Psyche
alle pijlers
Re-integreren met Burn out
dinsdag 27 maart 2012 om 10:12
Hallo,
Ik heb een jaar thuis gezeten met een burn out. 2 x in dat jaar heb ik gereintegreerd voor korte duur en ben ik weer teruggevallen omdat het veel te snel was. Ik heb toen de tijd gekregen om echt rust te nemen en ben sinds 2 maanden opnieuw begonnen in een andere functie. Het gaat veel beter maar ik heb ook periodes dat ik het heel zwaar vind. Ik ben redelijk begeleid door een psycholoog en nu heb ik wekelijks gesprekken met de bedrijfsmaatschappelijk werker die veel ervaring heeft met Burn out.
Ik zou graag regelmatig met iemand willen mailen die ook in dit proces zit. Globaal is de reden van mijn burn out dat ik meer ben gaan werken op een zware functie en dan ik 2 kleine kinderen heb (nu 3 en 4.5 jaar). Ik ben perfectionistisch en voel mij snel verantwoordelijk. Mijn werk staat achter mij. Ik ervaar geen tegenwerking gelukkig. Waar ik tegenaan loop is dat het zo met ups en downs gaat.
Is er iemand met hetzelfde probleem? Die hierover met mij wil mailen?
Groetjes, Temmeloetje
Ik heb een jaar thuis gezeten met een burn out. 2 x in dat jaar heb ik gereintegreerd voor korte duur en ben ik weer teruggevallen omdat het veel te snel was. Ik heb toen de tijd gekregen om echt rust te nemen en ben sinds 2 maanden opnieuw begonnen in een andere functie. Het gaat veel beter maar ik heb ook periodes dat ik het heel zwaar vind. Ik ben redelijk begeleid door een psycholoog en nu heb ik wekelijks gesprekken met de bedrijfsmaatschappelijk werker die veel ervaring heeft met Burn out.
Ik zou graag regelmatig met iemand willen mailen die ook in dit proces zit. Globaal is de reden van mijn burn out dat ik meer ben gaan werken op een zware functie en dan ik 2 kleine kinderen heb (nu 3 en 4.5 jaar). Ik ben perfectionistisch en voel mij snel verantwoordelijk. Mijn werk staat achter mij. Ik ervaar geen tegenwerking gelukkig. Waar ik tegenaan loop is dat het zo met ups en downs gaat.
Is er iemand met hetzelfde probleem? Die hierover met mij wil mailen?
Groetjes, Temmeloetje
donderdag 29 maart 2012 om 11:07
Hoi Boedhabuikje 123,
Dank je wel voor je reactie. Fijn dat er nog iemand is die hetzelfde meemaakt. Heb jij ook dat je tijdens het werk steeds dezelfde klachten krijgt? Ik ben soms zo duizelig en heb totaal geen overzicht in mijn werk. Ik ben zo vergeetachtig en kan mij niet concentreren. Sommige dagen gaat het heel goed en heb ik hier geen last van.
Vroeger kon ik 10 dingen tegelijk nu nog maar een.
Groetjes
Dank je wel voor je reactie. Fijn dat er nog iemand is die hetzelfde meemaakt. Heb jij ook dat je tijdens het werk steeds dezelfde klachten krijgt? Ik ben soms zo duizelig en heb totaal geen overzicht in mijn werk. Ik ben zo vergeetachtig en kan mij niet concentreren. Sommige dagen gaat het heel goed en heb ik hier geen last van.
Vroeger kon ik 10 dingen tegelijk nu nog maar een.
Groetjes
donderdag 29 maart 2012 om 13:47
Ik werk nog maar een paar uurtjes en ook nog niet het gebruikelijke aantal dagen. Ook de werkzaamheden zijn flink aangepast nu. Op zich gaat dat fysiek wel, maar thuis ben ik dan weer helemaal gesloopt. Vaak lig ik de middagen nadat ik heb gewerkt op bed of komt er weinig meer uit handen voor wat betreft huishouden en gezin.
