Psyche
alle pijlers
mezelf kwijt
donderdag 5 april 2012 om 23:07
Hey
Ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt ben. In alles wat ik zeg of doe zie ik een persoon die absoluut niet mezelf is. Ik kan mezelf niet eens meer omschrijven. Ik wil terug worden wie ik was.
2 jaar geleden heb ik mijn zelfvertrouwen heel hard verloren. Ik kon er mee leven, maar de laatste tijd heb ik het er zo lastig mee. De laatste 6 maanden heb ik het zo druk gehad met vanalles dat het alleen maar verergerd is. Ik heh het gevoel dat ik alles verloren ben: mijn vrienden, mijn talent, mijn plezier, ... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
Ik begin ook het vertrouwen in de wereld enorm te verliezen. Ik heb het gevoel dat ik hier niet thuis hoor en dat ik hier nooit gelukkig kan worden. Al weet ik niet of geluk wel degelijk datgene is waarvoor we leven. Ik weet het niet.
Alles wat ik doe, loopt fout. En als ik nu bijvoorbeeld de trap af ga, heb ik zoveel schrik om eraf te vallen, en zo is het bij alles.
Ik wil zo graag mezelf terug zijn, of tenminste terug weten wie ik was. Nu ben ik een vreselijke nepkopie van mezelf die ik niet wil zijn.
Is er iemand die weet wat ik moet doen, alstublieft? Of weet wat ik heb?
Ik hoop echt dat dit me gaat helpen. Alvast bedankt bij voorbaat!!
Ik heb het gevoel dat ik mezelf een beetje kwijt ben. In alles wat ik zeg of doe zie ik een persoon die absoluut niet mezelf is. Ik kan mezelf niet eens meer omschrijven. Ik wil terug worden wie ik was.
2 jaar geleden heb ik mijn zelfvertrouwen heel hard verloren. Ik kon er mee leven, maar de laatste tijd heb ik het er zo lastig mee. De laatste 6 maanden heb ik het zo druk gehad met vanalles dat het alleen maar verergerd is. Ik heh het gevoel dat ik alles verloren ben: mijn vrienden, mijn talent, mijn plezier, ... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
Ik begin ook het vertrouwen in de wereld enorm te verliezen. Ik heb het gevoel dat ik hier niet thuis hoor en dat ik hier nooit gelukkig kan worden. Al weet ik niet of geluk wel degelijk datgene is waarvoor we leven. Ik weet het niet.
Alles wat ik doe, loopt fout. En als ik nu bijvoorbeeld de trap af ga, heb ik zoveel schrik om eraf te vallen, en zo is het bij alles.
Ik wil zo graag mezelf terug zijn, of tenminste terug weten wie ik was. Nu ben ik een vreselijke nepkopie van mezelf die ik niet wil zijn.
Is er iemand die weet wat ik moet doen, alstublieft? Of weet wat ik heb?
Ik hoop echt dat dit me gaat helpen. Alvast bedankt bij voorbaat!!
dinsdag 10 april 2012 om 22:53
quote:ihaveadream schreef op 10 april 2012 @ 05:08:
Mijn ouders weten dit niet en ik wil dit hen ook niet vertellen. Ik word eigenlijk door niemand ondersteund, maar er zijn wel een paar vrienden die dit weten. Ik praat er niet echt met hen over, maar ik hen het een paar maand geleden moeten vertellen want ik was zo boos die dag dat ik hen moest vertellen waarom. Ik heb het gevoel dat ze het te erg vinden en dat ze niets durven zeggen tegen mij daarover. Het lijkt net alsof het hen net niks kan schelen.
Er is ook een vriend waar ik veel tegen verteld heb, maar ik heb het gevoel dat het voor hem te zwaar is dus nu zwijg ik erover.
@molly74: Ik heb nog geen boek gelezen, maar wel veel over psychische problemen enz op het internet. Als ik zo lees wat andere mensen schrijven, kan je jaren naar de psycholoog gaan zonder resultaat. Ik weet niet of ik aan zo een lange tocht wil beginnen.
Hoe komt het dat je ouders het niet weten of niet zien. Je woont niet meer thuis? Hebben zij het ook nooit gemerkt toen je nog thuis woonde of hebben zij nooit iets gemerkt aan jou toen je nog kind was. Hoe denk je dat je ouders reageren als je het hen verteld?
Ik ben zelf moeder van 3 kinderen en ik zou het vreselijk vinden als mijn dochter mij dit niet zou vertellen. Ik zou er alles aan willen doen om haar te helpen. Net als ik nu bij mijn zoon doe. Dus zouden jouw ouders ook niet zo denken? Hoe is je band met je ouders?
