Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
zondag 6 november 2011 om 00:09
Vanmorgen heb ik haar vriend gesproken. We hadden afgesproken om te lunchen in de stad. Mooi weer, we konden buiten zitten.
We hebben 3 uur gekletst, over alles wat ons vorig jaar gebeurd is. We snappen elkaars pijn en verdriet en dat doet wel goed, maar het doet er ook niks aan af. Maar de erkenning voor elkaars verdriet voelde goed. Aan het eind van ons contact kon ik hem wijzen op een A van vliegtuigstrepen in de lucht naast de kerktoren. Kijk, ze was bij ons, scherp en duidelijk. Hij moest erkennen dat er scherp een A getekend was in de lucht en zei "ik zou je nog geloven ook" .
Het grote "WAAROM" snappen we beiden niet.
We hebben 3 uur gekletst, over alles wat ons vorig jaar gebeurd is. We snappen elkaars pijn en verdriet en dat doet wel goed, maar het doet er ook niks aan af. Maar de erkenning voor elkaars verdriet voelde goed. Aan het eind van ons contact kon ik hem wijzen op een A van vliegtuigstrepen in de lucht naast de kerktoren. Kijk, ze was bij ons, scherp en duidelijk. Hij moest erkennen dat er scherp een A getekend was in de lucht en zei "ik zou je nog geloven ook" .
Het grote "WAAROM" snappen we beiden niet.
maandag 14 november 2011 om 00:55
Één jaar en één dag de dood en crematie verder...
Het eerste jaar overleefd....
Kreeg gisteren een boek van mijn vriend "Waar ben je nu" van Wim Jansen, en gretig lees ik de herkenbaarheid van zijn jaar na de dood van zijn vriend. Hoe zij nu elke dag de hele dag in mijn gedachten is, terwijl dat voor haar dood, "gewoon" beperkt bleef tot een vanzelfsprekendheid waar je altijd gebruik van kon maken, en daarnaast 'je eigen leven leidde'.
Ach, het is en blijft zo'n ontzettende droefheid dat dát niet meer zo is, terwijl ik over de rest van mijn leven meer dan dankbaar ben.
Morgenvroeg komen haar ouders op bezoek, dus ga nu maar gauw slapen.
Het eerste jaar overleefd....
Kreeg gisteren een boek van mijn vriend "Waar ben je nu" van Wim Jansen, en gretig lees ik de herkenbaarheid van zijn jaar na de dood van zijn vriend. Hoe zij nu elke dag de hele dag in mijn gedachten is, terwijl dat voor haar dood, "gewoon" beperkt bleef tot een vanzelfsprekendheid waar je altijd gebruik van kon maken, en daarnaast 'je eigen leven leidde'.
Ach, het is en blijft zo'n ontzettende droefheid dat dát niet meer zo is, terwijl ik over de rest van mijn leven meer dan dankbaar ben.
Morgenvroeg komen haar ouders op bezoek, dus ga nu maar gauw slapen.
zaterdag 19 november 2011 om 00:23
Net bij "Peter van der Vorst ziet sterren" het intervieuw met Isa Hoes gezien,
Hoezeer is de dood van Anthonie Kamerling verbonden met de dood van mijn hartsvriendin. Ik zag de aankondiging in de kranten daarvan in het VU ziekenhuis Amsterdam, toen ik daar een broodje ging halen.
Moest ik dat mijn vriendin vertellen, die daar 12 dagen was vanwege leukemie. Heb dat wel gedaan, en zij was even onthutst als ik, en achteraf is dat ons laatste gesprek geweest over ellende anders dan onszelf betrof.
Mijn vriendin ging 6 november 2010 dood,
Ik ben net als Isa één jaar verder, en ben bang dat ik niet zo sterk ben als Isa, die zich ook nog eens moet redden met twee kleine kinderen.
Hoezeer is de dood van Anthonie Kamerling verbonden met de dood van mijn hartsvriendin. Ik zag de aankondiging in de kranten daarvan in het VU ziekenhuis Amsterdam, toen ik daar een broodje ging halen.
