Ik voel me schuldig

Hoi ,



Zoals de titel al zegt.. Ik voel me ergens schuldig over. Aan de ene kant totaal onterecht, aan de andere kant blijf ik het "zielig" vinden.



edit: Het is een heel verhaal geworden zie ik.

Short facts: Man steelt fiets, wordt tegengehouden, is zó bang dat hij er van zit te knarsetanden, moet langdurig op knieën zitten met armen in de lucht, ik heb geholpen bij burgerarrest en voel me schuldig.





Een situatie schets :





Ik kwam van college en fietste onder een viaduct door. Ik zag daar een man staan die een burgerarrest uitvoerde. Hij stond naast een (ik denk Somalische) man die op zijn knieën, handen omhoog, met zijn hoofd naar de muur zat. De man heeft een oude joggingbroek aan met een fleecevest. Het is winter. Er lagen 2 nieuwe fietsen naast hen.



Ik vroeg wat er gebeurd was en de man antwoorde:"Ik zag deze meneer deze fiets uit de handen van een mevrouw rukken en ik ging er achteraan. Ik heb hem net ingehaald en heb net de politie gebeld."



Ik vraag of de man het prettig vindt als ik even blijf staan. Ondertussen begint de meneer op zijn knieën te knarsetanden. Het kwijl loopt langs zijn kin en zijn ogen schieten vol tranen. Hij wil gaan verzitten en de meneer die hem had "gepakt" schreeuwt dat hij moet blijven zitten. Hij staat nog steeds te stuiteren van de adrenaline en is met de politie aan de telefoon.



Na 5 minuten komt er op eens een vrouw aanlopen die heel hard schreeuwt "Ik zei toch dat ze je pakken zouden, hondenlul!". Ze is dolblij dat ze haar splinternieuwe fiets terug heeft. Ik ben ook blij voor haar. Mijn fiets is vaak gestolen en ik vind dat zo'n naar gevoel. Maar als ik naar de man kijk voel ik iets steken. Het kwijl druipt inmiddels over zijn shirt en de tranen stromen stil over zijn wangen. Hij is hartstikke bang.



Als er in totaal een minuut of 10 verstreken is, bedenk ik me ineens dat die man waarschijnlijk pijn heeft aan zijn knieën en armen. Hij spreekt geen woord Nederlands en kan ons dat waarschijnlijk niet duidelijk maken! Hij mag gaan zitten, tegen de muur aan.



3 minuten later komen er 2 politieagenten aan. Ze zijn erg blij met "ons burgerarrest". Hardhandig trekken ze de man omhoog, zeggen wat dingen als "Jaahaaa meneertje, je dat toch NIET dat je dáár mee weg kwam" en "Dát is balen he!", boeien hem en stoppen hem in de auto. Ruwer dan had gehoeven. De man werkt mee.



De man die de achtervolging inzette krijgt een stevige handdruk en de mevrouw van de fiets staat er op dat ze hem een bos bloemen mag komen brengen. Ik zeg dat ik er vandoor ga en groet de meneer, mevrouw en de agenten.



Als ik langs de politieauto fiets zie ik hem zitten. Inmiddels loopt het snot ook uit zijn neus en hij is nog steeds hevig aan het knarsetanden. Er schieten mij allerlei scenario's door mijn hoofd. Waarom deze man hier is, wat voor leven hij gehad heeft, of hij kinderen heeft, wat er door zíjn hoofd heen gaat, hoe bang hij is, of hij veel pijn heeft aan zijn knieën en armen.



En ik voel me schuldig.





Het is inmiddels al een paar maanden geleden, maar eens in de zo veel tijd zie ik hem in mijn gedachten weer op zijn knieën heen en weer wiebelen.. Gezicht onder het slijm en tranen.. Het grijpt me dan aan..



Wat vinden jullie?

quote:mrsstanleywalker schreef op 08 maart 2012 @ 16:01:

Dat ik me zo zit op te winden over jouw misplaatste medeleven, is puur projectie hoor. Ik ben toen ik nog studeerde op mijn werk in een café zwaar mishandeld met een bierfles door een doorgesnoven klant. Het laatste wat ik zag, was de pure angst in zijn ogen omdat de bedrijfsleider hem in de houdgreep nam.



Zou je met hem ook zo'n medelijden gehad hebben omdat hij zo bang was?



Nee want hij heeft jou zwaar lichamelijk letsel toegebracht. Dat vind ik iets anders dan een fiets stelen waarbij je de eigenaresse van die fiets praktisch niet aanraakt. Ja, de psychische schade telt absoluut mee! Maar dat vind ik iets anders dan iemand in elkaar rossen met een bierfles.



Ik had het absoluut erger gevonden voor die vrouw als zij haar fiets nu kwijt was. En de psychische schade die ze er van ondervindt vind ik ook heel erg. Maar ik krijg nou eenmaal het beeld van die man niet uit mijn hoofd. Overigens had ik dat waarschijnlijk nog véél meer gehad als ik die angst in de ogen van een onschuldig slachtoffer gezien had.



Verder,

Wat onwijs naar dat je zoiets mee hebt moeten maken.

Ik kan me nu een stuk beter voorstellen waarom je zo reageerde.

quote:xalliesuper2point0 schreef op 08 maart 2012 @ 16:03:

Weet je Eleine het maakt je trouwens een mooi mens dat je compassie had met deze meneer ondanks zijn vergrijp. Maar blijf het verstandelijk wel in de juiste kaders zien.



Vandaar dat ik het hier ook post . Jullie zetten me even met beide beentjes op de grond. Wat erg prettig is trouwens.



@Dolores: He gatverdarre :-S. Een kinderwagen, hoe haal je het in je hoofd.. (uberhaupt stelen).