Psyche
alle pijlers
angst voor de dood
donderdag 25 oktober 2007 om 19:00
zaterdag 25 februari 2012 om 02:38
Dat is zoo toevallig. Ik wilde vanavond een topic openen over of het normaal is dat iedereen zo bang is voor de dood etc etc en dat ik er zoveel vrede mee heb? Ik vind het heel erg suicidaal klinken allemaal (is geen sprake van hoor) maar als ik bij wijze van spreken morgen zou horen dat ik nog een week te leven heb (*afkloppen*) dan zou ik daar nog best vrede mee kunnen hebben.... Laat ik het zo stellen; alle verdriet die ik zou hebben zou zijn om de mensen die ik achterlaat, maar absoluut niet om mezelf. Ben ik nou levensmoe ofzo of hebben meer mensen dit?
zaterdag 25 februari 2012 om 03:37
Hier nog een die doodsbang is voor de dood...
Vreselijk,
De angst dat je helemaal alleen gaat, en niet weet wat je te wachten staat, pfffff
Ik denk angst voor het onbekende...
Maar ik geloof toch wel in een hiernamaals (schrijf ik dit goed)?
Want hoe zit het met al die BND ervaringen?
En dan ook nog eens de verhalen over geesten..heb hier ook vaak over gelezen, gehoord, en tv gezien.
Maar dat maakt me ook weer een beetje angstig (die geesten dingen)
Want stel nou dat je weer zo een geest bent die niet over kan gaan, en maar blijft spoken? brrrrrrrrrrrr
Ben onlangs beide ouders verloren, mn moeder 11 januari, mn vader 8 februari, de gedachte dat ik ze noooooit meer zou zal zien ....vooral mn moedertje
Ik kan en wil dat gewoon niet geloven....
Vreselijk,
De angst dat je helemaal alleen gaat, en niet weet wat je te wachten staat, pfffff
Ik denk angst voor het onbekende...
Maar ik geloof toch wel in een hiernamaals (schrijf ik dit goed)?
Want hoe zit het met al die BND ervaringen?
En dan ook nog eens de verhalen over geesten..heb hier ook vaak over gelezen, gehoord, en tv gezien.
Maar dat maakt me ook weer een beetje angstig (die geesten dingen)
Want stel nou dat je weer zo een geest bent die niet over kan gaan, en maar blijft spoken? brrrrrrrrrrrr
Ben onlangs beide ouders verloren, mn moeder 11 januari, mn vader 8 februari, de gedachte dat ik ze noooooit meer zou zal zien ....vooral mn moedertje
Ik kan en wil dat gewoon niet geloven....
zaterdag 25 februari 2012 om 09:58
Saffietje, alletwee je ouders... in tijd van één maand... hoe hou jij je staande?
Op dit moment hou ik me ook bezig met de dood.
Bang ben ik er niet voor.
Ik wil alleen nog niet nu, de komende jaren, maar op een respectabele leeftijd, oud zijn en klaar met het leven.
Ik wil niet dat het leven me wordt afgenomen. Het moeten loslaten.
Maar wat is een mens? Een leven?
Op een moment lig je daar dan, ontelbare mensen zijn je voorgegaan, eeuwen en eeuwen lang, allemaal zijn ze weg.
Maar wat ze achtergelaten hebben blijft.
Mensen die belangrijke uitvindingen hebben gedaan, boeken geschreven, maar nog veel meer anonieme mensen die herinneringen achter hebben gelaten bij hun gezin en vrienden, hun kringetje.
Hun energie blijft bestaan.
Een God of een hemel is er denk ik niet.
Wat ik zelf erg logisch vind, maar wie ben ik, is dat de energie die iemand achterlaat wanneer hij sterft, als een 'sfeer' blijft hangen in de ruimte (kosmos?). Deze energie wordt dan wel ontdaan van alle details, maar is heel basic (ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen)
En dat wanneer er een nieuw leven ontstaat, deze energie door zo'n kindje gedeeltelijk wordt opgenomen, en dat zo een ziel kan worden gevormd.
Zoiets.
Op dit moment hou ik me ook bezig met de dood.
Bang ben ik er niet voor.
Ik wil alleen nog niet nu, de komende jaren, maar op een respectabele leeftijd, oud zijn en klaar met het leven.
Ik wil niet dat het leven me wordt afgenomen. Het moeten loslaten.
Maar wat is een mens? Een leven?
Op een moment lig je daar dan, ontelbare mensen zijn je voorgegaan, eeuwen en eeuwen lang, allemaal zijn ze weg.
Maar wat ze achtergelaten hebben blijft.
