Psyche
alle pijlers
werk-prive uit balans
woensdag 14 maart 2012 om 06:56
Ik moet het gewoon even van mij afschrijven. Misschien is het onsamenhangend allemaal, maar misschien snapt iemand hoe ik me voel en wat mogelijke oplossingen zijn.
Gisteravond ouderavond gehad en ineens besefte ik me dat ik mezelf aan het "overwerken" ben. Tussen haakjes, omdat het niet alleen werk is, maar alles bij elkaar.
Ben moeder van 2 mooie meiden, werk maar 24 uur. Maar verder doe ik alles thuis. En dit "alles' thuis werkt niet. Het maakt niet uit of ik niet werk of dat ik 30 uur werk, het reilen en zeilen lukt me niet. Ik ben naar een GGZ gegaan om te onderzoeken of ik ADD heb. Want ben er zelf van overtuigd, omdat ik zo druk ben in mijn hoofd. Maar het ziet er niet naar uit dat ik deze diagnose krijg (volgende week uitslag).
Mijn man werkt fulltime en is kostwinner. Hij kan echt niet minder werken ivm type baan. Als hij thuis is wil ik hem ook niet lastig vallen met huishoudelijke taken.
Maar zelf lukt het me allemaal niet.
En nu vraag ik me ineens af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Ja ik wil graag werken (heb niet voor niets gestudeerd en al zeg ik het zelf: heb best een koppie koppie), maar moet het ten koste gaan van alles? Het liefst wil ik mijn baan opzeggen iig aankaarten dat ik het niet trek, maar ook mijn gezin niet. Ik merk aan mijn meisjes dat ze heel moe zijn. Ze gaan 2 dagen naar de BSO. De juffen zeggen dat het emotioneel wat minder gaat met ze. En ik heb het gevoel dat ik dat veroorzaak en bij ze moet zijn.
Mijn man is al jaren aan mij aan het trekken. Dat ik onverdeelde aandacht moet hebben. Voor hem, maar ook voor de meisjes. En ondertussen voelde ik me altijd ongelukkig. Nu zegt hij dat hij erg ongelukkig is en een einde wilt maken aan onze relatie. Dat is de andere kant. Ik besef me ineens dat het niet goed is om alleen maar te "rennen" in het leven, maar als hij niet meer wil en ik mijn baan opgezegd heb, dan ben ik nog verder van huis.
Dus ben ik heel erg aan het dubben. Wat het allemaal nog erger maakt, kan niet slapen, daardoor chagrijnig en gestresst.. En nog minder aantrekkelijk voor mijn man.. pff
Hoe doen andere vrouwen het toch?
Ik moest dit gewoon echt even afschrijven.. volgens mij spoor ik echt niet.. zoveel gedachten die vliegen door mijn hoofd.. bedankt alvast voor degenen die moeite doen voor mijn verhaal..
Gisteravond ouderavond gehad en ineens besefte ik me dat ik mezelf aan het "overwerken" ben. Tussen haakjes, omdat het niet alleen werk is, maar alles bij elkaar.
Ben moeder van 2 mooie meiden, werk maar 24 uur. Maar verder doe ik alles thuis. En dit "alles' thuis werkt niet. Het maakt niet uit of ik niet werk of dat ik 30 uur werk, het reilen en zeilen lukt me niet. Ik ben naar een GGZ gegaan om te onderzoeken of ik ADD heb. Want ben er zelf van overtuigd, omdat ik zo druk ben in mijn hoofd. Maar het ziet er niet naar uit dat ik deze diagnose krijg (volgende week uitslag).
Mijn man werkt fulltime en is kostwinner. Hij kan echt niet minder werken ivm type baan. Als hij thuis is wil ik hem ook niet lastig vallen met huishoudelijke taken.
Maar zelf lukt het me allemaal niet.
En nu vraag ik me ineens af waar ik in godsnaam mee bezig ben. Ja ik wil graag werken (heb niet voor niets gestudeerd en al zeg ik het zelf: heb best een koppie koppie), maar moet het ten koste gaan van alles? Het liefst wil ik mijn baan opzeggen iig aankaarten dat ik het niet trek, maar ook mijn gezin niet. Ik merk aan mijn meisjes dat ze heel moe zijn. Ze gaan 2 dagen naar de BSO. De juffen zeggen dat het emotioneel wat minder gaat met ze. En ik heb het gevoel dat ik dat veroorzaak en bij ze moet zijn.
Mijn man is al jaren aan mij aan het trekken. Dat ik onverdeelde aandacht moet hebben. Voor hem, maar ook voor de meisjes. En ondertussen voelde ik me altijd ongelukkig. Nu zegt hij dat hij erg ongelukkig is en een einde wilt maken aan onze relatie. Dat is de andere kant. Ik besef me ineens dat het niet goed is om alleen maar te "rennen" in het leven, maar als hij niet meer wil en ik mijn baan opgezegd heb, dan ben ik nog verder van huis.
