Van sterke vrouw naar....?

Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.



Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.

Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.



En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.

Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.



En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.



Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.

Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?



Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!



Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?



Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?



Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?



Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.



Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!

Jellyfish en Sadeceden: hoe is het met jullie? Geen spijt dat jullie verhaal hebben gedaan? Ik kan me goed voorstellen dat je een beetje "naakt" voelt na al die verhalen. Dit, in combinatie met dat nieuw te ontwikkelen kwetsbaar zijn, kan dat misschien doodeng zijn.

Ik wilde jullie nog een keertje de bevestiging geven dat er hier heel veel herkenning zit in jullie verhalen. Ze mogen er zijn en worden (in ieder geval door mij) gewaardeerd.



Anahata: Fijn dat jij je vandaag ook weer iets beter voelt. Doe het inderdaad lekker rustig aan. Had ik ook op de planning maar ik had vanochtend een ouderbegeleidersgesprek die erg pittig bleek. Schrijf er zo wel even over. Vanmiddag zijn mijn kinderen thuis, dus dan is er niet echt tijd voor mezelf. ( een beetje tussen de bedrijven door:-)

Gelukkig voel ik me vandaag redelijk positief en goed.

Ik heb voor mijn gevoel weer hard gewerkt gister. Dat was prettig om te merken. Gisteravond bij hapto werd ook besproken dat hij het idee had dat het beter gaat. de gestelde doelen waren wel zo'n beetje bereikt en het is nu even afwachten wat dat revalidatieprogramma nu precies gaat inhouden om zo te kunnen zien hoe hapto hier nog verder in past. Misschien dan voorlopig even stoppen omdat dat andere programma vrij intensief is en naar verwachting veel van me zal vragen.



Vanochtend hadden man en ik ook nog een ouderbegeleidersgesprek over mijn zoon. Wat in het hele voortraject al wel was opgepikt door de -peuten kwam in dit gesprek weer erg naar voren. Wij staan totaal niet op een lijn als het aankomt op opvoeding. En hoe zacht ik dus probeer te kijken naar mezelf om zo de controle los te kunnen laten, hierbij lukt het dus voor geen meter.

Ik vind dat man echt veels te heftig reageert op bepaalde zaken. Naar mij, maar daar kunnen we over praten, maar ook naar mijn zoon. En dan komen er weer allerlei gevoelens en patronen bovendrijven e dan is het ineens MIJN kind die ik moet beschermen. Terwijl man in dat gesprek nou juist aangeeft dit als controlerend te ervaren wat hem passief-agressief maakt, en dat stoort mij dan weer. waardoor ik weer meer ga controleren en beschermen etnz. enz.



Ik dacht steeds dat hij voornamelijk dat patroon moest doorbreken, ik keek immers ook naar mijn stukje, en ik doe toch ook mijn best om mijn mindere kanten te verbeteren? Dat verwacht ik ook van hem, zie dat te weinig en spreek hem daarop aan wat hij dan weer als controlerend ervaart.



Op de weg terug in de auto (ik reed alleen), realiseerde ik me in één keer: hier kan ik die rol van sterke vrouw dus helemaal niet losser en zachter maken. Ik dach altijd echt helemaal in "mijn gelijk" te staan (en oh, wat kan ik toch goed naar mezelf kijken, dus waag het niet mijn gelijk te betwisten) maar hier heeft die rol van sterke vrouw eigenlijk een heel naar randje: dominant, controlerend..noem het maar op. En waarom? omdat ik niet wil dat mijn kind op dezelfde wijze het gebrek aan basisvertrouwen ontbeert zoals ik dat heb gehad. Dat maakt me een tijger, ieder detail vergrotend en een kreng naar mijn man.



Au...die doet even zeer, maar kennelijk werkt dit zo. Het ljikt nu wel of al het vuil naar boven komt. Ik denk over het algemeen dat dat goed is, maar af en toe denk ik wel: waar stopt dit ergens? ben ik niet teveel zout op slakken aan het leggen, problemiseer ik niet teveel?

oh Sadeceden: ik lees net pas je post.



Wat goed dat je die brief hebt geschreven! En dan is het natuurlijk helemaal niet gek dat daar zo veel heftige emoties bij komen kijken. En tsja, die emoties maken kwetsbaar inderdaad, en dat wilden we nou net niet . Want kwetsbaarheid betekent denk ik loslaten....en laten zijn wat is. Mooie dingen, maar ook minder mooie dingen. Van anderen en van jezelf.