Moest ik dat mijn vriendin vertellen, die daar 12 dagen was vanwege leukemie. Heb dat wel gedaan, en zij was even onthutst als ik, en achteraf is dat ons laatste gesprek geweest over ellende anders dan onszelf betrof.
Mijn vriendin ging 6 november 2010 dood,
Ik ben net als Isa één jaar verder, en ben bang dat ik niet zo sterk ben als Isa, die zich ook nog eens moet redden met twee kleine kinderen.
zaterdag 19 november 2011 om 01:37
zaterdag 19 november 2011 om 07:49
Lieve Ourse, wat schrijf je weer aangrijpend.
Isa is een sterke vrouw. Ik denk dat het niet te vergelijken is, maar áls je vergelijkt, is een groot verschil natuurlijk dat Anthonie zelf niet meer wilde leven.
De waarom-vraag waar jullie zo mee zitten, is dan anders.
Goed te lezen dat je goed contact hebt met haar ouders en vriend. Verder kan ik me voorstellen dat dit geen fijne tijd is: donkere dagen, 'voorpret' voor Sinterklaas en kerst, gezelligheid. En ongetwijfeld de herinneringen aan vorig jaar, toen jullie haar net moesten missen.
Veel sterkte
Isa is een sterke vrouw. Ik denk dat het niet te vergelijken is, maar áls je vergelijkt, is een groot verschil natuurlijk dat Anthonie zelf niet meer wilde leven.
De waarom-vraag waar jullie zo mee zitten, is dan anders.
Goed te lezen dat je goed contact hebt met haar ouders en vriend. Verder kan ik me voorstellen dat dit geen fijne tijd is: donkere dagen, 'voorpret' voor Sinterklaas en kerst, gezelligheid. En ongetwijfeld de herinneringen aan vorig jaar, toen jullie haar net moesten missen.
Veel sterkte
maandag 28 november 2011 om 00:50
Wat lief, Newwoman.
Ik heb het niet gezien, want was met vriend weekendje weg.
De eerste keer wel, en was in tranen.
Moonlight , je snapt het goed, dit is een inmens rare tijd, elke dag herinnert aan vorig jaar.
En het is zo raar dat er al één jaar voorbij is, terwijl ik nog steeds niet weet hoe ik leven moet zonder haar.
Ben sinds een week aan het 'wordfeut'en met familie vooral, en dat leidt de aandacht zo af, dat ik me elk willekeurig moment ineens bedenk; A is dood, hoe is dat toch mogelijk, hoe was mijn leven anders geweest als dat niet zo was.
Ik heb het niet gezien, want was met vriend weekendje weg.
De eerste keer wel, en was in tranen.
Moonlight , je snapt het goed, dit is een inmens rare tijd, elke dag herinnert aan vorig jaar.
En het is zo raar dat er al één jaar voorbij is, terwijl ik nog steeds niet weet hoe ik leven moet zonder haar.
Ben sinds een week aan het 'wordfeut'en met familie vooral, en dat leidt de aandacht zo af, dat ik me elk willekeurig moment ineens bedenk; A is dood, hoe is dat toch mogelijk, hoe was mijn leven anders geweest als dat niet zo was.
zondag 12 februari 2012 om 23:52
1 Jaar, 3 maanden en 1 week verder...
Ik voel me zo down, en zo depressief.
Ik zou onderhand weer van het leven moeten genieten. Ik heb zoveel om heel dankbaar voor te zijn.
Misschien is het wel mijn eigen constitutie, ik vond het leven altijd al lastig en vroeg me af wat de zin er van was. Maar samen met A konden we daar de lol nog wel van inzien, en dat verschafte ons relativering en vooral veel lachen. Dat was in elk geval leuk.
Nu is dat weg, en vind het zo moeilijk om zonder haar mijn weg te vinden. Welke weg?
Onze band was zo hecht, dat ik daar dan toch spirituele toestanden aan zou verbinden dat ik haar aanwezigheid zou moeten voelen. Dat is niet zo, en voel me daardoor zowel falen, als misschien wel 'wat klopt er nog van waar ik/wij ooit in geloofd hebben'.
Wat moet ik? Aan de antidepressiva, een rouwtherapeut/ Wat doet die dan?
