Gezondheid
alle pijlers
Vreselijk bezorgd
donderdag 16 februari 2012 om 10:43
Hoi allemaal,
Tjonge, ik wist niet dat iemand zo zich zo bang en bezorgd kon voelen
Gisteren kreeg ik een mail van mijn moeder. Dat ze toch maar naar de huisarts was gegaan, omdat ze zich na 2 weken nog steeds niet beter voelde.
De huisarts heeft een vergrote lever gevoeld en bloed afgenomen. Daarbij bleken allerlei waardes veel te hoog te zijn.
Vandaag is ze naar het ziekenhuis voor het maken van foto's en een afspraak bij de internist.
Ik hoop natuurlijk dat het meevalt. Het kunnen zoveel dingen zijn. Maar ben toch heel erg bang voor 'dat ene'... Ze is nog veel te jong om zo ziek te worden!
Pfff, dit moest ik even kwijt. Nu zien hoe ik verder de dag door ga komen.
Tjonge, ik wist niet dat iemand zo zich zo bang en bezorgd kon voelen
Gisteren kreeg ik een mail van mijn moeder. Dat ze toch maar naar de huisarts was gegaan, omdat ze zich na 2 weken nog steeds niet beter voelde.
De huisarts heeft een vergrote lever gevoeld en bloed afgenomen. Daarbij bleken allerlei waardes veel te hoog te zijn.
Vandaag is ze naar het ziekenhuis voor het maken van foto's en een afspraak bij de internist.
Ik hoop natuurlijk dat het meevalt. Het kunnen zoveel dingen zijn. Maar ben toch heel erg bang voor 'dat ene'... Ze is nog veel te jong om zo ziek te worden!
Pfff, dit moest ik even kwijt. Nu zien hoe ik verder de dag door ga komen.
vrijdag 24 februari 2012 om 12:47
Hoi dames,
Mijn moeder is vanmorgen naar de oncologie-vpk geweest en ze start as maandag met de 1e kuur. Ze heeft voorlichting gehad over bijwerkingen die ze kan verwachten. Verpleegkundige gaf aan dat met name de 10e dag na de kuur vaak gezien wordt als een erge dag t/m de 14e dag...nouja we moeten toch afwachten. Het verschilt ook per persoon natuurlijk. En dan zou ze 11 juni klaar zijn is uitgerekend....
Morgen heb ik samen met mijn moeder een afspraak bij een kapper die allerlei pruiken verzorgd welke bijna niet van nep-haar te onderscheiden zijn...ik ben benieuwd.
We gaan vanavond nog even met zijn allen een biertje drinken en uit eten om afgelopen (onzekere) periode af te sluiten en om komende periode er met zijn allen sterk en krachtig in te gaan, zeg maar....
@Sas, helaas dus toch een uitzaaing in de hersenen....jee, wat schrikken weer! Gaat ze nu nog een bestraling krijgen van die plek?Hoe is je moeder er zelf onder?
@Missmusica, jij schreef eerder dat wij dit al voor een 2e keer meemaken, maar dat is niet zo(gelukkig!) Fijn dat je moeder zich redelijk goed voelt. Hoeveel kuren moet ze eigenlijk? Ik ben ook heel benieuwd hoe mijn moeder zich gaat voelen.
Groetjes en hou jullie taai!
Mijn moeder is vanmorgen naar de oncologie-vpk geweest en ze start as maandag met de 1e kuur. Ze heeft voorlichting gehad over bijwerkingen die ze kan verwachten. Verpleegkundige gaf aan dat met name de 10e dag na de kuur vaak gezien wordt als een erge dag t/m de 14e dag...nouja we moeten toch afwachten. Het verschilt ook per persoon natuurlijk. En dan zou ze 11 juni klaar zijn is uitgerekend....
Morgen heb ik samen met mijn moeder een afspraak bij een kapper die allerlei pruiken verzorgd welke bijna niet van nep-haar te onderscheiden zijn...ik ben benieuwd.
We gaan vanavond nog even met zijn allen een biertje drinken en uit eten om afgelopen (onzekere) periode af te sluiten en om komende periode er met zijn allen sterk en krachtig in te gaan, zeg maar....
@Sas, helaas dus toch een uitzaaing in de hersenen....jee, wat schrikken weer! Gaat ze nu nog een bestraling krijgen van die plek?Hoe is je moeder er zelf onder?
@Missmusica, jij schreef eerder dat wij dit al voor een 2e keer meemaken, maar dat is niet zo(gelukkig!) Fijn dat je moeder zich redelijk goed voelt. Hoeveel kuren moet ze eigenlijk? Ik ben ook heel benieuwd hoe mijn moeder zich gaat voelen.
Groetjes en hou jullie taai!
vrijdag 24 februari 2012 om 22:59
Hoi dames,
Wil alleen even laten weten dat ik en mijn familie ons binnenkort geen zorgen meer hoeven te maken.
Vandaag heeft mijn vader een gesprek gehad over de uitgevoerde chemo. Deze blijkt niet te zijn aangeslagen. Het ius nu een kwestie van weken.
