Werk & Studie
alle pijlers
Werk probleem door PPD
dinsdag 3 april 2012 om 10:37
Ik ben radeloos.. Weet niet wat ik moet doen..
Ik heb 3 maanden geleden de diagnose PPD gekregen, ik zat er zwaar doorheen, wou mezelf van alles aandoen
Kindje vaak in het ziekenhuis, veel zorgen, ben toen in een depressie gegleden.
Nu heb ik therapie, maar dat stopt binnenkort, sommige zijn iets beter maar de meeste van onze groep nIet, die krijgen aanvullende therapie.
Ik werk in de zorg, ontzettend druk werk, ik kom elke week langs om contact met het werk te houden, dit valt me erg zwaar, ik moet een uur blijven maar zit alleen maar te huilen en hyperventileren. Als ik op donderdag moet, slaapt ik vanaf maandag slecht en word somberder.
Ik ben nu 2 maanden thuis, werd ziek in mijn verlof,
Nu mOest ik dus naar de bedrijfsarts, en vond het spannend maar zag er nuet tegenop omdat de vorige keer het zo fijn was ( advies: elke week langs 1 uur )
Vandaag vroeg ze hoe het ging, dus ik vertelde dat ik me zo hopeloos voel nu de therapie stopt en ik er zo depressief van word, het moeilijk vind om de dag door te komen, ik zat zo ontzettend te huilen en raakte tijdens dat gesprek vaak in paniek ( zo gaat elke dag thuis, huilen, paniek, depri )
Advies is nu: beginnen met werken, 2 dagen per week en over 3 weken weer een dag erbij. Ik moest daar zo van huilen en heb aangegeven dat ik dit echt nog veel te snel vind gaan!! Maar ze zei: ja dat is de welbekende drempel, komt goed en ze hielp me zo de kamer uit, ze legde me jas op de gang, zette me tas erbij, en zei dat ik het beste ervan moest maken!
Ik ben nu thuis, heb al 2 uur liggen huilen op bed... Ik ben radeloos... Ik val terug in me oude gedrag ( wil niet meer eten, zit te denken aan zelfmoord, zou het liefst gewoon verdwijnen van de wereld)
Ik lig nu in bed te huilen, kindje slaapt, moet zo weer ervoor zorgen maar ben gebroken
Ik heb 3 maanden geleden de diagnose PPD gekregen, ik zat er zwaar doorheen, wou mezelf van alles aandoen
Kindje vaak in het ziekenhuis, veel zorgen, ben toen in een depressie gegleden.
Nu heb ik therapie, maar dat stopt binnenkort, sommige zijn iets beter maar de meeste van onze groep nIet, die krijgen aanvullende therapie.
Ik werk in de zorg, ontzettend druk werk, ik kom elke week langs om contact met het werk te houden, dit valt me erg zwaar, ik moet een uur blijven maar zit alleen maar te huilen en hyperventileren. Als ik op donderdag moet, slaapt ik vanaf maandag slecht en word somberder.
Ik ben nu 2 maanden thuis, werd ziek in mijn verlof,
Nu mOest ik dus naar de bedrijfsarts, en vond het spannend maar zag er nuet tegenop omdat de vorige keer het zo fijn was ( advies: elke week langs 1 uur )
Vandaag vroeg ze hoe het ging, dus ik vertelde dat ik me zo hopeloos voel nu de therapie stopt en ik er zo depressief van word, het moeilijk vind om de dag door te komen, ik zat zo ontzettend te huilen en raakte tijdens dat gesprek vaak in paniek ( zo gaat elke dag thuis, huilen, paniek, depri )
Advies is nu: beginnen met werken, 2 dagen per week en over 3 weken weer een dag erbij. Ik moest daar zo van huilen en heb aangegeven dat ik dit echt nog veel te snel vind gaan!! Maar ze zei: ja dat is de welbekende drempel, komt goed en ze hielp me zo de kamer uit, ze legde me jas op de gang, zette me tas erbij, en zei dat ik het beste ervan moest maken!
Ik ben nu thuis, heb al 2 uur liggen huilen op bed... Ik ben radeloos... Ik val terug in me oude gedrag ( wil niet meer eten, zit te denken aan zelfmoord, zou het liefst gewoon verdwijnen van de wereld)
Ik lig nu in bed te huilen, kindje slaapt, moet zo weer ervoor zorgen maar ben gebroken
dinsdag 3 april 2012 om 10:41
Wat kan ik doen? Mijn man is gechoqueerd dat dit zo gaat, en zegt: bel je huisarts want dit kan niet.