Mensen die belangrijke uitvindingen hebben gedaan, boeken geschreven, maar nog veel meer anonieme mensen die herinneringen achter hebben gelaten bij hun gezin en vrienden, hun kringetje.
Hun energie blijft bestaan.
Een God of een hemel is er denk ik niet.
Wat ik zelf erg logisch vind, maar wie ben ik, is dat de energie die iemand achterlaat wanneer hij sterft, als een 'sfeer' blijft hangen in de ruimte (kosmos?). Deze energie wordt dan wel ontdaan van alle details, maar is heel basic (ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen)
En dat wanneer er een nieuw leven ontstaat, deze energie door zo'n kindje gedeeltelijk wordt opgenomen, en dat zo een ziel kan worden gevormd.
Zoiets.
zaterdag 25 februari 2012 om 12:18
Volgens mij zijn mensen vooral bang voor het onbekende; er is niemand die ons een eenduidig antwoord kan geven op de vraag wat er na de dood is. Ik heb er geen duidelijk idee over, maar heb wel het vertrouwen dat er rust is. In welke vorm dan ook.
Het doodgaan zelf (lichaam stop ermee) doet geen pijn. Ik denk ook niet dat iemand dat specifieke moment bewust meemaakt. Hetgeen er aan vooraf gaat is een ander verhaal...
Afgelopen december is m'n moeder aan kanker overleden.
De laatste weken van haar leven gun ik niemand. Dat was echt een bloem die aan het verwelken was.
Echter, het heeft ons als nabestaanden (en mogelijk ook voor haarzelf) wel de rust gegeven wetende dat de dood in dit geval een goed alternatief is. Dan is er verdiende rust.
Dat wil niet zeggen dat ik niet boos en verdrietig ben, het had allemaal niet mogen gebeuren. Maar helaas konden we daar niets aan doen.
M'n moeder is middels palliatieve sedatie in slaap gebracht, zodat ze de laatste moment niet bewust meer mee zou maken.
Wat ons betreft had dat eerder gemogen, maar daar zijn ook strenge eisen aan verbonden.
Mijn conclusie is dat de dood niet altijd het naarste of engste is wat er bestaat. Het is vooral de emoties die het met zich mee brengt, dat het vervelend maakt.
Het doodgaan zelf (lichaam stop ermee) doet geen pijn. Ik denk ook niet dat iemand dat specifieke moment bewust meemaakt. Hetgeen er aan vooraf gaat is een ander verhaal...
Afgelopen december is m'n moeder aan kanker overleden.
De laatste weken van haar leven gun ik niemand. Dat was echt een bloem die aan het verwelken was.
Echter, het heeft ons als nabestaanden (en mogelijk ook voor haarzelf) wel de rust gegeven wetende dat de dood in dit geval een goed alternatief is. Dan is er verdiende rust.
Dat wil niet zeggen dat ik niet boos en verdrietig ben, het had allemaal niet mogen gebeuren. Maar helaas konden we daar niets aan doen.
M'n moeder is middels palliatieve sedatie in slaap gebracht, zodat ze de laatste moment niet bewust meer mee zou maken.
Wat ons betreft had dat eerder gemogen, maar daar zijn ook strenge eisen aan verbonden.
Mijn conclusie is dat de dood niet altijd het naarste of engste is wat er bestaat. Het is vooral de emoties die het met zich mee brengt, dat het vervelend maakt.
zaterdag 25 februari 2012 om 13:54
@ perel
Tja staande houden probeer ik met heel veel moeite, probeer afleiding te zoeken,
En soms een oxazepammetje als ik het helemaal niet meer trek,,,( heb ook nog 2 dochters die gezondheidsproblemen hebben, 1 dochter moet nieuwe heup, en andere dochter scheef gegroeide rug pffffffffff) maar affijn nu weer on topic..)
Bedoel jij dan soms een soort vorm van reincarnatie?
Tja staande houden probeer ik met heel veel moeite, probeer afleiding te zoeken,
En soms een oxazepammetje als ik het helemaal niet meer trek,,,( heb ook nog 2 dochters die gezondheidsproblemen hebben, 1 dochter moet nieuwe heup, en andere dochter scheef gegroeide rug pffffffffff) maar affijn nu weer on topic..)
Bedoel jij dan soms een soort vorm van reincarnatie?
zaterdag 25 februari 2012 om 20:55
Het idee dat je 'weg' bent als je dood bent, is toch onbegrijpelijk?
Ik geloof zeker in een life after death.
Waarom zou je anders in de eerste plaats worden geboren?
Als je daarna toch weer oplost in niks.