Dus ben ik heel erg aan het dubben. Wat het allemaal nog erger maakt, kan niet slapen, daardoor chagrijnig en gestresst.. En nog minder aantrekkelijk voor mijn man.. pff
Hoe doen andere vrouwen het toch?
Ik moest dit gewoon echt even afschrijven.. volgens mij spoor ik echt niet.. zoveel gedachten die vliegen door mijn hoofd.. bedankt alvast voor degenen die moeite doen voor mijn verhaal..
woensdag 14 maart 2012 om 08:17
Eens met de opmerkingen over je man: die zou ook een steun moeten zijn.
Hulp voor het praktisch organiseren van je huishouden kun je vinden in het boek "een opgeruimd leven met Ad(h)d". Ook supernuttig voor iedereen zonder labeltje.
Daarin staan praktische oplossingen voor het inrichten van je huishouden op verschillende niveaus. En leer je toe te passen wat voor jou werkt.
Hulp voor het praktisch organiseren van je huishouden kun je vinden in het boek "een opgeruimd leven met Ad(h)d". Ook supernuttig voor iedereen zonder labeltje.
Daarin staan praktische oplossingen voor het inrichten van je huishouden op verschillende niveaus. En leer je toe te passen wat voor jou werkt.
woensdag 14 maart 2012 om 08:17
Meid, wat een verhaal. Ik herken het wel hoor, werk en zorg combineren en het gevoel hebben dat altijd iedereen tekort doet om over jezelf maar helemaal niet te spreken. Steeds harder rennen als een op hol geslagen hamster in een tredmolen ( heet dat zo?) en nog is het niet genoeg. Het is nooit genoeg. Jij doet het nooit goed genoeg. Herkenbaar?
Ik heb ook twee kinderen, en "nooit-van-9-tot-5 baan" van 24 uur en (jawel) een ADD diagnose. Daarnaast een fulltime werkende partner die me steunt en met wie ik het huishouden deel (overigens ook al voor de diagnose ADD hoor, gewoon omdat dit niet meer dan normaal zou moeten zijn).
Ondanks steun en van partner en ADD inzicht/ medicatie voel ik me nog steeds regelmatig als die rennende hamster en zijn er momenten dat ik roep: " ik kap nu met werken en ga voor het betere cupcakes bakken !" Heb een tijd thuis gezeten door ziekte en ben nog nooit zo depressief geweest. Geen cupcake kwam uit mijn handen. Ik bedoel maar.'
Met andere woorden: het zit uiteindelijk in mijzelf: mijn eisen en verwachtingen van hoe "beschikbaar en aanwezig" ik moet zijn als moeder, partner, werknemer, vriendin, dochter enz. Grenzen aangeven en bewaken. Kinderen profiteren ookvan BSO, als ze even niet lekker in hun vel zitten is dat niet "automatisch" jouw schuld. Een ongestreken shirt is niet het einde van de wereld. Relativeer! Als je geen Ggz diagnose krijg vraag hen dan enkele gesprekken hierover.
Je werk is je financiele onafhankelijkheid, een belangrijk voorbeeldgedrag voor je meiden waar je trots op mag zijn. Je basisverzekering tegen armoede voor als je man definitief de kolder in zijn kop krijgt en bedenkt dat het gras elders groener is. Nooit weggooien!
Pfff, heel verhaal, sorry: maar het raakt me echt als ik je lees. Sterkte met alles !
Ik heb ook twee kinderen, en "nooit-van-9-tot-5 baan" van 24 uur en (jawel) een ADD diagnose. Daarnaast een fulltime werkende partner die me steunt en met wie ik het huishouden deel (overigens ook al voor de diagnose ADD hoor, gewoon omdat dit niet meer dan normaal zou moeten zijn).
Ondanks steun en van partner en ADD inzicht/ medicatie voel ik me nog steeds regelmatig als die rennende hamster en zijn er momenten dat ik roep: " ik kap nu met werken en ga voor het betere cupcakes bakken !" Heb een tijd thuis gezeten door ziekte en ben nog nooit zo depressief geweest. Geen cupcake kwam uit mijn handen. Ik bedoel maar.'
Met andere woorden: het zit uiteindelijk in mijzelf: mijn eisen en verwachtingen van hoe "beschikbaar en aanwezig" ik moet zijn als moeder, partner, werknemer, vriendin, dochter enz. Grenzen aangeven en bewaken. Kinderen profiteren ookvan BSO, als ze even niet lekker in hun vel zitten is dat niet "automatisch" jouw schuld. Een ongestreken shirt is niet het einde van de wereld. Relativeer! Als je geen Ggz diagnose krijg vraag hen dan enkele gesprekken hierover.
