, maar vaak is dit niet zo.Echt helemaal mee eens. Je kon gewoon niet anders. Het is ook absoluut niet jouw schuld, ook al had je naakt voor hem gedanst, hij had gewoon met zijn poten van je af moeten blijven. Tijdens een verkrachting verlies je de controle: over de situatie, over je lichaam, dat is het ergste wat er is. Op zon moment ben je alleen maar bezig met overleven. Niets terug doen staat niet gelijk aan toestemming geven. Daarnaast: hij had een wapen, hij wist dus van te voren al dat het niet met wederzijds instemmen ging gebeuren, anders neem je geen wapen mee, hoe kan jij dan schuld hebben? De tweede keer wist hij dat je bang voor hem was, dus weer een verschuiving van macht. Hij had gewoon de overhand in de situatie, gewapend of niet. Ik kan het wel 20 keer schreeuwen: het is echt niet jouw schuld, ik vind het zo erg dat jij dat denkt..
Misschien een stomme vergelijking, maar kijk hoeveel overvallen er gebeuren met wapens. Het wordt als verstandig gezien om gewoon geld mee te geven, toch worden mensen die een overvaller ontwapenen en de hersens inslaan als helden gezien. Het algemene credo in de maatschappij is een beetje: als je vecht ben je een held, als je niets doet verstandig, maar daar wordt weinig aandacht aan besteed. Het wordt bijna verwacht dat je in elke situatie helder kan denken en terug kan vechten, want dan pas ben je een held. Sorry, maar ik vind dat elke persoon die misbruik overleeft een held. Er wordt maar verwacht dat je in elke situatie sterk kan zijn en nooit controle verliest, maar dat is gewoon niet mogelijk. Ookal had je teruggevochten, dan nog was het resultaat het zelfde: je bent verkracht en misschien was het dan wel erger afgelopen, misschien was je er wel bij neergeschoten.
Wat betreft jouw man, heeft hij ook hulp? Want heb het idee dat hij het niets van de situatie begrijpt en hier niet mee om kan gaan. Misschien kunnen jullie samen naar een psych? Want hoe lullig het ook klinkt, als jij bij je psych leert dat je niet anders kon in de situatie en je dan thuiskomt en je man het tegenovergestelde zegt, denk ik niet dat dit goed is voor jou en het ermee leren omgaan met wat er gebeurd is.
[...]
Sunemom, dit zinnetje raakt mij zo enorm. Hij was gewapend. Als je had teruggevochten, wat had er dan kunnen gebeuren? Straks had hij zijn wapen gebruikt en had jij in het ziekenhuis gelegen of erger. Dan hadden jouw kinderen straks geen moeder meer gehad. Als iemand een eerste keer een wapen bij zich heeft dan blijft dat bij je. Je verwacht dit zo'n tweede keer dan toch ook?
Jij deed wat jij op dat moment moest doen om te overleven. Het is niet dat het gevoel hierdoor beter wordt, maar ik denk dat jij door dit mechanisme jezelf en jouw gezin meer leed hebt bespaard dan er nu al is.
Toen mijn verkrachter zijn mes trok stopte ik ook met vechten, je verstijft omdat je wilt leven. Misschien was het gelukt om hem te verslaan, maar vaak is dit niet zo.Echt helemaal mee eens. Je kon gewoon niet anders. Het is ook absoluut niet jouw schuld, ook al had je naakt voor hem gedanst, hij had gewoon met zijn poten van je af moeten blijven. Tijdens een verkrachting verlies je de controle: over de situatie, over je lichaam, dat is het ergste wat er is. Op zon moment ben je alleen maar bezig met overleven. Niets terug doen staat niet gelijk aan toestemming geven. Daarnaast: hij had een wapen, hij wist dus van te voren al dat het niet met wederzijds instemmen ging gebeuren, anders neem je geen wapen mee, hoe kan jij dan schuld hebben? De tweede keer wist hij dat je bang voor hem was, dus weer een verschuiving van macht. Hij had gewoon de overhand in de situatie, gewapend of niet. Ik kan het wel 20 keer schreeuwen: het is echt niet jouw schuld, ik vind het zo erg dat jij dat denkt..