Zonde van de tijd en energie toch?
Overigens ben ik de laatste tijd ook veel bezig met de dood.
Ben er ook zeker bang voor, en idd, bang voor het onbekende... En het idee dat ik mijn zoontje moet achterlaten
Ik geloof zeker in een life after death.
Waarom zou je anders in de eerste plaats worden geboren?
Als je daarna toch weer oplost in niks.
Zonde van de tijd en energie toch?
Overigens ben ik de laatste tijd ook veel bezig met de dood.
Ben er ook zeker bang voor, en idd, bang voor het onbekende... En het idee dat ik mijn zoontje moet achterlaten
zaterdag 25 februari 2012 om 21:00
Lijkt me een avontuur. De overgang dan, op een pijnlijke dood zit ik natuurlijk ook niet te wachten. Het leven gaat door dat weet ik zeker. Ik denk dat wij met z'n allen veel te negatief tegen de dood aankijken. Geboorte en dood zouden beiden gevierd kunnen worden. Wel moeten we soms loslaten en das lastig voor ons.
zaterdag 25 februari 2012 om 22:44
Ik ben ook bang voor de dood. Bang om alleen op reis te moeten gaan, je geliefden los moeten laten.
Ik geloof wel in een leven na de dood en in reincarnatie. Dat de ziel het lichaam verlaat en verder gaat naar een andere dimensie/sfeer en weer opnieuw wordt geboren.
Mijn vriend is verpleegkundige en heb met hem het eens gehad over het afleggen en verzorgen van een overledene. Hij vertelde dat als hij hiermee bezig was hij nooit aan het voeteneind ging staan. Hij gaf aan dat hij het gevoel had dat aan die kant de ziel het lichaam verlaat.
Ik vind begraven worden een afschuwelijke gedachte, net als cremeren. De vlammen in of opgegeten te worden door wormen en spinnen brrr. Er wordt gezegd dat je diep genoeg begraven wordt zodat er daar geen spinnen en wormen zijn maar daar geloof ik echt niets van.Het idee dat de uitvaart voorbij is en je daar alleen ligt in die kist brrr. Zou ook het liefste een mobieltje mee willen in de kist, hoe belachelijk het ook klinkt. wat als ik stiekem nog leef? Dat er daar slechte ontvangst is en ik niet eens KAN bellen daar wil ik nie aan denken. Ik heb ook echt het gevoel dat je aanwezig bent in de geest bij je eigen uitvaart, het niet kunnen troosten van de mensen van wie je houdt lijkt me echt vreselijk.
Met mijn vader heb ik afgesproken dat hij mij een teken mag geven na zijn dood als hij me maar niet laat schrikken en ineens tijdens het afwassen of zo zich laat zien als ik me omdraai en een bordje wegzet hahaha. Het geeft hem wat troost dat hij me nog kan bereiken op die manier en hij geeft ook aan vanaf de andere kant te willen helpen als dat kan. Kan me nog heel goed herinneren als klein meisje dat ik ontdekte dat iedereen dood gaat. Ben er echt weken door van slag geweest, had een idee dat iedereen eeuwig zou leven. Ik stel me het hiernamaals een beetje voor zoals in de film "What Dreams may come"
http://www.youtube.com/watch?v=d4FM1XaF6jo
Ik geloof wel in een leven na de dood en in reincarnatie. Dat de ziel het lichaam verlaat en verder gaat naar een andere dimensie/sfeer en weer opnieuw wordt geboren.
Mijn vriend is verpleegkundige en heb met hem het eens gehad over het afleggen en verzorgen van een overledene. Hij vertelde dat als hij hiermee bezig was hij nooit aan het voeteneind ging staan. Hij gaf aan dat hij het gevoel had dat aan die kant de ziel het lichaam verlaat.
Ik vind begraven worden een afschuwelijke gedachte, net als cremeren. De vlammen in of opgegeten te worden door wormen en spinnen brrr. Er wordt gezegd dat je diep genoeg begraven wordt zodat er daar geen spinnen en wormen zijn maar daar geloof ik echt niets van.Het idee dat de uitvaart voorbij is en je daar alleen ligt in die kist brrr. Zou ook het liefste een mobieltje mee willen in de kist, hoe belachelijk het ook klinkt. wat als ik stiekem nog leef? Dat er daar slechte ontvangst is en ik niet eens KAN bellen daar wil ik nie aan denken. Ik heb ook echt het gevoel dat je aanwezig bent in de geest bij je eigen uitvaart, het niet kunnen troosten van de mensen van wie je houdt lijkt me echt vreselijk.
