Psyche
alle pijlers
mezelf kwijt
donderdag 5 april 2012 om 23:07
Hey
Ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt ben. In alles wat ik zeg of doe zie ik een persoon die absoluut niet mezelf is. Ik kan mezelf niet eens meer omschrijven. Ik wil terug worden wie ik was.
2 jaar geleden heb ik mijn zelfvertrouwen heel hard verloren. Ik kon er mee leven, maar de laatste tijd heb ik het er zo lastig mee. De laatste 6 maanden heb ik het zo druk gehad met vanalles dat het alleen maar verergerd is. Ik heh het gevoel dat ik alles verloren ben: mijn vrienden, mijn talent, mijn plezier, ... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
Ik begin ook het vertrouwen in de wereld enorm te verliezen. Ik heb het gevoel dat ik hier niet thuis hoor en dat ik hier nooit gelukkig kan worden. Al weet ik niet of geluk wel degelijk datgene is waarvoor we leven. Ik weet het niet.
Alles wat ik doe, loopt fout. En als ik nu bijvoorbeeld de trap af ga, heb ik zoveel schrik om eraf te vallen, en zo is het bij alles.
Ik wil zo graag mezelf terug zijn, of tenminste terug weten wie ik was. Nu ben ik een vreselijke nepkopie van mezelf die ik niet wil zijn.
Is er iemand die weet wat ik moet doen, alstublieft? Of weet wat ik heb?
Ik hoop echt dat dit me gaat helpen. Alvast bedankt bij voorbaat!!
Ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt ben. In alles wat ik zeg of doe zie ik een persoon die absoluut niet mezelf is. Ik kan mezelf niet eens meer omschrijven. Ik wil terug worden wie ik was.
2 jaar geleden heb ik mijn zelfvertrouwen heel hard verloren. Ik kon er mee leven, maar de laatste tijd heb ik het er zo lastig mee. De laatste 6 maanden heb ik het zo druk gehad met vanalles dat het alleen maar verergerd is. Ik heh het gevoel dat ik alles verloren ben: mijn vrienden, mijn talent, mijn plezier, ... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
Ik begin ook het vertrouwen in de wereld enorm te verliezen. Ik heb het gevoel dat ik hier niet thuis hoor en dat ik hier nooit gelukkig kan worden. Al weet ik niet of geluk wel degelijk datgene is waarvoor we leven. Ik weet het niet.
Alles wat ik doe, loopt fout. En als ik nu bijvoorbeeld de trap af ga, heb ik zoveel schrik om eraf te vallen, en zo is het bij alles.
Ik wil zo graag mezelf terug zijn, of tenminste terug weten wie ik was. Nu ben ik een vreselijke nepkopie van mezelf die ik niet wil zijn.
Is er iemand die weet wat ik moet doen, alstublieft? Of weet wat ik heb?
Ik hoop echt dat dit me gaat helpen. Alvast bedankt bij voorbaat!!
vrijdag 6 april 2012 om 17:22
quote:Debora schreef op 06 april 2012 @ 16:14:
[...]
Het zou best kunnen dat het niet helpt, maar het zou ook best kunnen dat TO eindelijk gaat snappen dat ze hulp moet zoeken. Liever dat ik het nog eens probeer dan. Als jij het niet meer op kunt brengen, prima, maar ik ga door zolang het nodig is.
Heeft niet met opbrengen te maken. Lees er eens andere topics op na, en zie wat veel mensen wél doen met advies.
Ik denk dus dat het niet eens ten goede komt aan haar herstel/gedrag, want er is al vaker een dergelijk forummer geweest die juist doordat er adviezen kwamen, steeds meer in het verweer ging.
Maar heb je werkelijk het andere topic van haar gelezen? Denk je dat ze gaat snappen dat ze hulp moet zoeken? Ze zegt nota bene zelf in DIT topic dat ze dat niet wil, want wat moet ze bij een psycholoog. Sommige mensen hebben een andere aanpak van reageren nodig. Er juist tegenin gaan, dat geeft ze soms strijdkracht. Echt.
[...]
Het zou best kunnen dat het niet helpt, maar het zou ook best kunnen dat TO eindelijk gaat snappen dat ze hulp moet zoeken. Liever dat ik het nog eens probeer dan. Als jij het niet meer op kunt brengen, prima, maar ik ga door zolang het nodig is.
Heeft niet met opbrengen te maken. Lees er eens andere topics op na, en zie wat veel mensen wél doen met advies.
Ik denk dus dat het niet eens ten goede komt aan haar herstel/gedrag, want er is al vaker een dergelijk forummer geweest die juist doordat er adviezen kwamen, steeds meer in het verweer ging.
