Gezondheid
alle pijlers
Vreselijk bezorgd
donderdag 16 februari 2012 om 10:43
Hoi allemaal,
Tjonge, ik wist niet dat iemand zo zich zo bang en bezorgd kon voelen
Gisteren kreeg ik een mail van mijn moeder. Dat ze toch maar naar de huisarts was gegaan, omdat ze zich na 2 weken nog steeds niet beter voelde.
De huisarts heeft een vergrote lever gevoeld en bloed afgenomen. Daarbij bleken allerlei waardes veel te hoog te zijn.
Vandaag is ze naar het ziekenhuis voor het maken van foto's en een afspraak bij de internist.
Ik hoop natuurlijk dat het meevalt. Het kunnen zoveel dingen zijn. Maar ben toch heel erg bang voor 'dat ene'... Ze is nog veel te jong om zo ziek te worden!
Pfff, dit moest ik even kwijt. Nu zien hoe ik verder de dag door ga komen.
Tjonge, ik wist niet dat iemand zo zich zo bang en bezorgd kon voelen
Gisteren kreeg ik een mail van mijn moeder. Dat ze toch maar naar de huisarts was gegaan, omdat ze zich na 2 weken nog steeds niet beter voelde.
De huisarts heeft een vergrote lever gevoeld en bloed afgenomen. Daarbij bleken allerlei waardes veel te hoog te zijn.
Vandaag is ze naar het ziekenhuis voor het maken van foto's en een afspraak bij de internist.
Ik hoop natuurlijk dat het meevalt. Het kunnen zoveel dingen zijn. Maar ben toch heel erg bang voor 'dat ene'... Ze is nog veel te jong om zo ziek te worden!
Pfff, dit moest ik even kwijt. Nu zien hoe ik verder de dag door ga komen.
vrijdag 17 februari 2012 om 21:21
Wat een verhaal zeg. Wil het mijne eigenlijk liever niet hier op het forum zetten, vind het zo heerlijk dat ik hier anoniem ben en dat wil ik zo houden.
Ik vind het ook prettig dat anderen meeleven en zich kunnen voorstellen hoe erg het moet zijn, aan de andere kant heb ik soms ook geen zin om er over te praten. Het doet gewoon pijn, ook lichamelijk heb ik er last van. Buikpijn, spierpijn, hoofdpijn, moe ('s nachts veel wakker). Al gaat dat de ene dag beter dan de andere. Het moet voor mijn ouders nog erger zijn denk ik. Vreselijk.
Nogmaals veel sterkte.
Ik vind het ook prettig dat anderen meeleven en zich kunnen voorstellen hoe erg het moet zijn, aan de andere kant heb ik soms ook geen zin om er over te praten. Het doet gewoon pijn, ook lichamelijk heb ik er last van. Buikpijn, spierpijn, hoofdpijn, moe ('s nachts veel wakker). Al gaat dat de ene dag beter dan de andere. Het moet voor mijn ouders nog erger zijn denk ik. Vreselijk.
Nogmaals veel sterkte.
famke76 wijzigde dit bericht op 17-02-2012 21:22
Reden: toch te privé...sorry
Reden: toch te privé...sorry
% gewijzigd
tsja.....
zaterdag 18 februari 2012 om 08:11
zaterdag 18 februari 2012 om 09:29
Ik heb zelf ervaren dat je beter kunt dealen met zekerheid, ook al is het dan slecht nieuws, dan met die killende onzekerheid waarbij je gedachten alle kanten uitvliegen......
Bij het lezen van je eerste berichtje bekroop mij al de gedachte dat het weleens vanuit de borst zou kunnen, aangezien borsttumoren als ze uitzaaien dit vaak naar de lever doen...
Omdat mijn moeder borstkanker heeft heb ik verschillende ervaringsverhalen gelezen en ook van vrouwen die al meerdere jaren leven met uitzaaingen. Hopelijk kunnen de artsen het leven van je moeder nog lange tijd verlengen met chemo.
Veel sterkte!
Bij het lezen van je eerste berichtje bekroop mij al de gedachte dat het weleens vanuit de borst zou kunnen, aangezien borsttumoren als ze uitzaaien dit vaak naar de lever doen...
Omdat mijn moeder borstkanker heeft heb ik verschillende ervaringsverhalen gelezen en ook van vrouwen die al meerdere jaren leven met uitzaaingen. Hopelijk kunnen de artsen het leven van je moeder nog lange tijd verlengen met chemo.
