Lijf & Lijn
alle pijlers
Eetstoornis?!?!
zaterdag 4 februari 2012 om 18:13
Hallo allemaal, dit is mijn eerste topic dus ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen....
Op mijn 14e had ik aan het einde van het schooljaar overgewicht, om daarvan af te komen begon ik niks te eten en datgene wat ik wel eet uit te kotsen. Ik raakte binnen 2 maanden al mijn extra gewicht kwijt, het probleem is alleen dat ik sindsdien al jaren zo bezig ben.....Sinds een aantal maanden gebruik ik ook laxeertabletten om het gewicht eraf te houden. Ik snap zelf ook niet waarom ik zo doe en ik weet ook niet of het wel een eetstoornis is. Nou lijkt het natuurlijk vanzelfsprekend een eetstoornis, want ik ben inmiddels al bijna 21 en nog steeds zo bezig, maar ik denk dat het geen eetstoornis is omdat ik geen laag zelfbeeld heb, ik heb zelfvertrouwen, ik hou van mezelf, van wie ik ben, zowel innerlijk als uiterlijk, doe een leuke studie heb vrienden etc. Ik wil ook niet dun zijn omdat ik denk dat ik dan mooier ben, maar omdat bepaalde kleding nou eenmaal mooier staat bij het lichaamstype dat ik nu heb. Ik weet ook niet zo goed wat ik met dit bericht wil bereiken? Ik denk dat ik gewoon even mijn hart wil luchten, want na al die jaren weet niemand uit mijn omgeving nog iets omdat ik me wel schaam voor wat ik doe. Ik heb overigens wel periodes dat ik gewoon normaal eet, maar toch ga ik weer terug naar het oude patroon. Wat kan ik doen om een normaal eetpatroon te krijgen en te behouden?
Ik hoop dat het zo duidelijk genoeg is! En alvast bedankt voor jullie reacties
Op mijn 14e had ik aan het einde van het schooljaar overgewicht, om daarvan af te komen begon ik niks te eten en datgene wat ik wel eet uit te kotsen. Ik raakte binnen 2 maanden al mijn extra gewicht kwijt, het probleem is alleen dat ik sindsdien al jaren zo bezig ben.....Sinds een aantal maanden gebruik ik ook laxeertabletten om het gewicht eraf te houden. Ik snap zelf ook niet waarom ik zo doe en ik weet ook niet of het wel een eetstoornis is. Nou lijkt het natuurlijk vanzelfsprekend een eetstoornis, want ik ben inmiddels al bijna 21 en nog steeds zo bezig, maar ik denk dat het geen eetstoornis is omdat ik geen laag zelfbeeld heb, ik heb zelfvertrouwen, ik hou van mezelf, van wie ik ben, zowel innerlijk als uiterlijk, doe een leuke studie heb vrienden etc. Ik wil ook niet dun zijn omdat ik denk dat ik dan mooier ben, maar omdat bepaalde kleding nou eenmaal mooier staat bij het lichaamstype dat ik nu heb. Ik weet ook niet zo goed wat ik met dit bericht wil bereiken? Ik denk dat ik gewoon even mijn hart wil luchten, want na al die jaren weet niemand uit mijn omgeving nog iets omdat ik me wel schaam voor wat ik doe. Ik heb overigens wel periodes dat ik gewoon normaal eet, maar toch ga ik weer terug naar het oude patroon. Wat kan ik doen om een normaal eetpatroon te krijgen en te behouden?
Ik hoop dat het zo duidelijk genoeg is! En alvast bedankt voor jullie reacties
I want to go home but I haven\'t found it yet. ~ Dreaming ~
zaterdag 4 februari 2012 om 18:23
Daar kan helaas niemand hier een antwoord op geven. Gezien het overgeven en overmatig gebruik van laxeermiddelen kan het wel gevolgen hebben voor je lichaam en raad ik je aan om eens met een huisarts te gaan praten. Het overgeven kan je gebit ernstig aantasten en op jonge leeftijd wil je dat absoluut niet.
zaterdag 4 februari 2012 om 18:24
Tja, je weet het eigenlijk zelf wel. Dit is een eetstoornis.
