Psyche
alle pijlers
Docenten en pesten
vrijdag 20 april 2012 om 04:12
Net keek ik herhalingen van het porgramma gepest en elke keer weer wilden de scholen geen commentaar leveren. De meest gruwelijke verhalen kwamen naar boven, waar docenten constant alleen wegkeken. Pesten werd als plagen voorgesteld, ook al kwam een leerling elke dag wanhopig naar de docent omdat het alweer uitgescholden en geslagen was.
Ook ik ben jaren lang gepest en heb er behoorlijk wat psychische problemen aan overgehouden. Als je mij nu ziet, lijk ik niet meer op dat "lelijke" kind uit de brugklas. Ik vind dat ik er best goed uitzie, sta mijn mannetje (vrouwtje?;) ), ben intelligent en heb veel vrienden. Toch ben ik van binnen erg gebroken. Zo erg, dat ik een tijd terug last kreeg van een depressie. Ik slik medicatie en ik ben gediagnosticeerd met een persoonlijkheidsstoornis die ik heb ontwikkeld tijdens die helse jaren. Mijn docenten deden niks. Ik heb vooral erg nare herinneringen aan mijn mentrix uit de burgklassen, die mij buitensloot en achter mijn rug om belachelijk maakte. Als er weer problemen kwamen en mijn ouders naar school kwamen, gaf ze hen altijd te kennen dat het mijn schuld was omdat ik niet zo sociaal was. Ik ben geslagen, geschopt, er zijn spullen van mij gestolen, ik werd buitengesloten en uitgelachen. Ik had geen vrienden, was dit dan mijn verdiende loon omdat ik verlegen en teruggetrokken was?
Ik heb er over nagedacht mee te doen aan dit programma, maar ik heb mijn pesters inmiddels kunnen vergeven. Het waren veelal probleemjongeren, de jongens die mij pestten hadden problemen thuis, zaten al jong aan de drank en drugs en hebben veelal hun school niet afgemaakt of zijn flink afgestroomd. De meiden die mij pestten waren vooral meeloopsters, hun buitensluiten was ook erg naar, maar zij hebben zich later wel normaal gedragen. Mijn grootste wrok ligt vooral bij de docenten. Zeker omdat ik wel eens bijles geef, kan ik me niet voorstellen dat je iemand die jouw verantwoordelijkheid is, zo kan laten stikken. Zeker omdat er zoveel bewijs was en het veel verder ging dan een beetje plagen.
Het pesten hield rond de 4e op, maar toen had ik er al een basisschool tijd en middelbare school tijd aan pesten op zitten. Ik ben nu 5 jaar van school af en het echte pesten is zo'n 7 jaar terug, maar ik blijf die enorme woede voelen richting de leraren. Ik wil antwoorden op mijn vragen. Waarom hebben ze mij zo behandeld? Was het onmacht? Of vooral veel onwil? Want mijn docenten hadden het gewoon streng aan moeten pakken, maar in plaats daarvan was het wel makkelijk om een zondebok aan te wijzen.
Ik heb mijn oud mentrix gegoogled op social media, maar ik kan haar nergens meer vinden. Ik vind dat jammer, want ik had haar zo graag willen vragen wat er in godsnaam door haar hoofd spookte. Ik denk dat als ik haar tegen zou komen, ik haar niet iets aan zou willen doen, maar haar wel duidelijk zou willen maken dat wat zij deed gewoon niet normaal is.
Deze zomer schijnt er een reunie te zijn.Ik zit te twijfelen om te gaan, maar ik weet niet of er nog docenten van toen komen. Met mijn oud klasgenoten ( van na de brugklas) heb ik immers ofwel vriendelijk contact via facebook, of ik spreek ze gewoon niet meer omdat ik ze niet zo aardig vond. Echt gepest werd er niet meer na de 3e. De mensen uit de brugklas heb ik stuk voor stuk niet meer gezien na die jaren. Op een jongen na, maar dat was 5 jaar terug en die had toen flinke drugsproblemen. Hen kan ik het nog wel vergeven, maar die docenten niet.