Veel sterkte!
zaterdag 18 februari 2012 om 16:25
Hey dames,
Dank jullie wel voor de lieve berichten. Vandaag ben ik met mijn vriend naar mijn vader geweest. Het was de bedoeling mijn moeder op te zoeken in het ziekenhuis, maar we kregen een sms van haar, dat ze voor het weekend naar huis mocht!
Erg fijn natuurlijk, aangezien ze in het weekend toch geen onderzoeken doen.
Verder mijn oom en tante op bezoek gehad bij mn ouders. Zo fijn al die steun. Ik weet niet hoe ik het zonder had moeten doen. Het moment dat ik mijn vader zag, brak ie volledig. Wonder boven wonder heb ik het de meeste tijd droog gehouden. Zelfs nog een bepaalde mate van 'gezelligheid' erin gehouden. Nog boodschappen gedaan met mn broertje en vriend. Mn moeder is toch niet zo van het bij de pakken neerzitten, dus dat wil ik voorlopig ook echt nog niet doen.
Maandag moet ze terug voor een punctie van de lever (of borst, dat zou ik nu even niet weten). En dinsdag gaat dan de eerste chemo erin (tenminste dat had ik begrepen.
T gaat erg hard allemaal, maar ik ben blij dat er zo snel gehandeld wordt. Ik ben ook echt nog niet bereid om de strijd op te geven, zeker nu ik weet dat zij dat ook nog niet wil (al dan niet voor ons).
Nogmaals dank voor het meeleven, het doet me toch wel goed.
Dank jullie wel voor de lieve berichten. Vandaag ben ik met mijn vriend naar mijn vader geweest. Het was de bedoeling mijn moeder op te zoeken in het ziekenhuis, maar we kregen een sms van haar, dat ze voor het weekend naar huis mocht!
Erg fijn natuurlijk, aangezien ze in het weekend toch geen onderzoeken doen.
Verder mijn oom en tante op bezoek gehad bij mn ouders. Zo fijn al die steun. Ik weet niet hoe ik het zonder had moeten doen. Het moment dat ik mijn vader zag, brak ie volledig. Wonder boven wonder heb ik het de meeste tijd droog gehouden. Zelfs nog een bepaalde mate van 'gezelligheid' erin gehouden. Nog boodschappen gedaan met mn broertje en vriend. Mn moeder is toch niet zo van het bij de pakken neerzitten, dus dat wil ik voorlopig ook echt nog niet doen.
Maandag moet ze terug voor een punctie van de lever (of borst, dat zou ik nu even niet weten). En dinsdag gaat dan de eerste chemo erin (tenminste dat had ik begrepen.
T gaat erg hard allemaal, maar ik ben blij dat er zo snel gehandeld wordt. Ik ben ook echt nog niet bereid om de strijd op te geven, zeker nu ik weet dat zij dat ook nog niet wil (al dan niet voor ons).
Nogmaals dank voor het meeleven, het doet me toch wel goed.
zondag 19 februari 2012 om 18:55
Hoop dat jullie een fijn weekend hebben gehad. Moet veel aan je denken, wat een akelige situatie is het toch.
Ik ben het weekend ook even thuis geweest met mijn gezin en mijn broertjes waren er ook. Was fijn. Nu iedereen de eerste enorme schok een beetje te boven is, konden we ook ontzettend lachen om verhalen van ons gezinsleven van vroeger. Heerlijk even. Heeft me wat moed voor de komende tijd gegeven. We staan er met zijn allen in, maar zijn er voor elkaar. Nogmaals een dikke van mij.
Ik ben het weekend ook even thuis geweest met mijn gezin en mijn broertjes waren er ook. Was fijn. Nu iedereen de eerste enorme schok een beetje te boven is, konden we ook ontzettend lachen om verhalen van ons gezinsleven van vroeger. Heerlijk even. Heeft me wat moed voor de komende tijd gegeven. We staan er met zijn allen in, maar zijn er voor elkaar. Nogmaals een dikke van mij.
tsja.....
zondag 19 februari 2012 om 20:12
quote:TaraD schreef op 19 februari 2012 @ 19:49:
Pfff we wilden net zo'n weekend als jullie maar hier mocht het niet zo zijn Het zit ons zo hoog. Ben natuurlijk wel heel blij voor jullie, fijn dat jullie het zo fijn gehad hebben! Poh en dan deze week nog door.
Wat ontzettend jammer! (overigens ben ik niet de TO)
Sterkte!