Je werk is je financiele onafhankelijkheid, een belangrijk voorbeeldgedrag voor je meiden waar je trots op mag zijn. Je basisverzekering tegen armoede voor als je man definitief de kolder in zijn kop krijgt en bedenkt dat het gras elders groener is. Nooit weggooien!
Pfff, heel verhaal, sorry: maar het raakt me echt als ik je lees. Sterkte met alles !
woensdag 14 maart 2012 om 08:31
Als jij minder werkt is het logisch dat je meer in huis doet, maar niet alles. Geef je partner een vaste taak bijvoorbeeld wc en badkamer en 1 keer per week stofzuigen.
Een andere oplossing is een hulp in de huishouding, wij hebben wekelijks 1,5 / 2 uur hulp en het scheelt ontzettend veel. We maken zelf natuurlijk ook schoon maar toch een stuk minder en af en toe neemt ze het strijkwerk over.Wat een hulp in 2 uur doet zou jij in 3 uur doen en zo win je dus 3 uur per week.
Een andere oplossing is een hulp in de huishouding, wij hebben wekelijks 1,5 / 2 uur hulp en het scheelt ontzettend veel. We maken zelf natuurlijk ook schoon maar toch een stuk minder en af en toe neemt ze het strijkwerk over.Wat een hulp in 2 uur doet zou jij in 3 uur doen en zo win je dus 3 uur per week.
woensdag 14 maart 2012 om 08:58
Een vriendin van mij heeft hetzelfde probleem. 'Maar'1 kind hebben, 'maar' 3 dagen werken (zijn haar woorden hoor), een poetshulp hebben en toch altijd moe zijn, slecht slapen en de boel neit op orde krijgen in haar hoofd. Zij heeft wel het stempel ADHD gekregen en loopt nu bij een psychiater en is aan de medicijnen.
Maar eerlijk gezegd denk ik dat bij haar hetzelfde speelt als bij jou: geen support van je man krijgen, een man die altijd weg is, of als ie thuis is niks doet in huis of met de kinderen.
Maar eerlijk gezegd denk ik dat bij haar hetzelfde speelt als bij jou: geen support van je man krijgen, een man die altijd weg is, of als ie thuis is niks doet in huis of met de kinderen.
woensdag 14 maart 2012 om 09:01
Het lijkt dat alle posters hetzelfde zeggen, en ik sluit me er ook bij aan. Nooit je werk opgeven. Is het wellicht een optie om je baas te vragen om je werkuren te wijzigen? Dat je bijvoorbeeld alleen onder schooluren werkt en daarna thuis kan zijn voor je kinderen? Dan hoeven ze niet naar de BSO en is er voor hun meer rust.
Daarnaast je man....ach ja. Was zijn moeder een thuisblijfmoeder? Misschien heeft hij wel ouderwetse ideeen dat hij het geld binnenbrengt en jij de rest moet doen, met dat verschil dat jij er ook nog bij werkt.
Als hij jou niet wil begrijpen dan is ie geen knip voor de neus waard.
Daarnaast je man....ach ja. Was zijn moeder een thuisblijfmoeder? Misschien heeft hij wel ouderwetse ideeen dat hij het geld binnenbrengt en jij de rest moet doen, met dat verschil dat jij er ook nog bij werkt.
Als hij jou niet wil begrijpen dan is ie geen knip voor de neus waard.
You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.
woensdag 14 maart 2012 om 09:22
Sluit me aan bij alle eerdere posters. Nooit je baan opzeggen, zeker niet als je nu al twijfelt over de relatie met je man. En daarnaast is het gezin iets van jullie samen en dat moet je ook samen aanpakken in mijn ogen. Mannen kunnen in het huishouden meer dan jij en zijzelf denken.
Zelf ben ik heel erg van de praktische oplossingen. Als jij erover denkt om je baan op te zeggen dan heb je dus misschien wel iets te besteden aan hulp in huis. Regel dat!
Verder maak ik bijvoorbeeld altijd een weekplanning en daar houd ik me dan ook aan. Elke maandag doe ik boven en de badkamer, gelijk als de kinderen naar school gaan. Al jaren doen ik dit zo, gewoon gewoonte geworden. Als werkdagen wijzigen, wijzigt ook mijn planning.
Verder helpt het mij heel erg om dingen 'anders' aan te pakken. Jaren geleden werkte ik op een kantoor naast het KDV. Na het werk fietste ik naar huis en begon aan het eten, Sandtman haalde een half uurtje later de kinderen op. Dat gaf zoveel meer rust dan dat ik ze meenam, mét hen thuis kwam en dan moest koken.