Ik herken ech helemaal wat je schrijft. Ik heb net mijn ervaring bij het ouderbegeleidingsgesprek opgeschreven. Die is wel weer anders, omdat in dit verhaal ik de ouder ben ipv het gekwetste kind. Ik probeer met heel mijn zijn mijn kinderen te beschermen tegen zo'n zellfde soort gekwetstheid. Naar ik vandaag besefte, op het controle freakerige af. (raar woord, wist even geen andere)



Ik merk dat ik die kwetsbaarheid steeds beter durf te laten zien als het aankomt op mijn eigen proces, maar als het om de kwetsbaarheid van mijn kinderen dan word ik in een keer weer die sterke vrouw die voor hun belangen opkomt. Ik dacht dat dit een goed iets was, maar zag net in de auto dat dat gevoel ook voortkomt uit ANGST...angst om los te laten waardoor ik mijn man feitelijk buitenspel zet. Hmmm. Dat is denk ik een andere zijde van dezelfde medaille. Loslaten, en dat vind ik dus echt heel lastig.

[quote]sadeceben schreef op 11 april 2012 @ 12:32:

Hallo allemaal,



Ik heb een heftige nacht achter de rug met heel veel piekeren, heel veel emotie en weinig slapen. Om te proberen het uit m'n systeem te krijgen ben ik vanmorgen een brief gaan schrijven aan mijn moeder. Ik kan mijn moeder niet meer confronteren met mijn gevoel aangezien ze al erg lang geleden is overleden. Ik merk dat ik tijdens het schrijven van zo'n brief erg emotioneel wordt, soms boos en soms rollen de tranen over m'n wangen. En dan is het me duidelijk dat ik er nog lang niet klaar mee ben. Dat het gevoel van 'het gaat al weer hartstikke goed met me' niet zo terecht is.



Ook nog even, die vergat ik net!

herkenbaar!! Dit hele nare randje zit er ook alleen maar aan bij mijn man. Kennelijk heb ik bij hem wel het basisvertrouwen dat hij van me houdt ook al ben ik mrs uberbitch:-).



Alleen mag ik dat natuurlijk echt niet doen op deze wijze. Maar het komt denk ik echt heel erg voort uit dat gekwetste kind zijn....en daar wil ik onze kinderen zo ontzettend graag tegen beschermen. (merkte net dat ik in mijn andere posts consequent het over mijn kinderen had, zegt ook genoeg denk ik!)



Bij anderen...joh, je blaast me weg als je boe zegt. Ik wil inderdaad best (voorzichtig) mijn mening zeggen, maar als die niet gehoord wordt of hij wordt weg gezet, dan ben ik nergens meer.

[quote]sadeceben schreef op 11 april 2012 @ 13:31:

Hoi Boedhabuikje,



Ik vind het zo goed van jou dat je gedrag van jezelf( h)erkent en daar ook mee aan de slag gaat. Thanks! Kan ook een valkuil zijn, merkte ik dus vandaag. Van oh, maar dat kan ik zo goed, dus als ik het zlef niet zie, dan is het er niet. Toch ook een blinde vlek naar mezelf, terwijl ik inderdaad echt dacht mezelf goed te kennen.



Het dominante en controlerende herken ik heel erg. Echter, bij mij is dat maar een farce: op het moment dat ik me zo gedraag en iemand gaat daar over heen ben ik nergens meer. Hoe maak ik duidelijk wat ik bedoel... Stel dat ik met jou een punt van geschil heb en ik overrule jou met mijn dominantie en jij gaat daar dwars tegen in en zegt dat ik mijn grote waffel moet houden dan ben ik totaal uit het veld geslagen. Dan heb je meteen gewonnen. Maar omdat ik zo'n grote waffel heb gebeurd me dat niet vaak. Snap je? En zo kan ik dus prima in mijn rol blijven...



Ik denk niet dat mijn sterk zijn in mijn "grote waffel"zit (jouw woorden hoor ) Bij mij zit het meer in het verbaal sterk zijn. Ik kom heel wijs over. Op sommige punten klopt het ook zeker wel, maar juist door mijn zogenaamde kwetsbaarheid laat ik mijn echte kwetsbaarheid niet echt zien. Of zo...Dubiootje noemde dat het door de mand val syndroom, dat een beetje. Hoewel ik me op dit forum wel echt heel open en bloot heb laten zien. Heb ik die schijn echt niet opgehouden. En zelfs nu wordt het gezegd. Ik kan m niet helemaal duidelijk maken, merk ik. Het is eigenlijk dat ik dit net pas besef nav jouw post. (die ging nog even doormalen nadat ik mijn reactie er al bij had gezet.)



