Psyche
alle pijlers
Ergens volgende week..
donderdag 9 februari 2012 om 18:18
heb ik geen moeder meer...
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
Mijn moeder is ziek, zo ziek zonder kans op herstel dat ze een aantal weken geleden de wens heeft geuit om te mogen sterven.
Gisteren hebben we te horen gekregen dat dat mag, en mijn moeder is zo opgelucht dat het door kan gaan.
Ik, en de rest van ons gezin kunnen haar zo goed begrijpen, maar we moeten er niet aan denken dat we haar straks kwijt zijn.
Gerustgesteld dat ze niet langer hoeft te lijden, halen we met haar erbij herinneringen op aan wat ze altijd heeft gedaan, hoe ze was, wat ze allemaal kon. We huilen omdat we het zo erg vinden, en lachen soms ook om hilarische dingen van vroeger die ons te binnen schieten.
Zoals ze jongleerde met sinaasappels die van de markt mee naar huis kwamen voordat ze op de schaal terecht kwamen, eerst met twee, dan met drie, en dan ging het mis en dan spetterde er eentje kapot op de keukenvloer.
En zeggen we dat we het zo erg vinden dat het nu zo met haar is dat ze de dood als enige uitweg ziet. En met haar haar artsen.
Het is zo tegenstrijdig!
Ze is nog helemaal niet oud, ik zie zoveel dametjes van haar leeftijd het nog zo fijn hebben, die hebben ook hun kinderen volwassen zien worden, en gaan nu weer genieten.
Nog een paar dagen. Waarschijnlijk volgende week om deze tijd is ze er niet meer. Terwijl GTST gewoon blijft doorgaan.
Misschien een raar vergelijk, maar GTST behoorde tot haar vaste dagritme. Erna is de dag voor haar om, vaak ligt ze al in bed te kijken.
Gisteren zit ik bij haar en komt de bezorger van het weekkrantje langs, zoals vorige woensdag en zoals hij volgende woensdag ook zal doen.
En dan is mijn vader alleen. Hoe zal hij het gaan redden. Hij is de laatste jaren ingesteld geraakt op het volledig verzorgen van mijn moeder. Overdag en 's nachts.
De wereld draait inderdaad door, maar voor ons staat-ie even stil.
Wij zitten in een vacuüm met zijn viertjes.
zondag 26 februari 2012 om 07:01
lieve perel, hoe is het vandaag met je ? elke dag gaat gewoon weer door en vandaag was er een? de wereld gaat door terwijl en jouw naasten met verdriet zitten.
Trek je het ? kun je er goed met naasten over praten? ik las vandaag je verhaal pas voor het eerst maar ik kan me zo goed in voelen hoe het moet voelen het zonder een moeder te moeten doen helaas
Ik leef mee ook al ken je me niet maar ik voel mee das denk ik een beter woord? heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
Trek je het ? kun je er goed met naasten over praten? ik las vandaag je verhaal pas voor het eerst maar ik kan me zo goed in voelen hoe het moet voelen het zonder een moeder te moeten doen helaas
Ik leef mee ook al ken je me niet maar ik voel mee das denk ik een beter woord? heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
zondag 26 februari 2012 om 09:22