Overige info: ik heb hulp bij t huishouden, hulp bij de verzorging van m'n kind, ik scoorde op depri test van t ziekenhuis een 5 wat de zwaarste depressie betekend die er was. Ik kan niets, douche amper, garen kammen is teveel, wikkel m'n haar in een staart...
Ik ben zo radeloos...
Ps: dit is een anonieme Nick, schrijf namelijk al jaren hier
Overige info: ik heb hulp bij t huishouden, hulp bij de verzorging van m'n kind, ik scoorde op depri test van t ziekenhuis een 5 wat de zwaarste depressie betekend die er was. Ik kan niets, douche amper, garen kammen is teveel, wikkel m'n haar in een staart...
Ik ben zo radeloos...
Ps: dit is een anonieme Nick, schrijf namelijk al jaren hier
dinsdag 3 april 2012 om 10:46
jij voelt natuurlijk het beste wat je nodig hebt...
gelukkig heb je je man ook die je kan helpen bij je kindje en je kan steunen...
ik heb meermaals bij mijn vader een hele zware depressie gezien, zoals nu opnieuw... voor omstaanders is het ook moeilijk en soms onbegrijpbaar...
hou je vast aan de mooie dingen die je hebt in je leven, zoals je man, kindje, vriendinnen, familie...
ik hoop dat je snel beter word... *knuffel*
gelukkig heb je je man ook die je kan helpen bij je kindje en je kan steunen...
ik heb meermaals bij mijn vader een hele zware depressie gezien, zoals nu opnieuw... voor omstaanders is het ook moeilijk en soms onbegrijpbaar...
hou je vast aan de mooie dingen die je hebt in je leven, zoals je man, kindje, vriendinnen, familie...
ik hoop dat je snel beter word... *knuffel*
dinsdag 3 april 2012 om 10:48
Ik denk dat de bedrijfsarts wel gelijk heeft. Hoe langer je wacht hoe hoger die drempel wordt. Door weer te gaan werken verbreek je misschien ook wel de negatieve spiraal waar je nu in zit.
Je schrijft dat je in de zorg werkt, dat lijkt me wel erg lastig, is het misschien mogelijk om tijdelijk iets achter de schermen te gaan doen? Administratie oid? Ik zou het in ieder geval een dag gaan proberen, lukt het niet dan kan je altijd weer naar huis (ik neem aan dat ze daar in het rooster rekening mee houden) en dan heb je wel je goede wil getoond.
Sterkte
Je schrijft dat je in de zorg werkt, dat lijkt me wel erg lastig, is het misschien mogelijk om tijdelijk iets achter de schermen te gaan doen? Administratie oid? Ik zou het in ieder geval een dag gaan proberen, lukt het niet dan kan je altijd weer naar huis (ik neem aan dat ze daar in het rooster rekening mee houden) en dan heb je wel je goede wil getoond.
Sterkte
dinsdag 3 april 2012 om 10:49
Neem contact op met je hulpverlener of je huisarts en bespreek dit met hem. Het is nog veel te vroeg voor je om te gaan werken. Wat willen ze dat je op je werk gaat doen, als je thuis al niet functioneert. Wat nu belangrijk is, is jouw gezondheid en je kind. Meer niet.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 3 april 2012 om 10:51
Gebruik je antidepressiva? Voor mij heeft dat enorm geholpen bij mijn ppd. Ik snap waar je nu staat, ik ben daar ook geweest, voor mij een heel zware, zwarte periode. Met hulp van antidepressiva en keihard zijn voor mezelf ben ik daar vrij snel uitgekomen. En als ik jouw verhaal lees dan ga je maar weinig vooruit. Ik snap de bedrijfarts ook wel, werken helpt bij het hebben van een ritme, een dagindeling. Hoe langer je dat uitstelt, hoe moeilijker het wordt.
dinsdag 3 april 2012 om 10:58
Mijn eerste reaktie is ook: bel jouw huisarts! (En ga samen met jouw man).
Ik heb zelf (gelukkig) geen ervaring met een depressie maar wel met een angststoornis. Mij helpt het inderdaad om te werken om een dagindeling en ritme te krijgen. Maar aan de andere kant heb je op dit moment ook nog geen ritme in jouw priveleven. Het lijkt me ook belangrijk om dit op orde te krijgen voordat je weer gaat werken.
Heel veel sterkte!