Rust creëer je soms door hele kleine dingen anders aan te pakken. Think out of the box! Als je wil dat wij/ik meedenk plaats dan eens wat praktische dingen waar je tegen aan loopt. Denken we met z'n allen over hoe het anders kan.
Zelf ben ik heel erg van de praktische oplossingen. Als jij erover denkt om je baan op te zeggen dan heb je dus misschien wel iets te besteden aan hulp in huis. Regel dat!
Verder maak ik bijvoorbeeld altijd een weekplanning en daar houd ik me dan ook aan. Elke maandag doe ik boven en de badkamer, gelijk als de kinderen naar school gaan. Al jaren doen ik dit zo, gewoon gewoonte geworden. Als werkdagen wijzigen, wijzigt ook mijn planning.
Verder helpt het mij heel erg om dingen 'anders' aan te pakken. Jaren geleden werkte ik op een kantoor naast het KDV. Na het werk fietste ik naar huis en begon aan het eten, Sandtman haalde een half uurtje later de kinderen op. Dat gaf zoveel meer rust dan dat ik ze meenam, mét hen thuis kwam en dan moest koken.
Rust creëer je soms door hele kleine dingen anders aan te pakken. Think out of the box! Als je wil dat wij/ik meedenk plaats dan eens wat praktische dingen waar je tegen aan loopt. Denken we met z'n allen over hoe het anders kan.
woensdag 14 maart 2012 om 09:25
Zeg aub je baan niet op. Ik vind wat je schrijft over dat je man een einde aan de relatie wil maken al genoeg reden om het niet te doen. Je zegt het zelf al, dan ben je nog verder van huis.
Ook schrijf je: het maakt niet uit of ik wel of niet werk, alles organiseren/het huishouden lukt me niet.
Wat ik me hierbij afvraag: ben je zelf niet tevreden over hoe schoon je huis is of niet is, kan je zelf wel leven zonder gestreken spullen of met wat rommel en niet gelapte ramen? Off stelt je man in deze hoge eisen en vind je dat je er aan moet voldoen? Als je het zelf te zeggen had over het huishouden, was je dan wel tevreden denk je?
Ook schrijf je: het maakt niet uit of ik wel of niet werk, alles organiseren/het huishouden lukt me niet.
Wat ik me hierbij afvraag: ben je zelf niet tevreden over hoe schoon je huis is of niet is, kan je zelf wel leven zonder gestreken spullen of met wat rommel en niet gelapte ramen? Off stelt je man in deze hoge eisen en vind je dat je er aan moet voldoen? Als je het zelf te zeggen had over het huishouden, was je dan wel tevreden denk je?
woensdag 14 maart 2012 om 09:29
Heel herkenbaar TO, ik kan je wat dat betreft de hand schudden. Wat zit mijn hoofd af en toe vol! En ik vergeet ook veel. En ik kan me soms op mijn werk niet goed concentreren.
Daarom ben ik eerst maar eens begonnen met het zoeken naar een huishoudelijke hulp, dat geeft al wat verlichting.
Ik zou, hoewel dat heel aanlokkelijk lijkt, toch uiteindelijk niet helemaal kunnen stoppen met werken. Ik denk dat ik uiteindelijk de uitdaging wel zal missen.
Daarom ben ik eerst maar eens begonnen met het zoeken naar een huishoudelijke hulp, dat geeft al wat verlichting.
Ik zou, hoewel dat heel aanlokkelijk lijkt, toch uiteindelijk niet helemaal kunnen stoppen met werken. Ik denk dat ik uiteindelijk de uitdaging wel zal missen.
woensdag 14 maart 2012 om 09:39
Wat de rest al zegt. Ik begrijp dat je iets meer doet in het huishouden en de zorgtaken, omdat je minder werkt dan je man. Het moet echter nooit zo zijn dat je alles moet doen. Hij geeft aan dat je niet goed schoonmaakt, daar kunnen wij moeilijk over oordelen aangezien we niet weten wat je precies doet en hoe vaak.
De balans waar jij het over hebt, moet 'm niet zitten in jouw wer/prive, maar in een eerlijke verdeling van de taken tussen jou en je man, rekening houdende met jullie werk. Hij kan en mag niet verwachten dat jij alles doet in het huis en het gezin, dan ook nog je man bedient en daarna pas aan je eigen ontspanning mag denken. Als hij per se wil dat je alles doet, dan zal dat ten koste moeten gaan van hem. Dat wil hij niet (logisch), maar dan moet hij beseffen dat hij een deel van de taken moet overnemen.
Wat ik ook opvallend vind, is dat jij hem ziet als kostwinner terwijl jij ook een inkomen hebt van 3 dagen werk per week. Stap af van dat beeld.