Is het verstandig om daar heen te gaan? Hoe kan ik dit afsluiten? Ik weet donders goed dat een docent 30 leerlingen in bedwang moet houden, maar niet handelen als iemand jou persoonlijk om hulp vraagt vind ik in en in egoistisch en walgelijk.
Ook ik ben jaren lang gepest en heb er behoorlijk wat psychische problemen aan overgehouden. Als je mij nu ziet, lijk ik niet meer op dat "lelijke" kind uit de brugklas. Ik vind dat ik er best goed uitzie, sta mijn mannetje (vrouwtje?;) ), ben intelligent en heb veel vrienden. Toch ben ik van binnen erg gebroken. Zo erg, dat ik een tijd terug last kreeg van een depressie. Ik slik medicatie en ik ben gediagnosticeerd met een persoonlijkheidsstoornis die ik heb ontwikkeld tijdens die helse jaren. Mijn docenten deden niks. Ik heb vooral erg nare herinneringen aan mijn mentrix uit de burgklassen, die mij buitensloot en achter mijn rug om belachelijk maakte. Als er weer problemen kwamen en mijn ouders naar school kwamen, gaf ze hen altijd te kennen dat het mijn schuld was omdat ik niet zo sociaal was. Ik ben geslagen, geschopt, er zijn spullen van mij gestolen, ik werd buitengesloten en uitgelachen. Ik had geen vrienden, was dit dan mijn verdiende loon omdat ik verlegen en teruggetrokken was?
Ik heb er over nagedacht mee te doen aan dit programma, maar ik heb mijn pesters inmiddels kunnen vergeven. Het waren veelal probleemjongeren, de jongens die mij pestten hadden problemen thuis, zaten al jong aan de drank en drugs en hebben veelal hun school niet afgemaakt of zijn flink afgestroomd. De meiden die mij pestten waren vooral meeloopsters, hun buitensluiten was ook erg naar, maar zij hebben zich later wel normaal gedragen. Mijn grootste wrok ligt vooral bij de docenten. Zeker omdat ik wel eens bijles geef, kan ik me niet voorstellen dat je iemand die jouw verantwoordelijkheid is, zo kan laten stikken. Zeker omdat er zoveel bewijs was en het veel verder ging dan een beetje plagen.
Het pesten hield rond de 4e op, maar toen had ik er al een basisschool tijd en middelbare school tijd aan pesten op zitten. Ik ben nu 5 jaar van school af en het echte pesten is zo'n 7 jaar terug, maar ik blijf die enorme woede voelen richting de leraren. Ik wil antwoorden op mijn vragen. Waarom hebben ze mij zo behandeld? Was het onmacht? Of vooral veel onwil? Want mijn docenten hadden het gewoon streng aan moeten pakken, maar in plaats daarvan was het wel makkelijk om een zondebok aan te wijzen.
Ik heb mijn oud mentrix gegoogled op social media, maar ik kan haar nergens meer vinden. Ik vind dat jammer, want ik had haar zo graag willen vragen wat er in godsnaam door haar hoofd spookte. Ik denk dat als ik haar tegen zou komen, ik haar niet iets aan zou willen doen, maar haar wel duidelijk zou willen maken dat wat zij deed gewoon niet normaal is.
Deze zomer schijnt er een reunie te zijn.Ik zit te twijfelen om te gaan, maar ik weet niet of er nog docenten van toen komen. Met mijn oud klasgenoten ( van na de brugklas) heb ik immers ofwel vriendelijk contact via facebook, of ik spreek ze gewoon niet meer omdat ik ze niet zo aardig vond. Echt gepest werd er niet meer na de 3e. De mensen uit de brugklas heb ik stuk voor stuk niet meer gezien na die jaren. Op een jongen na, maar dat was 5 jaar terug en die had toen flinke drugsproblemen. Hen kan ik het nog wel vergeven, maar die docenten niet.