Pfff we wilden net zo'n weekend als jullie maar hier mocht het niet zo zijn Het zit ons zo hoog. Ben natuurlijk wel heel blij voor jullie, fijn dat jullie het zo fijn gehad hebben! Poh en dan deze week nog door.
Wat ontzettend jammer! (overigens ben ik niet de TO)
Sterkte!
tsja.....
zondag 19 februari 2012 om 22:15
De tijd geeft inderdaad wat lucht. Ik merk nu al dat ik er anders in sta dan voor het weekend. Vooral omdat ik merk dat ik sterker was dan ik had verwacht. Op die manier kun je alles erom toch beter aan. T leven gaat tenslotte toch ook door. En voor nu is ze er nog. Hoop doet leven zeg maar.
Vandaag een beetje bij kunnen komen van het bezoek gisteren. Gisteravond thuisgekomen zijn er toch nog wel een hoop tranen gekomen. Maar dat kon ik kwijt bij mn vriend (rots in de branding
).
Ik wil jullie heel veel sterkte wensen voor nu. Ik ken de gillende onzekerheid, al heeft het bij ons dan maar 1 dag geduurd. Je kunt maar beter weten waar je mee te dealen hebt.
Heel veel liefs
Vandaag een beetje bij kunnen komen van het bezoek gisteren. Gisteravond thuisgekomen zijn er toch nog wel een hoop tranen gekomen. Maar dat kon ik kwijt bij mn vriend (rots in de branding
).Ik wil jullie heel veel sterkte wensen voor nu. Ik ken de gillende onzekerheid, al heeft het bij ons dan maar 1 dag geduurd. Je kunt maar beter weten waar je mee te dealen hebt.
Heel veel liefs
maandag 20 februari 2012 om 13:04
Hoi Miss musica,
ik kan me je angsten en onzekerheden heel goed voorstellen!
Op een week na een jaar geleden hoorden we dat mijn mams uitgezaaide eierstokkanker heeft. Na chemo, die goed aan heeft geslagen, ging het een half jaar helemaal ok met haar. Haren groeiden weer aan en het lijkt dan ook net alsof iemand helemaal niet ziek is.
Ouders zijn vanaf oud & nieuw op reis geweest en hebben heerlijk genoten. Zaterdag kwamen ze thuis, niet goed. Haar arm en been doen niet meer mee. Balen!
nu is ze in het ziekenhuis een scan en foto maken.
Weer die onzekerheid, maar toch anders dan vorig jaar....
Fijn hé, soms even je verhaal delen met iemand die je helemaal niet kent?
ik kan me je angsten en onzekerheden heel goed voorstellen!
Op een week na een jaar geleden hoorden we dat mijn mams uitgezaaide eierstokkanker heeft. Na chemo, die goed aan heeft geslagen, ging het een half jaar helemaal ok met haar. Haren groeiden weer aan en het lijkt dan ook net alsof iemand helemaal niet ziek is.
Ouders zijn vanaf oud & nieuw op reis geweest en hebben heerlijk genoten. Zaterdag kwamen ze thuis, niet goed. Haar arm en been doen niet meer mee. Balen!
nu is ze in het ziekenhuis een scan en foto maken.
Weer die onzekerheid, maar toch anders dan vorig jaar....
Fijn hé, soms even je verhaal delen met iemand die je helemaal niet kent?
maandag 20 februari 2012 om 14:14
Hoi Sas,
Het is inderdaad heel fijn om je ei even kwijt te kunnen hier.
In mijn familie gaat het me nu toch om andere mensen. Mijn moeder voorop bijvoorbeeld. Maar mijn vader heeft het er heel moeilijk mee. En mijn broertje is nog zo jong, dat ik dit voor hem ook niet moeilijker wil maken dan dat het al is. Ik ben krap 2 maanden geleden weg verhuisd van mijn ouders. Hij is dus ook veelal alleen met mijn ouders. Al met al een beetje verrotte timing (mijn ouders hebben bv. ook net een nieuwe woning gekocht).
Dat ik hier op het forum even mijn eigen gevoel kwijt kan, is me heel veel waard!
Wat zul je trouwens geschrokken zijn! Dat is zo naar aan kanker, het laat je nooit meer los. Ik hoop echt voor jullie dat het mee zal vallen. Ze heeft zo te horen al heel wat achter de rug.
Heel veel sterkte!
Het is inderdaad heel fijn om je ei even kwijt te kunnen hier.