Stop alsjeblieft niet met werken. Het is beter voor jouw zelfbeeld, het koppelt je los van het gezin waardoor je niet alleen de moeder van en vrouw van bent, maar ook een individu bent met een eigen leven. Je relatie gaat al een tijdje niet lekker, als je stopt met werken en een tijdje later de stekker uit de relatie gaat, dan ziet je situatie er niet goed uit.
Ik ben nu bezig met een fulltime opleiding (5 volledige dagen les per week), heb vaak huiswerk, een vriend die fulltime werkt, en een dochtertje. Bij ons werkt de verdeling van de zorgtaken en huishoudelijke taken, omdat hij begrijpt dat ik ook fulltime bezig ben (ook als ik thuis via internet les heb).
Is relatietherapie iets voor jullie?
De balans waar jij het over hebt, moet 'm niet zitten in jouw wer/prive, maar in een eerlijke verdeling van de taken tussen jou en je man, rekening houdende met jullie werk. Hij kan en mag niet verwachten dat jij alles doet in het huis en het gezin, dan ook nog je man bedient en daarna pas aan je eigen ontspanning mag denken. Als hij per se wil dat je alles doet, dan zal dat ten koste moeten gaan van hem. Dat wil hij niet (logisch), maar dan moet hij beseffen dat hij een deel van de taken moet overnemen.
Wat ik ook opvallend vind, is dat jij hem ziet als kostwinner terwijl jij ook een inkomen hebt van 3 dagen werk per week. Stap af van dat beeld.
Stop alsjeblieft niet met werken. Het is beter voor jouw zelfbeeld, het koppelt je los van het gezin waardoor je niet alleen de moeder van en vrouw van bent, maar ook een individu bent met een eigen leven. Je relatie gaat al een tijdje niet lekker, als je stopt met werken en een tijdje later de stekker uit de relatie gaat, dan ziet je situatie er niet goed uit.
Ik ben nu bezig met een fulltime opleiding (5 volledige dagen les per week), heb vaak huiswerk, een vriend die fulltime werkt, en een dochtertje. Bij ons werkt de verdeling van de zorgtaken en huishoudelijke taken, omdat hij begrijpt dat ik ook fulltime bezig ben (ook als ik thuis via internet les heb).
Is relatietherapie iets voor jullie?
woensdag 14 maart 2012 om 09:42
TO: Probeer jezelf niet te diagnotiseren, daar zijn de professionals voor. Niet een medische reden willen zoeken, terwijl jouw hele thuissituatie genoeg redenen geeft voor jouw overvolle hoofd.
Als ik jouw verhaal lees dan loopt jouw hoofd over van de onredelijke roep om aandacht van jouw man, een relatie die al jaren niet in balans is, de zorg om het welzijn van de kinderen.. Van dat alles raakt toch ieder welvoelend mens overspannen??
Blijf werken. Alleen al om naast moeder en vrouw ook nog iets anders te zijn. Lijkt me belangrijk voor jouw eigenwaarde!
Jouw man kan prima wat in het huishouden doen. Een alleenstaande die fulltime werkt doet toch ook zijn huishouden?
Juist als je samen wat doet ben je zo klaar.
Stel grenzen aan je man. Hij loopt over jouw heen en klinkt niet erg respectvol. Laat zien dat je sterk bent!
Als ik jouw verhaal lees dan loopt jouw hoofd over van de onredelijke roep om aandacht van jouw man, een relatie die al jaren niet in balans is, de zorg om het welzijn van de kinderen.. Van dat alles raakt toch ieder welvoelend mens overspannen??
Blijf werken. Alleen al om naast moeder en vrouw ook nog iets anders te zijn. Lijkt me belangrijk voor jouw eigenwaarde!
Jouw man kan prima wat in het huishouden doen. Een alleenstaande die fulltime werkt doet toch ook zijn huishouden?
Juist als je samen wat doet ben je zo klaar.
Stel grenzen aan je man. Hij loopt over jouw heen en klinkt niet erg respectvol. Laat zien dat je sterk bent!
woensdag 14 maart 2012 om 10:15
Als je ervan uitgaat dat het huishouden (let wel; niet de kids aandacht geven, maar echt de was, de badkamer, het huis, de afwas, koken e.d.) 20 uur kost en jij al 24 uur werkt en je man "maar 40 uur", zit je er 4 uur overheen, Daar kan hij dan best 2 uurtjes van pakken. Dus in het weekend mag hij de stofzuiger een keer door het huis heenjagen, de afwas doen en een borstel door de plee. Als je ff googlet, vind je zo cijfers. Mss dat je man zo te overtuigen is i.p.v. alles baseren op gevoelens?
woensdag 14 maart 2012 om 10:56
Dankjulliewel voor jullie reacties! Dat geeft me steun. Ja inderdaad een man die me meer zou steunen of in ieder geval waarderen zou helpen. In de tijd van die posts van 2 jaar geleden, zat ik er helemaal doorheen. Later is het wel wat beter geworden onze relatie. Trouwens mijn man kookt meestal wel op maandag en dinsdag. Dus dat scheelt. Ik moet ook vermelden dat hij niet lekker in zijn vel zit. Met burnout verschijnselen.