Maar heb je werkelijk het andere topic van haar gelezen? Denk je dat ze gaat snappen dat ze hulp moet zoeken? Ze zegt nota bene zelf in DIT topic dat ze dat niet wil, want wat moet ze bij een psycholoog. Sommige mensen hebben een andere aanpak van reageren nodig. Er juist tegenin gaan, dat geeft ze soms strijdkracht. Echt.
vrijdag 6 april 2012 om 21:26
TO, je hebt altijd een keuze idd. Door hierover weer een topic te openen, heb je weer een keuze gemaakt.
Je accepteert dit namelijk niet van jezelf en deelt dit met ons.
Waarom? Wat verwacht je van ons?
Ik herken mezelf namelijk totaal niet in je verhaal, maar kan het me wel voorstellen en daarom bieden wij jou nieuwe inzichten.
Of je er iets mee doet is aan jou.
Je accepteert dit namelijk niet van jezelf en deelt dit met ons.
Waarom? Wat verwacht je van ons?
Ik herken mezelf namelijk totaal niet in je verhaal, maar kan het me wel voorstellen en daarom bieden wij jou nieuwe inzichten.
Of je er iets mee doet is aan jou.
zaterdag 7 april 2012 om 10:36
Ik weet eigenlijk niet wat ik van dit topic verwacht. Ik had gehoopt dat iemand me zou kunnen helpen, maar blijkbaar zat ik fout. Ik apprecieer jullie hulp, maar ik voel me gewoon nog niet klaar om naar een psycholoog te gaan en ik vrees dat ik dat ook nooit zal zijn. Er zijn dingen waar ik nu nog niet eens aan kan denken, dus laat staan er met iemand over praten. Ik weet niet meer wie ik ben 
mss is het gewoon een kwestie van dat te aanvaarden?
mss is het gewoon een kwestie van dat te aanvaarden?
zaterdag 7 april 2012 om 10:48
quote:ihaveadream schreef op 07 april 2012 @ 10:36:
Ik weet eigenlijk niet wat ik van dit topic verwacht. Ik had gehoopt dat iemand me zou kunnen helpen, maar blijkbaar zat ik fout. Ik apprecieer jullie hulp, maar ik voel me gewoon nog niet klaar om naar een psycholoog te gaan en ik vrees dat ik dat ook nooit zal zijn.
Wat voor idee heb je bij een psycholoog, hoe kun je nou "niet klaar zijn" om naar een psycholog te gaan? Wil je eerst de chaos in je hoofd oplossen voordat je hulp zoekt? Dan is die hulp juist niet meer nodig.
Misschien kun je een psycholoog meer zien als een coach, iemand die samen met jou (in jouw tempo!) probeert om wat orde te scheppen en zaken onder woorden te brengen. Dit kan heel verhelderend werken omdat je vaak een blinde vlek hebt als het jezelf betreft.
Ga nou gewoon. Wat heb je te verliezen?
Ik weet eigenlijk niet wat ik van dit topic verwacht. Ik had gehoopt dat iemand me zou kunnen helpen, maar blijkbaar zat ik fout. Ik apprecieer jullie hulp, maar ik voel me gewoon nog niet klaar om naar een psycholoog te gaan en ik vrees dat ik dat ook nooit zal zijn.
Wat voor idee heb je bij een psycholoog, hoe kun je nou "niet klaar zijn" om naar een psycholog te gaan? Wil je eerst de chaos in je hoofd oplossen voordat je hulp zoekt? Dan is die hulp juist niet meer nodig.
Misschien kun je een psycholoog meer zien als een coach, iemand die samen met jou (in jouw tempo!) probeert om wat orde te scheppen en zaken onder woorden te brengen. Dit kan heel verhelderend werken omdat je vaak een blinde vlek hebt als het jezelf betreft.
Ga nou gewoon. Wat heb je te verliezen?
zaterdag 7 april 2012 om 15:43
quote:ihaveadream schreef op 07 april 2012 @ 10:36:
Ik weet eigenlijk niet wat ik van dit topic verwacht. Ik had gehoopt dat iemand me zou kunnen helpen, maar blijkbaar zat ik fout. Ik apprecieer jullie hulp, maar ik voel me gewoon nog niet klaar om naar een psycholoog te gaan en ik vrees dat ik dat ook nooit zal zijn. Er zijn dingen waar ik nu nog niet eens aan kan denken, dus laat staan er met iemand over praten. Ik weet niet meer wie ik ben mss is het gewoon een kwestie van dat te aanvaarden?
Misschien is een psycholoog een te hoge drempel voor je. Heb je wel eens aan een ander soort therapeut gedacht? Hypnotherapeut, haptonoom, ik noem nu maar wat.