En je hoeft echt geen laag zelfbeeld te hebben voor een eetstoornis. Iemand die mij heel dierbaar is heeft een eetstoornis ( diagnose: niet nader definieerbare eetstoornis met anorectische trekjes) en die is gepromoveerd, enorm grote vriendengroep, gaat regelmatig uit, sociaal, vrolijk.
Maar: onder het mom van gezond leven ooit een verkeerd patroon aangewend en het lukt niet meer om hier vanzelf uit te komen.
Wat zij wel heeft: als ze een doel heeft dan gaat ze hiervoor, ongeacht wat, soms op het dwangmatige af. Een echte streber ( zo is ze ook gepromoveerd geraakt). Sterke winnaarsmentaliteit.
Dus je hoeft echt niet in het standaardplaatje te vallen om een eetstoornis te hebben.
Zoek hulp, schaam je niet. Zeker als je het vanaf je 14e hebt, je komt hier niet zelf uit, maar je maakt je lijf wel kapot.Sterkte
En je hoeft echt geen laag zelfbeeld te hebben voor een eetstoornis. Iemand die mij heel dierbaar is heeft een eetstoornis ( diagnose: niet nader definieerbare eetstoornis met anorectische trekjes) en die is gepromoveerd, enorm grote vriendengroep, gaat regelmatig uit, sociaal, vrolijk.
Maar: onder het mom van gezond leven ooit een verkeerd patroon aangewend en het lukt niet meer om hier vanzelf uit te komen.
Wat zij wel heeft: als ze een doel heeft dan gaat ze hiervoor, ongeacht wat, soms op het dwangmatige af. Een echte streber ( zo is ze ook gepromoveerd geraakt). Sterke winnaarsmentaliteit.
Dus je hoeft echt niet in het standaardplaatje te vallen om een eetstoornis te hebben.
Zoek hulp, schaam je niet. Zeker als je het vanaf je 14e hebt, je komt hier niet zelf uit, maar je maakt je lijf wel kapot.Sterkte
zaterdag 4 februari 2012 om 18:34
Of je nou denkt dat je een eetstoornis hebt of niet. Zeven jaar lang een patroon van weinig eten, overgeven en laxeren zullen geen positief effect hebben gehad op je lijf en nu normaal te gaan eten en dat vol te houden zal ook niet gemakkelijk zijn. Ga langs je HA en leg je probleem voor en kijk samen welke hulp je nodig hebt (dietist of misschien toch psycholoog etc)
zaterdag 4 februari 2012 om 18:39
Een vriendin van mij heeft ook boulimia gehad. Een prachtige meid, waar alle collega's stikjaloers op waren. Niemand wist van haar 'geheim'.
Toen zij het mij vertelde heb ik heb haar naar de huisarts gebracht en haar altijd gesteund als zij het moeilijk had. Zij is er met behulp van een psychotherapeute vanaf gekomen. Nog check ik af en toe of zij op 'het rechte pad' blijft, ondanks het feit dat het al bijna 20 jaar geleden is dat zij het mij opbiechtte.
Om nog even over na te denken:
Op een gegeven moment gaat de tandarts het ook zien. Als je zoveel overgeeft tast het maagzuur je tanden aan.
Je krijgt luie darmen van laxeermiddelen.
Ga naar je huisarts! Veel sterkte!
Toen zij het mij vertelde heb ik heb haar naar de huisarts gebracht en haar altijd gesteund als zij het moeilijk had. Zij is er met behulp van een psychotherapeute vanaf gekomen. Nog check ik af en toe of zij op 'het rechte pad' blijft, ondanks het feit dat het al bijna 20 jaar geleden is dat zij het mij opbiechtte.