Is het verstandig om daar heen te gaan? Hoe kan ik dit afsluiten? Ik weet donders goed dat een docent 30 leerlingen in bedwang moet houden, maar niet handelen als iemand jou persoonlijk om hulp vraagt vind ik in en in egoistisch en walgelijk.
vrijdag 20 april 2012 om 10:11
quote:_Branwen_ schreef op 20 april 2012 @ 10:08:
[...]
Een goede psycholoog zal je niet het gevoel geven dat jij fout bent; integendeel. Raar type ben jij dan tegengekomen.
Ben het wel met je eens dat praten ook met anderen kan.Op zich geeft de psycholoog zelf jou dat gevoel niet direct, maar soms wel. Maar vooral ook omdat jij dus daar heen moet en aan die pesters wordt totaal niets gedaan. Een psycholoog kost veel geld, dat ook nog eens.
[...]
Een goede psycholoog zal je niet het gevoel geven dat jij fout bent; integendeel. Raar type ben jij dan tegengekomen.
Ben het wel met je eens dat praten ook met anderen kan.Op zich geeft de psycholoog zelf jou dat gevoel niet direct, maar soms wel. Maar vooral ook omdat jij dus daar heen moet en aan die pesters wordt totaal niets gedaan. Een psycholoog kost veel geld, dat ook nog eens.
vrijdag 20 april 2012 om 10:13
Jammer om aangeboden hulp af te doen als "zo suggereer je dat de schuld bij mij als slachtoffer ligt". Dat is natuurlijk onzin. De schuld ligt altijd bij de dader. Maar als je door een training kunt voorkomen dat je nog langer slachtoffer wordt, dan is dat toch fantastisch?
Vechtsporten bijv. kunnen een kind helpen om mentaal sterker te worden, meer zelfvertrouwen uit te stralen. Lijkt me alleen maar prima.
Vechtsporten bijv. kunnen een kind helpen om mentaal sterker te worden, meer zelfvertrouwen uit te stralen. Lijkt me alleen maar prima.
vrijdag 20 april 2012 om 10:15
quote:BJF33 schreef op 20 april 2012 @ 10:09:
[...]
Zou dat echt zo zijn?
Ik ben zelf jarenlang gepest op school, en nu wordt mijn zoontje ook gepest.
Om hem te leren om te gaan met wat hem is overkomen hebben wij hem op rots en water training gedaan. We hebben hem trouwens niet gedwongen om dit te doen.
We zijn met hem naar een introductieles geweest en hij vond het gewoon leuk om te doen.
Ik denk dat elk gepest kind iets nodig heeft om te verwerken wat er is gebeurt, het ene kind heeft baat bij een zelfverdedigingssport het andere bij rots en water, weer een ander heeft veel aan gesprekken met een kinderpsycholoog en weer een ander bij gesprekken met zijn of haar ouders... en zo zullen er nog wel meer manieren zijn om het te verwerken. Het is geen oplossing voor het pesten, die oplossiing is denk ik een samenwerking van ouders en school die er voor zorgt dat de pestkoppen leren dat pesten niet geaccepteerd wordt. Het pesten zou dan in een ideale wereld moeten stoppen, maar het gepeste kind zal dan nog steeds hulp nodig hebben het pesten te verwerken. Niet omdat dit kind de oorzaak is van het pesten maar omdat het kind met de gevolgen ervan zit opgescheept.
Misschien wel.
Maar als alleen diegene die gepest wordt hulp moet krijgen en de pesters maar gewoon door kunnen gaan, dat is niet eerlijk.
Eigenlijk zijn die pesters ook maar zielig.