Hoe gaat jouw man met je om? Prikt hij door je 'buitenkant' heen en weet ie wat voor vrouw daaronder zit? En snapt hij ook waar jouw gedrag vandaan komt?

Ik heb zelf geen kinderen maar ik snap jouw reactie wel, het laatste dat je wilt is dat jouw kind gekwetst wordt zoals je zelf gekwetst bent als kind.



Als het komt op me steunen is hij de grootste schat die er is. Hij laat me zijn wie ik ben. Wat het opvoeden betreft is het dus lastiger omdat ik daar nogal hoge standaarden over heb. En daar voldoet hij in mijn ogen dan niet aan en daardoor zo veel conflict. Die ik dus altijd erg bij hem neerlegde, maar waar ik nu ook ineens andere inzichten over heb.



Hoe is dat bij jou? Jouw man vindt het lastig om te begrijpen, meende ik gelezen te hebben. Doet hij wel zijn best?



Dikke terug[/quote]

quote:anahata4 schreef op 11 april 2012 @ 14:02:

Boeddhabuikje, je schrijft: 'Alleen mag ik dat natuurlijk echt niet doen op deze wijze.' Je mag liever zijn naar jezelf! het is al zo ongeloflijk moedig dat je zo eerlijk naar jezelf kan kijken. Wat je ziet dan meteen bestempelen als 'fout' gedrag is zo jammer. Je zo opstellen tegen je man doe je niet voor je lol, ook dat komt voort uit alles wat je meegemaakt hebt in je leven. En ja, het komt voort uit angst, juist daarom, wees er niet bang voor, maar kijk of je er met liefde naar kan kijken.



Doe ik het toch weer he. In dit leerproces, de dingen die nog niet lopen zoals ik dat wil, als "fout" bestempelen.

Als ik er ook niet over nadenk, gaat het direct weer niet goed. Je hebt gelijk, het is eigenlijk best okay dat ik zelf tot dat inzicht kwam. Dat helpt me om het te verbeteren. Als dit niet lukt, dan is dat ook okay, want dat hoort bij het leerproces!!!

Tsja...heel eerlijk moet ik toegeven dat ik het, met man en met kinderen wel ervaar zoals jullie omschrijven.

Het is echt pittig om dat er nog naast te hebben.



Van man krijg ik gelukkig wel de steun, die neemt me praktische dingen echt uit handen.Ook dat gedoe met mijn moeder, hij snapt me, hij kent haar en neemt vaak de telefoon op als ze 's avonds belde en ik wel weer weet dat dat hoogstwaarschijnlijk gezeur wordt. Nu ook, wordt er geregeld dat de kinderen toch hun oma kunnen zien, zonder dat ik daar bij hoef te zijn, dat doet hij, dat neemt hij echt van me over. Ik kan bij hem zijn wie ik ben, met al mijn mooie en lelijke kanten.



Bij mijn kinderen ligt het veel gecompliceerder. Dat is mijn open zenuw want ik hou stervensveel van ze en wil alles doen om er te zijn voor ze.

maar ja, dan komt er die burn out, ( mede veroorzaakt dat ik die opvoeding veel te goed wil doen, en daardoor me altijd schuldig voel als ik voor mezelf kies) en dan MOET je voor jezlef kiezen. Tijd nemen voor jezelf. Maarja de kinderen, die nemen energie en dat mogen ze ook.

Nu ook, heb ik ze soort van naar buiten gestuurd. Jongste wilde eigenlijk het liefst hier bij mij blijven, maar ik heb dan de behoefte om hier te schrijven bijvoorbeeld.

Heb m uitgelegd dat ik er straks weer voor m ben en m help met schooldingen. Klinkt als best redelijk hè...toch voel ik me nu megaschuldig dat ik mijn kind heb weggestuurd om te gaan forummen.



En deze kleine dingen heb ik dus constant. Altijd.

Alsof ik mijn moeder heb ervaren als een bodemloze put waarbij het nooit goed genoeg was en ik dat gevoel nu ook bij mijn kinderen heb. Poeh, dit opschrijven is lastig merk ik, doet zeer.

maar zo voelt het wel. Als ik heeeel eerlijk ben, weet ik niet of ik aan kinderen zou zijn begonen als ik wist wat voor een roofbouw het pleegt op mij, terwijl ik zelf al zo wankel sta en zo makkelijk neer ga. Maar dat gezegd hebbende....ik hou echt zielsveel van ze en kan ik me dus niet voorstellen dat ik dit dan soms (eerlijk gezegd regelmatig) denk. Nu heel erg last van het door de mand val syndroom:-(.



Dus ja, het is (voor mij dan) echt een ding dat het gecompliceerder maakt.