Het is ook wel een patroon dat bij me past....er helemaal voor gaan en dan toch compleet over die grenzen gaan vandaar dat bedrijfsarts nog niet wil inzetten op arbeidsvermeerdering maar op gedragsverandering om niet weer in die valkuil te stappen.
Helaas kom je dan bij diepgelegen gedragspatronen die voortkomen uit het verleden, en die verander je niet 1,23. Ik ben nu op zoek naar iets dat mij hier beter bij kan helpen.
Lastig voor jou, die duizelingen....je lichaam wil je duidelijk iets vertellen. Doe rustig aan hoor, uiteindelijk gaat je gezondheid voor alles. Hoe ziet jouw opbouw eruit dan?
Het is ook wel een patroon dat bij me past....er helemaal voor gaan en dan toch compleet over die grenzen gaan vandaar dat bedrijfsarts nog niet wil inzetten op arbeidsvermeerdering maar op gedragsverandering om niet weer in die valkuil te stappen.
Helaas kom je dan bij diepgelegen gedragspatronen die voortkomen uit het verleden, en die verander je niet 1,23. Ik ben nu op zoek naar iets dat mij hier beter bij kan helpen.
Lastig voor jou, die duizelingen....je lichaam wil je duidelijk iets vertellen. Doe rustig aan hoor, uiteindelijk gaat je gezondheid voor alles. Hoe ziet jouw opbouw eruit dan?
zondag 1 april 2012 om 00:23
Hier nog iemand die met een burn-out/depressieklachten thuis zit. Inmiddels 6 maanden. Ik weet niet hoe ik het aan moet pakken. Ga 1x p.wk naar de psych, die is goed, maar ik vind het erg weinig om tot een andere manier van denken te komen.
Hier ook een overactief verantwoordelijkheidsgevoel, neem alles heel serieus, heb een slechte concentratie, vergeet alles en ben dus ook erg down. Ik kan me overactief en overbezorgd voelen en anderzijds heel onverschillig en 'los' van alles.
Om de 2 a 3 weken zie ik de arboarts, maar dat is niet echt ter ondersteuning; meer ter registratie of er al schot in zit.
Hier ook een overactief verantwoordelijkheidsgevoel, neem alles heel serieus, heb een slechte concentratie, vergeet alles en ben dus ook erg down. Ik kan me overactief en overbezorgd voelen en anderzijds heel onverschillig en 'los' van alles.
Om de 2 a 3 weken zie ik de arboarts, maar dat is niet echt ter ondersteuning; meer ter registratie of er al schot in zit.
zondag 1 april 2012 om 00:37
@ikbenik; zag net deze toevallig net bij de topics voorbij komen.
Een voor jou.
Wat je schrijft is heel herkenbaar voor me en ook ik ben zoekende naar de juiste vorm van hulpverlening.
Geen advies en tips.......ik probeer me staande te houden met het idee dat het echt wel goed gaat komen. Een keer. Ooit.
Een voor jou.
Wat je schrijft is heel herkenbaar voor me en ook ik ben zoekende naar de juiste vorm van hulpverlening.
Geen advies en tips.......ik probeer me staande te houden met het idee dat het echt wel goed gaat komen. Een keer. Ooit.
zondag 1 april 2012 om 10:38
Hallo
Hier nog een..
Al bijna 2 jaar.
Ik heb als ik nu zo terug kijk erg weinig begeleiding gehad op mn werk, maar ik weet ook eigenlijk niet hoe die begeleiding zou moeten gaan.
Uiteindelijk is het wel een heel stuk goed gekomen tot ik een ernstig conflict kreeg. ik wil daar verder niet over oververtellen op internet, maar het heeft geleid dat ik nu weer terug bij af ben.
Over 4 maanden is de 2 jaar voorbij en ik ben nu eigenlijk al niet meer aan het reintegreren, ik werk nu al in mn nieuwe functie en daar word ik dood ongelukkig van. Ik ben druk bezig om stappen te ondernemen want ik wil terug naar mn oude functie.