Bij mij in de klas waaren de grootste pesters diegene die gewoon geen liefde en aandacht genoeg kregen van hun ouders en ook diegene die altijd naar een kdv waren geweest vroeger. (vandaar mijn afkeer van kinderdagverblijven) (hiermee zeg ik niet dat een kind naar een kdv doen betekend dat je het kind geen liefde en aandacht geeft, dat was vast toeval)
[...]
Zou dat echt zo zijn?
Ik ben zelf jarenlang gepest op school, en nu wordt mijn zoontje ook gepest.
Om hem te leren om te gaan met wat hem is overkomen hebben wij hem op rots en water training gedaan. We hebben hem trouwens niet gedwongen om dit te doen.
We zijn met hem naar een introductieles geweest en hij vond het gewoon leuk om te doen.
Ik denk dat elk gepest kind iets nodig heeft om te verwerken wat er is gebeurt, het ene kind heeft baat bij een zelfverdedigingssport het andere bij rots en water, weer een ander heeft veel aan gesprekken met een kinderpsycholoog en weer een ander bij gesprekken met zijn of haar ouders... en zo zullen er nog wel meer manieren zijn om het te verwerken. Het is geen oplossing voor het pesten, die oplossiing is denk ik een samenwerking van ouders en school die er voor zorgt dat de pestkoppen leren dat pesten niet geaccepteerd wordt. Het pesten zou dan in een ideale wereld moeten stoppen, maar het gepeste kind zal dan nog steeds hulp nodig hebben het pesten te verwerken. Niet omdat dit kind de oorzaak is van het pesten maar omdat het kind met de gevolgen ervan zit opgescheept.
Misschien wel.
Maar als alleen diegene die gepest wordt hulp moet krijgen en de pesters maar gewoon door kunnen gaan, dat is niet eerlijk.
Eigenlijk zijn die pesters ook maar zielig.
Bij mij in de klas waaren de grootste pesters diegene die gewoon geen liefde en aandacht genoeg kregen van hun ouders en ook diegene die altijd naar een kdv waren geweest vroeger. (vandaar mijn afkeer van kinderdagverblijven) (hiermee zeg ik niet dat een kind naar een kdv doen betekend dat je het kind geen liefde en aandacht geeft, dat was vast toeval)
vrijdag 20 april 2012 om 10:21
quote:Lllilaaa schreef op 20 april 2012 @ 10:13:
Jammer om aangeboden hulp af te doen als "zo suggereer je dat de schuld bij mij als slachtoffer ligt". Dat is natuurlijk onzin. De schuld ligt altijd bij de dader. Maar als je door een training kunt voorkomen dat je nog langer slachtoffer wordt, dan is dat toch fantastisch?
Vechtsporten bijv. kunnen een kind helpen om mentaal sterker te worden, meer zelfvertrouwen uit te stralen. Lijkt me alleen maar prima.
Het is wel letterlijk tegen mij gezegd he. Dat ik het probleem was.
En in een training leer je vaak gedrag aan, dat niet echt is.
Ik was gewoon een stil, rustig, eerlijk iemand, die gewoon wat anders was dan andere .
Ik weet tegenwoordig wel dat eerlijkheid mijn grootste handicap is.
Jammer om aangeboden hulp af te doen als "zo suggereer je dat de schuld bij mij als slachtoffer ligt". Dat is natuurlijk onzin. De schuld ligt altijd bij de dader. Maar als je door een training kunt voorkomen dat je nog langer slachtoffer wordt, dan is dat toch fantastisch?
Vechtsporten bijv. kunnen een kind helpen om mentaal sterker te worden, meer zelfvertrouwen uit te stralen. Lijkt me alleen maar prima.
Het is wel letterlijk tegen mij gezegd he. Dat ik het probleem was.
En in een training leer je vaak gedrag aan, dat niet echt is.
Ik was gewoon een stil, rustig, eerlijk iemand, die gewoon wat anders was dan andere .
Ik weet tegenwoordig wel dat eerlijkheid mijn grootste handicap is.
vrijdag 20 april 2012 om 10:23
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 10:15:
[...]