Ik voel me zo down, en zo depressief.
Ik zou onderhand weer van het leven moeten genieten. Ik heb zoveel om heel dankbaar voor te zijn.
Misschien is het wel mijn eigen constitutie, ik vond het leven altijd al lastig en vroeg me af wat de zin er van was. Maar samen met A konden we daar de lol nog wel van inzien, en dat verschafte ons relativering en vooral veel lachen. Dat was in elk geval leuk.
Nu is dat weg, en vind het zo moeilijk om zonder haar mijn weg te vinden. Welke weg?
Onze band was zo hecht, dat ik daar dan toch spirituele toestanden aan zou verbinden dat ik haar aanwezigheid zou moeten voelen. Dat is niet zo, en voel me daardoor zowel falen, als misschien wel 'wat klopt er nog van waar ik/wij ooit in geloofd hebben'.
Wat moet ik? Aan de antidepressiva, een rouwtherapeut/ Wat doet die dan?
maandag 13 februari 2012 om 12:20
Lieve Ourse, ik heb geen ervaringen met rouwtherapeuten. Maar ik zou hem in jouw geval wel raadplegen. Hij of zij zal jou leren om met deze emoties om te gaan.
Misschien raadt de psycholoog je aan om anti-depressiva te gebruiken, dat het een cominatie van praten en medicijnen wordt.
Informeer even bij je huisarts welke psycholoog bij jou in de buurt hiervoor geschikt is.
Misschien raadt de psycholoog je aan om anti-depressiva te gebruiken, dat het een cominatie van praten en medicijnen wordt.
Informeer even bij je huisarts welke psycholoog bij jou in de buurt hiervoor geschikt is.
maandag 11 juni 2012 om 09:47
Lieve ourse,
Ik ben nieuw hier en las net je topic. Jouw verhaal raakte me heel erg. Ik herken er heel veel in. Ik ben, negen jaar geleden, mijn hartsvriendin verloren bij een ongeluk. Zij kreeg een auto-ongeluk terwijl ze met mij aan het bellen was. Ze is in het kanaal terecht gekomen en verdronken. Zij was mijn dierbaarste bezit. Ik had ook andere vriendinnen, maar de liefde die ik voor haar voelde en andersom, was uniek. We deden alles samen en deelden alles samen. Toen zij overleed, dacht ik dat ik zou sterven van verdriet. Het heeft me jaren gekost om het leven weer leuk te vinden en nog mis ik haar iedere dag.
Het was voor mij behoorlijk traumatisch. Ik worstel nu nog dagelijks met de gevolgen hiervan. Ik heb sinds een jaar een vriendschap met een vrouw en ook wij hebben een vreselijke klik. We wonen vlak bij elkaar....en delen steeds meer samen. Ik merk dat ik dezelfde liefde ga voelen voor haar als ik voor mijn overleden vriendin had. Ik had nooit gedacht dat dat ooit nog zou gaan gebeuren. Ik vind het heerlijk en doodeng tegelijk. Want hoe dichter iemand bij je staat, hoe meer pijn het doet als je die persoon verliest. En ik geloof niet dat ik het aan zou kunnen om weer zo'n goede vriendin te verliezen. Ik worstel dus met afstand houden en haar niet te dichtbij te laten komen....en gewoon genieten van het feit dat ik weer een mens heb gevonden met wie ik zo klik.....en ik kom er maar niet uit...
Ik leef met je mee! En ik hoop dat jij in de komende jaren, net als ik, steeds meer kleur in je leven terug krijgt. Ik begrijp waar je doorheen gaat, als is elke situatie uniek.
Hoe gaat het nu met je? Heb je andere mensen om je heen met wie je het gemis ook nu nog kan delen?
Groetjes, Anna
Ik ben nieuw hier en las net je topic. Jouw verhaal raakte me heel erg. Ik herken er heel veel in. Ik ben, negen jaar geleden, mijn hartsvriendin verloren bij een ongeluk. Zij kreeg een auto-ongeluk terwijl ze met mij aan het bellen was. Ze is in het kanaal terecht gekomen en verdronken. Zij was mijn dierbaarste bezit. Ik had ook andere vriendinnen, maar de liefde die ik voor haar voelde en andersom, was uniek. We deden alles samen en deelden alles samen. Toen zij overleed, dacht ik dat ik zou sterven van verdriet. Het heeft me jaren gekost om het leven weer leuk te vinden en nog mis ik haar iedere dag.