Die stap is dan wellicht minder groot om te nemen. Daar mag je vaak meer zijn wie je bent op dat moment, dan dat je meteen iets 'moet'.
En hoe had je gedacht dat iemand op dit (of het ander) topic je kon helpen? Wat zou jij doen of adviseren als je zo'n OP las? Benoem het eens concreet, misschien dat dit je op een idee brengt.
Ik weet eigenlijk niet wat ik van dit topic verwacht. Ik had gehoopt dat iemand me zou kunnen helpen, maar blijkbaar zat ik fout. Ik apprecieer jullie hulp, maar ik voel me gewoon nog niet klaar om naar een psycholoog te gaan en ik vrees dat ik dat ook nooit zal zijn. Er zijn dingen waar ik nu nog niet eens aan kan denken, dus laat staan er met iemand over praten. Ik weet niet meer wie ik ben
mss is het gewoon een kwestie van dat te aanvaarden?Misschien is een psycholoog een te hoge drempel voor je. Heb je wel eens aan een ander soort therapeut gedacht? Hypnotherapeut, haptonoom, ik noem nu maar wat.
Die stap is dan wellicht minder groot om te nemen. Daar mag je vaak meer zijn wie je bent op dat moment, dan dat je meteen iets 'moet'.
En hoe had je gedacht dat iemand op dit (of het ander) topic je kon helpen? Wat zou jij doen of adviseren als je zo'n OP las? Benoem het eens concreet, misschien dat dit je op een idee brengt.
zaterdag 7 april 2012 om 18:39
Ik zou niet reageren op zo een topic. Het is voor mij altijd al moeilijk geweest om met zo een dingen geconfronteerd te worden. Ik neem slechte dingen van mensen ook vaak over enz, en da wil ik vermijden.
Mijn vorige topic en dit zijn heel anders van elkaar. Uiteraard gaag het over hetzelfde, maar in de tijd ertussen is er zo veel gebeurd en heb ik zoveel geleerd. Dingen zijn helemaal anders en ik ga ook anders om met mijn gedachten en gevoelens. Of dat een stap vooruit of achteruit is weet ik niet.
Ik heb altijd geleerd dat ik zelf verantwoordelijk ben voor alles. Dat ik het moest oplossen dus ook. Nooit heb ik hulp aan iemand gevraagd en dit is voor mij nu ook heel lastig. Het klinkt raar maar ik kan op de ene of andere manier niet omgaan met de aanpakmethoden van iemand anders. Ik krijg daar stress van, en dat kan ik nu wel missen. Een psycholoog is voor mij dus heel lastig. Het is niet onmogelijk, maar misschien wel voor mij, of op dit moment toch.
Mijn vorige topic en dit zijn heel anders van elkaar. Uiteraard gaag het over hetzelfde, maar in de tijd ertussen is er zo veel gebeurd en heb ik zoveel geleerd. Dingen zijn helemaal anders en ik ga ook anders om met mijn gedachten en gevoelens. Of dat een stap vooruit of achteruit is weet ik niet.
Ik heb altijd geleerd dat ik zelf verantwoordelijk ben voor alles. Dat ik het moest oplossen dus ook. Nooit heb ik hulp aan iemand gevraagd en dit is voor mij nu ook heel lastig. Het klinkt raar maar ik kan op de ene of andere manier niet omgaan met de aanpakmethoden van iemand anders. Ik krijg daar stress van, en dat kan ik nu wel missen. Een psycholoog is voor mij dus heel lastig. Het is niet onmogelijk, maar misschien wel voor mij, of op dit moment toch.
zaterdag 7 april 2012 om 20:55
Ik weet het niet welke hulp ik 'fijn' zou vinden. Eigenlijk wil ik geen hulp. Er is niks mis met mij, maar iedereen zegt dat ik verandert ben enz en als ik erover nadenk is dat ook wel zo, maar is dat zo erg. Als ik deze wereld haat en alles eigenlijk haat, is dat mijn recht. Ik heb geen probleem, maar ik wil terug veranderen voor diegene die ik graag zie. Al zal in mijn hoofd altijd die persoon die ik nu ben blijven zijn. Ik weet eigenlijk niet wat ik ervan verwachtte toen ik dit op dit forum zette. Ik had gewoon gehoopt dat iemand iets zei waarvan ik zoiets had van, dat is wel een goed idee of dat wil ik proberen.
De andere therapeuten ken ik niet, maar ik ga ze zeker en vast wel ens opzoeken op google.
De andere therapeuten ken ik niet, maar ik ga ze zeker en vast wel ens opzoeken op google.
zaterdag 7 april 2012 om 20:59
Oei ik was nog een antwoord vergeten. Ik weet niet waar ik echt iets aan zou hebben. Ik haal veel kracht uit mijn vrienden, maar van het moment ze dingen zeggen die me kwetsen, raakt het me wel 5x zo hard.