Al met al...het valt me zwaar tegen allemaal.
Hier nog een..
Al bijna 2 jaar.
Ik heb als ik nu zo terug kijk erg weinig begeleiding gehad op mn werk, maar ik weet ook eigenlijk niet hoe die begeleiding zou moeten gaan.
Uiteindelijk is het wel een heel stuk goed gekomen tot ik een ernstig conflict kreeg. ik wil daar verder niet over oververtellen op internet, maar het heeft geleid dat ik nu weer terug bij af ben.
Over 4 maanden is de 2 jaar voorbij en ik ben nu eigenlijk al niet meer aan het reintegreren, ik werk nu al in mn nieuwe functie en daar word ik dood ongelukkig van. Ik ben druk bezig om stappen te ondernemen want ik wil terug naar mn oude functie.
Al met al...het valt me zwaar tegen allemaal.
zondag 1 april 2012 om 10:49
Boedha: wat doe jij dan nu concreet? Ook 1x p.wk psych?
Ik snap ook niet precies wat je zou kunnen doen als 'zwaardere' ondersteuning. Heb ook een mindfulness training gevolgd, maar dat ging niet helemaal lekker. Ik snap de theorie, maar denk dat ik al te depri was om er het optimale uit te kunnen halen.
Ik vind 1x p. wk. ambulante begeleiding te weinig, maar vlgs mij is de volgende zwaardere stap dat je opgenomen gaat worden ergens ofzo (deeltijd?). Dat is dan weer het andere uiterste. Vind het raar dat hier niets tussenin zit.
Ik snap ook niet precies wat je zou kunnen doen als 'zwaardere' ondersteuning. Heb ook een mindfulness training gevolgd, maar dat ging niet helemaal lekker. Ik snap de theorie, maar denk dat ik al te depri was om er het optimale uit te kunnen halen.
Ik vind 1x p. wk. ambulante begeleiding te weinig, maar vlgs mij is de volgende zwaardere stap dat je opgenomen gaat worden ergens ofzo (deeltijd?). Dat is dan weer het andere uiterste. Vind het raar dat hier niets tussenin zit.
zondag 1 april 2012 om 15:43
Ik ben ik: ik ga om de week naar de psycholoog en om de week naar de haptotherapeut. (was iedere week, maar ik moet een beetje gaan plannen ivm mijn aanvullende verzekering)
Voor mij blijkt dit dus niet voldoende te zijn. Ik heb binnenkort een intake bij een revalidatieprogramma. Op de site lijkt het erg gericht te zijn op fysieke klachten maar na een telefonisch consult heb ik wel vertrouwen om iig een intakegesprek aan te gaan. Ben benieuwd of het iets is. Anders weet ik het ook niet zo goed hoor...wat je zegt, opname of deeltijdtherapie klinkt dan meteen zo ernstig. Het is voor mij ook zoeken naar het juiste recept
Ik ben inmiddels een eigen topic begonnen, daar worden ook veel goede tips gegeven. Misschien heb je er wat aan.
Voor mij blijkt dit dus niet voldoende te zijn. Ik heb binnenkort een intake bij een revalidatieprogramma. Op de site lijkt het erg gericht te zijn op fysieke klachten maar na een telefonisch consult heb ik wel vertrouwen om iig een intakegesprek aan te gaan. Ben benieuwd of het iets is. Anders weet ik het ook niet zo goed hoor...wat je zegt, opname of deeltijdtherapie klinkt dan meteen zo ernstig. Het is voor mij ook zoeken naar het juiste recept
Ik ben inmiddels een eigen topic begonnen, daar worden ook veel goede tips gegeven. Misschien heb je er wat aan.
zondag 1 april 2012 om 20:17
Dat lijkt me idd nog best een klus, Dram; om die vertaalslag te maken. Punt is nl dat ik eigenlijk best goed onder woorden kan brengen (aan psych) hoe dingen in elkaar zitten, hoe iets werkt bij mij etc.