Misschien een stomme vergelijking, maar kijk hoeveel overvallen er gebeuren met wapens. Het wordt als verstandig gezien om gewoon geld mee te geven, toch worden mensen die een overvaller ontwapenen en de hersens inslaan als helden gezien. Het algemene credo in de maatschappij is een beetje: als je vecht ben je een held, als je niets doet verstandig, maar daar wordt weinig aandacht aan besteed. Het wordt bijna verwacht dat je in elke situatie helder kan denken en terug kan vechten, want dan pas ben je een held. Sorry, maar ik vind dat elke persoon die misbruik overleeft een held. Er wordt maar verwacht dat je in elke situatie sterk kan zijn en nooit controle verliest, maar dat is gewoon niet mogelijk. Ookal had je teruggevochten, dan nog was het resultaat het zelfde: je bent verkracht en misschien was het dan wel erger afgelopen, misschien was je er wel bij neergeschoten.
Wat betreft jouw man, heeft hij ook hulp? Want heb het idee dat hij het niets van de situatie begrijpt en hier niet mee om kan gaan. Misschien kunnen jullie samen naar een psych? Want hoe lullig het ook klinkt, als jij bij je psych leert dat je niet anders kon in de situatie en je dan thuiskomt en je man het tegenovergestelde zegt, denk ik niet dat dit goed is voor jou en het ermee leren omgaan met wat er gebeurd is.
woensdag 11 januari 2012 om 09:26
Ik weet en geloof dat ik geen echte andere keuze had. Ik kende de ader al lang, wist dat ie weinig problemen zou hebben om z'n wapen te gebruiken en dat ie heel kwaad was, wat hem nog enger maakte. Maar gevoel en verstand liggen mijlenver uit elkaar. In een recent topic schreef iemand ook al, 'ik zou me dat niet laten gebreuren' en dat is wel hoe het voelt, dat ik het heb laten gebeuren. Vroeger, als kind, werd dat ook ingeprent je doet er toch niets tegen dus jij wil het ook.. En hoewel ik nu weet dat het machtsverschil voor een kind gewoon te groot is (en ik net beter wist) is dat wel een basisgedachte geworden. Een die ik er redelijk uit begon te krijgen, maar die er nu gewoon weer ligt, een beetje het idee je hebt geen grenzen als je ze niet aangeeft.
Man is al een paar keer meegeweest naar therapie. Dat helpt wel wat, we komen elkaar weer een beetje tegen (de eerste dagen/weken) was er vooral boosheid, angst (zeker toen de dader gewoon nog/weer vrij rondliep) en onbegrip. Inmiddels accepteerd man mijn ruimte wel veel meer en ik ben er ook van overtuigd dat het goedkomt tussen ons. Ik kan ook net van hem verwacht en dat hij wel in een keer zijn basisgevoel veranderd, voor hem is niet afwijzen meedoen, dat iemand zo kan bevriezen en het dan toch net wil is moeilijk voor hem en voor mij. Veel praten en tijd.. Hopelijk komen we er dan uit.
Man is al een paar keer meegeweest naar therapie. Dat helpt wel wat, we komen elkaar weer een beetje tegen (de eerste dagen/weken) was er vooral boosheid, angst (zeker toen de dader gewoon nog/weer vrij rondliep) en onbegrip. Inmiddels accepteerd man mijn ruimte wel veel meer en ik ben er ook van overtuigd dat het goedkomt tussen ons. Ik kan ook net van hem verwacht en dat hij wel in een keer zijn basisgevoel veranderd, voor hem is niet afwijzen meedoen, dat iemand zo kan bevriezen en het dan toch net wil is moeilijk voor hem en voor mij. Veel praten en tijd.. Hopelijk komen we er dan uit.
woensdag 11 januari 2012 om 17:53
quote:Sunemom schreef op 11 januari 2012 @ 09:26:
Ik weet en geloof dat ik geen echte andere keuze had. Ik kende de ader al lang, wist dat ie weinig problemen zou hebben om z'n wapen te gebruiken en dat ie heel kwaad was, wat hem nog enger maakte. Maar gevoel en verstand liggen mijlenver uit elkaar. In een recent topic schreef iemand ook al, 'ik zou me dat niet laten gebreuren' en dat is wel hoe het voelt, dat ik het heb laten gebeuren. Vroeger, als kind, werd dat ook ingeprent je doet er toch niets tegen dus jij wil het ook.. En hoewel ik nu weet dat het machtsverschil voor een kind gewoon te groot is (en ik net beter wist) is dat wel een basisgedachte geworden. Een die ik er redelijk uit begon te krijgen, maar die er nu gewoon weer ligt, een beetje het idee je hebt geen grenzen als je ze niet aangeeft.