In mijn familie gaat het me nu toch om andere mensen. Mijn moeder voorop bijvoorbeeld. Maar mijn vader heeft het er heel moeilijk mee. En mijn broertje is nog zo jong, dat ik dit voor hem ook niet moeilijker wil maken dan dat het al is. Ik ben krap 2 maanden geleden weg verhuisd van mijn ouders. Hij is dus ook veelal alleen met mijn ouders. Al met al een beetje verrotte timing (mijn ouders hebben bv. ook net een nieuwe woning gekocht).
Dat ik hier op het forum even mijn eigen gevoel kwijt kan, is me heel veel waard!
Wat zul je trouwens geschrokken zijn! Dat is zo naar aan kanker, het laat je nooit meer los. Ik hoop echt voor jullie dat het mee zal vallen. Ze heeft zo te horen al heel wat achter de rug.
Heel veel sterkte!
maandag 20 februari 2012 om 20:45
Wat een nare berichten allemaal en idd wat je zegt, miss musica, kanker laat je nooit meer los. Ik bedacht me vorige week nog, kan ik ooit weer zo onbezorgd zijn als ik hiervoor was?? Nee, ik realiseerde me dat dat nooit weer terugkomt. Ook al is mijn situatie anders dan die van jullie, ik kan me jullie gevoel heel goed voorstellen. De dag dat mijn moeder de diagnose borstkanker kreeg was een van de heftigste uit mijn leven We zaten eerst als verdoofd bij elkaar.......maar het rare is dat er 's middags ook ruimte was om met elkaar wat te lachen terwijl andere mensen ws denken: hoe kun je nou lachen in zo'n situatie??
@Missmusica, hoe oud is je moeder eigenlijk?
@Sas, is je moeder eerst curatief behandeld voor haar eierstokkanker of was het bij de diagnose al uitgezaaid? Heftig hoor....nog wel heerlijk voor je ouders dat ze zo genoten hebben tijdens hun reis. Wanneer krijgt ze de uitslag van de scan?
De andere dames ook veel sterkte gewenst!
@Missmusica, hoe oud is je moeder eigenlijk?
@Sas, is je moeder eerst curatief behandeld voor haar eierstokkanker of was het bij de diagnose al uitgezaaid? Heftig hoor....nog wel heerlijk voor je ouders dat ze zo genoten hebben tijdens hun reis. Wanneer krijgt ze de uitslag van de scan?
De andere dames ook veel sterkte gewenst!
dinsdag 21 februari 2012 om 21:00
Hey Tammie,
Dankjewel voor je lieve woorden.
Mijn moeder is nu 52. Dus gemiddeld gezien veuls te jong om dit mee te moeten maken.
Hier ook het bizarre gevoel dat er inderdaad ook nog leuke, gezellige, grappige momenten zijn (al dan niet met mijn familie). Mijn vriend is een grote steun, en mijn collega's vangen ook veel op. Dat voelt dan wel weer heel fijn.
Volgens het laatste bericht van het thuisfront gaat het nu redelijk 'goed' met mn moeder. Morgen krijgt ze haar eerste chemo, en dan mag ze daarna thuis 'uitzieken' van de chemo. Ben morgen vrij, en zit enorm in dubio. Ik wil er heel graag voor mijn familie zijn. Maar aan de andere kant denk ik niet dat ik t aan kan zien mijn moeder zo beroerd te zien (spugen enz). Mijn vader vertelde wel dat ze iets tegen de misselijkheid zou krijgen. En als het echt naar zou zijn, zou hij het laten weten.
Maar het gevoel blijft dat ik eigenlijk gewoon zou moeten gaan.
@Sas, daar ben ik eigenlijk ook wel benieuwd naar. Ik hoop niet dat je het een vervelende vraag vindt eigenlijk. Probeer alleen een beeld te krijgen wat er misschien nog mogelijk is (of niet). Hebben jullie al duidelijkheid over wat er nu bij haar speelt? Ik hoop het beste voor jullie!
heel veel liefs
Miss_musica
Dankjewel voor je lieve woorden.
Mijn moeder is nu 52. Dus gemiddeld gezien veuls te jong om dit mee te moeten maken.
Hier ook het bizarre gevoel dat er inderdaad ook nog leuke, gezellige, grappige momenten zijn (al dan niet met mijn familie). Mijn vriend is een grote steun, en mijn collega's vangen ook veel op. Dat voelt dan wel weer heel fijn.
Volgens het laatste bericht van het thuisfront gaat het nu redelijk 'goed' met mn moeder. Morgen krijgt ze haar eerste chemo, en dan mag ze daarna thuis 'uitzieken' van de chemo. Ben morgen vrij, en zit enorm in dubio. Ik wil er heel graag voor mijn familie zijn. Maar aan de andere kant denk ik niet dat ik t aan kan zien mijn moeder zo beroerd te zien (spugen enz). Mijn vader vertelde wel dat ze iets tegen de misselijkheid zou krijgen. En als het echt naar zou zijn, zou hij het laten weten.