Ik heb zelf (gelukkig) geen ervaring met een depressie maar wel met een angststoornis. Mij helpt het inderdaad om te werken om een dagindeling en ritme te krijgen. Maar aan de andere kant heb je op dit moment ook nog geen ritme in jouw priveleven. Het lijkt me ook belangrijk om dit op orde te krijgen voordat je weer gaat werken.
Heel veel sterkte!
dinsdag 3 april 2012 om 11:29
Moeilijk dit. Aan de ene kant klinkt het alsof werken onmogelijk is. Aan de andere kant is het zeer zeker zo dat werken structuur en ritme geeft.
Kun je aangeven waarom je in paniek raakt om het uurtje koffiedrinken op donderdag? Loopt het niet goed? Wat is het precies (hoe irrationeel het ook klinkt) waarom je er zoveel moeite mee hebt?
Kun je aangeven waarom je in paniek raakt om het uurtje koffiedrinken op donderdag? Loopt het niet goed? Wat is het precies (hoe irrationeel het ook klinkt) waarom je er zoveel moeite mee hebt?
...
dinsdag 3 april 2012 om 12:19
Ik zie verschillende reacties, ik ben het opzich wel eens met de reacties dat ik gewoon moet werken maar ik kan geeneens onthouden of ik me kind heb eten gegeven, ik schrijf t op anders vergeet ik t of zou zo 2 flessen achter elkaar geven.
En in de zorg heb ik verantwoording over mensen en dan zei de bedrijfsarts die verantwoording heb je niet maar ik weet nu al dat door t personeels tekort ik wel verantwoording krijg. In dat uurtje dat ik er normaal ben zeggen ze vaak genoeg o let even op hem of geef hem even eten.
Het gaat er nu echt om dat ik het teveel vind, en de bedrijfsarts die niet naar me luisterde en alleen maar riep dat werken gezond in
ja k vind het ook erg confronterend dat iedereen werkt en t mij niet lukt om te douchen
Ben nog steeds in paniek ik bel morgen de huisarts ( lunchpauze) en vraag raad want ik ga zo mezelf zeer voorbij
En in de zorg heb ik verantwoording over mensen en dan zei de bedrijfsarts die verantwoording heb je niet maar ik weet nu al dat door t personeels tekort ik wel verantwoording krijg. In dat uurtje dat ik er normaal ben zeggen ze vaak genoeg o let even op hem of geef hem even eten.
Het gaat er nu echt om dat ik het teveel vind, en de bedrijfsarts die niet naar me luisterde en alleen maar riep dat werken gezond in
ja k vind het ook erg confronterend dat iedereen werkt en t mij niet lukt om te douchen Ben nog steeds in paniek
ik bel morgen de huisarts ( lunchpauze) en vraag raad want ik ga zo mezelf zeer voorbij
dinsdag 3 april 2012 om 12:29
Zelfoord is sowieso geen optie.
Want dat zou zonde zijn, deze depressie gaat voorbij, en jij word weer gelukkig.
De nasleep an deze ellende is wel enorm, dat weet ik want ik heb het zelfde gehad.
Tijdens de zwangerschap begon het, ik heb zelf ook aan zelfmoord gedacht.
Maar hoe je de mensen achter laat, een kind dat zich afvraagt of hij het dan niet waard was om voor te leven, een partner die alles alleen moet doen...
Ik zou het zonde vinden want je ontneemt dan iedereen alles.
Dat van die flesjes.... Ik denk dat je vast wel een mobieltje hebt met een wekker functie, als de wekker afgaat moet jij je kleintje voeden.
Hang een memo bord op, en steeds als de wekker gaat, maak je het flesje, geef je de baby de fles, en daarna vink je het af.
Geef het niet op, want je hebt zo veel om voor te leven.
Uiteindelijk groei je er zo in, en kun je werken en voor je kind zorgen goed combineren.
Je moet nu gewoon er weer uit glijden zoals je er in bent gegleden.
Door ook leuke dingen te doen, en medicatie te overwegen.
Want dat zou zonde zijn, deze depressie gaat voorbij, en jij word weer gelukkig.
De nasleep an deze ellende is wel enorm, dat weet ik want ik heb het zelfde gehad.
Tijdens de zwangerschap begon het, ik heb zelf ook aan zelfmoord gedacht.
Maar hoe je de mensen achter laat, een kind dat zich afvraagt of hij het dan niet waard was om voor te leven, een partner die alles alleen moet doen...
Ik zou het zonde vinden want je ontneemt dan iedereen alles.
Dat van die flesjes.... Ik denk dat je vast wel een mobieltje hebt met een wekker functie, als de wekker afgaat moet jij je kleintje voeden.