Ik wil ook graag een huishoudelijke hulp maar ik wil geen vreemde in huis halen. Ik nog wel, maar hij echt niet. Zijn moeder was inderdaad huisvrouw en deed echt alles én nog schoonmaakhuisjes hebben daarnaast.
Het is ook mijzelf, dat weet ik. Ben ontzettend onzeker en heb verlatingsangst. Zo vaak op het punt gestaan om er een einde aan te maken. Aan de relatie hoor, niet mezelf. Nou dit is mijn "vrije" ochtend, dus moet echt weer verder. Als ik niet reageer is het omdat ik druk ben
Ik wil ook graag een huishoudelijke hulp maar ik wil geen vreemde in huis halen. Ik nog wel, maar hij echt niet. Zijn moeder was inderdaad huisvrouw en deed echt alles én nog schoonmaakhuisjes hebben daarnaast.
Het is ook mijzelf, dat weet ik. Ben ontzettend onzeker en heb verlatingsangst. Zo vaak op het punt gestaan om er een einde aan te maken. Aan de relatie hoor, niet mezelf. Nou dit is mijn "vrije" ochtend, dus moet echt weer verder. Als ik niet reageer is het omdat ik druk ben
woensdag 14 maart 2012 om 11:12
quote:sjembek schreef op 14 maart 2012 @ 10:56:
Dankjulliewel voor jullie reacties! Dat geeft me steun. Ja inderdaad een man die me meer zou steunen of in ieder geval waarderen zou helpen. In de tijd van die posts van 2 jaar geleden, zat ik er helemaal doorheen. Later is het wel wat beter geworden onze relatie. Trouwens mijn man kookt meestal wel op maandag en dinsdag. Dus dat scheelt. Ik moet ook vermelden dat hij niet lekker in zijn vel zit. Met burnout verschijnselen.
Ik wil ook graag een huishoudelijke hulp maar ik wil geen vreemde in huis halen. Ik nog wel, maar hij echt niet. Zijn moeder was inderdaad huisvrouw en deed echt alles én nog schoonmaakhuisjes hebben daarnaast.
Het is ook mijzelf, dat weet ik. Ben ontzettend onzeker en heb verlatingsangst. Zo vaak op het punt gestaan om er een einde aan te maken. Aan de relatie hoor, niet mezelf. Nou dit is mijn "vrije" ochtend, dus moet echt weer verder. Als ik niet reageer is het omdat ik druk ben
Neem, wel een vreemde, juist wel! Die ontsla je gemakkelijker als het niet bevalt. Ik snap dat een vreemde niet vertrouwd is, maar dat kan zij wel worden. Laat haar komen op jouw poetsdag en werk samen. Jij de kinderkamers opruimen, zij stoffen en zuigen. Kijk het een half jaartje aan, beoordeel dan of ze blijft of niet.
Hoe oud zijn je kinderen? Kunnen die niet zelf ook ergens verantwoordelijk voor zijn? Dan is het uit jouw hoofd.
Hier is het vanaf groep drie er in 'geslagen' dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor: gymspullen, bekers, broodtrommels. Ik breng het niet na! Op school is er in de pauze altijd water uit de kraan! Gaat eerst een paar keer flink fout en dan wordt het routine. Ook ruimen ze elke zondagmiddag, terwijl ik kook, hun kamers op, zodat ik er maandag met de stofzuiger en stofdoek door kan, zónder dat ik iets hoef op te ruimen. Sandtman coördineert en controleert dit.
Dankjulliewel voor jullie reacties! Dat geeft me steun. Ja inderdaad een man die me meer zou steunen of in ieder geval waarderen zou helpen. In de tijd van die posts van 2 jaar geleden, zat ik er helemaal doorheen. Later is het wel wat beter geworden onze relatie. Trouwens mijn man kookt meestal wel op maandag en dinsdag. Dus dat scheelt. Ik moet ook vermelden dat hij niet lekker in zijn vel zit. Met burnout verschijnselen.
Ik wil ook graag een huishoudelijke hulp maar ik wil geen vreemde in huis halen. Ik nog wel, maar hij echt niet. Zijn moeder was inderdaad huisvrouw en deed echt alles én nog schoonmaakhuisjes hebben daarnaast.