Met mijn vader heb ik afgesproken dat hij mij een teken mag geven na zijn dood als hij me maar niet laat schrikken en ineens tijdens het afwassen of zo zich laat zien als ik me omdraai en een bordje wegzet hahaha. Het geeft hem wat troost dat hij me nog kan bereiken op die manier en hij geeft ook aan vanaf de andere kant te willen helpen als dat kan. Kan me nog heel goed herinneren als klein meisje dat ik ontdekte dat iedereen dood gaat. Ben er echt weken door van slag geweest, had een idee dat iedereen eeuwig zou leven. Ik stel me het hiernamaals een beetje voor zoals in de film "What Dreams may come"
http://www.youtube.com/watch?v=d4FM1XaF6jo
zaterdag 25 februari 2012 om 22:47
zondag 26 februari 2012 om 13:26
@ marissa
Ik vind begraven worden een afschuwelijke gedachte, net als cremeren. De vlammen in of opgegeten te worden door wormen en spinnen brrr. Er wordt gezegd dat je diep genoeg begraven wordt zodat er daar geen spinnen en wormen zijn maar daar geloof ik echt niets van.Het idee dat de uitvaart voorbij is en je daar alleen ligt in die kist brrr. Zou ook het liefste een mobieltje mee willen in de kist, hoe belachelijk het ook klinkt. wat als ik stiekem nog leef? Dat er daar slechte ontvangst is en ik niet eens KAN bellen daar wil ik nie aan denken. Ik heb ook echt het gevoel dat je aanwezig bent in de geest bij je eigen uitvaart, het niet kunnen troosten van de mensen van wie je houdt lijkt me echt vreselijk.
Jij beschrijft precies mijn mijn gevoel..
Ik ben zo bang om begraven te worden, aan de ene kant weet /denk ik, ik ben niet meer in dit lichaam, maar aan de andere kant, brrrrrrrrrrrrrrrrrrr zo alleen onder de groond pff
Een vriendin zei laatst ook al, ik sgtop dan wel een mobiel bij jou in de kist,
Ik moest dr wel een beetje om lachen, want ik zei ook al, ik heb natuurlijk geen bereik zal je zien
En cremeren tja eingelijk wil ik dat ook niet, maar ja we hebben niet veel keus helaas....
Ik vind begraven worden een afschuwelijke gedachte, net als cremeren. De vlammen in of opgegeten te worden door wormen en spinnen brrr. Er wordt gezegd dat je diep genoeg begraven wordt zodat er daar geen spinnen en wormen zijn maar daar geloof ik echt niets van.Het idee dat de uitvaart voorbij is en je daar alleen ligt in die kist brrr. Zou ook het liefste een mobieltje mee willen in de kist, hoe belachelijk het ook klinkt. wat als ik stiekem nog leef? Dat er daar slechte ontvangst is en ik niet eens KAN bellen daar wil ik nie aan denken. Ik heb ook echt het gevoel dat je aanwezig bent in de geest bij je eigen uitvaart, het niet kunnen troosten van de mensen van wie je houdt lijkt me echt vreselijk.
Jij beschrijft precies mijn mijn gevoel..
Ik ben zo bang om begraven te worden, aan de ene kant weet /denk ik, ik ben niet meer in dit lichaam, maar aan de andere kant, brrrrrrrrrrrrrrrrrrr zo alleen onder de groond pff
Een vriendin zei laatst ook al, ik sgtop dan wel een mobiel bij jou in de kist,
Ik moest dr wel een beetje om lachen, want ik zei ook al, ik heb natuurlijk geen bereik zal je zien
En cremeren tja eingelijk wil ik dat ook niet, maar ja we hebben niet veel keus helaas....