Wist niet dat een mens zoveel pijn en verdriet konden voelen. Mijn troost is dat ik dit verdriet deel met mijn vader en broertje (en vele anderen). Daarbij hoop ik dat er, als dit allemaal achter de rug is, wat ruimte is om te verwerken. Uiteindelijk zal het wel een plekje krijgen. Daar hou ik me nu ook aan vast.
Dames ik wens jullie heel veel sterkte en hoop het allerbeste! Voor nu wil ik jullie heel erg bedanken voor het lezen en reageren. Heb er ondanks alles heel veel steun aan gehad.
Veel liefs
Miss_Musica
Wil alleen even laten weten dat ik en mijn familie ons binnenkort geen zorgen meer hoeven te maken.
Vandaag heeft mijn vader een gesprek gehad over de uitgevoerde chemo. Deze blijkt niet te zijn aangeslagen. Het ius nu een kwestie van weken.
Wist niet dat een mens zoveel pijn en verdriet konden voelen. Mijn troost is dat ik dit verdriet deel met mijn vader en broertje (en vele anderen). Daarbij hoop ik dat er, als dit allemaal achter de rug is, wat ruimte is om te verwerken. Uiteindelijk zal het wel een plekje krijgen. Daar hou ik me nu ook aan vast.
Dames ik wens jullie heel veel sterkte en hoop het allerbeste! Voor nu wil ik jullie heel erg bedanken voor het lezen en reageren. Heb er ondanks alles heel veel steun aan gehad.
Veel liefs
Miss_Musica
vrijdag 24 februari 2012 om 23:14
Jeetje miss musica wat een k*tnieuws!
Ben wat moe nu maar ik heb dit proces ook met mijn vader meegemaakt, andere vorm van kanker natuurlijk, maar de rest heel herkenbaar.
Ken je het boek mam vertel eens? Koop dat, echt, het is zo fijn om te hebben! Een invulboek voor je moeder over haar leven. Meest waardevolle aandenken dat er is, echt waar. Ik snap dat je helemaal niet bezig wilt zijn met aandenkens hoor, maar als je nog maar zo kort samen hebt...
12 weken vinden ze trouwens ook denken in weken. Dat zeiden ze er bij mijn vader bij toen hij hetzelfde nieuws kreeg.
Ben wat moe nu maar ik heb dit proces ook met mijn vader meegemaakt, andere vorm van kanker natuurlijk, maar de rest heel herkenbaar.
Ken je het boek mam vertel eens? Koop dat, echt, het is zo fijn om te hebben! Een invulboek voor je moeder over haar leven. Meest waardevolle aandenken dat er is, echt waar. Ik snap dat je helemaal niet bezig wilt zijn met aandenkens hoor, maar als je nog maar zo kort samen hebt...
12 weken vinden ze trouwens ook denken in weken. Dat zeiden ze er bij mijn vader bij toen hij hetzelfde nieuws kreeg.
vrijdag 24 februari 2012 om 23:20
quote:miss_musica schreef op 24 februari 2012 @ 22:59:Vandaag heeft mijn vader een gesprek gehad over de uitgevoerde chemo. Deze blijkt niet te zijn aangeslagen.
MM, dit snap ik niet. Hoe kunnen ze nou al zeggen of de kuur werkt of niet? Meestal kunnen ze zoiets pas na weken of maanden zeggen.
Hoe dan ook sterkte.
MM, dit snap ik niet. Hoe kunnen ze nou al zeggen of de kuur werkt of niet? Meestal kunnen ze zoiets pas na weken of maanden zeggen.
Hoe dan ook sterkte.
zaterdag 25 februari 2012 om 08:14
Hoi,
Missmusica, ik snap net als de andere dames hierboven niet dat ze dat nu al kunnen zeggen???!!! Ze heeft nog geen week geleden haar 1e kuur gehad....hebben ze specifiek op tumormarkers geprikt?? En volgens mij wil dat ook niet alles zeggen??
Nee, ik begrijp dit echt niet....maar hoe dan ook, ik wens je veel sterkte komende tijd. Je blijft natuurlijk altijd welkom om te schrijven, daar kun je ook troost in vinden he?
Missmusica, ik snap net als de andere dames hierboven niet dat ze dat nu al kunnen zeggen???!!! Ze heeft nog geen week geleden haar 1e kuur gehad....hebben ze specifiek op tumormarkers geprikt?? En volgens mij wil dat ook niet alles zeggen??
Nee, ik begrijp dit echt niet....maar hoe dan ook, ik wens je veel sterkte komende tijd. Je blijft natuurlijk altijd welkom om te schrijven, daar kun je ook troost in vinden he?
zaterdag 25 februari 2012 om 09:09
Lieve dames,
Ik begrijp jullie ongeloof. Heb ik zelf ook last van.
Zonder kuur had mijn moeder nog zo'n 3 weken te gaan. Toen ze naar het ziekenhuis ging, is ze al met spoed opgenomen.