Het is ook mijzelf, dat weet ik. Ben ontzettend onzeker en heb verlatingsangst. Zo vaak op het punt gestaan om er een einde aan te maken. Aan de relatie hoor, niet mezelf. Nou dit is mijn "vrije" ochtend, dus moet echt weer verder. Als ik niet reageer is het omdat ik druk ben
Neem, wel een vreemde, juist wel! Die ontsla je gemakkelijker als het niet bevalt. Ik snap dat een vreemde niet vertrouwd is, maar dat kan zij wel worden. Laat haar komen op jouw poetsdag en werk samen. Jij de kinderkamers opruimen, zij stoffen en zuigen. Kijk het een half jaartje aan, beoordeel dan of ze blijft of niet.
Hoe oud zijn je kinderen? Kunnen die niet zelf ook ergens verantwoordelijk voor zijn? Dan is het uit jouw hoofd.
Hier is het vanaf groep drie er in 'geslagen' dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor: gymspullen, bekers, broodtrommels. Ik breng het niet na! Op school is er in de pauze altijd water uit de kraan! Gaat eerst een paar keer flink fout en dan wordt het routine. Ook ruimen ze elke zondagmiddag, terwijl ik kook, hun kamers op, zodat ik er maandag met de stofzuiger en stofdoek door kan, zónder dat ik iets hoef op te ruimen. Sandtman coördineert en controleert dit.
woensdag 14 maart 2012 om 12:22
woensdag 14 maart 2012 om 12:28
Ik zou iemand inhuren die op de dagen dat jij werkt de kids van school haalt en mee naar huis neemt en ondertussen wat huishoudelijke klussen voor je doet en het eten (voor de kids) voorbereid, tot jullie thuis komen. Dan hoeven de kids niet naar 'n drukke opvang en wordt gelijk je huishoudprobleem aangepakt. En de kids zijn bijna bedklaar tegen dat je uit je werk komt, dus heb je s avonds ook rust.
woensdag 14 maart 2012 om 12:37
Vind het lastig om precies te zegggen wat er anders zou kunnen, maar mijn gevoel:
- geef zeker niet je baan op!
- kijk kritisch naar wat je allemaal doet op een dag. Wat zou je kunnen uitbesteden aan iemand anders? Wat zou je kunnen laten liggen of minder perfect of vaak kunnen doen?
- En tot slot: zorg voor een betere balans tussen in wat jij doet en wat je man doet.
Over die huishoudelijke hulp: doen, echt waar! De beste manier om een betrouwbaar en goed iemand te krrijgen is om via-via iemand te regelen (dus bijvoorbeeld een hulp die bij vrienden van je werkt)
- geef zeker niet je baan op!
- kijk kritisch naar wat je allemaal doet op een dag. Wat zou je kunnen uitbesteden aan iemand anders? Wat zou je kunnen laten liggen of minder perfect of vaak kunnen doen?
- En tot slot: zorg voor een betere balans tussen in wat jij doet en wat je man doet.
Over die huishoudelijke hulp: doen, echt waar! De beste manier om een betrouwbaar en goed iemand te krrijgen is om via-via iemand te regelen (dus bijvoorbeeld een hulp die bij vrienden van je werkt)
woensdag 14 maart 2012 om 16:40
Wat een lapzwampns, die kerel van je! Hij is ongelukkig en wil je onverdeelde aandacht? Wat gebeurt er straks? Jij zegt je baan op, hij blijft 'ongelukkig' (lees: verwend) en vervolgens zet ie je alsnog aan de kant. Sta je daar met 2 kinderen en en bijstandsuitkering. Gewoon blijven werken en je kinderen moeten niet zeuren. Ze gaan niet dood van twee dagen Bso
woensdag 14 maart 2012 om 19:26
Och meid toch, wat een verdriet
(Onderstaande schreef ik vanmorgen, ik post het nu toch maar)
Ik herken een deel van je verhaal. Mijn man en ik werken allebei vier dagen in wo-banen die niet van 9 tot 5 zijn. Vooral mijn baan is pittig, ik ben op mijn werkdagen meestal 12 uur van huis, één dag zelfs 14 uur. Dat is heel erg zwaar en ik vraag me dan ook regelmatig (niet al te stabiel ) af hoe andere ouders dat doen. Vannacht was mijn dochter aan het spoken en heb ik helaas maar 4 uur geslapen, terwijl ik zo wel weer de weg op moet naar de andere kant van het land voor een vergadering. Best zwaar (en nu mag ik van mezelf even hersenloos forummen met veel koffie, om bij te komen )
Het huishouden doen we niet. We hadden een poets, maar die is er onlangs mee gekapt en ik heb nog niet de puf gevonden om een nieuwe te gaan zoeken. Nu stapelt de zooi zich dus op, het zij zo. Ons welbevinden is belangrijker dan een schoon huis.