Om nog even over na te denken:
Op een gegeven moment gaat de tandarts het ook zien. Als je zoveel overgeeft tast het maagzuur je tanden aan.
Je krijgt luie darmen van laxeermiddelen.
Ga naar je huisarts! Veel sterkte!
zaterdag 4 februari 2012 om 18:53
Bedankt voor jullie reacties!:)
Ik heb een aantal keer een afspraak gemaakt om naar de huisarts te gaan, maar ik vond dan steeds weer een 'reden' (=smoes) om niet te gaan. En als ik dan toch wel de stap zet om naar de huisartsenpraktijk te gaan bedenk ik me in de wachtkamer. Ik snap mezelf eigenlijk niet zo goed, want ik wil er echt van af, maar ik vind het toch wel erg lastig om naar de huisarts te gaan en bovenstaande uit te leggen. Ik weet dat er verder geen andere optie is dus ja ik zal er aan moeten toegeven.....
Kittepit: Ik kan me erg goed herkennen in de eigenschappen die je noemt bij je dierbare! Wat bijzonder dat het bij haar ook niet met zelfvertrouwen etc.te maken heeft, ik had namelijk echt het gevoel dat ik de enige ben die met zo'n reden eetproblemen heeft.
Quinty: Je vriendin is vast blij met zo'n goed vriendin als jou! Ik wou dat ik het ook kon bekennen tegenover mijn vrienden, ik weet zeker dat zij mij dan ook zouden steunen, zoals jij jouw vriendin hebt gesteund. Maar toch ben ik zo bang voor de reacties, alsof ze dan anders naar me zullen kijken, omdat ik het al die jaren heb verzwegen.
Maar ja ik zal me er toch echt overheen moeten zetten. Mijn lichaam kan het namelijk inderdaad niet meer aan, ik zie er niet eng dun uit ofzo, maar heb wel vaak last van kramp etc.
Ik heb een aantal keer een afspraak gemaakt om naar de huisarts te gaan, maar ik vond dan steeds weer een 'reden' (=smoes) om niet te gaan. En als ik dan toch wel de stap zet om naar de huisartsenpraktijk te gaan bedenk ik me in de wachtkamer. Ik snap mezelf eigenlijk niet zo goed, want ik wil er echt van af, maar ik vind het toch wel erg lastig om naar de huisarts te gaan en bovenstaande uit te leggen. Ik weet dat er verder geen andere optie is dus ja ik zal er aan moeten toegeven.....
Kittepit: Ik kan me erg goed herkennen in de eigenschappen die je noemt bij je dierbare! Wat bijzonder dat het bij haar ook niet met zelfvertrouwen etc.te maken heeft, ik had namelijk echt het gevoel dat ik de enige ben die met zo'n reden eetproblemen heeft.
Quinty: Je vriendin is vast blij met zo'n goed vriendin als jou! Ik wou dat ik het ook kon bekennen tegenover mijn vrienden, ik weet zeker dat zij mij dan ook zouden steunen, zoals jij jouw vriendin hebt gesteund. Maar toch ben ik zo bang voor de reacties, alsof ze dan anders naar me zullen kijken, omdat ik het al die jaren heb verzwegen.
Maar ja ik zal me er toch echt overheen moeten zetten. Mijn lichaam kan het namelijk inderdaad niet meer aan, ik zie er niet eng dun uit ofzo, maar heb wel vaak last van kramp etc.
I want to go home but I haven\'t found it yet. ~ Dreaming ~
zaterdag 4 februari 2012 om 19:09
zaterdag 4 februari 2012 om 19:16
herkenbaar hoor..
Ik heb heel diep gezeten en ben uit mezelf weer wat gaan eten.
Hulp voor een ES altijd buiten gehouden.
Je lijf gaat hieraan stuk.