Maar om dat dan vervolgens te veranderen, dat lukt me dan (nog) niet zo.
Ik merk bijv. vaak dat ik dingen veel zwaarder opneem dan de mensen om me heen. Dat ik het dan meer 'los' zou moeten kunnen laten, m'n schouders ophalen en eens mild lachen.
Dat lukt me niet; ik wil het TE vaak GOED doen (waarbij ik de lat belachelijk hoog leg), en het resultaat is dat ik de hele dag op mijn tenen loop, en met een heleboel angsten zit over wat ik allemaal zou moeten bereiken, met als resultaat dat ik werk doe wat enorm beneden mijn opleidingsniveau is, en nog steeds het gevoel heb het niet "goed-genoeg" te doen. Vermoeiend!
Ik denk ook vaak dat anderen "vast-wel" iets negatiefs over me denken etc. (projecteer ik dus die negatieve gedachtes op anderen) Ik zo ZO graag wat ontspannener willen zijn, mezelf durven zijn, luchtiger, lichter, maar weet niet hoe ik dat dan concreet DOE.
Ik kan dit dus wel onder woorden brengen, en zelfs ook wel herkennen als zich weer eens iets heeft voorgedaan, maar om dit te veranderen...? Pfff .
Maar om dat dan vervolgens te veranderen, dat lukt me dan (nog) niet zo.
Ik merk bijv. vaak dat ik dingen veel zwaarder opneem dan de mensen om me heen. Dat ik het dan meer 'los' zou moeten kunnen laten, m'n schouders ophalen en eens mild lachen.
Dat lukt me niet; ik wil het TE vaak GOED doen (waarbij ik de lat belachelijk hoog leg), en het resultaat is dat ik de hele dag op mijn tenen loop, en met een heleboel angsten zit over wat ik allemaal zou moeten bereiken, met als resultaat dat ik werk doe wat enorm beneden mijn opleidingsniveau is, en nog steeds het gevoel heb het niet "goed-genoeg" te doen. Vermoeiend!
Ik denk ook vaak dat anderen "vast-wel" iets negatiefs over me denken etc. (projecteer ik dus die negatieve gedachtes op anderen) Ik zo ZO graag wat ontspannener willen zijn, mezelf durven zijn, luchtiger, lichter, maar weet niet hoe ik dat dan concreet DOE.
Ik kan dit dus wel onder woorden brengen, en zelfs ook wel herkennen als zich weer eens iets heeft voorgedaan, maar om dit te veranderen...? Pfff .
maandag 2 april 2012 om 12:59
Zo herkenbaar ikbenik.
Regelmatig kan ik er ook wel een beetje van in de stress schieten, want komt dit ooit nog goed?
Op rustigere momenten probeer ik dan toch maar op het proces te vertrouwen...en te weten dat dit tijd kost en niet 1,2,3, kan worden opgelost.
Het is dan wel belangrijk om inderdaad de goede hulpverlening daarbij te krijgen, en dat is ook waarmee ik nu bezig ben!
Sterkte ermee en een dikke van een mede-piekeraar.
Regelmatig kan ik er ook wel een beetje van in de stress schieten, want komt dit ooit nog goed?
Op rustigere momenten probeer ik dan toch maar op het proces te vertrouwen...en te weten dat dit tijd kost en niet 1,2,3, kan worden opgelost.
Het is dan wel belangrijk om inderdaad de goede hulpverlening daarbij te krijgen, en dat is ook waarmee ik nu bezig ben!
Sterkte ermee en een dikke van een mede-piekeraar.
maandag 2 april 2012 om 21:48
quote:dramkabouter schreef op 02 april 2012 @ 16:18:
Nog een kleine toevoeging; wellicht is het goed om t.z.t. ook eens met je leidinggevende aan tafel te gaan.