Maar het gevoel blijft dat ik eigenlijk gewoon zou moeten gaan.
@Sas, daar ben ik eigenlijk ook wel benieuwd naar. Ik hoop niet dat je het een vervelende vraag vindt eigenlijk. Probeer alleen een beeld te krijgen wat er misschien nog mogelijk is (of niet). Hebben jullie al duidelijkheid over wat er nu bij haar speelt? Ik hoop het beste voor jullie!
heel veel liefs
Miss_musica
dinsdag 21 februari 2012 om 22:38
hoi,
52 is erg jong idd.
En wat bedoelen de artsen met een half jaar rekken? Kunnen ze niet opereren als de chemo aanslaat eventueel?
vorig jaar met de diagnose was de kanker bij mijn moeder al erg uitgezaaid. Eierstokkanker is een nare, en bijna altijd al uitgezaaid bij diagnose. Bij haar in longen, buikvlies en lever.
Niet goed dus.
Toch heeft de chemo haar heel erg goed gedaan! Ook afgelopen weken op vakantie heeft ze het conditioneel erg goed gedaan volgens mijn vader.
Goed, nu dus dit.
Ze ligt nog in ziekenhuis te wachten op een MRI. Zelf weet ze bijna zeker dat het een uitzaaing in de hersenen is, terwijl dit toch zeldzaam is bij dit soort kanker.
Een tia is het in elk geval niet, want dan zouden de functies na verloop van tijd terug moeten komen en dat is bij haar niet het geval.
Het ergste is gewoon om te zien dat ze zo verdrietig is. Bah!
Wordt vervolgt dus.. Truste dames!
52 is erg jong idd.
En wat bedoelen de artsen met een half jaar rekken? Kunnen ze niet opereren als de chemo aanslaat eventueel?
vorig jaar met de diagnose was de kanker bij mijn moeder al erg uitgezaaid. Eierstokkanker is een nare, en bijna altijd al uitgezaaid bij diagnose. Bij haar in longen, buikvlies en lever.
Niet goed dus.
Toch heeft de chemo haar heel erg goed gedaan! Ook afgelopen weken op vakantie heeft ze het conditioneel erg goed gedaan volgens mijn vader.
Goed, nu dus dit.
Ze ligt nog in ziekenhuis te wachten op een MRI. Zelf weet ze bijna zeker dat het een uitzaaing in de hersenen is, terwijl dit toch zeldzaam is bij dit soort kanker.
Een tia is het in elk geval niet, want dan zouden de functies na verloop van tijd terug moeten komen en dat is bij haar niet het geval.
Het ergste is gewoon om te zien dat ze zo verdrietig is. Bah!
Wordt vervolgt dus.. Truste dames!
dinsdag 21 februari 2012 om 22:58
Hoi Sas!
Dankjewel voor je duidelijke antwoord. Dit geeft me weer wat hoop op iets meer dan een halfjaar. Dat halfjaar hou ik aan vast, alles wat langer duurt is mooi meegenomen en een geluk voor onze familie.
Wat betreft de behandeling van mijn moeder. Ik weet op dit moment niet zo goed wat het idee erachter is. Het lijkt me dat ze gewoon niet teveel willen beloven ofzo. Er staan zat verhalen op internet van mensen die zijn 'opgegeven' en toch nog jaren door kunnen met de nodige medische ondersteuning. Ik denk dat ze zoiets nooit kunnen beloven. Maar het minste wat ik 'nodig' heb is voldoende tijd voor mijn ouders samen, en voor ons gezin om er naartoe te groeien.
Ik vind inderdaad andermans verdriet nog het moeilijkst. Mijn moeder laat weinig emoties zien, maar ze was duidelijk in de war toen ik haar afgelopen weekend zag. Leeg, nou dat is helemaal niets voor haar. Niet haar karakter zeg maar. Als de chemo aanslaat, hoop ik dat ze zich wat beter gaat voelen. Ik hoop mijn moeder nog een poosje mee te maken zoals ze is. Sterk(geestelijk) en stabiel zoals ze altijd was bij dit soort dingen. Haar zou niemand klein krijgen. Nou ja tot dit gebeuren dan.
Word nu naar boven geroepen. Gelukkig is het dagelijks leven er ook nog, om me een beetje bezig te houden.