Een vriendin van me heeft een stoma door laxeerpillen en niks eten. Dat was voor mij de reden om met de lax te stoppen.
Gevolg is wel dat ik nog steeds gevoelige darmen heb.
Je tanden gaan stuk van braken en ook je slokdarm en maagwand.
Ga hulp zoeken. Zoals ik schreef heb ik het zelf gedaan maar ik ga nog altijd idioot om met eten en op moment eet ik weer erg slecht.
Iedereen weet wel dat ik anorectisch ben geweest maar omdat ik nu een normaal gewicht heb valt t niet op dat ik er een aantal verlies. Dat maakt heel eenzaam.
Weer.
De dietist waar ik van de week was voor tekorten (door andere redenen) vroeg er ook al niet naar ondanks mn eerlijk ingevulde eetdagboek en hints.
Het lef om het op te biechten had ik niet.
Maar goed, dat is mijn ellende.. Waar het om draait is dat ik nooit hulp heb gehad en eigenlijk nooit er echt af ben gekomen en een heel stuk ouder ben al.
Zoek dus hulp.. Vraag een vriendin mee of iemand die je vertrouwd naar de HA en ga daar praten..
Sterkte....
Ik heb heel diep gezeten en ben uit mezelf weer wat gaan eten.
Hulp voor een ES altijd buiten gehouden.
Je lijf gaat hieraan stuk.
Een vriendin van me heeft een stoma door laxeerpillen en niks eten. Dat was voor mij de reden om met de lax te stoppen.
Gevolg is wel dat ik nog steeds gevoelige darmen heb.
Je tanden gaan stuk van braken en ook je slokdarm en maagwand.
Ga hulp zoeken. Zoals ik schreef heb ik het zelf gedaan maar ik ga nog altijd idioot om met eten en op moment eet ik weer erg slecht.
Iedereen weet wel dat ik anorectisch ben geweest maar omdat ik nu een normaal gewicht heb valt t niet op dat ik er een aantal verlies. Dat maakt heel eenzaam.
Weer.
De dietist waar ik van de week was voor tekorten (door andere redenen) vroeg er ook al niet naar ondanks mn eerlijk ingevulde eetdagboek en hints.
Het lef om het op te biechten had ik niet.
Maar goed, dat is mijn ellende.. Waar het om draait is dat ik nooit hulp heb gehad en eigenlijk nooit er echt af ben gekomen en een heel stuk ouder ben al.
Zoek dus hulp.. Vraag een vriendin mee of iemand die je vertrouwd naar de HA en ga daar praten..
Sterkte....
zaterdag 4 februari 2012 om 19:17
quote:rjhcp schreef op 04 februari 2012 @ 18:53:
Ik snap mezelf eigenlijk niet zo goed, want ik wil er echt van af
Oeh, herkenbaar....
Dit is echt wel een kenmerk van een eetstoornis.
Er wel vanaf wíllen, maar het simpelweg niet dúrven.
Dat je tanden te lijden hebben onder braken is zeker waar. Maar veel erger nog, is dat je door braken een kaliumtekort kunt oplopen. Dit kan spierzwakte en hartritmestoornissen tot gevolg hebben. In het ergste geval met de dood tot gevolg.
Ik heb zelf een eetstoornis (anorexia, niet met braken), en zoals hier eerder is gezegd, raad ik je aan hulp te zoeken.
Ik snap mezelf eigenlijk niet zo goed, want ik wil er echt van af
Oeh, herkenbaar....
Dit is echt wel een kenmerk van een eetstoornis.
Er wel vanaf wíllen, maar het simpelweg niet dúrven.
Dat je tanden te lijden hebben onder braken is zeker waar. Maar veel erger nog, is dat je door braken een kaliumtekort kunt oplopen. Dit kan spierzwakte en hartritmestoornissen tot gevolg hebben. In het ergste geval met de dood tot gevolg.