Ik heb namelijk gemerkt dat ik zelf destijds vond dat ik dingen niet niet goed deed, terwijl ik altijd probeerde alles perfect te doen, en mijn leidinggevende bleek juist uitermate tevreden over mij te zijn. Hij vond alleen dat ik, naast het harde werken, mijn best moest doen om eens wat losser in mijn vel te zitten. Ik was altijd zo serieus aan het werk dat ik vergat om plezier te hebben, te lachen met collega's etc.
En stel jezelf, als je iets weer eens perfect wilt doen, eens de vraag: wat is het ergste wat er kan gebeuren als ik dit niet perfect doe, maar 'gewoon" goed? Waar ben ik zo bang voor?
Mijn motto is inmiddels geworden "zo lang er geen doden vallen, is er niets aan de hand". Oke, is misschien een beetje kort door de bocht maar het helpt mij ontzettend om zaken te relativeren. Het is maar een baan!! Een baan die je weliswaar zo goed mogelijk wilt doen, maar een burn-out en altijd op je tenen lopen is het toch niet waard? Daar zijn andere dingen in het leven veel te mooi en te belangrijk voor!
Zoooooo herkenbaar wat je schrijft.....! (vooral dikgedrukt)
Het wordt alleen nogal eens verkeerd begrepen; dan vindt men me stug of onflexibel, star. Terwijl ik dan dus voor mijn gevoel juist probeer om alle belangen goed te behartigen, grenzen te bewaken, professioneel te zijn etc. Dan doe ik dus TE erg m'n best blijkbaar.
Ze hebben me al vaker teruggefloten;
Een tot in de puntjes uitgewerkt rapport werd (nadat ik me hier 8 weken lang volledig op gestort had) vluchtig doorgebladerd, weggelegd, en als feedback kreeg ik in die periode dat 'ze-me-misten-op-het-werk'. Ik was 'afwezig', niet transparant genoeg, en ze hadden liever gehad dat ik in die periode minder gedaan had, maar meer 'in-het-team-had-geinvesteerd'. Waarmee ze bedoelden dat ik vaker koffie had moeten drinken, kletsen, contact maken met de rest etc.
Dat deed me ZO"N pijn!
Ik hoopte na die 8 weken ZO op een complimentje, dat ik op waarde geschat werd, op respect en aansluiting, en blijkbaar had ik TOCH weer de plank misgeslagen...
Weer dat verwijt; ik had de opdracht te serieus genomen, dat had toch ook wel sneller/korter gekund, ik moest niet zo moeilijk doen, ik was niet flexibel...
Ik vond dat ZO oneerlijk.
Ik wil maar zeggen; die burnout is mede gekomen door machteloosheid over het niet kunnen vinden van aansluiting. Het werk is beneden opleidingsniveau, ik doe het al erg lang en als ik miljonair was, zou ik er meteen mee stoppen.
De collega's zitten meestal op een andere golflengte, en ik word zo moe van het voortdurend aan proberen te voelen waar ze mee bezig zijn, wat er speelt, het zoeken van overeenkomsten, het maken van prietpraatjes terwijl de antwoorden me nauwelijks interesseren.
Mijn werk had 2 kanten; één 'geraamte', de dagelijkse gang van zaken (die ik wel kan, maar waar mijn kracht niet ligt), de 2de kant was het stuk verdieping; deskundigheidsbevorderingen, een andere doelgroep, je kreeg extra uren, extra taken/verantwoordelijkheden, rapportages schrijven, cursussen en voorlichting geven etc. DAARIN was ik goed. Alleen is mijn functie inmiddels 'uitgekleed' en ontdaan van al die extratjes waarin mijn kracht lag.
Ik hoef nu alleen nog maar dat ehm.."geraamte' te doen, en ipv dat het dat makkelijker maakt, is het ineens zooooooooooveel zwaarder geworden voor mijn gevoel. Het voelt zinloos en leeg, voel me lichamelijk moe en down.
Nog een kleine toevoeging; wellicht is het goed om t.z.t. ook eens met je leidinggevende aan tafel te gaan.
