Het grote piemel debat

Het is me weer eens overkomen. Ik ben verliefd geworden en ja zij vond mij ook zo leuk. Het was liefde zoals je die soms in films voorbij ziet komen, een geestelijke klik waar je u tegen zegt. Ik ben altijd geweldig geweest met vrouwen, laat ik zeggen dat ik er talent voor heb. Ik heb nou eenmaal goed in de gaten wat er in anderen omgaat. Geen stemmingswisseling ontgaat mij, geen uitdrukking blijft voor mij onbegrepen.



Maar vrouwen knappen altijd af op mijn penis, 11 centimeter met een diameter van 25mm. Het patroon van afknapsignalen begint voor mij dan ook vrij typisch te worden. Om een voorbeeld te geven; Stel je voor je hebt elkaar leren kennen via een dating site, na een paar dagen mailen, ge-skype of ge-WhatsApp spreek je met elkaar ergens in de stad af. Verheugd omdat je elkaar in het echt nog leuker lijkt te vinden vliegen de uren voorbij. Uit eten, naar het theater of bioscoop, als je elkaar weet te boeien, als het klikt, dan komt er uiteindelijk dat moment van die eerste kus.



En ik kan bijna niet beschrijven hoe geweldig die eerste kus dan is, cocaïne je eerste miljoen of bungeejumpen, niets is mooier dan wanneer degene waarop ik ontzettend verliefd aan het worden ben ontvankelijk is voor die eerste kus. Soms sleep je elkaar direct mee naar huis en na dit uren durende voorspel beginnen we steeds meer elkaars lichaam te verkennen, zij zeiknat, opgewonden als een onverzadigbare nymfomaan grijpt naar mijn penis. Met mijn handen was ik haar al een tijdje op tempratuur aan het brengen en zo merk ik op dat ze direct droog trekt zodra ze mijn zaakje in haar hand neemt. Terug deinzen wegkijken of wit wegtrekken, niets is ellendiger dan op te merken dat het zo 1op 1 daar misgaat.



Maar vrouwen zijn vaak moedig en empathisch, dus natuurlijk proberen ze bijna altijd hun teleurstelling te verbergen. Want ja, natuurlijk weet een vrouw heel goed dat ik er minstens zo mee zit als zij op dat moment. En ik, ik laat het niet merken, vol zelfvertrouwen zet ik door, ik ben 28 jaar, ik ken het klappen van de zweep, ik weet wat te doen en te laten. Ik weet hoe een vrouw te vermaken ik woon leuk heb zeeën van tijd en een goed inkomen. Maar al verdiende ik maar twintigduizend euro per jaar, woonde ik in een krakkemikkig appartement, ik zou willen dat het voor de liefde niet uitmaakt. Want ik weet dat als ik gewoon Johnny normaal was geweest, het voor de vrouwen waarop ik val een stuk moeilijker zou zijn om verliefd op mij te worden. Opmerkingen zoals op ieder potje past een deksel geven mij dan ook weinig hoop. De vrouwen waar ik op val weten wat ze willen en wat ze waard zijn. Het zijn de vrouwen die geen genoegen nemen met minder. Mijn relaties zaten in het verleden dan ook vaak vol met teleurstelling, weinig initiatief tot seks, exen die vreemd gingen. En als ik het dan uitmaakte kreeg ik opmerkingen die gewoon te pijnlijk zijn om hier te citeren.



Het onderwerp bespreekbaar maken lijkt onmogelijk, want zolang je een relatie hebt zal bijna geen vrouw eerlijk toegeven dat ze er mee zit. Het is me weleens uitgelegd door een ex, dat ze niet het gevoel heeft dat ze geneukt wordt/is. En ik heb vaak het gevoel dat ik met mijn lul in een soort holle ruimte aan het duwen ben. Ik zit niet te wachten op goed bedoelde adviezen. Piemels met borsten vergelijken gaat wat mij betreft ook niet op, want borsten zijn lang niet zo sensatiebepalend als een penis bij penetratie. En geloof me als ik zeg dat geen fatsoenlijke chirurgische ingreep een verschil kan maken met een esthetisch aanvaardbaar resultaat.



Vrouwen kunnen er niets aan doen dat ze bepaalde voorkeuren hebben, dat zoet nou eenmaal lekkerder is dan bitter. Met de pornoficatie van de samenleving komen vrouwen steeds vaker eerlijk voor hun door lust gedreven voorkeuren uit. Mijn laatste relatie was ironisch genoeg met een seksuoloog. Maar ik zal heus wel gelukkig worden met mijn maatje minder, maar ik vraag mij af moet er niet "iets" veranderen in hoe we omgaan met dit taboe? Het probleem is er namelijk altijd geweest en zolang er geen medische doorbraak komt zullen te kleine piemels altijd blijven. Zou er met een herziening van de moraal, de manier waarop we hier met elkaar over spreken niet een enorm verschil gemaakt kunnen worden? Dat er een klimaat ontstaat waar vrouwen eerlijk over hun voorkeuren kunnen zijn en waar mannen met deze hormonale pech niet bang hoeven te zijn om met een vrouw naar bed te gaan. Want ik heb steeds vaker dat ik vrouwen steeds vaker oprecht begin te haten. Hoe onterecht dat misschien ook mag zijn.