Ik heb zelf een eetstoornis (anorexia, niet met braken), en zoals hier eerder is gezegd, raad ik je aan hulp te zoeken.
zaterdag 4 februari 2012 om 19:31
Hanke321: Bedankt voor de site, ik zal die zeker even bekijken, want ik denk dat ik er wel veel aan zou kunnen hebben!
Fame: Ik denk (en hoop) dat mijn vrienden het niet doorhebben, want die hadden er allang wat van gezegd. Maar ik zal het binnenkort toch wel echt moeten opbiechten.
Tjongejonge: Ik vind het heel erg om je verhaal te horen! Mag ik misschien vragen hoe oud je bent en hoe lang jij hier al mee te maken hebt?
Ik herken me echt in jouw verhaal. Ik heb namelijk ook een redelijk normaal gewicht, waardoor het niet opvalt als ik soms net even wat dunner ben. Ik snap trouwens niet waarom de dietiste er niks van zegt ondanks je duidelijke hints. Ik weet dat ik misschien niet de aangewezen persoon ben om jou advies te geven, maar je bent naar mijn mening wel aardig ver als je al gestopt bent met de laxeertabletten en hulp accepteert van een dietiste, dus blijf zo doorgaan en ook al gaat het soms wat minder (zoals nu) geef niet op! Denk aan hoe ver je al bent gekomen en probeer op die manier het lef te creëren om tegenover de dietiste toe te geven dat het weer niet zo goed gaat. En nogmaals ik weet dat ik niet de aangewezen persoon ben om advies te geven, maar het is nou eenmaal makkelijker om anderen te helpen dan jezelf (in mijn geval tenminste). Ik hoop dat het toch nog goed komt en dat je de kracht vind om verder te gaan met je herstel. Jij ook heel veel sterkte!
Lotte35: ik merk inderdaad dat ik soms wel pijn op de borst heb (de laatste tijd vaker). Zou ik misschien mogen vragen of jij al hulp hebt? En hoe jij omgaat met je eetstoornis?
Ik vraag me eigenlijk ook af of er meer mensen zijn die zich herkennen in mijn verhaal? Ik merk dat ik het wel fijn vind om te praten met mensen die er ook ervaring mee hebben, omdat het een gevoel van erkenning geeft en motivatie om hulp te zoeken. Ik denk dat ik het tot nu toe toch wel wat lichter heb opgevat dan dat het is.....
Fame: Ik denk (en hoop) dat mijn vrienden het niet doorhebben, want die hadden er allang wat van gezegd. Maar ik zal het binnenkort toch wel echt moeten opbiechten.
Tjongejonge: Ik vind het heel erg om je verhaal te horen! Mag ik misschien vragen hoe oud je bent en hoe lang jij hier al mee te maken hebt?
Ik herken me echt in jouw verhaal. Ik heb namelijk ook een redelijk normaal gewicht, waardoor het niet opvalt als ik soms net even wat dunner ben. Ik snap trouwens niet waarom de dietiste er niks van zegt ondanks je duidelijke hints. Ik weet dat ik misschien niet de aangewezen persoon ben om jou advies te geven, maar je bent naar mijn mening wel aardig ver als je al gestopt bent met de laxeertabletten en hulp accepteert van een dietiste, dus blijf zo doorgaan en ook al gaat het soms wat minder (zoals nu) geef niet op! Denk aan hoe ver je al bent gekomen en probeer op die manier het lef te creëren om tegenover de dietiste toe te geven dat het weer niet zo goed gaat. En nogmaals ik weet dat ik niet de aangewezen persoon ben om advies te geven, maar het is nou eenmaal makkelijker om anderen te helpen dan jezelf (in mijn geval tenminste). Ik hoop dat het toch nog goed komt en dat je de kracht vind om verder te gaan met je herstel. Jij ook heel veel sterkte!