Ik weet niet precies wat er allemaal achter zit nu. Maar ik denk dat dit een laatste poging is geweest om überhaupt nog wat te doen. Denk dus niet dat het aan de kuur zelf heeft gelegen. De schade was blijkbaar al teveel.
Schrijven helpt inderdaad. Ben heel blij dat ik nog welkom ben Tammie. Ik hoop niet dat iemand zich gaat spiegelen aan 'mijn' situatie. Dat het zo snel gaat, is ook alleen maar in het slechtste geval zo.
Zal later wel wat meer schrijven weer. Voor nu heb ik even geen woorden.
Heel veel liefs
Miss_Musica
Ik begrijp jullie ongeloof. Heb ik zelf ook last van.
Zonder kuur had mijn moeder nog zo'n 3 weken te gaan. Toen ze naar het ziekenhuis ging, is ze al met spoed opgenomen.
Ik weet niet precies wat er allemaal achter zit nu. Maar ik denk dat dit een laatste poging is geweest om überhaupt nog wat te doen. Denk dus niet dat het aan de kuur zelf heeft gelegen. De schade was blijkbaar al teveel.
Schrijven helpt inderdaad. Ben heel blij dat ik nog welkom ben Tammie. Ik hoop niet dat iemand zich gaat spiegelen aan 'mijn' situatie. Dat het zo snel gaat, is ook alleen maar in het slechtste geval zo.
Zal later wel wat meer schrijven weer. Voor nu heb ik even geen woorden.
Heel veel liefs
Miss_Musica
zaterdag 25 februari 2012 om 22:18
Ze hebben volgens mij bloedtests gedaan. Daaruit zou moetn blijken of bepaalde stoffen zouden dalen. Geen idee verder. Wil me er ook niet meer druk om maken.
Ik heb haar vandaag even gezien. Ze lag in bed een soort van te slapen.
We zijn inmiddels zover dat de thuishulp is ingeschakeld. Toen ik aankwam met mijn vriend, was er net een arts van de huisartsenpost bij haar. Erg confronterend. Verder is er nu iemand van de thuiszorg voor de nacht bij haar. Hopelijk kan mijn vader zo nog wat rust pakken.
Wordt een moeilijke periode dit. Ik heb nog geen idee wat het gaat doen met me. Ik hoop alleen maar dat ik niet constant in dat wanhopig-verdrietige gevoel zal zitten. De afgelopen dagen zijn loodzwaar geweest. Maar zelfs sinds het slechte nieuws van gisteravond heb ik nog wel echt kunnen lachen (gewoon iets stom-grappigs op tv). Als ik af en toe maar pauze kan krijgen van het hele proces, dan denk ik dat ik het verdriet ook wel ondergaan.
Ik heb haar vandaag even gezien. Ze lag in bed een soort van te slapen.
We zijn inmiddels zover dat de thuishulp is ingeschakeld. Toen ik aankwam met mijn vriend, was er net een arts van de huisartsenpost bij haar. Erg confronterend. Verder is er nu iemand van de thuiszorg voor de nacht bij haar. Hopelijk kan mijn vader zo nog wat rust pakken.
Wordt een moeilijke periode dit. Ik heb nog geen idee wat het gaat doen met me. Ik hoop alleen maar dat ik niet constant in dat wanhopig-verdrietige gevoel zal zitten. De afgelopen dagen zijn loodzwaar geweest. Maar zelfs sinds het slechte nieuws van gisteravond heb ik nog wel echt kunnen lachen (gewoon iets stom-grappigs op tv). Als ik af en toe maar pauze kan krijgen van het hele proces, dan denk ik dat ik het verdriet ook wel ondergaan.
zaterdag 25 februari 2012 om 22:47
zondag 26 februari 2012 om 09:38
Hoi hoi,
Het 'groeien' zal wel gebeuren. Ik zit nu al met een gevoel van 'laat haar maar gaan'. We zullen er toch doorheen moeten. Ik weet niet of dat acceptatie van de situatie is, of dat ik juist afstand wil nemen. Thuis is het makkelijker dan bij mijn ouders. Gisteren bv. 'ik hou van holland' gekeken. Ja daar kan ik op sommige momenten dan nog wel om lachen. Heel dubbel, maar wel fijn om te merken dat het nog kan.
Verder hier thuis ook 'verplichtingen'. Wij hebben bv. vrijdagavond ons tweede kitten opgehaald. Tis wel geen kind, maar aandacht heeft hij zeker nodig. Daarbij opletten dat nr. 1 hem niet teveel lastig valt. Op zich heel leuk, maar ook weer zo dubbel. Mijn moeder zal ze niet meer zien. Dat vind ik een moeilijke gedachte.
Vandaag even thuis. Vanmiddag komt mijn tante (zus van moeder) even langs. Was oorspronkelijk 'kraambezoek' voor de kittens, maar het is nu dubbel fijn om haar even te zien.