Het was voor mij behoorlijk traumatisch. Ik worstel nu nog dagelijks met de gevolgen hiervan. Ik heb sinds een jaar een vriendschap met een vrouw en ook wij hebben een vreselijke klik. We wonen vlak bij elkaar....en delen steeds meer samen. Ik merk dat ik dezelfde liefde ga voelen voor haar als ik voor mijn overleden vriendin had. Ik had nooit gedacht dat dat ooit nog zou gaan gebeuren. Ik vind het heerlijk en doodeng tegelijk. Want hoe dichter iemand bij je staat, hoe meer pijn het doet als je die persoon verliest. En ik geloof niet dat ik het aan zou kunnen om weer zo'n goede vriendin te verliezen. Ik worstel dus met afstand houden en haar niet te dichtbij te laten komen....en gewoon genieten van het feit dat ik weer een mens heb gevonden met wie ik zo klik.....en ik kom er maar niet uit...
Ik leef met je mee! En ik hoop dat jij in de komende jaren, net als ik, steeds meer kleur in je leven terug krijgt. Ik begrijp waar je doorheen gaat, als is elke situatie uniek.
Hoe gaat het nu met je? Heb je andere mensen om je heen met wie je het gemis ook nu nog kan delen?
Groetjes, Anna
Niet mokken, maar knokken!
maandag 11 juni 2012 om 14:16
Dikke tranen hier om jouw verhaal Ourse, want mij staat ook zo'n verdrietige periode te wachten en ik zou er het liefst voor wegvluchten..........
Mijn hartsvriendin heeft al 20 jaar MS en is nog maar een schim van de krachtige, zelfstandige en onafhankelijke vrouw die ik 25 jaar geleden heb leren kennen. Hartverscheurend om haar in al die jaren af te zien takelen en steeds hulpbehoevender te zien worden. Machteloos voel ik me én ook heel boos. Een vrouw in de bloei van haar leven, een prachtdochter hebbende en bijna niets meer kunnen zien, niet meer kunnen lopen, incontinent worden, WAAROM??????
Zij gaat haar leven binnen nu en 3 maanden beeindigen dmv euthanasie, ze is meer dan op, ook moegestreden. En ik, ik voel me ook zo machteloos en kan haar nog niet missen in mijn leven. Hoe egoistisch is dat?!
En dan lees ik jouw verhaal en dan word ik zo verschrikkelijk bang. Pffffffff, waarom is het leven soms zo oneerlijk
Mijn hartsvriendin heeft al 20 jaar MS en is nog maar een schim van de krachtige, zelfstandige en onafhankelijke vrouw die ik 25 jaar geleden heb leren kennen. Hartverscheurend om haar in al die jaren af te zien takelen en steeds hulpbehoevender te zien worden. Machteloos voel ik me én ook heel boos. Een vrouw in de bloei van haar leven, een prachtdochter hebbende en bijna niets meer kunnen zien, niet meer kunnen lopen, incontinent worden, WAAROM??????
Zij gaat haar leven binnen nu en 3 maanden beeindigen dmv euthanasie, ze is meer dan op, ook moegestreden. En ik, ik voel me ook zo machteloos en kan haar nog niet missen in mijn leven. Hoe egoistisch is dat?!
En dan lees ik jouw verhaal en dan word ik zo verschrikkelijk bang. Pffffffff, waarom is het leven soms zo oneerlijk
donderdag 16 augustus 2012 om 01:24
Mijn mobiel gaf het gisteren op en ik moest mijn simkaart plaatsen in een reserve telefoon, ik las de 2 sms-jes die mijn vriend de avond ervoor had gestuurd. Maar daar onder stond een sms van A, daaronder stonden 10 sms-en van A uit februari 2010 ( toen ik deze telefoon had aangeschaft omdat toen de huidige stuk was).