Mijn dochter gaat drie dagen naar het kdv en man en ik zitten regelmatig in de stress of we de ophaaltijden gaan halen. 6 uur is voor ons allebei moeilijk te halen. Gelukkig is het tot nu toe altijd gelukt, maar de stress is niet leuk. Mijn dochter is ook moe, denk ik. En nu ik dat zo opschrijf breekt mijn hart. We hebben vannacht samen geslapen zodat ze toch wat mama-tijd heeft, want ik voel me regelmatig schuldig dat ik haar op mijn werkdagen maar een uurtje zie, vlak voor ze naar bed gaat.
Gelukkig is mijn man er. Hij is mijn rots, mijn steun en toeverlaat. En ik ben de zijne. We helpen elkaar als we deadlines hebben, maken elkaars leven wat makkelijker. Hij sliep vannacht op de logeerkamer zodat hij vandaag uitgerust zou zijn voor zijn deadline. Vannacht doet hij onze dochter, zodat ik morgen fit ben om leuke dingen met haar te doen.
Lieverd, het werkende leven met een gezin is te zwaar om alleen te doen. Je red het niet zonder een steunpilaar, iemand die jouw achterban is, zoals jij de zijne bent. En als je partner dan niet lief voor je is, wees dan tenminste lief voor jezelf. Ik wens je de kracht toe om voor jezelf op te komen.
(Onderstaande schreef ik vanmorgen, ik post het nu toch maar)
Ik herken een deel van je verhaal. Mijn man en ik werken allebei vier dagen in wo-banen die niet van 9 tot 5 zijn. Vooral mijn baan is pittig, ik ben op mijn werkdagen meestal 12 uur van huis, één dag zelfs 14 uur. Dat is heel erg zwaar en ik vraag me dan ook regelmatig (niet al te stabiel ) af hoe andere ouders dat doen. Vannacht was mijn dochter aan het spoken en heb ik helaas maar 4 uur geslapen, terwijl ik zo wel weer de weg op moet naar de andere kant van het land voor een vergadering. Best zwaar (en nu mag ik van mezelf even hersenloos forummen met veel koffie, om bij te komen )
Het huishouden doen we niet. We hadden een poets, maar die is er onlangs mee gekapt en ik heb nog niet de puf gevonden om een nieuwe te gaan zoeken. Nu stapelt de zooi zich dus op, het zij zo. Ons welbevinden is belangrijker dan een schoon huis.
Mijn dochter gaat drie dagen naar het kdv en man en ik zitten regelmatig in de stress of we de ophaaltijden gaan halen. 6 uur is voor ons allebei moeilijk te halen. Gelukkig is het tot nu toe altijd gelukt, maar de stress is niet leuk. Mijn dochter is ook moe, denk ik. En nu ik dat zo opschrijf breekt mijn hart. We hebben vannacht samen geslapen zodat ze toch wat mama-tijd heeft, want ik voel me regelmatig schuldig dat ik haar op mijn werkdagen maar een uurtje zie, vlak voor ze naar bed gaat.
Gelukkig is mijn man er. Hij is mijn rots, mijn steun en toeverlaat. En ik ben de zijne. We helpen elkaar als we deadlines hebben, maken elkaars leven wat makkelijker. Hij sliep vannacht op de logeerkamer zodat hij vandaag uitgerust zou zijn voor zijn deadline. Vannacht doet hij onze dochter, zodat ik morgen fit ben om leuke dingen met haar te doen.
Lieverd, het werkende leven met een gezin is te zwaar om alleen te doen. Je red het niet zonder een steunpilaar, iemand die jouw achterban is, zoals jij de zijne bent. En als je partner dan niet lief voor je is, wees dan tenminste lief voor jezelf. Ik wens je de kracht toe om voor jezelf op te komen.
donderdag 15 maart 2012 om 20:31
Dankjewel Onderdezon en Anouar, doet me goed jullie posts. Van de anderen ook hoor, maar lijkt wel of jullie het begrijpen..
Ik wil geen ruzie thuis, maar wil ook niet zo doorgaan. Zou graag meer steun willen. Voel me ook zo moe. Het is wel duidelijk(door iedereen) dat ik niet mijn werk moet opgeven. Het zou inderdaad maar tijdelijk zijn.
Door jullie inzichten ben ik eigenlijk nu boos en geirriteerd. Ben verdorie geen sloof. Geef het zo vaak aan. Ben het op dit moment erg zat.
Ik wil geen ruzie thuis, maar wil ook niet zo doorgaan. Zou graag meer steun willen. Voel me ook zo moe. Het is wel duidelijk(door iedereen) dat ik niet mijn werk moet opgeven. Het zou inderdaad maar tijdelijk zijn.
Door jullie inzichten ben ik eigenlijk nu boos en geirriteerd. Ben verdorie geen sloof. Geef het zo vaak aan. Ben het op dit moment erg zat.