Lotte35: ik merk inderdaad dat ik soms wel pijn op de borst heb (de laatste tijd vaker). Zou ik misschien mogen vragen of jij al hulp hebt? En hoe jij omgaat met je eetstoornis?
Ik vraag me eigenlijk ook af of er meer mensen zijn die zich herkennen in mijn verhaal? Ik merk dat ik het wel fijn vind om te praten met mensen die er ook ervaring mee hebben, omdat het een gevoel van erkenning geeft en motivatie om hulp te zoeken. Ik denk dat ik het tot nu toe toch wel wat lichter heb opgevat dan dat het is.....
I want to go home but I haven\'t found it yet. ~ Dreaming ~
zaterdag 4 februari 2012 om 19:56
quote:rjhcp schreef op 04 februari 2012 @ 19:31:
Lotte35: ik merk inderdaad dat ik soms wel pijn op de borst heb (de laatste tijd vaker). Zou ik misschien mogen vragen of jij al hulp hebt? En hoe jij omgaat met je eetstoornis?
Ik heb al heel lang een eetstoornis. Tot mijn 24e jaar periodes van te veel eten afgewisseld met periodes van streng lijnen. Dat was ik toen zo zat, dat ik totaal ben doorgeslagen in het lijnen, met anorexia tot gevolg. Nou ja, ik ben nu 37, dus reken maar uit.....
Precies tien jaar geleden heb ik bijna een jaar in deeltijdtherapie gezeten (drie dagen per week in een groep). Ik ben toen vele kilo's aangekomen, maar na de therapie weer keihard teruggevallen. Tot ongeveer twee jaar na de therapie heb ik nog gesprekken gehad met een psycholoog. De afgelopen jaren zijn met ups en downs gegaan, maar het laatste jaar gaat het beter dan ooit. Bij mij was de oorzaak wel een gebrek aan zelfvertrouwen en eigenwaarde. Nu het daarmee beter gaat, gaat het eten ook beter.
Lotte35: ik merk inderdaad dat ik soms wel pijn op de borst heb (de laatste tijd vaker). Zou ik misschien mogen vragen of jij al hulp hebt? En hoe jij omgaat met je eetstoornis?
Ik heb al heel lang een eetstoornis. Tot mijn 24e jaar periodes van te veel eten afgewisseld met periodes van streng lijnen. Dat was ik toen zo zat, dat ik totaal ben doorgeslagen in het lijnen, met anorexia tot gevolg. Nou ja, ik ben nu 37, dus reken maar uit.....
Precies tien jaar geleden heb ik bijna een jaar in deeltijdtherapie gezeten (drie dagen per week in een groep). Ik ben toen vele kilo's aangekomen, maar na de therapie weer keihard teruggevallen. Tot ongeveer twee jaar na de therapie heb ik nog gesprekken gehad met een psycholoog. De afgelopen jaren zijn met ups en downs gegaan, maar het laatste jaar gaat het beter dan ooit. Bij mij was de oorzaak wel een gebrek aan zelfvertrouwen en eigenwaarde. Nu het daarmee beter gaat, gaat het eten ook beter.
zaterdag 4 februari 2012 om 20:48
ik ben nu 33.
De dietist heeft me niet geholpen hoor
Ik was er voor andere zaken maar dus wel eerlijk een eetdagboek gemaakt.
Accepteer dus niet de hulp van haar want ben er 1 keer geweest en niks gezegd en weggegaan zonder iets te zeggen over mn ES.
Misschien als ik 10 jaar geleden hulp had geaccepteerd was ik er nu echt af geweest.
De dietist heeft me niet geholpen hoor
Ik was er voor andere zaken maar dus wel eerlijk een eetdagboek gemaakt.
Accepteer dus niet de hulp van haar want ben er 1 keer geweest en niks gezegd en weggegaan zonder iets te zeggen over mn ES.
Misschien als ik 10 jaar geleden hulp had geaccepteerd was ik er nu echt af geweest.