Hoewel ik elke dag leef met het verlies van A en langs haar foto loop, soms ook met een glimlach, was ik vanmorgen compleet van slag. Ik had alle sms-en vrij vlot na haar overlijden weggedaan en heb daar ook wel spijt van gehad,
Op dit goedkope mobiel stonden dus nog sms-en van februari 2010, "kom ik bij jou, of kom jij bij mij"
1 jaar en 10 maanden geleden....
Ik heb twee weken geleden mijn ontslag ingediend, de situatie op mijn afdeling ging de kwaliteit aan zorg zo erg achteruit, dat ik daar niet meer aan mee wilde werken.
Ik ga niet meer een onmogelijk rooster werken, terwijl ik niet eens weet of dit mijn laatste zomer is...
Ik heb een nieuwe auto gekocht. Ik was er verrast blij mee dat ik een gaaf exemplaar heb getroffen. Maar ik heb mijn oude , gedeukte en gebutste Demio ingeleverd, de auto waarmee ik 12 jaar , vooral met A mijn avonturen heb beleefd.
Het leven gaat verder, was vanavond uit eten met mijn ex-collega's.
Ze vinden mij stoer.
Ik dank mijn collega's voor hun steun.
Hoewel ik elke dag leef met het verlies van A en langs haar foto loop, soms ook met een glimlach, was ik vanmorgen compleet van slag. Ik had alle sms-en vrij vlot na haar overlijden weggedaan en heb daar ook wel spijt van gehad,
Op dit goedkope mobiel stonden dus nog sms-en van februari 2010, "kom ik bij jou, of kom jij bij mij"
1 jaar en 10 maanden geleden....
Ik heb twee weken geleden mijn ontslag ingediend, de situatie op mijn afdeling ging de kwaliteit aan zorg zo erg achteruit, dat ik daar niet meer aan mee wilde werken.
Ik ga niet meer een onmogelijk rooster werken, terwijl ik niet eens weet of dit mijn laatste zomer is...
Ik heb een nieuwe auto gekocht. Ik was er verrast blij mee dat ik een gaaf exemplaar heb getroffen. Maar ik heb mijn oude , gedeukte en gebutste Demio ingeleverd, de auto waarmee ik 12 jaar , vooral met A mijn avonturen heb beleefd.
Het leven gaat verder, was vanavond uit eten met mijn ex-collega's.
Ze vinden mij stoer.
Ik dank mijn collega's voor hun steun.
maandag 17 september 2012 om 09:04
Wat een ongelofelijk mooi en ook verdrietig topic. Het heeft me ontzettend geraakt en ik kan me zo voorstellen hoe erg je je vriendin mist. Ik ben 2 jaar geleden mijn beste vriend kwijtgeraakt aan een ziekte en mis hem ook nog altijd. Ik kan me voorstellen dat die smsjes je van slag hebben gemaakt en wens je veel kracht toe.
zaterdag 10 november 2012 om 01:16
2 Jaar en 4 dagen geleden.....
Zolang zonder mijn liefste vriendin. Zeker deze dagen mis ik haar zo ontzettend. Vind ik het onvoorstelbaar hoe ik het al 2 jaar volhoud, met elke dag denken aan haar, en wennen aan het gevoel dat het nooit went.
Ik ben het eigenlijk zo zat om haar te missen.
Mijn leven is in tweeën gehakt, alles wat voorbij komt is voor of na 6 november 2010.
Voor november 2010 had ik nooit kunnen bevroeden dat de grootste zekerheid in mijn leven er niet meer zou zijn.
Ik doe best leuke dingen, hou ontzettend veel van mijn vriend, mijn zoons, en doe weer leuk werk. Mijn zussen en broers zijn lief.
Maar, mijn God hoe moeilijk is het om een volgend hoofdstuk aan mijn leven toe te voegen zonder haar, zonder alle belangrijke mensen die er wel zijn, tekort te doen.
Zolang zonder mijn liefste vriendin. Zeker deze dagen mis ik haar zo ontzettend. Vind ik het onvoorstelbaar hoe ik het al 2 jaar volhoud, met elke dag denken aan haar, en wennen aan het gevoel dat het nooit went.