zondag 26 februari 2012 om 13:29
zondag 26 februari 2012 om 13:35
quote:autumn schreef op 25 februari 2012 @ 21:00:
Lijkt me een avontuur. De overgang dan, op een pijnlijke dood zit ik natuurlijk ook niet te wachten. Het leven gaat door dat weet ik zeker. Ik denk dat wij met z'n allen veel te negatief tegen de dood aankijken. Geboorte en dood zouden beiden gevierd kunnen worden. Wel moeten we soms loslaten en das lastig voor ons.Ik geloof ook wel in een leven na de dood (denk ik) maar ben nog niet zo zeker,,,wil jij wat meer vertelllen, hoe jij dat zo zeker weet, is dat een geloof, of heb je ervaringen (hoop dat je begrijpt wat ik bedoel)
Lijkt me een avontuur. De overgang dan, op een pijnlijke dood zit ik natuurlijk ook niet te wachten. Het leven gaat door dat weet ik zeker. Ik denk dat wij met z'n allen veel te negatief tegen de dood aankijken. Geboorte en dood zouden beiden gevierd kunnen worden. Wel moeten we soms loslaten en das lastig voor ons.Ik geloof ook wel in een leven na de dood (denk ik) maar ben nog niet zo zeker,,,wil jij wat meer vertelllen, hoe jij dat zo zeker weet, is dat een geloof, of heb je ervaringen (hoop dat je begrijpt wat ik bedoel)
zondag 26 februari 2012 om 13:38
even eentje om over na te denken: waar ga je heen als je dood gaat is een vraag die veel mensen hebben, maar de vraag die je minder hoort, is: waar was je voordat je geboren werd? En heb je daar ook angstige gevoelens aan over gehouden? Ik denk het niet, ondanks dat je je de eerste jaren van je leven niet kunt herinneren, als je ergens weg kwam waar het angstig was, dan had je dat in dit leven heus ook wel als een soort trauma met je meegenomen. Conclusie: waar je ook heen gaat, het zal vast mooi en vredig zijn.
zondag 26 februari 2012 om 13:40
Er was eens een koning machtig en groot,
Die had slechts één vijand en dat was de dood.
Waarom moest de dood toch zijn leven bederven,
Waarom was ie zo bang, zo bang om te sterven.
De koning ontbood toen al zijn geleerden,
Die te paard en per koets aan het hof arriveerden.
Môge geleerden, zei de koning beleefd,
Ik zit met een vraag waar niemand antwoord op heeft.
De jongste geleerde een ijdele snaak,
Riep: vraagt u maar sire, vraagt u maar raak!
Wilt u soms weten hoeveel sterren er zijn,
Of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?
Of hoe de belasting massaal wordt ontdoken?
Of hoe... maar toen werd hij abrupt onderbroken.
Wel nee, zei de koning een tikje afwezig,
Waarom gaan we dood? kijk dat houdt mij bezig.
Niet één der geleerden had zo'n vraag verwacht,
Al sla je me dood! zei de jongste heel zacht.
De oudste geleerde nam toen het woord
En zei: sire sommige mensen worden vermoord.
Anderen komen per ongeluk om,
Maar de meesten sterven van ouderdom.
De koning zei kribbig: Ja dat wist ik allang,
Maar: wat is de dood? Waarom ben ik zo bang?
De knapste geleerde zei: mag ik soms even?
Misschien moet u, sire, met de dood leren leven.
De koning sprong op, zijn woede was groot
En hij schreeuwde: ik eis een antwoord! Wat is de dood?
Toen sprak een geleerde met veel fantasie,
Zal ik eens vertellen sire, hoe ik dat nu zie?
De dood komt je halen, de dood raakt je aan,
Dus de dood moet in levende lijve bestaan!
We moeten hem vangen, dan zijn we eraf,
Leve het leven! Weg met het graf!
Ach de dood, zei de knapste, is niet te verslaan.
Want als je hem beetpakt, dan ga je eraan.
Toen kreeg de koning een schitterend plan:
Hij zei: ik ken een stokoude, doodzieke man.
Hij heeft schat ik nog maar een uurtje te gaan,
Dus de dood komt hem halen, de dood komt eraan.
We bouwen een glazen kooi om zijn bed
En de deur wordt uitnodigend opengezet.
Is de dood eenmaal binnen, opweg naar z'n prooi,
Dan sluiten we snel de deur van de kooi.
Aldus werd besloten, men ging aan de slag.
En de dood werd gevangen, nog diezelfde dag.
Somber en treurig zat hij achter het glas,
Alsof hij een levend museumstuk was.
Nog nooit was het volk zo gelukkig geweest,
Jaren en jaren vierde men feest.
Maar op den duur ging het feesten vervelen
En ging men gevaarlijke spelletjes spelen.
Men sprong van torens, in diepe ravijnen.
Men stoeide met leeuwen en met wilde zwijnen.
Men dronk liters en liters vergiftigde wijn,
En voerde wat oorlog gewoon voor de gein.
En niemand ging dood, geen mens ging verloren,
Maar er werden wel steeds meer babies geboren.
Het werd alsmaar drukker, men kreeg het benauwd,
Er werden zelfs mensen de zee ingedouwd.
En honderd jaar later was de lol er vanaf
En ging men weer verlangen naar de rust van het graf.
De koning dacht: goed ik ben niet meer bang,
Maar ik vind alles zo saai en ik regeer al zo lang.
Opnieuw riep hij toen de geleerden bijeen
En zei: wat een ellende! Waar moet dat heen?