Als ik zou weten waar ik iets aan zou hebben of wat ik moet doen, is er geen probleem. Maar ik weet het echt niet meer! Ik ben het zo beu. Ik zou al jullie vragen heel graag willen beantwoorden enz, maar op sommige vragen weet ik zelf niet eens een antwoord. Zoals ik al zei, ik ken mezelf niet/ik weet niet wie ik ben.
Als ik zou weten waar ik iets aan zou hebben of wat ik moet doen, is er geen probleem. Maar ik weet het echt niet meer! Ik ben het zo beu. Ik zou al jullie vragen heel graag willen beantwoorden enz, maar op sommige vragen weet ik zelf niet eens een antwoord. Zoals ik al zei, ik ken mezelf niet/ik weet niet wie ik ben.
zaterdag 7 april 2012 om 21:09
Als ik het goed begrijp vind jij het helemaal niet erg om jezelf te haten, om de wereld te haten, om jezelf pijn te doen om dan andere zaken niet te voelen, etc. Maar intussen ben je het wel beu.
Je spreekt dus in tegenstrijdigheden. Je wil zelf ook veranderen blijkbaar, niet alleen voor je omgeving.
Je spreekt dus in tegenstrijdigheden. Je wil zelf ook veranderen blijkbaar, niet alleen voor je omgeving.
zaterdag 7 april 2012 om 21:26
Ja eigenlijk is het wel tegenstrijdig, ik gewoon niet meer wat ik wil.
Ik vind het niet erg om mezelf te haten, want dat doe ik al jaren en dat is me altijd gelukt. Ik leef voor de mensen om me heen. Maar ik ben het gewoon beu dat de laatste twee jaar en vooral de laatste maanden mensen om wie ik geef zeggen dat ik niet meer dat lief meisje ben enz. Ze hebben er problemen mee dat ik mezelf pijn doe om de pijn in mezelf niet te voelen enz. Ik ben dat echt beu om dat de hele tijd aan te horen. Ze denken dat het me helpt om te zeggen dat ik dat niet mag doen en dat ik van mezelf moet houden omdat ik alleen zo gelukkig kan worden, maar dat werkt dus absoluut niet. Meestal voel ik me daarna alleen maar slechter omdat ik leef voor hen en zij het dan nog niet goed vinden. Ik weet het gewoon niet meer.
Ik weet dat het misschien ingewikkeld klinkt, maar ik kan het niet echt helemaal uitleggen/ik kan dat niet echt beschrijven wat ik voel en denk.
Ik vind het niet erg om mezelf te haten, want dat doe ik al jaren en dat is me altijd gelukt. Ik leef voor de mensen om me heen. Maar ik ben het gewoon beu dat de laatste twee jaar en vooral de laatste maanden mensen om wie ik geef zeggen dat ik niet meer dat lief meisje ben enz. Ze hebben er problemen mee dat ik mezelf pijn doe om de pijn in mezelf niet te voelen enz. Ik ben dat echt beu om dat de hele tijd aan te horen. Ze denken dat het me helpt om te zeggen dat ik dat niet mag doen en dat ik van mezelf moet houden omdat ik alleen zo gelukkig kan worden, maar dat werkt dus absoluut niet. Meestal voel ik me daarna alleen maar slechter omdat ik leef voor hen en zij het dan nog niet goed vinden. Ik weet het gewoon niet meer.
Ik weet dat het misschien ingewikkeld klinkt, maar ik kan het niet echt helemaal uitleggen/ik kan dat niet echt beschrijven wat ik voel en denk.
zaterdag 7 april 2012 om 21:37
quote:ihaveadream schreef op 07 april 2012 @ 21:26:
omdat ik leef voor hen
Je kunt niet voor anderen leven.
Nou ja, het kan wel, maar daar word je doodongelukkig van (zo blijkt). Ik vind het niet zo gek dat jij jezelf kwijt bent, aangezien je je alleen maar probeert aan te passen aan anderen. En blijkbaar geeft dat geen voldoening, want je haat jezelf.....
omdat ik leef voor hen
Je kunt niet voor anderen leven.
Nou ja, het kan wel, maar daar word je doodongelukkig van (zo blijkt). Ik vind het niet zo gek dat jij jezelf kwijt bent, aangezien je je alleen maar probeert aan te passen aan anderen. En blijkbaar geeft dat geen voldoening, want je haat jezelf.....
zaterdag 7 april 2012 om 21:39
Wat jij bedoelt is ongetwijfeld herkenbaar voor velen hier. Ik denk zelfs voor iedereen dit in dergelijke topics als het jouwe schrijven. Alleen hebben zij op een bepaald moment wel hulp gezocht.