---------------------------------

17 februari.



Gezien de reacties die ik tot nu toe voorbij zag komen, lijkt het mij wel de moeite om een aanvulling te schrijven op mijn eerdere post.



Vrouwen zijn gemiddeld genomen eerder van hun maagdelijkheid ontdaan, dan mannen. Vrouwen hebben meer verschillende sekspartners dan mannen, vrouwen hebben meer te kiezen.



Als je dan steeds meer een attitude ziet ontstaan waar vrouwen elkaar openlijk steunen om een man af te wijzen vanwege zijn piellemuis. En openlijk hun voorkeur uit spreken voor een grote pik. Krijg ik de neiging vrouwen als minderwaardig te gaan zien, ze te misbruiken voor mijn eigen lusten. Spelletjes met ze te spelen, ze in de wolken te brengen om ze daarna genadeloos te laten vallen. (de klootzak methode)



Ik ben misschien een mannelijke slet, maar ik heb inmiddels met zeker meer dan 100 verschillende vrouwen in mijn leven seks gehad, ik ben altijd erg respectvol met vrouwen omgegaan, ik heb nooit de behoefte gehad iemand te laten zitten om wat voor lichamelijke reden dan ook. Als die geestelijk klik er is, als ik me op dat moment erg goed met je voel, als ik je mee naar huis neem, dan wil ik met je vrijen. Al blijkt later dat je vol zit met spataderen en cellulitis, je het doet met kipfilets in plaats van borsten. Al blijkt je huid zonder make-up vol te zitten met littekens van de acne. Als ik met je gelachen heb, we elkaar geestelijk hebben weten de beroeren dan is het voor mij oké. Ik wil niet de volgende eikel zijn die iemand richting een depressie helpt. Ik concentreer me qua seks misschien wat meer op de geestelijke verbinding, het veilig voelen met elkaar. Ik geef om de lust maar misschien nog meer om de passie. Mijn probleem is niet het formaat van mijn penis, mijn probleem is hoe vrouwen er mee omgaan.



Anno 2012 krijg ik het idee dat vrouwen seks steeds meer en vaker als een fastfood menu zijn gaan zien. Neuken voor de lust, een grote dikke lul zoals er smaakversterkers zitten in je hamburger. En ondertussen antidepressiva slikken en een abonnementje op één of ander psychologie magazine omdat je als vrouw zoveel leegte voelt in je leven.

quote:frivolia schreef op 17 februari 2012 @ 00:17:

eerst dacht ik: dit is niet serieus.



toen dacht ik: ja het is wel serieus, het is wel serieus, het is een oprecht persoon die zich zorgen maakt over de maat van zijn piemel.



ik deel je bezorgdheid, ik vind nl. dat de pornografie nogal een vertekend beeld geeft van de werkelijkheid en ook vrouwen gaan mee in de pornotendens, lees maar hier op het sexforum, vrouwen -ook mannen- krijgen daardoor het idee dat alles groter, beter, hotter, sexier, uitdagender moet zijn. geen grens te ver, geen fantasie te gek, of het moet werkelijkheid worden.



wat wil jij Johnnydedenker? Wil je tomeloze ongeremde sex met elke vrouw? Of wil je sex met iemand die van je houdt?

iemand die van je houdt zal een 11 cm lange piemel geen bezwaar vinden. Ook al vindt ze het sexueel niet veel voorstellen, er zal compensatie genoeg zijn. En, de sexueeel voor zichzelfopkomende vrouw, en hoeveel vrouwen zijn er die door penetratie klaarkomen? niet zo heel erg veel ben ik bang, de sexueel voor zichzelf opkomende vrouw zal zelf voor haar orgasme zorgen...



dus... is er een probleem?



wat wil jezelf?



De seksueel voor zichzelf opkomende vrouw, gaat vreemd of weet zichzelf op den duur niet te motiveren voor de seks.



Ik hoef geen tomeloze ongeremde seks met iedere vrouw, en ik kan echt uren vrijen met iemand.. Voor mij is het probleem meer dat als alles goed zit.. Het daar nogal eens mis gaat en vrouwen volgens mij echt in een soort gewetensnood komen als ze merken dat ze hierop afknappen.