Dankjulliewel voor alle lieve berichtjes. Het doet me goed dat er mensen meeleven.
liefs
Het 'groeien' zal wel gebeuren. Ik zit nu al met een gevoel van 'laat haar maar gaan'. We zullen er toch doorheen moeten. Ik weet niet of dat acceptatie van de situatie is, of dat ik juist afstand wil nemen. Thuis is het makkelijker dan bij mijn ouders. Gisteren bv. 'ik hou van holland' gekeken. Ja daar kan ik op sommige momenten dan nog wel om lachen. Heel dubbel, maar wel fijn om te merken dat het nog kan.
Verder hier thuis ook 'verplichtingen'. Wij hebben bv. vrijdagavond ons tweede kitten opgehaald. Tis wel geen kind, maar aandacht heeft hij zeker nodig. Daarbij opletten dat nr. 1 hem niet teveel lastig valt. Op zich heel leuk, maar ook weer zo dubbel. Mijn moeder zal ze niet meer zien. Dat vind ik een moeilijke gedachte.
Vandaag even thuis. Vanmiddag komt mijn tante (zus van moeder) even langs. Was oorspronkelijk 'kraambezoek' voor de kittens, maar het is nu dubbel fijn om haar even te zien.
Dankjulliewel voor alle lieve berichtjes. Het doet me goed dat er mensen meeleven.
liefs
zondag 26 februari 2012 om 17:33
hee miss, ik zit een soortgelijke situatie
mijn beide ouders zijn ziek , vader beenmergkanker voor de 2de maal een nieuwe vorm van chemo gehad die is gestopt vanwege ernstige neuropathie, mijn moeder heeft galwegkanker met uitzaaiingen
ze takelt langzaam af
ze had 2 maanden gekregen maar we zijn nu ongeveer 11 maanden verder
ik ga haar zo verschrikkelijk missen
ik leef met je mee
liefs
mijn beide ouders zijn ziek , vader beenmergkanker voor de 2de maal een nieuwe vorm van chemo gehad die is gestopt vanwege ernstige neuropathie, mijn moeder heeft galwegkanker met uitzaaiingen
ze takelt langzaam af
ze had 2 maanden gekregen maar we zijn nu ongeveer 11 maanden verder
ik ga haar zo verschrikkelijk missen
ik leef met je mee
liefs
zondag 26 februari 2012 om 18:36
miss_musica,heb net je topic zitten lezen.Jeetje,wat een rotnieuws!
Het was zeker fijn geweest als de chemo had aangeslagen.Ik weet
wat je meemaakt.16 mei is het precies een jaar geleden dat mijn
schoonpa aan alvleesklierkanker is overleden.Chemo was al helemaal vanaf het begin niet meer mogelijk i.v.m. zwakte door
wondvocht na weghalen van het gezwel.Hij verlor iedere dag 5 liter,of soms meer aan vocht en daardoor verzwakte hij.Een tweede operatie mocht ook niet baten.Chemo was niet meer mogelijk en de
kanker kreeg vrj spel waardoor het nog sneller ging,dus ook geen tijd
meer erbij.Met paasen zaten wij in Duitsland en toen kregen wij te
horen van mijn schoonmoeder dat mijn schoonpa ging overlijden.
3,5 weken was hij er al niet meer.Wij gaan goed om met ons verdriet,
maar missen hem gewoon verschrikkelijk.Dat hoort erbij en dat laten
we toe.We praten er ook veel over.
Sorry vanwege mijn lange verhaal!Dit is tenslotte al verleden tijd maar
wilde het toch ff vertellen...als het goed is natuurlijk.
Ik vind het ook best snel dat ze nu al weten dat de chemo niet is aangeslagen.Dat vind ik moeilijk te begrijpen.Wil alleen kwijt dat ik
je volkomen begrijp en dat ik met je meeleef.Dus blijf van je afschrijven!Er zijn hier veel meiden met een luisterend oor!
ikbenevelyn,ik heb je topic gevolgd,maar nog niet gepost.Ik wil hier
toch kwijt dat ik met je meeleef.Het valt niet mee als je door zo een
rotperiode gaat.Heb je genoeg mensen bij wij jij je verhaal kwijt kunt?
Ook voor jou heel veel sterkte!Je moeder is erg dapper.
Het was zeker fijn geweest als de chemo had aangeslagen.Ik weet
wat je meemaakt.16 mei is het precies een jaar geleden dat mijn
schoonpa aan alvleesklierkanker is overleden.Chemo was al helemaal vanaf het begin niet meer mogelijk i.v.m. zwakte door
wondvocht na weghalen van het gezwel.Hij verlor iedere dag 5 liter,of soms meer aan vocht en daardoor verzwakte hij.Een tweede operatie mocht ook niet baten.Chemo was niet meer mogelijk en de
kanker kreeg vrj spel waardoor het nog sneller ging,dus ook geen tijd
meer erbij.Met paasen zaten wij in Duitsland en toen kregen wij te
horen van mijn schoonmoeder dat mijn schoonpa ging overlijden.