Je moet ook voor jezelf leven, niet voor een ander. En dat weet je diep van binnen ook, je wíl dat ook. Anders ging je niet hier schrijven. Dit is ook een roep om hulp, dus je hebt al stappen gezet.
Maar in herhaling vallen en hetzelfde dansje doen zal je niet gaan helpen. Ergens moet je zelf nog een stap zetten.
Lees je graag? Lees dan eens het boek Gras onder mijn voeten, van Bruno-Paul De Roeck. Het is heel licht geschreven en makkelijk leesbaar. Wellicht helpt je dat op een goede weg.
Je moet ook voor jezelf leven, niet voor een ander. En dat weet je diep van binnen ook, je wíl dat ook. Anders ging je niet hier schrijven. Dit is ook een roep om hulp, dus je hebt al stappen gezet.
Maar in herhaling vallen en hetzelfde dansje doen zal je niet gaan helpen. Ergens moet je zelf nog een stap zetten.
Lees je graag? Lees dan eens het boek Gras onder mijn voeten, van Bruno-Paul De Roeck. Het is heel licht geschreven en makkelijk leesbaar. Wellicht helpt je dat op een goede weg.
zondag 8 april 2012 om 00:31
In de tijd tussen mijn vorig topic en het deze heb ik idd ontdekt dat ergens in mij nog dat lief en vrolijk meisje van vroeger zat. Ik heb mezelf heel vaak uitgedaagd de laatste weken. Telkens bleek dat ik wel ergens nog graag op deze wereld was enz. Toen ben ik beginnen nadenken en kwam ik erachter dat ik eigenlijk alles wat ik deed voor iemand anders doe en niet voor mij. Ik denk dat daar helemaal niks mis mee is, maar het gevolg is wel dat ik de laatste tijd meer nadenk als ik mezelf snijdt ofz. Terwijl ik dit vroeger met een beetje pijn deed zonder spijt achteraf, doe ik het nu gewoon pijnloos, maar merk ik wel dat ik achteraf spijt heb omdat ik aan de mensen denk die om me geven.
Ik had dit mss liever niet ontdekt
Ik had dit mss liever niet ontdekt
zondag 8 april 2012 om 22:45
maandag 9 april 2012 om 00:35
Door de oorzaak te gaan zoeken. En die kan in iets (op het oog) kleins zitten.
Als ik mezelf als voorbeeld neem: ik ben erg beschermd als kind. Heb een fijne jeugd gehad, niets noemenswaardig zo op het oog. En toch is er door overbescherming door mijn oudere broers, zussen en ouders, bij mij een gevoel van 'geen zelfvertrouwen' ontstaan. Omdat mijn broers en zussen veel in leeftijd met mij schelen, gingen zij al de deur uit (trouwen), toen ik nog een kind was. Ik kreeg daardoor verlatingsangst.
Toen allemaal niet zichtbaar, het was heel logisch wat er gebeurde: volwassenen gaan nu eenmaal op zichzelf wonen. Maar ik als kind voelde dat anders. Dat heb ik jaren niet geweten, dat daar een probleem bij mij zit. Ook heb ik oude ouders. Niets mis mee, behalve als je als kind denkt (en kinderen kúnnen veel denken!!) dat oude mensen doodgaan. DUS... mijn ouders gingen dood. Althans, dat speelde in mijn kinderhoofd af. En zo waren er nog een aantal zaken. Die op het oog allemaal niets te betekenen hadden, maar die mij wel gevormd hebben, met de nodige problemen ooit.
Dus ga alsjeblieft hulp zoeken, waar dan ook. Pas als je gaat HERkennen, kun je gaan ERkennen. En daarna kun je er pas iets mee gaan doen.
Als ik mezelf als voorbeeld neem: ik ben erg beschermd als kind. Heb een fijne jeugd gehad, niets noemenswaardig zo op het oog. En toch is er door overbescherming door mijn oudere broers, zussen en ouders, bij mij een gevoel van 'geen zelfvertrouwen' ontstaan. Omdat mijn broers en zussen veel in leeftijd met mij schelen, gingen zij al de deur uit (trouwen), toen ik nog een kind was. Ik kreeg daardoor verlatingsangst.
Toen allemaal niet zichtbaar, het was heel logisch wat er gebeurde: volwassenen gaan nu eenmaal op zichzelf wonen. Maar ik als kind voelde dat anders. Dat heb ik jaren niet geweten, dat daar een probleem bij mij zit. Ook heb ik oude ouders. Niets mis mee, behalve als je als kind denkt (en kinderen kúnnen veel denken!!) dat oude mensen doodgaan. DUS... mijn ouders gingen dood. Althans, dat speelde in mijn kinderhoofd af. En zo waren er nog een aantal zaken. Die op het oog allemaal niets te betekenen hadden, maar die mij wel gevormd hebben, met de nodige problemen ooit.