Fijne avond. Ik hoop met jullie mee op het beste!
Dankjewel voor je duidelijke antwoord. Dit geeft me weer wat hoop op iets meer dan een halfjaar. Dat halfjaar hou ik aan vast, alles wat langer duurt is mooi meegenomen en een geluk voor onze familie.
Wat betreft de behandeling van mijn moeder. Ik weet op dit moment niet zo goed wat het idee erachter is. Het lijkt me dat ze gewoon niet teveel willen beloven ofzo. Er staan zat verhalen op internet van mensen die zijn 'opgegeven' en toch nog jaren door kunnen met de nodige medische ondersteuning. Ik denk dat ze zoiets nooit kunnen beloven. Maar het minste wat ik 'nodig' heb is voldoende tijd voor mijn ouders samen, en voor ons gezin om er naartoe te groeien.
Ik vind inderdaad andermans verdriet nog het moeilijkst. Mijn moeder laat weinig emoties zien, maar ze was duidelijk in de war toen ik haar afgelopen weekend zag. Leeg, nou dat is helemaal niets voor haar. Niet haar karakter zeg maar. Als de chemo aanslaat, hoop ik dat ze zich wat beter gaat voelen. Ik hoop mijn moeder nog een poosje mee te maken zoals ze is. Sterk(geestelijk) en stabiel zoals ze altijd was bij dit soort dingen. Haar zou niemand klein krijgen. Nou ja tot dit gebeuren dan.
Word nu naar boven geroepen. Gelukkig is het dagelijks leven er ook nog, om me een beetje bezig te houden.
Fijne avond. Ik hoop met jullie mee op het beste!
dinsdag 21 februari 2012 om 23:45
Miss-musica, wat een schrik inderdaad. Misschien wil je me geloven dar het met de juiste medicatie heel erg mee kan vallen met dat overgeven (ik ben 'ervaringsdeskundig' zogezegd, 8 kuren gehad en maar 1x overgegeven) en je zelfs nog best een leuk leven kan leiden tussen de kuren door. Want het is niet doorlopend ziek, tussen de chemo's in krabbel je steeds weer op.
Ik ken inmiddels heel wat vrouwen met uitgezaaide borstkanker en bij sommigen gaat de ziekte snel, maar veel anderen leven langer, meerdere jaren tot wel 12 jaar (echt waar). Je kunt nergens op rekenen, maar er is zeker hoop als de behandeling aanslaat.
Hopelijk knapt je moeder op door de chemo en kunnen jullie nog een hele tijd herinneringen maken.
(Ik ben curatief behandeld)
Ik ken inmiddels heel wat vrouwen met uitgezaaide borstkanker en bij sommigen gaat de ziekte snel, maar veel anderen leven langer, meerdere jaren tot wel 12 jaar (echt waar). Je kunt nergens op rekenen, maar er is zeker hoop als de behandeling aanslaat.
Hopelijk knapt je moeder op door de chemo en kunnen jullie nog een hele tijd herinneringen maken.
(Ik ben curatief behandeld)
woensdag 22 februari 2012 om 10:04
Hoi dames,
Vannacht héérlijk geslapen. Gisteravond even dipje. Heb toen wat slaap opwekkends gekregen van mijn lief. Heeft goed geholpen, want sliep tot 9 uur als een roos.
Nu even aan ontbijt. Moet echt iets anders gaan zoeken. Krijg t nu al helemaal niet meer weg. Soort granen van K. met hele vieze yoghurt. :S
Straks naar mijn ouders toe. Als het goed is, mag mijn moeder mee naar huis na de kuur. Gelukkig is mijn vader er ook! En ik weet dat hij er in elk geval veel steun aan heeft als ik er ben.
@Bergamot. Dankjewel voor je ervaringen. 1 keer mis op 8 kuren, dat is een goeie 'score'. Ik hoop dat het voor mijn moeder ook meevalt. En dat de boel zijn werk een beetje doet natuurlijk. Maar als dat gebeurt, sta ik nog overal voor open.
Doet me weer goed jullie reacties te lezen. Het is fijn om hier herkenning te vinden, al is het nog zo'n rottig onderwerp
groetjes!
Miss_Musica
Vannacht héérlijk geslapen. Gisteravond even dipje. Heb toen wat slaap opwekkends gekregen van mijn lief. Heeft goed geholpen, want sliep tot 9 uur als een roos.