De knapste geleerde, inmiddels zo'n drie eeuwen oud,
Zei: bevreid toch de dood! Want zo gaat het fout.
Maar de jongste geleerde zei: Jaha, wie laat hem los,
Wie de deur opendoet is als eerste de klos!
De koning stond op en zei theatraal:
Laat mij het maar doen. Gegroet allemaal!
Mijn angst voor de dood is nu wel genezen,
Ik heb geloof ik meer van het eeuwige leven te vrezen!
Hij schreed naar de kooi, machtig en groot
En stierf in de armen van de gretige dood.
Leve de dood! riep het volk dolgelukkig.
En ze leefden nog lang en stierven gelukkig.
[ Lyrics from: http://www.lyricsmode.com ... /ballade_van_de_dood.html ]
Die had slechts één vijand en dat was de dood.
Waarom moest de dood toch zijn leven bederven,
Waarom was ie zo bang, zo bang om te sterven.
De koning ontbood toen al zijn geleerden,
Die te paard en per koets aan het hof arriveerden.
Môge geleerden, zei de koning beleefd,
Ik zit met een vraag waar niemand antwoord op heeft.
De jongste geleerde een ijdele snaak,
Riep: vraagt u maar sire, vraagt u maar raak!
Wilt u soms weten hoeveel sterren er zijn,
Of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?
Of hoe de belasting massaal wordt ontdoken?
Of hoe... maar toen werd hij abrupt onderbroken.
Wel nee, zei de koning een tikje afwezig,
Waarom gaan we dood? kijk dat houdt mij bezig.
Niet één der geleerden had zo'n vraag verwacht,
Al sla je me dood! zei de jongste heel zacht.
De oudste geleerde nam toen het woord
En zei: sire sommige mensen worden vermoord.
Anderen komen per ongeluk om,
Maar de meesten sterven van ouderdom.
De koning zei kribbig: Ja dat wist ik allang,
Maar: wat is de dood? Waarom ben ik zo bang?
De knapste geleerde zei: mag ik soms even?
Misschien moet u, sire, met de dood leren leven.
De koning sprong op, zijn woede was groot
En hij schreeuwde: ik eis een antwoord! Wat is de dood?
Toen sprak een geleerde met veel fantasie,
Zal ik eens vertellen sire, hoe ik dat nu zie?
De dood komt je halen, de dood raakt je aan,
Dus de dood moet in levende lijve bestaan!
We moeten hem vangen, dan zijn we eraf,
Leve het leven! Weg met het graf!
Ach de dood, zei de knapste, is niet te verslaan.
Want als je hem beetpakt, dan ga je eraan.
Toen kreeg de koning een schitterend plan:
Hij zei: ik ken een stokoude, doodzieke man.
Hij heeft schat ik nog maar een uurtje te gaan,
Dus de dood komt hem halen, de dood komt eraan.
We bouwen een glazen kooi om zijn bed
En de deur wordt uitnodigend opengezet.
Is de dood eenmaal binnen, opweg naar z'n prooi,
Dan sluiten we snel de deur van de kooi.
Aldus werd besloten, men ging aan de slag.
En de dood werd gevangen, nog diezelfde dag.
Somber en treurig zat hij achter het glas,
Alsof hij een levend museumstuk was.
Nog nooit was het volk zo gelukkig geweest,
Jaren en jaren vierde men feest.
Maar op den duur ging het feesten vervelen
En ging men gevaarlijke spelletjes spelen.
Men sprong van torens, in diepe ravijnen.
Men stoeide met leeuwen en met wilde zwijnen.
Men dronk liters en liters vergiftigde wijn,
En voerde wat oorlog gewoon voor de gein.
En niemand ging dood, geen mens ging verloren,
Maar er werden wel steeds meer babies geboren.
Het werd alsmaar drukker, men kreeg het benauwd,
Er werden zelfs mensen de zee ingedouwd.
En honderd jaar later was de lol er vanaf
En ging men weer verlangen naar de rust van het graf.
De koning dacht: goed ik ben niet meer bang,
Maar ik vind alles zo saai en ik regeer al zo lang.
Opnieuw riep hij toen de geleerden bijeen
En zei: wat een ellende! Waar moet dat heen?
De knapste geleerde, inmiddels zo'n drie eeuwen oud,
Zei: bevreid toch de dood! Want zo gaat het fout.
Maar de jongste geleerde zei: Jaha, wie laat hem los,
Wie de deur opendoet is als eerste de klos!
De koning stond op en zei theatraal:
Laat mij het maar doen. Gegroet allemaal!