Dus ga alsjeblieft hulp zoeken, waar dan ook. Pas als je gaat HERkennen, kun je gaan ERkennen. En daarna kun je er pas iets mee gaan doen.
maandag 9 april 2012 om 00:56
Lieve meid, wat is er gebeurd dat je je nu zo voelt? Ik heb je vorige topic gelezen, waarin je zegt dat je je snijdt. Dat doe je om de inwendige pijn te verlichten. Door je te snijden voel je alleen lichamelijke pijn en niet de geestelijke pijn. Wat is er gebeurd dat je dit moet doen?
Je zegt dat je niet geholpen wilt worden, omdat je de mensen wilt laten geloven dat je dat leuke aardige vrolijke meisje bent. Maar dat hou je niet vol. Want dat ben je niet. Dat is een masker. Nu vertel je dat je jezelf niet meer bent, dat je niet meer weet wie je bent. Dat klopt. Je bent twee personen. Degene die je was, dat masker voor anderen en degene die je echt bent, een meisje/vrouw met een psychische wond.
Dit kun jij niet alleen oplossen. Ik denk dat je zelfs niet genoeg hebt aan een psycholoog. Als jij zo doorgaat, kun je nog in een psychose belanden en dat wil je echt niet. Ik zeg dit omdat ik een zoon heb die ook deze weg heeft gelopen. Ga naar de huisarts en zeg dat je geholpen wilt worden. Je hoeft het niet eens te hebben over jezelf snijden, je hoeft geeneens details te geven. Alleen zeggen dat je doorverwezen wilt worden. Trouwens een psycholoog kun je zelf vragen. Maar ik denk zelf dat jij een onderzoek nodig hebt, misschien tweedelijns bij een psychiatrisch ziekenhuis. Ik herken jouw verhaal.
Je zegt dat je niet geholpen wilt worden, omdat je de mensen wilt laten geloven dat je dat leuke aardige vrolijke meisje bent. Maar dat hou je niet vol. Want dat ben je niet. Dat is een masker. Nu vertel je dat je jezelf niet meer bent, dat je niet meer weet wie je bent. Dat klopt. Je bent twee personen. Degene die je was, dat masker voor anderen en degene die je echt bent, een meisje/vrouw met een psychische wond.
Dit kun jij niet alleen oplossen. Ik denk dat je zelfs niet genoeg hebt aan een psycholoog. Als jij zo doorgaat, kun je nog in een psychose belanden en dat wil je echt niet. Ik zeg dit omdat ik een zoon heb die ook deze weg heeft gelopen. Ga naar de huisarts en zeg dat je geholpen wilt worden. Je hoeft het niet eens te hebben over jezelf snijden, je hoeft geeneens details te geven. Alleen zeggen dat je doorverwezen wilt worden. Trouwens een psycholoog kun je zelf vragen. Maar ik denk zelf dat jij een onderzoek nodig hebt, misschien tweedelijns bij een psychiatrisch ziekenhuis. Ik herken jouw verhaal.
maandag 9 april 2012 om 21:59
@huismuts: Ik sijd mezelf gewoon omdat ik me dan beter voel. Het lijkt alsof dat de inwendige pijn verzacht. Er is niet echt iets gebeurd dat ik dit doe. Ik ben er een maand mee gestopt omdat een vriend wie dat ik dat moest doen. Dat was heel lastig en ik had het daar echt moeilijk mee. Toen ik vroeg wat hij zou doen als ik dat opnieuw zou doen zij hij dat het mijn keuze is en dat ik doe met mijn lichaam wat ik wil. Toen ben ik opnieuw begonnen en het werkt.
Ik weet alleen niet hoe het komt dat het werkt. Iemand enig idee? Misschien is er dan wel een andere optie.
Ik weet alleen niet hoe het komt dat het werkt. Iemand enig idee? Misschien is er dan wel een andere optie.
maandag 9 april 2012 om 22:01
Het schijnt met elastiekjes ook te werken. Dus een elastiekje om je pols en dat laten schieten, dat is ook pijnlijk.
Maar.... dat is niet de oplossing!! Zolang jij pleisters wil blijven plakken, zal de wond nooit genezen. Je hebt steeds meer pleisters nodig voor hetzelfde effect. En intussen heb je de oorzaak van de wond niet onderzocht. Echt, dat is de enige manier!