Man is al een paar keer meegeweest naar therapie. Dat helpt wel wat, we komen elkaar weer een beetje tegen (de eerste dagen/weken) was er vooral boosheid, angst (zeker toen de dader gewoon nog/weer vrij rondliep) en onbegrip. Inmiddels accepteerd man mijn ruimte wel veel meer en ik ben er ook van overtuigd dat het goedkomt tussen ons. Ik kan ook net van hem verwacht en dat hij wel in een keer zijn basisgevoel veranderd, voor hem is niet afwijzen meedoen, dat iemand zo kan bevriezen en het dan toch net wil is moeilijk voor hem en voor mij. Veel praten en tijd.. Hopelijk komen we er dan uit.
Dit doet bij je man ongetwijfeld ook enorm veel pijn, woede en frustratie opwekken. Ik vind het net zeer goed dat jullie er veel over praten, en dat je het gevoel hebt dat het terug goedkomt tussen jullie.
Dat je er op die moment niets weet tegen in te brengen, vind ik heel normaal. De adrenaline giert door je lichaam, je bent verlamd van angst. Dit is heel begrijpelijk, maar tegelijk heel moeilijk aanvaardbaar voor een partner dan. Waarschijnlijk ook een stuk onmacht omdat hij misschien ook ergens onbewust het gevoel heeft gefaald te hebben? Want 'een man hoort zijn vrouw te beschermen'.
En dat je geen weerwerk biedt wil uiteraard absoluut niet zeggen dat je het ergens ook wilt. Jij weet dat, maar de dader weet dat ook maar al te goed. Dat merk je dan aan die reacties achteraf, waar kiaorahoi het ook al over had. Last van het geweten, en het voor zichzelf trachten goed te praten.
Ik hoop ook dat jij en je man er samen uitkomen Sunemom. Ik heb het gevoel dat je op het goede pad zit.
Ik weet en geloof dat ik geen echte andere keuze had. Ik kende de ader al lang, wist dat ie weinig problemen zou hebben om z'n wapen te gebruiken en dat ie heel kwaad was, wat hem nog enger maakte. Maar gevoel en verstand liggen mijlenver uit elkaar. In een recent topic schreef iemand ook al, 'ik zou me dat niet laten gebreuren' en dat is wel hoe het voelt, dat ik het heb laten gebeuren. Vroeger, als kind, werd dat ook ingeprent je doet er toch niets tegen dus jij wil het ook.. En hoewel ik nu weet dat het machtsverschil voor een kind gewoon te groot is (en ik net beter wist) is dat wel een basisgedachte geworden. Een die ik er redelijk uit begon te krijgen, maar die er nu gewoon weer ligt, een beetje het idee je hebt geen grenzen als je ze niet aangeeft.
Man is al een paar keer meegeweest naar therapie. Dat helpt wel wat, we komen elkaar weer een beetje tegen (de eerste dagen/weken) was er vooral boosheid, angst (zeker toen de dader gewoon nog/weer vrij rondliep) en onbegrip. Inmiddels accepteerd man mijn ruimte wel veel meer en ik ben er ook van overtuigd dat het goedkomt tussen ons. Ik kan ook net van hem verwacht en dat hij wel in een keer zijn basisgevoel veranderd, voor hem is niet afwijzen meedoen, dat iemand zo kan bevriezen en het dan toch net wil is moeilijk voor hem en voor mij. Veel praten en tijd.. Hopelijk komen we er dan uit.
Dit doet bij je man ongetwijfeld ook enorm veel pijn, woede en frustratie opwekken. Ik vind het net zeer goed dat jullie er veel over praten, en dat je het gevoel hebt dat het terug goedkomt tussen jullie.