Mijn angst voor de dood is nu wel genezen,
Ik heb geloof ik meer van het eeuwige leven te vrezen!
Hij schreed naar de kooi, machtig en groot
En stierf in de armen van de gretige dood.
Leve de dood! riep het volk dolgelukkig.
En ze leefden nog lang en stierven gelukkig.
[ Lyrics from: http://www.lyricsmode.com ... /ballade_van_de_dood.html ]
zondag 26 februari 2012 om 13:41
Tsja..de dood.
Het hoort er gewoon bij.
Iedereen waar je van houd komt je uiteindelijk wel achterna dus ik zie het probleem niet zo.
De dood van iemand waarvan ik hou, het missen, dat vind ik 1000x erger dan het idee zelf te gaan.
Ik geloof wel in reincarnatie.
Daar vind ik zelf wel heel veel rust in. Niet om het teugkomen maar gewoon het idee dat dingen gebeuren met een reden.
Dat het nut heeft om lessen te leren uit ellende en verder te gaan.
Al zou je al met z'n allen tegelijk gaan doe je het doodgaan nog alleen.
Het is gewoon geen groepsactiviteit.
Het hoort er gewoon bij.
Iedereen waar je van houd komt je uiteindelijk wel achterna dus ik zie het probleem niet zo.
De dood van iemand waarvan ik hou, het missen, dat vind ik 1000x erger dan het idee zelf te gaan.
Ik geloof wel in reincarnatie.
Daar vind ik zelf wel heel veel rust in. Niet om het teugkomen maar gewoon het idee dat dingen gebeuren met een reden.
Dat het nut heeft om lessen te leren uit ellende en verder te gaan.
Al zou je al met z'n allen tegelijk gaan doe je het doodgaan nog alleen.
Het is gewoon geen groepsactiviteit.
zondag 26 februari 2012 om 14:42
quote:saffietje schreef op 26 februari 2012 @ 13:26:
Jij beschrijft precies mijn mijn gevoel..
Ik ben zo bang om begraven te worden, aan de ene kant weet /denk ik, ik ben niet meer in dit lichaam, maar aan de andere kant, brrrrrrrrrrrrrrrrrrr zo alleen onder de groond pff
Een vriendin zei laatst ook al, ik sgtop dan wel een mobiel bij jou in de kist,
Ik moest dr wel een beetje om lachen, want ik zei ook al, ik heb natuurlijk geen bereik zal je zien
En cremeren tja eingelijk wil ik dat ook niet, maar ja we hebben niet veel keus helaas....Precies begraven worden of gecremeerd worden..het is allebei gewoon afschuwelijk. Maar iets anders is er niet. Wel grappig dat je dezelfde gedachtes hebt erover als ik. Voor mij voelt het alsof ik nog heel erg met de dood in het reine moet komen. Kan me ook niet voorstellen dat ik als oude gerimpelde Maryssa zou zeggen, het is goed zo ik vind het niet erg als ik nu dood zou gaan, want ik heb alles al gezieen en beleefd. Ik hou zo vast aan het leven. Ben niet zo makkelijk op aarde gekomen dus vrees dat ik ook niet makkelijk weg zal gaan. Hoe irrëeel die gedachte misschien ook klinkt. Moet hierbij ook denken aan een familielid die wist dat hij dood zou gaan, had al een hoge leeftijd maar was nog wel heel alert geestelijk, Die heeft geschreeuwd en gehuild dat hij niet dood wilde tot op de laatste dag. Dat is zo schrijnend, zo verdrietig. Yep ik heb nog wat appeltjes te schillen met de dood....
Jij beschrijft precies mijn mijn gevoel..
Ik ben zo bang om begraven te worden, aan de ene kant weet /denk ik, ik ben niet meer in dit lichaam, maar aan de andere kant, brrrrrrrrrrrrrrrrrrr zo alleen onder de groond pff
Een vriendin zei laatst ook al, ik sgtop dan wel een mobiel bij jou in de kist,
Ik moest dr wel een beetje om lachen, want ik zei ook al, ik heb natuurlijk geen bereik zal je zien
En cremeren tja eingelijk wil ik dat ook niet, maar ja we hebben niet veel keus helaas....Precies begraven worden of gecremeerd worden..het is allebei gewoon afschuwelijk. Maar iets anders is er niet. Wel grappig dat je dezelfde gedachtes hebt erover als ik. Voor mij voelt het alsof ik nog heel erg met de dood in het reine moet komen. Kan me ook niet voorstellen dat ik als oude gerimpelde Maryssa zou zeggen, het is goed zo ik vind het niet erg als ik nu dood zou gaan, want ik heb alles al gezieen en beleefd. Ik hou zo vast aan het leven. Ben niet zo makkelijk op aarde gekomen dus vrees dat ik ook niet makkelijk weg zal gaan. Hoe irrëeel die gedachte misschien ook klinkt. Moet hierbij ook denken aan een familielid die wist dat hij dood zou gaan, had al een hoge leeftijd maar was nog wel heel alert geestelijk, Die heeft geschreeuwd en gehuild dat hij niet dood wilde tot op de laatste dag. Dat is zo schrijnend, zo verdrietig. Yep ik heb nog wat appeltjes te schillen met de dood....