Mijn ouders weten dit niet en ik wil dit hen ook niet vertellen. Ik word eigenlijk door niemand ondersteund, maar er zijn wel een paar vrienden die dit weten. Ik praat er niet echt met hen over, maar ik hen het een paar maand geleden moeten vertellen want ik was zo boos die dag dat ik hen moest vertellen waarom. Ik heb het gevoel dat ze het te erg vinden en dat ze niets durven zeggen tegen mij daarover. Het lijkt net alsof het hen net niks kan schelen.
Er is ook een vriend waar ik veel tegen verteld heb, maar ik heb het gevoel dat het voor hem te zwaar is dus nu zwijg ik erover.
@molly74: Ik heb nog geen boek gelezen, maar wel veel over psychische problemen enz op het internet. Als ik zo lees wat andere mensen schrijven, kan je jaren naar de psycholoog gaan zonder resultaat. Ik weet niet of ik aan zo een lange tocht wil beginnen.
Hoe komt het dat je ouders het niet weten of niet zien. Je woont niet meer thuis? Hebben zij het ook nooit gemerkt toen je nog thuis woonde of hebben zij nooit iets gemerkt aan jou toen je nog kind was. Hoe denk je dat je ouders reageren als je het hen verteld?
Ik ben zelf moeder van 3 kinderen en ik zou het vreselijk vinden als mijn dochter mij dit niet zou vertellen. Ik zou er alles aan willen doen om haar te helpen. Net als ik nu bij mijn zoon doe. Dus zouden jouw ouders ook niet zo denken? Hoe is je band met je ouders?
dinsdag 10 april 2012 om 23:05
Ik lees je reacties met bewondering en verbazing. Enerzijds bewondering dat je weet dat er niets mis met je is en anderzijds verbazing dat je zoveel mis aan jezelf vindt. Ik ben nogal anti-psychiatrie (vanuit eigen ervaring) en bewonder dat stukje ijzersterke zelftrots van je, wat je kern lijkt. Het enige advies dat ik je kan geven klinkt mss leeg, maar het is je angsten aangaan. Ik was bang voor heel veel, pas nadat ik het aanging, keer op keer op keer ging het beter. Gezien je sterke persoonlijkheid enerzijds (anderzijds daargelaten) kun je dat en weet je wss wel dat uiteindelijk dit de enige manier is. Uiteindelijk moet je het zelf doen. Ik vind je nick trouwens ook erg mooi bij je passen, hoop en vastberadenheid straalt het uit.
woensdag 11 april 2012 om 00:20
quote:deusx schreef op 10 april 2012 @ 23:05:
Ik lees je reacties met bewondering en verbazing. Enerzijds bewondering dat je weet dat er niets mis met je is en anderzijds verbazing dat je zoveel mis aan jezelf vindt. Ik ben nogal anti-psychiatrie (vanuit eigen ervaring) en bewonder dat stukje ijzersterke zelftrots van je, wat je kern lijkt. Het enige advies dat ik je kan geven klinkt mss leeg, maar het is je angsten aangaan. Ik was bang voor heel veel, pas nadat ik het aanging, keer op keer op keer ging het beter. Gezien je sterke persoonlijkheid enerzijds (anderzijds daargelaten) kun je dat en weet je wss wel dat uiteindelijk dit de enige manier is. Uiteindelijk moet je het zelf doen. Ik vind je nick trouwens ook erg mooi bij je passen, hoop en vastberadenheid straalt het uit.Jezelf snijden wil niet zeggen dat er niks mis met je is. Er is wel iets met haar aan de hand en daarom schrijft ze op dit forum. Idd moet ze op zoek naar haar angsten, want dat is de reden waarom ze niet goed in haar vel zit.
Ik lees je reacties met bewondering en verbazing. Enerzijds bewondering dat je weet dat er niets mis met je is en anderzijds verbazing dat je zoveel mis aan jezelf vindt. Ik ben nogal anti-psychiatrie (vanuit eigen ervaring) en bewonder dat stukje ijzersterke zelftrots van je, wat je kern lijkt. Het enige advies dat ik je kan geven klinkt mss leeg, maar het is je angsten aangaan. Ik was bang voor heel veel, pas nadat ik het aanging, keer op keer op keer ging het beter. Gezien je sterke persoonlijkheid enerzijds (anderzijds daargelaten) kun je dat en weet je wss wel dat uiteindelijk dit de enige manier is. Uiteindelijk moet je het zelf doen. Ik vind je nick trouwens ook erg mooi bij je passen, hoop en vastberadenheid straalt het uit.Jezelf snijden wil niet zeggen dat er niks mis met je is. Er is wel iets met haar aan de hand en daarom schrijft ze op dit forum. Idd moet ze op zoek naar haar angsten, want dat is de reden waarom ze niet goed in haar vel zit.
woensdag 11 april 2012 om 01:23
quote:huismuts schreef op 11 april 2012 @ 00:20:
[...]