3,5 weken was hij er al niet meer.Wij gaan goed om met ons verdriet,
maar missen hem gewoon verschrikkelijk.Dat hoort erbij en dat laten
we toe.We praten er ook veel over.
Sorry vanwege mijn lange verhaal!Dit is tenslotte al verleden tijd maar
wilde het toch ff vertellen...als het goed is natuurlijk.
Ik vind het ook best snel dat ze nu al weten dat de chemo niet is aangeslagen.Dat vind ik moeilijk te begrijpen.Wil alleen kwijt dat ik
je volkomen begrijp en dat ik met je meeleef.Dus blijf van je afschrijven!Er zijn hier veel meiden met een luisterend oor!
ikbenevelyn,ik heb je topic gevolgd,maar nog niet gepost.Ik wil hier
toch kwijt dat ik met je meeleef.Het valt niet mee als je door zo een
rotperiode gaat.Heb je genoeg mensen bij wij jij je verhaal kwijt kunt?
Ook voor jou heel veel sterkte!Je moeder is erg dapper.
zondag 26 februari 2012 om 22:12
Lieve Geraldine, dames,
Zware dag gehad. Mam is in de laatste fase nu. De lever is er totaal mee gekapt. Heb gisteren nog wat tegen haar kunnen zeggen, en ze heeft het nog gehoord. Vandaag is ze in een onrustige slaap, met af en toe momenten dat ze iets van haar omgeving merkt. We zijn vanmiddag 'met spoed' gebeld. We hebben de route nog nooit zo snel gereden (fuck the flitspaal!)
Op dit moment is ze er nog, maar het zal fijn zijn om te weten dat ze gegaan is. Vanavond blijven we hier tot de nachtverpleging er is. En dan morgenochtend weer deze kant op, samen met mijn tante.
Het is een moeilijke situatie, maar we moeten er doorheen. We hebben wel heel erg veel steun aan elkaar. En daarbij geef ik af en toe een stille ode aan de thuiszorg en de artsen van de huisartsenpost. De zorg voor mijn moeder is geweldig. Daarbij nemen ze ook echt de tijd voor ons.
Dames, mijn verhaal is niet fraai, en zeker geen steun voor anderen. Ik vind het niet erg om me hier terug te trekken. Voor een aantal van jullie is het nog lang niet zover. Wil het voor jullie niet moeilijker maken dan het is.
Geraldine, je kunt gerust je verhaal doen. Daar is dit forum tenslotte voor. Iedereen hier heeft met verdriet te maken, en het delen doet toch goed (voor mij tenminste).
En voor de rest van de dames. Het is nu moeilijk om op iedereen een zinnig antwoord te schrijven. Het is ook niet in woorden te bevatten welke angsten je allemaal tegenkomt in zo'n proces. Ik weet waar jullie nu mee te maken hebben. Voor zover ik niet met mijn situatie bezig ben, leef ik ook met jullie mee.
Heel veel liefs
Zware dag gehad. Mam is in de laatste fase nu. De lever is er totaal mee gekapt. Heb gisteren nog wat tegen haar kunnen zeggen, en ze heeft het nog gehoord. Vandaag is ze in een onrustige slaap, met af en toe momenten dat ze iets van haar omgeving merkt. We zijn vanmiddag 'met spoed' gebeld. We hebben de route nog nooit zo snel gereden (fuck the flitspaal!)
Op dit moment is ze er nog, maar het zal fijn zijn om te weten dat ze gegaan is. Vanavond blijven we hier tot de nachtverpleging er is. En dan morgenochtend weer deze kant op, samen met mijn tante.
Het is een moeilijke situatie, maar we moeten er doorheen. We hebben wel heel erg veel steun aan elkaar. En daarbij geef ik af en toe een stille ode aan de thuiszorg en de artsen van de huisartsenpost. De zorg voor mijn moeder is geweldig. Daarbij nemen ze ook echt de tijd voor ons.
Dames, mijn verhaal is niet fraai, en zeker geen steun voor anderen. Ik vind het niet erg om me hier terug te trekken. Voor een aantal van jullie is het nog lang niet zover. Wil het voor jullie niet moeilijker maken dan het is.
Geraldine, je kunt gerust je verhaal doen. Daar is dit forum tenslotte voor. Iedereen hier heeft met verdriet te maken, en het delen doet toch goed (voor mij tenminste).
En voor de rest van de dames. Het is nu moeilijk om op iedereen een zinnig antwoord te schrijven. Het is ook niet in woorden te bevatten welke angsten je allemaal tegenkomt in zo'n proces. Ik weet waar jullie nu mee te maken hebben. Voor zover ik niet met mijn situatie bezig ben, leef ik ook met jullie mee.