Hang een memo bord op, en steeds als de wekker gaat, maak je het flesje, geef je de baby de fles, en daarna vink je het af.
Geef het niet op, want je hebt zo veel om voor te leven.
Uiteindelijk groei je er zo in, en kun je werken en voor je kind zorgen goed combineren.
Je moet nu gewoon er weer uit glijden zoals je er in bent gegleden.
Door ook leuke dingen te doen, en medicatie te overwegen.
dinsdag 3 april 2012 om 12:29
Dat bedoel ik dus, anoniememama. Je kan nu door de PPD thuis al niet functioneren, dus wat denken zij dat je op je werk kan doen dan? Voor jezelf zorgen en voor je kindje zorgen kost je nu zoveel kruim, dat werken gaat nog niet.
Natuurlijk geeft werken een ritme en dat is goed voor een mens, maar wel voor een mens dat in staat is voor zichzelf te zorgen en dat kan jij nu nog niet.
Natuurlijk geeft werken een ritme en dat is goed voor een mens, maar wel voor een mens dat in staat is voor zichzelf te zorgen en dat kan jij nu nog niet.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 3 april 2012 om 12:34
Overleg eerst met jouw huisarts, maar bel eventueel ook jouw leidinggevende. Geef aan dat je op dit moment nog niet de verantwoordelijkheid over jouw eigen kind aankunt, laat staan over andere mensen op jouw werk.
Je schrijft dat als je nu op het werk bent, je een uur zit te huilen. Dat zien jouw leidinggevende en jouw collega's toch ook? Denken zij dat je in staat bent terug te keren? En zoals iemand al eerder vroeg, waarom moet je huilen als je op je werk zit?
Je schrijft dat als je nu op het werk bent, je een uur zit te huilen. Dat zien jouw leidinggevende en jouw collega's toch ook? Denken zij dat je in staat bent terug te keren? En zoals iemand al eerder vroeg, waarom moet je huilen als je op je werk zit?
dinsdag 3 april 2012 om 12:38
Ik huil op m'n werk omdat ik dat thuis ook doe en t confronterend is en iedereen dan vraagt hoe t gaat en dan ga ik al.. Ik heb een soort nog steeds laat van kraamtranen, zo leg k t uit, ik huil om niets uit t niets
Zelfmoord wil ik zeker niet maar het zou t zo veel makkelijker maken
Lieve reacties allemaal, ga morgen ook m'n leidinggevende bellen, nu ben ik te emotioneel, kan niet normaal uit m'n woorden komen
Zelfmoord wil ik zeker niet maar het zou t zo veel makkelijker maken
Lieve reacties allemaal, ga morgen ook m'n leidinggevende bellen, nu ben ik te emotioneel, kan niet normaal uit m'n woorden komen
dinsdag 3 april 2012 om 12:46
quote:anoniememama schreef op 03 april 2012 @ 12:38:
Ik huil op m'n werk omdat ik dat thuis ook doe en t confronterend is en iedereen dan vraagt hoe t gaat en dan ga ik al.. Ik heb een soort nog steeds laat van kraamtranen, zo leg k t uit, ik huil om niets uit t niets
Zelfmoord wil ik zeker niet maar het zou t zo veel makkelijker maken
Lieve reacties allemaal, ga morgen ook m'n leidinggevende bellen, nu ben ik te emotioneel, kan niet normaal uit m'n woorden komenJe kunt overwegen op je leidinggevende eerst een mail te sturen, waarin je uitlegt dat je te emotioneel bent om in een telefonisch gesprek uit je woorden te komen. Je kunt dan naar aanleiding van die mail een persoonlijk gesprek met hem/haar inplannen, zodat je diegene toch persoonlijk te woord kunt staan maar veel van de belangrijke issues al gecommuniceerd zijn. Wellicht kan je man je helpen bij het vinden van de juiste woorden in de mail?