Maar.... dat is niet de oplossing!! Zolang jij pleisters wil blijven plakken, zal de wond nooit genezen. Je hebt steeds meer pleisters nodig voor hetzelfde effect. En intussen heb je de oorzaak van de wond niet onderzocht. Echt, dat is de enige manier!
maandag 9 april 2012 om 22:26
Dat van dat elastiekje ha ik al eens geprobeerd, maar dat werkt niet echt. Dat doet helemaal geen pijn. Maar om die pijn gaat het trouwens ook niet echt. Als ik mezelf snijd, heb ik het gevoel dat al mijn zorgen wegbloeden en zo weggaan. Dan voel ik me een paar dagen beter en dat kan soms eens deugd doen.
Ik weet het echt niet. Sinds ik dit bericht op dit forum heb gezet, voel ik me al wat beter. Maar ergens is er iets wat nog altijd niet juist zit. Huilbuien, buikkrampen, hoofdpijn, ... Ik heb er nog last van, maar ik voel me vooral heel hopeloos
Ik weet het echt niet. Sinds ik dit bericht op dit forum heb gezet, voel ik me al wat beter. Maar ergens is er iets wat nog altijd niet juist zit. Huilbuien, buikkrampen, hoofdpijn, ... Ik heb er nog last van, maar ik voel me vooral heel hopeloos
maandag 9 april 2012 om 22:39
Zolang jij zelf geen rechtstreekse stappen neemt, houd het hier op het forum op beste Ihaveadream. Dan blijft die dream een dream.
Wanneer word je wakker? Wanneer ga je met jezelf aan de slag? Wat heb je gedaan met de tips die hier en elders gegeven zijn? Lees je wel eens een aanbevolen boek? Wanneer ben je naar de huisarts geweest met de juiste vragen? Wanneer heb je je verdiept in lotgenoten? Wanneer heb je je ingelezen in andere topics waar mensen schrijven die hetzelfde voelen of voelden?
Jij en alleen jij bent hier verantwoordelijk voor. Je kunt alle begrip van mij en anderen krijgen, maar je zult toch zelf ook enige actie moeten ondernemen!
Dus concreet: wat gaat je volgende stap zijn?
Wanneer word je wakker? Wanneer ga je met jezelf aan de slag? Wat heb je gedaan met de tips die hier en elders gegeven zijn? Lees je wel eens een aanbevolen boek? Wanneer ben je naar de huisarts geweest met de juiste vragen? Wanneer heb je je verdiept in lotgenoten? Wanneer heb je je ingelezen in andere topics waar mensen schrijven die hetzelfde voelen of voelden?
Jij en alleen jij bent hier verantwoordelijk voor. Je kunt alle begrip van mij en anderen krijgen, maar je zult toch zelf ook enige actie moeten ondernemen!
Dus concreet: wat gaat je volgende stap zijn?
maandag 9 april 2012 om 23:27
quote:ihaveadream schreef op 09 april 2012 @ 21:59:
@huismuts: Ik sijd mezelf gewoon omdat ik me dan beter voel. Het lijkt alsof dat de inwendige pijn verzacht. Er is niet echt iets gebeurd dat ik dit doe. Ik ben er een maand mee gestopt omdat een vriend wie dat ik dat moest doen. Dat was heel lastig en ik had het daar echt moeilijk mee. Toen ik vroeg wat hij zou doen als ik dat opnieuw zou doen zij hij dat het mijn keuze is en dat ik doe met mijn lichaam wat ik wil. Toen ben ik opnieuw begonnen en het werkt.
Ik weet alleen niet hoe het komt dat het werkt. Iemand enig idee? Misschien is er dan wel een andere optie.
Je weet prima hoe het werkt, je zegt het zelf. Het verzacht de inwendige pijn. Jij moet jezelf lichamelijk pijn doen om de psychische pijn eruit te laten. En stoppen kan niet, want dan bouwt de spanning in je lichaam zich zo op, dat je jezelf nog meer moet toetakelen dan daarvoor. Dus zelf stoppen is geen optie.
Wij kunnen jou niet helpen en jij jezelf ook niet. Het snijden is een symptoom van iets anders. Zoek de reden waarom jij jezelf moet snijden en ga daar een oplossing voor zoeken. En daar heb jij echt specialistische hulp bij nodig. En dat zijn geen gesprekjes bij een psycholoog. Mijn advies: laat je goed onderzoeken en vindt de oorzaak van je snijgedrag.
Weten je ouders dit? En hoe ondersteunen zij jou?