Heel veel liefs
maandag 27 februari 2012 om 09:07
miss
heel veel sterkte en kracht ,
voor mij is jouw verhaal wel een steun want ik weet zo wat ik ongeveer wat ik verwachten kan
ik denk aan je en ik hoop dat je moeder niet te veel pijn heeft
of je er wat aan hebt weet ik niet maar het geeft mij een beetje rust dat jij weet wat ik voel dat er mensen zijn die precies begrijpen wat ik voel en waar ik doorheen ga
nogmaals ik wens je alle moed en kracht toe
heel veel sterkte en kracht ,
voor mij is jouw verhaal wel een steun want ik weet zo wat ik ongeveer wat ik verwachten kan
ik denk aan je en ik hoop dat je moeder niet te veel pijn heeft
of je er wat aan hebt weet ik niet maar het geeft mij een beetje rust dat jij weet wat ik voel dat er mensen zijn die precies begrijpen wat ik voel en waar ik doorheen ga
nogmaals ik wens je alle moed en kracht toe
maandag 27 februari 2012 om 09:10
@geraldine
dankjewel
ik heb opzich wel mensen waar ik mee kan praten,
maar ik praat makkelijker met mensen die hetzelfde mee maken of hebben meegemaakt,
gewoon omdat ik weet dat diegene mij precies begrijpt
daarom kom ik regelmatig op dit forum
alle mensen die meeleven ik wil jullie even zeggen dat jullie woorden echt heel veel doen!
dankjewel
ik heb opzich wel mensen waar ik mee kan praten,
maar ik praat makkelijker met mensen die hetzelfde mee maken of hebben meegemaakt,
gewoon omdat ik weet dat diegene mij precies begrijpt
daarom kom ik regelmatig op dit forum
alle mensen die meeleven ik wil jullie even zeggen dat jullie woorden echt heel veel doen!
maandag 27 februari 2012 om 17:56
Wat gaat dat onvoorstelbaar snel! Weinig woorden voor, dat is gewoon niet te bevatten. Wat is het toch een rotziekte. Bahbahbah.
En miss_musica, wat anderen hier misschien aan kunnen hebben is het besef dat het ineens zo afgrijselijk snel kan gaan. Het gaat vaak zoals bij jou nu: eerst heel langzaam achteruit, in jouw moeders geval zelfs zonder dat je wist dat ze ziek was. En dan slaat die rotziekte ineens genadeloos toe en kun je alleen nog maar heel hard achter de feiten aan hollen. Zo gaat het bij jouw moeder, zo ging het bij mijn vader en je hoort heel vaak dat het zo gaat.
PS het gaat hier nu niet over mij, ik red me heus wel weer nu na ruim 4 jaar, maar ik ben wel een beetje down. De pijn slijt, maar vandaag zou mijn vader 60 zijn geworden. Dat had een uitbundig feest moeten zijn, maar wat rest is leegte in jezelf. Dit is niet iets wat je makkelijk deelt met collega's of vrienden, zo'n ver-van-mijn-bed-show voor iedereen. Het voelt ook zo onwerkelijk, 60. Die tijd is al een paar jaar geleden gestopt met tikken.
En miss_musica, wat anderen hier misschien aan kunnen hebben is het besef dat het ineens zo afgrijselijk snel kan gaan. Het gaat vaak zoals bij jou nu: eerst heel langzaam achteruit, in jouw moeders geval zelfs zonder dat je wist dat ze ziek was. En dan slaat die rotziekte ineens genadeloos toe en kun je alleen nog maar heel hard achter de feiten aan hollen. Zo gaat het bij jouw moeder, zo ging het bij mijn vader en je hoort heel vaak dat het zo gaat.
PS het gaat hier nu niet over mij, ik red me heus wel weer nu na ruim 4 jaar, maar ik ben wel een beetje down. De pijn slijt, maar vandaag zou mijn vader 60 zijn geworden. Dat had een uitbundig feest moeten zijn, maar wat rest is leegte in jezelf. Dit is niet iets wat je makkelijk deelt met collega's of vrienden, zo'n ver-van-mijn-bed-show voor iedereen. Het voelt ook zo onwerkelijk, 60. Die tijd is al een paar jaar geleden gestopt met tikken.
maandag 27 februari 2012 om 20:03
Missmusica, meisje toch, wat gaat je moeder ineens hard achteruit....gewoon niet te bevatten zeg...ik vind het ontzettend erg voor jullie..Een paar weken geleden wist ze (wisten jullie) nog van niks en nu dit.....hoe is het met je vader en je broertje?? Hoevaak komt de thuiszorg langs? Als je dichtbij woonde zou ik je een hele dikke knuffel willen geven, nu hierbij maar een virtuele knuffel! Heel veel sterkte meis!!
@ikben evelyn, wat krijg jij het ook voor je kiezen zeg, niet te filmen. Wat vreselijk dat allebei je ouders ziek zijn!! Hoe ga je daar in vredesnaam mee om? Heb je veel steun van andere mensen? De moeder van mijn schoonzusje heeft ook galwegkanker met uitzaaiingen dus ik weet van dichtbij hoe vreselijk deze ziekte ook is. Zij kreeg de diagnose eind november en ze konden direct niks meer doen, chemo zou hooguit een maand verlenging geven......zij heeft een prognose gekregen van 1,5mnd tot 1 jaar.