Misschien wel.
Maar als alleen diegene die gepest wordt hulp moet krijgen en de pesters maar gewoon door kunnen gaan, dat is niet eerlijk.
Eigenlijk zijn die pesters ook maar zielig.
Bij mij in de klas waaren de grootste pesters diegene die gewoon geen liefde en aandacht genoeg kregen van hun ouders en ook diegene die altijd naar een kdv waren geweest vroeger. (vandaar mijn afkeer van kinderdagverblijven) (hiermee zeg ik niet dat een kind naar een kdv doen betekend dat je het kind geen liefde en aandacht geeft, dat was vast toeval)
Het is ook niet eerlijk, en dat de pesters zelf aangepakt moeten worden ben ik zeker met je eens. In veel gevallen zullen die pesters ook vast wel problemen hebben die ze op de verkeerde manier uiten.
Maar als ouder van een gepest kind heb je helaas geen invloed op wat er met de pestkop gebeurd, ook als school heb je alleen die invloed die de ouders toestaan, als ouders zeggen dat hun kind niet pest en geen hulp nodig heeft kun je verder niet veel.
Ik heb alleen invloed op wat er met mijn kind gebeurd dus help ik mijn kind waar ik kan met alle middelen die ik maar kan vinden.
Het is niet ideaal maar helaas wel het beste dat ik kan doen.
Inmiddels zijn beide kinderen op een andere school ingeschreven en hopen we dat in combinatie met rots en water training en gesprekken die we met het kind hebben deze neiuwe omgeving gaat helpen om het pesten te stoppen en het gevoel van veiligheid te vergroten.
[...]
Misschien wel.
Maar als alleen diegene die gepest wordt hulp moet krijgen en de pesters maar gewoon door kunnen gaan, dat is niet eerlijk.
Eigenlijk zijn die pesters ook maar zielig.
Bij mij in de klas waaren de grootste pesters diegene die gewoon geen liefde en aandacht genoeg kregen van hun ouders en ook diegene die altijd naar een kdv waren geweest vroeger. (vandaar mijn afkeer van kinderdagverblijven) (hiermee zeg ik niet dat een kind naar een kdv doen betekend dat je het kind geen liefde en aandacht geeft, dat was vast toeval)
Het is ook niet eerlijk, en dat de pesters zelf aangepakt moeten worden ben ik zeker met je eens. In veel gevallen zullen die pesters ook vast wel problemen hebben die ze op de verkeerde manier uiten.
Maar als ouder van een gepest kind heb je helaas geen invloed op wat er met de pestkop gebeurd, ook als school heb je alleen die invloed die de ouders toestaan, als ouders zeggen dat hun kind niet pest en geen hulp nodig heeft kun je verder niet veel.
Ik heb alleen invloed op wat er met mijn kind gebeurd dus help ik mijn kind waar ik kan met alle middelen die ik maar kan vinden.
Het is niet ideaal maar helaas wel het beste dat ik kan doen.
Inmiddels zijn beide kinderen op een andere school ingeschreven en hopen we dat in combinatie met rots en water training en gesprekken die we met het kind hebben deze neiuwe omgeving gaat helpen om het pesten te stoppen en het gevoel van veiligheid te vergroten.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
vrijdag 20 april 2012 om 10:27
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 10:21:
[...]
Ik weet tegenwoordig wel dat eerlijkheid mijn grootste handicap is.
Flower, eerlijkheid is geen handicap maar een schitterende eigenschap.
Het probleem is dat niet iedereen eerlijkheid op waarde weet te schatten. En dat is een probleem van de mensen die de waarde niet weten in te zien niet van degene die de eigenschap bezit!
[...]
Ik weet tegenwoordig wel dat eerlijkheid mijn grootste handicap is.
Flower, eerlijkheid is geen handicap maar een schitterende eigenschap.