Jezelf snijden wil niet zeggen dat er niks mis met je is. Er is wel iets met haar aan de hand en daarom schrijft ze op dit forum. Idd moet ze op zoek naar haar angsten, want dat is de reden waarom ze niet goed in haar vel zit.Natuurlijk huismuts, dat borderline gedrag wat je beschrijft is zelfs het meest tegenstrijdige van allemaal. Maar dat ze enerzijds zichzelf als normaal ziet en anderzijds het snijden vind ik dus zowel bewonderd als verbazend. Ik weet eigenlijk niet of het het haar grootste probleem is, of haar sterkste kracht. Een probleem ontkennen is niet goed. Je eigen kracht ook niet. De gevestigde psychiatrie is voornamelijk negatief voor dat laatste, vernietigend voor eigen kracht. Desalniettemin voel ik bewondering voor TO.
[...]
Jezelf snijden wil niet zeggen dat er niks mis met je is. Er is wel iets met haar aan de hand en daarom schrijft ze op dit forum. Idd moet ze op zoek naar haar angsten, want dat is de reden waarom ze niet goed in haar vel zit.Natuurlijk huismuts, dat borderline gedrag wat je beschrijft is zelfs het meest tegenstrijdige van allemaal. Maar dat ze enerzijds zichzelf als normaal ziet en anderzijds het snijden vind ik dus zowel bewonderd als verbazend. Ik weet eigenlijk niet of het het haar grootste probleem is, of haar sterkste kracht. Een probleem ontkennen is niet goed. Je eigen kracht ook niet. De gevestigde psychiatrie is voornamelijk negatief voor dat laatste, vernietigend voor eigen kracht. Desalniettemin voel ik bewondering voor TO.
woensdag 11 april 2012 om 06:34
@ferrero: Ik weet niet echt wat van mezelf ik haat. Wat ik nu vooral haat is de manier hoe ik met dingen omga en hoe ik mijn vrienden behandel de laatste tijd. Maar hoe et echt begonnen is weet ik niet.
@huismuts: Ik kom heel goed overeen met mijn ouders. Ik woon in het weekend nog thuis en door de week zit ik op kot. Ik zie hen dus wel vaak. Ze merken en hebben nooit iets aan me gemerkt. Ik jaag me heel snel op en roep heel snel en erger me heel snel aan dingen, maar ze denken dat dat gewoon mij is. Ik wil het hen niet vertellen. Ik ben bang dat ze me anders gaan behandelen of raar gaan doen ofzo.
@deusx: Ik weet dat er angsten zijn die ik moet overwinnen, maar ik ben echt heeeeeel erg bang. Ik weet niet voor wat ik bang heb, maar ik heb heel vaak moeite om te ademen als ik er alleen nog maar aan denk. Je hebt bewondering voor me?! Hoe kan je nu bewondering hebben voor een persoon als mij? Serieus, ik zou die vooral haten.
@huismuts: Ik kom heel goed overeen met mijn ouders. Ik woon in het weekend nog thuis en door de week zit ik op kot. Ik zie hen dus wel vaak. Ze merken en hebben nooit iets aan me gemerkt. Ik jaag me heel snel op en roep heel snel en erger me heel snel aan dingen, maar ze denken dat dat gewoon mij is. Ik wil het hen niet vertellen. Ik ben bang dat ze me anders gaan behandelen of raar gaan doen ofzo.
@deusx: Ik weet dat er angsten zijn die ik moet overwinnen, maar ik ben echt heeeeeel erg bang. Ik weet niet voor wat ik bang heb, maar ik heb heel vaak moeite om te ademen als ik er alleen nog maar aan denk. Je hebt bewondering voor me?! Hoe kan je nu bewondering hebben voor een persoon als mij? Serieus, ik zou die vooral haten.
donderdag 12 april 2012 om 04:35
Ja, ik heb bewondering voor je. Wil je een wedstrijdje houden wie de grootste lafbek is? Jij verliest. Ik ben best wel arrogant trouwens. Jij haat jezelf?Jouw instant ijzersterke zelftrots heb ik nooit gekend. Je hebt een erg sterke trots en ik benijd het! HOU DAT VAST! Ik heb alle fysieke kenmerken en ik ben de grootste sukkel allertijden.