@huismuts: Ik sijd mezelf gewoon omdat ik me dan beter voel. Het lijkt alsof dat de inwendige pijn verzacht. Er is niet echt iets gebeurd dat ik dit doe. Ik ben er een maand mee gestopt omdat een vriend wie dat ik dat moest doen. Dat was heel lastig en ik had het daar echt moeilijk mee. Toen ik vroeg wat hij zou doen als ik dat opnieuw zou doen zij hij dat het mijn keuze is en dat ik doe met mijn lichaam wat ik wil. Toen ben ik opnieuw begonnen en het werkt.
Ik weet alleen niet hoe het komt dat het werkt. Iemand enig idee? Misschien is er dan wel een andere optie.
Je weet prima hoe het werkt, je zegt het zelf. Het verzacht de inwendige pijn. Jij moet jezelf lichamelijk pijn doen om de psychische pijn eruit te laten. En stoppen kan niet, want dan bouwt de spanning in je lichaam zich zo op, dat je jezelf nog meer moet toetakelen dan daarvoor. Dus zelf stoppen is geen optie.
Wij kunnen jou niet helpen en jij jezelf ook niet. Het snijden is een symptoom van iets anders. Zoek de reden waarom jij jezelf moet snijden en ga daar een oplossing voor zoeken. En daar heb jij echt specialistische hulp bij nodig. En dat zijn geen gesprekjes bij een psycholoog. Mijn advies: laat je goed onderzoeken en vindt de oorzaak van je snijgedrag.
Weten je ouders dit? En hoe ondersteunen zij jou?
dinsdag 10 april 2012 om 05:08
Mijn ouders weten dit niet en ik wil dit hen ook niet vertellen. Ik word eigenlijk door niemand ondersteund, maar er zijn wel een paar vrienden die dit weten. Ik praat er niet echt met hen over, maar ik hen het een paar maand geleden moeten vertellen want ik was zo boos die dag dat ik hen moest vertellen waarom. Ik heb het gevoel dat ze het te erg vinden en dat ze niets durven zeggen tegen mij daarover. Het lijkt net alsof het hen net niks kan schelen.
Er is ook een vriend waar ik veel tegen verteld heb, maar ik heb het gevoel dat het voor hem te zwaar is dus nu zwijg ik erover.
@molly74: Ik heb nog geen boek gelezen, maar wel veel over psychische problemen enz op het internet. Als ik zo lees wat andere mensen schrijven, kan je jaren naar de psycholoog gaan zonder resultaat. Ik weet niet of ik aan zo een lange tocht wil beginnen.
Er is ook een vriend waar ik veel tegen verteld heb, maar ik heb het gevoel dat het voor hem te zwaar is dus nu zwijg ik erover.
@molly74: Ik heb nog geen boek gelezen, maar wel veel over psychische problemen enz op het internet. Als ik zo lees wat andere mensen schrijven, kan je jaren naar de psycholoog gaan zonder resultaat. Ik weet niet of ik aan zo een lange tocht wil beginnen.
dinsdag 10 april 2012 om 16:15
ihaveadream,
Ik ben iemand die nog al oplossingsgericht denkt.
Wat is precies wat je haat aan jezelf?
Ik denk namelijk dat overal een reden voor is, of je hebt echt een geestziekte waardoor je 1 of ander stofje in je hersens te weinig aanmaakt waardoor je depri wordt. Maar ik denk niet dat dit het geval is.
Zoja dan moet je echt naar de psycholoog en aan de pillen.
Ik ben namelijk ook niet altijd even vrolijk, maar probeer er dan wel achter te komen waaraan dat ligt. Dus nu weet ik alles van mezelf en weet ik ook hoe ik het moet oplossen.
Oja, iedereen die rijp is voor de psycholoog roept ik heb geen psycholoog nodig. Hun zijn de experts (studie gevolgd etc.) dus laat hun dat maar beoordelen. Je kan ook een soort consult aanvragen.
Succes, en ophouden met jezelf te haten (tenzij je een misdadiger bent)
Ik ben iemand die nog al oplossingsgericht denkt.
Wat is precies wat je haat aan jezelf?
Ik denk namelijk dat overal een reden voor is, of je hebt echt een geestziekte waardoor je 1 of ander stofje in je hersens te weinig aanmaakt waardoor je depri wordt. Maar ik denk niet dat dit het geval is.
Zoja dan moet je echt naar de psycholoog en aan de pillen.
Ik ben namelijk ook niet altijd even vrolijk, maar probeer er dan wel achter te komen waaraan dat ligt. Dus nu weet ik alles van mezelf en weet ik ook hoe ik het moet oplossen.
Oja, iedereen die rijp is voor de psycholoog roept ik heb geen psycholoog nodig. Hun zijn de experts (studie gevolgd etc.) dus laat hun dat maar beoordelen. Je kan ook een soort consult aanvragen.
Succes, en ophouden met jezelf te haten (tenzij je een misdadiger bent)