Aan de andere dames, vreselijk om al die nare verhalen te lezen. Pyridine, kan me echt voorstellen dat op zulke dagen als vandaag het verdriet extra pijn doet. Andere mensen leven het leven door, voor hun is immers ook niks veranderd maar voor jou is het leven vanaf dat moment al anders geworden en zal altijd anders blijven. Ook knuffel voor jou hoor.
En tja, ik merk dat ik het nu lastig vind om te blijven posten, dit omdat mijn moeder toch een andere prognose heeft. Mijn moeder heeft vandaag haar eerste chemo gehad.
Ik weet niet of jullie veel steun uit muziek halen, maar ik heb dat wel. Ik kan er ook vreselijk emotioneel van worden, maar ik merkte met name in de beginperiode van mijn moeder dat ik al mijn verdriet eruit probeerde te huilen zeg maar.
Vooral het liedje van Frank Boeien: ''zeg me dat het niet zo is"......heel verdrietig nummer!!!Dus dames geen aanrader als je niet wilt huilen.
Veel sterkte voor iedereen!!
@ikben evelyn, wat krijg jij het ook voor je kiezen zeg, niet te filmen. Wat vreselijk dat allebei je ouders ziek zijn!! Hoe ga je daar in vredesnaam mee om? Heb je veel steun van andere mensen? De moeder van mijn schoonzusje heeft ook galwegkanker met uitzaaiingen dus ik weet van dichtbij hoe vreselijk deze ziekte ook is. Zij kreeg de diagnose eind november en ze konden direct niks meer doen, chemo zou hooguit een maand verlenging geven......zij heeft een prognose gekregen van 1,5mnd tot 1 jaar.
Aan de andere dames, vreselijk om al die nare verhalen te lezen. Pyridine, kan me echt voorstellen dat op zulke dagen als vandaag het verdriet extra pijn doet. Andere mensen leven het leven door, voor hun is immers ook niks veranderd maar voor jou is het leven vanaf dat moment al anders geworden en zal altijd anders blijven. Ook knuffel voor jou hoor.
En tja, ik merk dat ik het nu lastig vind om te blijven posten, dit omdat mijn moeder toch een andere prognose heeft. Mijn moeder heeft vandaag haar eerste chemo gehad.
Ik weet niet of jullie veel steun uit muziek halen, maar ik heb dat wel. Ik kan er ook vreselijk emotioneel van worden, maar ik merkte met name in de beginperiode van mijn moeder dat ik al mijn verdriet eruit probeerde te huilen zeg maar.
Vooral het liedje van Frank Boeien: ''zeg me dat het niet zo is"......heel verdrietig nummer!!!Dus dames geen aanrader als je niet wilt huilen.
Veel sterkte voor iedereen!!
maandag 27 februari 2012 om 21:01
Hoi dames,
Erg moeilijke dag achter de rug. Mijn moeder is er nog steeds. Dat is heel moeilijk. Het lijkt het ook moeilijker te maken om haar uiteindelijk los te laten. Ben vandaag veel verdrietig geweest( kan ook hormonaal zijn, dat gaat nl. ook gewoon door).
Pyridine, ik ben erg blij met jou ervaring. Het is fijn om te weten dat het verdriet eens minder zal worden. Ik zie als een berg op tegen t komende jaar, en alle 'eerste keren' zonder haar. Maar er zal hoe dan ook wel doorheen te komen zijn. Ik kan me wel heel goed voorstellen dat je hem mist op zijn 60e verjaardag.
De ervaring dat het zo snel gaat, had ik liever niet gehad. We hebben weinig tijd om ons voor te bereiden. Zo is er financieel wel een en ander uit te zoeken. Gelukkig hebben we vandaag uitgeplozen waar haar uitvaartverzekering eigenlijk afgesloten was. Even waren we heel bang dat ze dat misschien niet had, maar dat is dus gelukkig opgelost (stom dat dat dan weer zo'n opluchting is.
Weet even niet meer wie het vroeg wat betreft thuiszorg (ik blijf teruglezen). Er komt nu sowieso 3 keer per dag thuishulp voor het broodnodige verschonen, opfrissen, medicatie etc. Verder komt elke avond van 23.00 tot 7 uur in de ochtend nachtverpleging, die op mijn moeder let. Een heel erg lieve vrouw, met heel veel ervaring (ook persoonlijk). Het doet me heel erg goed dat die hulp er is. Die mensen zijn hun gewicht in goud waard. Verder kunnen we elk moment een verpleegkundige van de post bellen. Ze komen dan echt binnen een kwartier.
Familie is er gelukkig constant. Ik kan nu in principe elke dag die kant op, maar er zijn ook elke dag broers en (schoon)zussen van mijn ouders. Dat scheelt heel veel. Het is toch eng om je moeder zo mee te maken. Ze ziet er nu heel slecht uit, en is ook half bewusteloos, half in onrustige slaap. Probeer wel af en toe even bij haar te kijken, maar ik kan weinig voor haar doen nu.