zondag 26 februari 2012 om 14:53
quote:olifant78 schreef op 26 februari 2012 @ 13:38:
even eentje om over na te denken: waar ga je heen als je dood gaat is een vraag die veel mensen hebben, maar de vraag die je minder hoort, is: waar was je voordat je geboren werd? En heb je daar ook angstige gevoelens aan over gehouden? Ik denk het niet, ondanks dat je je de eerste jaren van je leven niet kunt herinneren, als je ergens weg kwam waar het angstig was, dan had je dat in dit leven heus ook wel als een soort trauma met je meegenomen. Conclusie: waar je ook heen gaat, het zal vast mooi en vredig zijn.Zoals ik het zie (ik geloof in reincarnatie) word jouw geheugen gewist op het moment dat je een nieuw leven start. Je weet dus niet meer hoe het was daar waar je was voor je geboren werd. Trauma's kun je hebben in dit leven met een oorsprong uit een vorig leven maar de details daarvan die weet je niet meer. Gelukkig maar...aan de andere kant als je zou kunnen weten hoe de andere kant is zou niemand meer bang zijn voor de dood en zou het iets zijn (zoals iemand anders ook al zegt) om te vieren. Jouw ziel verandert niet alleen het omhulsel; het lichaam. Het is een overgang. Maar je weet het pas zeker als je er bent, of het waar is of niet en dat maakt het voor mij heel eng..
even eentje om over na te denken: waar ga je heen als je dood gaat is een vraag die veel mensen hebben, maar de vraag die je minder hoort, is: waar was je voordat je geboren werd? En heb je daar ook angstige gevoelens aan over gehouden? Ik denk het niet, ondanks dat je je de eerste jaren van je leven niet kunt herinneren, als je ergens weg kwam waar het angstig was, dan had je dat in dit leven heus ook wel als een soort trauma met je meegenomen. Conclusie: waar je ook heen gaat, het zal vast mooi en vredig zijn.Zoals ik het zie (ik geloof in reincarnatie) word jouw geheugen gewist op het moment dat je een nieuw leven start. Je weet dus niet meer hoe het was daar waar je was voor je geboren werd. Trauma's kun je hebben in dit leven met een oorsprong uit een vorig leven maar de details daarvan die weet je niet meer. Gelukkig maar...aan de andere kant als je zou kunnen weten hoe de andere kant is zou niemand meer bang zijn voor de dood en zou het iets zijn (zoals iemand anders ook al zegt) om te vieren. Jouw ziel verandert niet alleen het omhulsel; het lichaam. Het is een overgang. Maar je weet het pas zeker als je er bent, of het waar is of niet en dat maakt het voor mij heel eng..
zondag 26 februari 2012 om 15:25
Ik geloof zelf echt in reincarnatie. Rond mijn 15/16 heb ik het vaak met een vriendin hier over gehad en ik had toen zelf altijd nog wel een gevoel dat ik ergens op een plek ben met heel veel kinderen en dat ik daar leef. Een weeshuis zeg maar.
Nu kan ik mij er niks van herinneren maar ik weet alleen nog dat ik dat toen altijd heb gevoeld. Ik wil er ook in geloven dat je niet helemaal weg gaat naar de dood, maar natuurlijk kom je nooit helemaal precies te weten wat er is na de dood.
Ik heb altijd ook een sterk gevoel dat de persoon die overleden is er gewoon bij is als zijn uitvaart is.. En inderdaad al die verhalen over geesten, je kunt gewoon niet helemaal weg zijn.
Nu kan ik mij er niks van herinneren maar ik weet alleen nog dat ik dat toen altijd heb gevoeld. Ik wil er ook in geloven dat je niet helemaal weg gaat naar de dood, maar natuurlijk kom je nooit helemaal precies te weten wat er is na de dood.
Ik heb altijd ook een sterk gevoel dat de persoon die overleden is er gewoon bij is als zijn uitvaart is.. En inderdaad al die verhalen over geesten, je kunt gewoon niet helemaal weg zijn.