Ik huil op m'n werk omdat ik dat thuis ook doe en t confronterend is en iedereen dan vraagt hoe t gaat en dan ga ik al.. Ik heb een soort nog steeds laat van kraamtranen, zo leg k t uit, ik huil om niets uit t niets
Zelfmoord wil ik zeker niet maar het zou t zo veel makkelijker maken
Lieve reacties allemaal, ga morgen ook m'n leidinggevende bellen, nu ben ik te emotioneel, kan niet normaal uit m'n woorden komenJe kunt overwegen op je leidinggevende eerst een mail te sturen, waarin je uitlegt dat je te emotioneel bent om in een telefonisch gesprek uit je woorden te komen. Je kunt dan naar aanleiding van die mail een persoonlijk gesprek met hem/haar inplannen, zodat je diegene toch persoonlijk te woord kunt staan maar veel van de belangrijke issues al gecommuniceerd zijn. Wellicht kan je man je helpen bij het vinden van de juiste woorden in de mail?
dinsdag 3 april 2012 om 12:55
Ik zie net (loepje) dat je al sinds december met een PND rondloopt. Zoals gezegd heb ik geen ervaring met PND, maar ik vroeg me af of je zelf het gevoel hebt dat je de juiste hulp krijgt en of het langzaam maar zeker wel iets beter gaat? Wellicht is dat ook iets om nogmaals met de huisarts te bespreken.?
dinsdag 3 april 2012 om 13:08
quote:anoniememama schreef op 03 april 2012 @ 12:19:
Ik zie verschillende reacties, ik ben het opzich wel eens met de reacties dat ik gewoon moet werken maar ik kan geeneens onthouden of ik me kind heb eten gegeven, ik schrijf t op anders vergeet ik t of zou zo 2 flessen achter elkaar geven.
En in de zorg heb ik verantwoording over mensen en dan zei de bedrijfsarts die verantwoording heb je niet maar ik weet nu al dat door t personeels tekort ik wel verantwoording krijg. In dat uurtje dat ik er normaal ben zeggen ze vaak genoeg o let even op hem of geef hem even eten.
Het gaat er nu echt om dat ik het teveel vind, en de bedrijfsarts die niet naar me luisterde en alleen maar riep dat werken gezond in ja k vind het ook erg confronterend dat iedereen werkt en t mij niet lukt om te douchen
Ben nog steeds in paniek ik bel morgen de huisarts ( lunchpauze) en vraag raad want ik ga zo mezelf zeer voorbij
Je bent in paniek. Vooral omdat je zelf al gaat invullen welke rampen er gaan gebeuren. Rustig.
Je gaat nu elke donderdag koffie drinken en alle ogen zijn dan op je gericht. Dat is dus geen succes. Het gaat waarschijnlijk beter als je weer 'gewoon' werk gaat doen.
Werken is inderdaad gezond. Voorwaarde in jouw geval is wel dat het duidelijk afgebakend is wat je doet. Ga het gesprek aan met je leidinggevende. Vertel dat je graag weer aan de gang gaat (want dat lees ik ook!), maar dat het absoluut niet veilig is voor je cliënten als je de verantwoording krijgt. Noem dan ook de voorbeelden die je eerder noemde (even opletten, even eten geven). Misschien kun je afspreken dat je met bepaalde (fijne) collega's meeloopt?
Ik zie verschillende reacties, ik ben het opzich wel eens met de reacties dat ik gewoon moet werken maar ik kan geeneens onthouden of ik me kind heb eten gegeven, ik schrijf t op anders vergeet ik t of zou zo 2 flessen achter elkaar geven.
En in de zorg heb ik verantwoording over mensen en dan zei de bedrijfsarts die verantwoording heb je niet maar ik weet nu al dat door t personeels tekort ik wel verantwoording krijg. In dat uurtje dat ik er normaal ben zeggen ze vaak genoeg o let even op hem of geef hem even eten.
Het gaat er nu echt om dat ik het teveel vind, en de bedrijfsarts die niet naar me luisterde en alleen maar riep dat werken gezond in
ja k vind het ook erg confronterend dat iedereen werkt en t mij niet lukt om te douchen Ben nog steeds in paniek
ik bel morgen de huisarts ( lunchpauze) en vraag raad want ik ga zo mezelf zeer voorbij Je bent in paniek. Vooral omdat je zelf al gaat invullen welke rampen er gaan gebeuren. Rustig.
Je gaat nu elke donderdag koffie drinken en alle ogen zijn dan op je gericht. Dat is dus geen succes. Het gaat waarschijnlijk beter als je weer 'gewoon' werk gaat doen.
Werken is inderdaad gezond. Voorwaarde in jouw geval is wel dat het duidelijk afgebakend is wat je doet. Ga het gesprek aan met je leidinggevende. Vertel dat je graag weer aan de gang gaat (want dat lees ik ook!), maar dat het absoluut niet veilig is voor je cliënten als je de verantwoording krijgt. Noem dan ook de voorbeelden die je eerder noemde (even opletten, even eten geven). Misschien kun je afspreken dat je met bepaalde (fijne) collega's meeloopt?
...