Dat je er op die moment niets weet tegen in te brengen, vind ik heel normaal. De adrenaline giert door je lichaam, je bent verlamd van angst. Dit is heel begrijpelijk, maar tegelijk heel moeilijk aanvaardbaar voor een partner dan. Waarschijnlijk ook een stuk onmacht omdat hij misschien ook ergens onbewust het gevoel heeft gefaald te hebben? Want 'een man hoort zijn vrouw te beschermen'.
En dat je geen weerwerk biedt wil uiteraard absoluut niet zeggen dat je het ergens ook wilt. Jij weet dat, maar de dader weet dat ook maar al te goed. Dat merk je dan aan die reacties achteraf, waar kiaorahoi het ook al over had. Last van het geweten, en het voor zichzelf trachten goed te praten.
Ik hoop ook dat jij en je man er samen uitkomen Sunemom. Ik heb het gevoel dat je op het goede pad zit.
dinsdag 17 januari 2012 om 22:50
Even een kleine update van mijn kant. Ik ben vandaag voor een intake geweest met een hulpverlener. Was wel heftig en behoorlijk emotioneel maar ik heb hier wel een goed gevoel over. Sunemom, zou het iets voor jou kunnen zijn; contextuele therapie? Ze kijken dan dus naar alles; wie zijn je ouders, wat heb je in je jeugd meegemaakt, wat was je plaats in het gezin etc. etc. Ik vind het aan de ene kant heel pittig want op die manier moeten alle registers als het ware open maar voor mezelf denk ik dat het goed is. Ik ben kennelijk zo kwetsbaar op seksueel vlak doordat ik (ook, en vooral) in mijn jeugd ben gevormd tot de vrouw die ik nu ben.
woensdag 18 januari 2012 om 21:01
quote:molested schreef op 17 januari 2012 @ 22:50:
Even een kleine update van mijn kant. Ik ben vandaag voor een intake geweest met een hulpverlener. Was wel heftig en behoorlijk emotioneel maar ik heb hier wel een goed gevoel over. Sunemom, zou het iets voor jou kunnen zijn; contextuele therapie? Ze kijken dan dus naar alles; wie zijn je ouders, wat heb je in je jeugd meegemaakt, wat was je plaats in het gezin etc. etc. Ik vind het aan de ene kant heel pittig want op die manier moeten alle registers als het ware open maar voor mezelf denk ik dat het goed is. Ik ben kennelijk zo kwetsbaar op seksueel vlak doordat ik (ook, en vooral) in mijn jeugd ben gevormd tot de vrouw die ik nu ben.Ik ben blij dat je hier een goed gevoel over hebt molested. Ik denk dat gewoon het feit dat je erover praat, je beter doet voelen. Je praat het misschien als het ware van je af, en je krijgt bevestiging in je gevoelens. Ik ben iemand die heel veel opkropt, maar op een bepaald moment wordt het te veel en moet het er toch uit, en op die momenten is dat niet altijd leuk natuurlijk, maar achteraf ben je ergens toch wel opgelucht. Goed dat het beter met je gaat
Even een kleine update van mijn kant. Ik ben vandaag voor een intake geweest met een hulpverlener. Was wel heftig en behoorlijk emotioneel maar ik heb hier wel een goed gevoel over. Sunemom, zou het iets voor jou kunnen zijn; contextuele therapie? Ze kijken dan dus naar alles; wie zijn je ouders, wat heb je in je jeugd meegemaakt, wat was je plaats in het gezin etc. etc. Ik vind het aan de ene kant heel pittig want op die manier moeten alle registers als het ware open maar voor mezelf denk ik dat het goed is. Ik ben kennelijk zo kwetsbaar op seksueel vlak doordat ik (ook, en vooral) in mijn jeugd ben gevormd tot de vrouw die ik nu ben.Ik ben blij dat je hier een goed gevoel over hebt molested. Ik denk dat gewoon het feit dat je erover praat, je beter doet voelen. Je praat het misschien als het ware van je af, en je krijgt bevestiging in je gevoelens. Ik ben iemand die heel veel opkropt, maar op een bepaald moment wordt het te veel en moet het er toch uit, en op die momenten is dat niet altijd leuk natuurlijk, maar achteraf ben je ergens toch wel opgelucht. Goed dat het beter met je gaat