Fijn Sadeceder, dat jou man je wel steutn. Dat is zo belangrijk, iemand die het even kan overnemen als je het zelf niet trekt.

En jij dan Anahata? Jij bent single schrijf je. Kun jij soms even die schouder vinden om tegenaan te leunen?

lieve Anahata: nu een knuffel voor jou. Waarom gebruik je het woord schaamte nou? Dat is toch geen falen, met liefde naar jezelf kijken, weet je nog? Ik denk dat het goed is dat je de patronen leert te ontdekken waarom je om onbereikbare mannen valt. Dat schild had je inderdaad nodig om jezelf staande te houden. In de dagelijkse gang van zaken, op je werk maar ook naar mannen.

Zodra jij durft te zijn wie je werkelijk bent, en dat ook durft te laten zien aan een ander, dan komt die man vanzelf op jouw pad. Daar geloof ik op een spirituele manier heilig in!



Wel fijn dat er vrienden zijn waarbij jezelf kunt zijn. Maar ja, die zijn er natuurlijk niet altijd.



Ik denk wel dat ik ondanks mijn dominantie naar man, ergens ook wel mijn levensgeluk laat afhangen van het hebben van een relatie. Hij is wel mijn rots. Als ik hem niet had, heb ik nog niet het vertrouwen dat ik het ook wel alleen kan. ( met kinderen dan). Dan zou ik bang zijn dat mijn "borderlinetrekjes" ( die ik helaas van mijn moeder heb) veel meer naar voren zouden komen en ik die rol van sterke vrouw niet zou kunnen vervullen.

quote:italy1983 schreef op 11 april 2012 @ 15:24:

Lieve meiden, wat is er weer veel geschreven, fijn dat jullie steun aan elkaar hebben!

Ik lees later bij en reageer, ben net terug van de lichaamsgerichte therapie, heb heel veel gehuild en dat voelt zo fijn!

voor jullie!



Ben benieuwd naar je ervaringen hierin. Fijn dat het fijn was.

quote:Jellyfish schreef op 11 april 2012 @ 16:50:

Oh meiden, ben gisteren weer in dezelfde valkuil getrapt: opbouwschema met werken.. jawel dat kan ik aan!dacht ik. Niet dus, maar dat durfde ik nog niet aan mezelf toe te geven. En nu dacht een collega dat aan me te zien, en voelde ik opeens dat m`n onderbuikgevoel al eerder tegen me zei dat ik zo ontzettend moe ben elke keer. Stapje terug dus.



Ik zie de groeicurve maar als een spiraal omhoog. Elke keer kom je aan één zijde van de spiraal dezelfde valkuil tegen. Of diezelfde confrontatie met je ouders, eigen dominantie o.i.d. Maar elke keer sta je zelf wel op een ander punt, en kan je er op een ander punt weer wat van leren...



Waar hebben jullie nu echt behoefte aan?

Fijne avond en knuffels!

Knuffel voor jou Jellyfish. Ook weer in die valkuil gestapt. Mooi hoe je het omschrijft, weer een andere kant van dezelfde spiraal. Die laat ik even op me inwerken!



Wat fijn inderdaad dat hier gesteund en meegeleefd kan worden. En hoe mooi is het om te zien, dat hoewel geen identieke verhalen, er toch zoveel overeenkomsten in het proces en de emoties zitten.

Mij steunt dat enorm, wetende dat je niet alleen bent. Mensen die van je houden kunnen dan wel zeggen dat je je tijd moet nemen, maar om dat daadwerkelijk te doen en die ruimte en tijd te pakken die het nodig heeft, is lastig voor allemaal blijkt nu. Heerlijk om te weten dat ik daar dan dus niet raar, anders, lui whatever in ben. dank jullie wel daarvoor!



Geef toe aan die moeie gevoelens hoor, vooral als het ook gezien wordt door anderen. en dan mag je hier weer even komen om steun er voor te vragen.



Ik wilde nog even zeggen dat ik naast "de kracht van het nu" (Eckhard Tolle: die vind ik wel lastig om te lezen) net ook drie andere boeken heb besteld:

Niemandskinderen van Carolien Roodvoets

Geef je ouders maar de schuld van Bernie Katze

Het drama van het begaafde kind van Alice Miller



Gaan allemaal over de kinderjaren en wat voor impact dit kan hebben op je latere leven. Heb deze van een andere forummer geadviseerd gekregen. Misschien iets voor jullie.



Fijne avond vast



En ook deze: Omdat we dit hele "gedoe" dan maar toch beter als kado kunnen beschouwen