Aan muziek heb ik inderdaad heel veel steun. De verdrietige nummers vind ik moeilijk. Het zijn meer de wat gezelliger nummmer waarbij ik merk dat ik nog een beetje vrolijkheid kan ervaren. Verder moet ik Frank Boeien echt niet horen.
Iets wat mij nu veel afleiding geeft, onze twee kattenkoters. Die staan garant voor een potje flinke afleiding.
Verder bijzonder veel steun aan mijn vriend. Dit is toch niet de periode dat je hier al mee geconfronteerd wil worden (we zijn allebei halverwege de twenties). Maar hij doet het heel goed, en is echt een enorme steun. Bijzonder dat zoiets naars dan toch ook iets positiefs kan brengen. We groeien per dag meer naar elkaar toe.
Dames ik ga een filmpje kijken. Hopelijk een rustige avond, en dan zien we morgen wel weer. Ik lees wel al jullie verhalen hoor!
Heel veel liefs
Erg moeilijke dag achter de rug. Mijn moeder is er nog steeds. Dat is heel moeilijk. Het lijkt het ook moeilijker te maken om haar uiteindelijk los te laten. Ben vandaag veel verdrietig geweest( kan ook hormonaal zijn, dat gaat nl. ook gewoon door).
Pyridine, ik ben erg blij met jou ervaring. Het is fijn om te weten dat het verdriet eens minder zal worden. Ik zie als een berg op tegen t komende jaar, en alle 'eerste keren' zonder haar. Maar er zal hoe dan ook wel doorheen te komen zijn. Ik kan me wel heel goed voorstellen dat je hem mist op zijn 60e verjaardag.
De ervaring dat het zo snel gaat, had ik liever niet gehad. We hebben weinig tijd om ons voor te bereiden. Zo is er financieel wel een en ander uit te zoeken. Gelukkig hebben we vandaag uitgeplozen waar haar uitvaartverzekering eigenlijk afgesloten was. Even waren we heel bang dat ze dat misschien niet had, maar dat is dus gelukkig opgelost (stom dat dat dan weer zo'n opluchting is.
Weet even niet meer wie het vroeg wat betreft thuiszorg (ik blijf teruglezen). Er komt nu sowieso 3 keer per dag thuishulp voor het broodnodige verschonen, opfrissen, medicatie etc. Verder komt elke avond van 23.00 tot 7 uur in de ochtend nachtverpleging, die op mijn moeder let. Een heel erg lieve vrouw, met heel veel ervaring (ook persoonlijk). Het doet me heel erg goed dat die hulp er is. Die mensen zijn hun gewicht in goud waard. Verder kunnen we elk moment een verpleegkundige van de post bellen. Ze komen dan echt binnen een kwartier.
Familie is er gelukkig constant. Ik kan nu in principe elke dag die kant op, maar er zijn ook elke dag broers en (schoon)zussen van mijn ouders. Dat scheelt heel veel. Het is toch eng om je moeder zo mee te maken. Ze ziet er nu heel slecht uit, en is ook half bewusteloos, half in onrustige slaap. Probeer wel af en toe even bij haar te kijken, maar ik kan weinig voor haar doen nu.
Aan muziek heb ik inderdaad heel veel steun. De verdrietige nummers vind ik moeilijk. Het zijn meer de wat gezelliger nummmer waarbij ik merk dat ik nog een beetje vrolijkheid kan ervaren. Verder moet ik Frank Boeien echt niet horen.
Iets wat mij nu veel afleiding geeft, onze twee kattenkoters. Die staan garant voor een potje flinke afleiding.
Verder bijzonder veel steun aan mijn vriend. Dit is toch niet de periode dat je hier al mee geconfronteerd wil worden (we zijn allebei halverwege de twenties). Maar hij doet het heel goed, en is echt een enorme steun. Bijzonder dat zoiets naars dan toch ook iets positiefs kan brengen. We groeien per dag meer naar elkaar toe.
Dames ik ga een filmpje kijken. Hopelijk een rustige avond, en dan zien we morgen wel weer. Ik lees wel al jullie verhalen hoor!
Heel veel liefs
dinsdag 28 februari 2012 om 10:05
probeer blij te zijn dat ze geleefd heeft
koester alle mooie momenten
lijst haar mooiste foto`s in
bedenk wat zij had gewild en voer haar wensen uit
vier haar leven
en herdenk haar straks met een glimlach
vertel iedereen die het horen wil watvoor geweldig mens ze was
en huil straks als je haar mist ,
maar lach tegelijkertijd omdat zij jouw moeder mocht zijn
koester alle mooie momenten
lijst haar mooiste foto`s in
bedenk wat zij had gewild en voer haar wensen uit
vier haar leven
en herdenk haar straks met een glimlach
vertel iedereen die het horen wil watvoor geweldig mens ze was
en huil straks als je haar mist ,
maar lach tegelijkertijd omdat zij jouw moeder mocht zijn