Ik ben het eigenlijk zo zat om haar te missen.
Mijn leven is in tweeën gehakt, alles wat voorbij komt is voor of na 6 november 2010.
Voor november 2010 had ik nooit kunnen bevroeden dat de grootste zekerheid in mijn leven er niet meer zou zijn.
Ik doe best leuke dingen, hou ontzettend veel van mijn vriend, mijn zoons, en doe weer leuk werk. Mijn zussen en broers zijn lief.
Maar, mijn God hoe moeilijk is het om een volgend hoofdstuk aan mijn leven toe te voegen zonder haar, zonder alle belangrijke mensen die er wel zijn, tekort te doen.
maandag 2 september 2013 om 12:43
As vrijdag ga ik trouwen, en wordt mijn liefste vriend mijn man, en ik zijn vrouw. Hij was mijn reddingsboei om met het verdrietige verlies van A om te kunnen gaan. Ik heb mijn best gedaan een goede en leuke partner voor hem te blijven. Blijkbaar gelukt, want in februari vroeg hij mij ten huwelijk.
Ik ben het A verplicht vrijdag een stralende bruid te zijn, ze zou niets liever willen.
Haar ouders en zus komen ook.
Ik heb haar schrijnend gemist dat ik niet de voorbereidingen met haar kon delen. En natuurlijk zal ik haar vrijdag missen. Ze zal wel genoemd worden in de toespraak van de burgerlijk ambtenaar.
Het zal ook een feest worden voor alle lieve mensen die me gesteund en getroost hebben deze 3 jaar, en die het me zo ontzettend gunnen dat ik weer blij kan zijn.
En blij ben ik met de liefste man van de hele wereld!
Ik ben het A verplicht vrijdag een stralende bruid te zijn, ze zou niets liever willen.
Haar ouders en zus komen ook.
Ik heb haar schrijnend gemist dat ik niet de voorbereidingen met haar kon delen. En natuurlijk zal ik haar vrijdag missen. Ze zal wel genoemd worden in de toespraak van de burgerlijk ambtenaar.
Het zal ook een feest worden voor alle lieve mensen die me gesteund en getroost hebben deze 3 jaar, en die het me zo ontzettend gunnen dat ik weer blij kan zijn.
En blij ben ik met de liefste man van de hele wereld!
maandag 2 september 2013 om 12:50
Gefeliciteerd Ourse. Maak er een prachtige dag van, met veel lachen en af en toe een traan.
Ik sta ook op het punt om mijn vriendin te verliezen. Ik denk dat het deze week wel gebeurd is. Ik ga je topic niet lezen, de tranen zitten me toch al zo hoog. Ik wens jou en alle anderen die zonder vriendin verder moeten heel veel kracht toe. En mezelf ook.
Ik sta ook op het punt om mijn vriendin te verliezen. Ik denk dat het deze week wel gebeurd is. Ik ga je topic niet lezen, de tranen zitten me toch al zo hoog. Ik wens jou en alle anderen die zonder vriendin verder moeten heel veel kracht toe. En mezelf ook.
maandag 2 september 2013 om 13:00
quote:Ratteke schreef op 02 september 2013 @ 12:50:
Gefeliciteerd Ourse. Maak er een prachtige dag van, met veel lachen en af en toe een traan.
Ik sta ook op het punt om mijn vriendin te verliezen. Ik denk dat het deze week wel gebeurd is. Ik ga je topic niet lezen, de tranen zitten me toch al zo hoog. Ik wens jou en alle anderen die zonder vriendin verder moeten heel veel kracht toe. En mezelf ook.Oh ratteke heel veel sterkte...
Gefeliciteerd Ourse. Maak er een prachtige dag van, met veel lachen en af en toe een traan.
Ik sta ook op het punt om mijn vriendin te verliezen. Ik denk dat het deze week wel gebeurd is. Ik ga je topic niet lezen, de tranen zitten me toch al zo hoog. Ik wens jou en alle anderen die zonder vriendin verder moeten heel veel kracht toe. En mezelf ook.Oh ratteke heel veel sterkte...