Nu even aan ontbijt. Moet echt iets anders gaan zoeken. Krijg t nu al helemaal niet meer weg. Soort granen van K. met hele vieze yoghurt. :S
Straks naar mijn ouders toe. Als het goed is, mag mijn moeder mee naar huis na de kuur. Gelukkig is mijn vader er ook! En ik weet dat hij er in elk geval veel steun aan heeft als ik er ben.
@Bergamot. Dankjewel voor je ervaringen. 1 keer mis op 8 kuren, dat is een goeie 'score'. Ik hoop dat het voor mijn moeder ook meevalt. En dat de boel zijn werk een beetje doet natuurlijk. Maar als dat gebeurt, sta ik nog overal voor open.
Doet me weer goed jullie reacties te lezen. Het is fijn om hier herkenning te vinden, al is het nog zo'n rottig onderwerp
groetjes!
Miss_Musica
woensdag 22 februari 2012 om 21:17
Hoi,
Ik ben benieuwd hoe de 1e kuur bij je moeder verlopen is, Missmusica?? Mijn moeder heeft as vrijdag het gesprek met de oncologieverpleegkundige en ws dan volgende week de start van de chemokuren, dus misschien hebben we nog iets aan elkaars ervaringen.....vanmiddag moest mijn moeder opnieuw naar het ziekenhuis(ik was mee, mijn vader moest werken) om vocht weg te halen bij de geamputeerde borst.
Blij te horen dat je wat aan (ervarings)verhalen hebt. Het geeft toch wat steun he??
Slaap lekker voor straks!
Ik ben benieuwd hoe de 1e kuur bij je moeder verlopen is, Missmusica?? Mijn moeder heeft as vrijdag het gesprek met de oncologieverpleegkundige en ws dan volgende week de start van de chemokuren, dus misschien hebben we nog iets aan elkaars ervaringen.....vanmiddag moest mijn moeder opnieuw naar het ziekenhuis(ik was mee, mijn vader moest werken) om vocht weg te halen bij de geamputeerde borst.
Blij te horen dat je wat aan (ervarings)verhalen hebt. Het geeft toch wat steun he??
Slaap lekker voor straks!
woensdag 22 februari 2012 om 22:15
Hoi Tammie,
Vandaag heeft ze dus inderdaad haar eerste kuur gehad. Daarvoor nog een hoofdhuidkoeling, om het haaruitval te beperken. Daar was ik wel blij om. Dat ze zich daar nog mee bezig wil houden, zegt ook wel wat over haar vechtlust.
De chemokuur zat er in 3 kwartier in. Daarna terug naar de afdeling. Ze heeft nog wat gegeten (broodje ei!), en s avonds zat dat er gelukkig nog in. Dus dat vond ik wel fijn.
Verder was ze erg moe, dus ze wilde liever geen bezoek meer. Dat vond ik wel moeilijk. Maar ik heb wel fijne gesprekken met mijn vader en broertje gehad. We zijn zelfs nog even naar de Italiaan geweest. Uiteindelijk zullen we toch met zijn drieën verder moeten.
Vanavond weer kleine dip gehad. Ik ben toch bang dat mijn moeder geen jaren meer gaat krijgen. Dat komt misschien ook wel doordat ik weet dat ze het nu erg zwaar heeft. Hou nog steeds vast aan de chemo. Ik hoop nog steeds dat ik mijn moeder nog even mee mag maken zoals ze altijd is geweest.
Gelukkig heeft mijn vader me nu wel kunnen troosten hierin. Daar ben ik blij mee. Vind het erg lastig om te huilen als hij al overstuur is. Doe het liever om de beurt. Maar het lukt hem dus ook al om even sterk te zijn voor mij.
Hij heeft ook een maatschappelijk werker gesproken gisteren. Volgens haar staan we er wel 'goed' in. Als in gezamelijk enz. Kan het niet precies meer reproduceren hoe hij het had verteld.
Zo dadelijk naar bed. Was geen makkelijke dag vandaag. Vind het zowaar makkelijker om te werken, dan om een dag vrij te zijn als mijn vriend er niet is.
Jeetje wat een verhaal. Sorry hoor!! Maar bedankt voor het lezen!
Jullie hebben het ook niet makkelijk zeg! Ik ben nu nog niet echt in staat om mijn moeder te begeleiden hier in (volgens mij ben ik ook iets jonger dan jij bent). Scheelt het dat dit de tweede keer is dat je dit doormaakt? Of is het alleen maar enger?
Ik merk dat ik heel veel behoeft heb aan informatie. Hoe, wat, waar, waarmee, waarom op die manier, etc. Uiteindelijk maakt het niet veel uit, maar ik merk wel dat ik me dan beter kan schrap zetten voor wat gaat komen.