Ik heb namelijk gemerkt dat ik zelf destijds vond dat ik dingen niet niet goed deed, terwijl ik altijd probeerde alles perfect te doen, en mijn leidinggevende bleek juist uitermate tevreden over mij te zijn. Hij vond alleen dat ik, naast het harde werken, mijn best moest doen om eens wat losser in mijn vel te zitten. Ik was altijd zo serieus aan het werk dat ik vergat om plezier te hebben, te lachen met collega's etc.
En stel jezelf, als je iets weer eens perfect wilt doen, eens de vraag: wat is het ergste wat er kan gebeuren als ik dit niet perfect doe, maar 'gewoon" goed? Waar ben ik zo bang voor?
Mijn motto is inmiddels geworden "zo lang er geen doden vallen, is er niets aan de hand". Oke, is misschien een beetje kort door de bocht maar het helpt mij ontzettend om zaken te relativeren. Het is maar een baan!! Een baan die je weliswaar zo goed mogelijk wilt doen, maar een burn-out en altijd op je tenen lopen is het toch niet waard? Daar zijn andere dingen in het leven veel te mooi en te belangrijk voor!
Zoooooo herkenbaar wat je schrijft.....! (vooral dikgedrukt)
Het wordt alleen nogal eens verkeerd begrepen; dan vindt men me stug of onflexibel, star. Terwijl ik dan dus voor mijn gevoel juist probeer om alle belangen goed te behartigen, grenzen te bewaken, professioneel te zijn etc. Dan doe ik dus TE erg m'n best blijkbaar.
Ze hebben me al vaker teruggefloten;
Een tot in de puntjes uitgewerkt rapport werd (nadat ik me hier 8 weken lang volledig op gestort had) vluchtig doorgebladerd, weggelegd, en als feedback kreeg ik in die periode dat 'ze-me-misten-op-het-werk'. Ik was 'afwezig', niet transparant genoeg, en ze hadden liever gehad dat ik in die periode minder gedaan had, maar meer 'in-het-team-had-geinvesteerd'. Waarmee ze bedoelden dat ik vaker koffie had moeten drinken, kletsen, contact maken met de rest etc.
Dat deed me ZO"N pijn!
Ik hoopte na die 8 weken ZO op een complimentje, dat ik op waarde geschat werd, op respect en aansluiting, en blijkbaar had ik TOCH weer de plank misgeslagen...
Weer dat verwijt; ik had de opdracht te serieus genomen, dat had toch ook wel sneller/korter gekund, ik moest niet zo moeilijk doen, ik was niet flexibel...
Ik vond dat ZO oneerlijk.
Ik wil maar zeggen; die burnout is mede gekomen door machteloosheid over het niet kunnen vinden van aansluiting. Het werk is beneden opleidingsniveau, ik doe het al erg lang en als ik miljonair was, zou ik er meteen mee stoppen.
De collega's zitten meestal op een andere golflengte, en ik word zo moe van het voortdurend aan proberen te voelen waar ze mee bezig zijn, wat er speelt, het zoeken van overeenkomsten, het maken van prietpraatjes terwijl de antwoorden me nauwelijks interesseren.
Mijn werk had 2 kanten; één 'geraamte', de dagelijkse gang van zaken (die ik wel kan, maar waar mijn kracht niet ligt), de 2de kant was het stuk verdieping; deskundigheidsbevorderingen, een andere doelgroep, je kreeg extra uren, extra taken/verantwoordelijkheden, rapportages schrijven, cursussen en voorlichting geven etc. DAARIN was ik goed. Alleen is mijn functie inmiddels 'uitgekleed' en ontdaan van al die extratjes waarin mijn kracht lag.
Ik hoef nu alleen nog maar dat ehm.."geraamte' te doen, en ipv dat het dat makkelijker maakt, is het ineens zooooooooooveel zwaarder geworden voor mijn gevoel. Het voelt zinloos en leeg, voel me lichamelijk moe en down.