Voor jullie ook fijne nacht gewenst. Slaap is ontzettend belangrijk nu
Liefs
Vandaag heeft ze dus inderdaad haar eerste kuur gehad. Daarvoor nog een hoofdhuidkoeling, om het haaruitval te beperken. Daar was ik wel blij om. Dat ze zich daar nog mee bezig wil houden, zegt ook wel wat over haar vechtlust.
De chemokuur zat er in 3 kwartier in. Daarna terug naar de afdeling. Ze heeft nog wat gegeten (broodje ei!), en s avonds zat dat er gelukkig nog in. Dus dat vond ik wel fijn.
Verder was ze erg moe, dus ze wilde liever geen bezoek meer. Dat vond ik wel moeilijk. Maar ik heb wel fijne gesprekken met mijn vader en broertje gehad. We zijn zelfs nog even naar de Italiaan geweest. Uiteindelijk zullen we toch met zijn drieën verder moeten.
Vanavond weer kleine dip gehad. Ik ben toch bang dat mijn moeder geen jaren meer gaat krijgen. Dat komt misschien ook wel doordat ik weet dat ze het nu erg zwaar heeft. Hou nog steeds vast aan de chemo. Ik hoop nog steeds dat ik mijn moeder nog even mee mag maken zoals ze altijd is geweest.
Gelukkig heeft mijn vader me nu wel kunnen troosten hierin. Daar ben ik blij mee. Vind het erg lastig om te huilen als hij al overstuur is. Doe het liever om de beurt. Maar het lukt hem dus ook al om even sterk te zijn voor mij.
Hij heeft ook een maatschappelijk werker gesproken gisteren. Volgens haar staan we er wel 'goed' in. Als in gezamelijk enz. Kan het niet precies meer reproduceren hoe hij het had verteld.
Zo dadelijk naar bed. Was geen makkelijke dag vandaag. Vind het zowaar makkelijker om te werken, dan om een dag vrij te zijn als mijn vriend er niet is.
Jeetje wat een verhaal. Sorry hoor!! Maar bedankt voor het lezen!
Jullie hebben het ook niet makkelijk zeg! Ik ben nu nog niet echt in staat om mijn moeder te begeleiden hier in (volgens mij ben ik ook iets jonger dan jij bent). Scheelt het dat dit de tweede keer is dat je dit doormaakt? Of is het alleen maar enger?
Ik merk dat ik heel veel behoeft heb aan informatie. Hoe, wat, waar, waarmee, waarom op die manier, etc. Uiteindelijk maakt het niet veel uit, maar ik merk wel dat ik me dan beter kan schrap zetten voor wat gaat komen.
Voor jullie ook fijne nacht gewenst. Slaap is ontzettend belangrijk nu
Liefs
woensdag 22 februari 2012 om 23:14
vrijdag 24 februari 2012 om 06:36
Hoi Sas,
Jeetje wat zullen jullie geschrokken zijn! Wel fijn dat ze het nog gaan behandelen. Zo te horen heb je een sterke moeder!
Hier gaat het redelijk. De chemo is woensdag geweest. Tot nu toe is ze nog niet echt misselijk geweest. En volgens mijn vader en broertje zagen haar ogen al iets minder geel (maar dat kan wishful thinking zijn natuurlijk). Het calciumgehalte in haar bloed is ook aan het zakken, ze krijgt hier medicatie voor. Was even bang dat dit betekende dat er uitzaaiingen in de botten zouden zijn(lang leve google!). Maar de arts heeft specifiek aangegeven dat dit niet zo is.
Zometeen naar mijn werk. Gelukkig wil dat weer een beetje.
Groetjes!
Jeetje wat zullen jullie geschrokken zijn! Wel fijn dat ze het nog gaan behandelen. Zo te horen heb je een sterke moeder!
Hier gaat het redelijk. De chemo is woensdag geweest. Tot nu toe is ze nog niet echt misselijk geweest. En volgens mijn vader en broertje zagen haar ogen al iets minder geel (maar dat kan wishful thinking zijn natuurlijk). Het calciumgehalte in haar bloed is ook aan het zakken, ze krijgt hier medicatie voor. Was even bang dat dit betekende dat er uitzaaiingen in de botten zouden zijn(lang leve google!). Maar de arts heeft specifiek aangegeven dat dit niet zo is.
Zometeen naar mijn werk. Gelukkig wil dat weer een beetje.
Groetjes!