Het probleem is dat niet iedereen eerlijkheid op waarde weet te schatten. En dat is een probleem van de mensen die de waarde niet weten in te zien niet van degene die de eigenschap bezit!
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
vrijdag 20 april 2012 om 10:27
quote:BJF33 schreef op 20 april 2012 @ 10:23:
[...]
Het is ook niet eerlijk, en dat de pesters zelf aangepakt moeten worden ben ik zeker met je eens. In veel gevallen zullen die pesters ook vast wel problemen hebben die ze op de verkeerde manier uiten.
Maar als ouder van een gepest kind heb je helaas geen invloed op wat er met de pestkop gebeurd, ook als school heb je alleen die invloed die de ouders toestaan, als ouders zeggen dat hun kind niet pest en geen hulp nodig heeft kun je verder niet veel.
Ik heb alleen invloed op wat er met mijn kind gebeurd dus help ik mijn kind waar ik kan met alle middelen die ik maar kan vinden.
Het is niet ideaal maar helaas wel het beste dat ik kan doen.
Inmiddels zijn beide kinderen op een andere school ingeschreven en hopen we dat in combinatie met rots en water training en gesprekken die we met het kind hebben deze neiuwe omgeving gaat helpen om het pesten te stoppen en het gevoel van veiligheid te vergroten.
Ik hoop het voor ze.
Want het kan je leven vernielen.
Vooral als andere het niet begrijpen en jou de schuld geven van alles. En gewoon zeggen dat je met dingen mee moet doen die je niet wilt en later tegen je zeggen dat je alles toch niet kan. En als het dan niet lukt zeggen zie je nou, en dat keer op keer. Zodat je uiteindelijk niets meer kan omdat je het niet meer gelooft dat je het kan. En daardoor wordt het pesten eigenlijk alleen maar erger.
Ik had vroeger alleen steun aan mijn moeder.
[...]
Het is ook niet eerlijk, en dat de pesters zelf aangepakt moeten worden ben ik zeker met je eens. In veel gevallen zullen die pesters ook vast wel problemen hebben die ze op de verkeerde manier uiten.
Maar als ouder van een gepest kind heb je helaas geen invloed op wat er met de pestkop gebeurd, ook als school heb je alleen die invloed die de ouders toestaan, als ouders zeggen dat hun kind niet pest en geen hulp nodig heeft kun je verder niet veel.
Ik heb alleen invloed op wat er met mijn kind gebeurd dus help ik mijn kind waar ik kan met alle middelen die ik maar kan vinden.
Het is niet ideaal maar helaas wel het beste dat ik kan doen.
Inmiddels zijn beide kinderen op een andere school ingeschreven en hopen we dat in combinatie met rots en water training en gesprekken die we met het kind hebben deze neiuwe omgeving gaat helpen om het pesten te stoppen en het gevoel van veiligheid te vergroten.
Ik hoop het voor ze.
Want het kan je leven vernielen.
Vooral als andere het niet begrijpen en jou de schuld geven van alles. En gewoon zeggen dat je met dingen mee moet doen die je niet wilt en later tegen je zeggen dat je alles toch niet kan. En als het dan niet lukt zeggen zie je nou, en dat keer op keer. Zodat je uiteindelijk niets meer kan omdat je het niet meer gelooft dat je het kan. En daardoor wordt het pesten eigenlijk alleen maar erger.
Ik had vroeger alleen steun aan mijn moeder.
vrijdag 20 april 2012 om 10:30
quote:BJF33 schreef op 20 april 2012 @ 10:27:
[...]
Flower, eerlijkheid is geen handicap maar een schitterende eigenschap.
Het probleem is dat niet iedereen eerlijkheid op waarde weet te schatten. En dat is een probleem van de mensen die de waarde niet weten in te zien niet van degene die de eigenschap bezit!
Ja, ik vind het zelf ook een hele mooie en goede eigenschap en mijn man is het daar mee eens. Daarom gaat het zo goed bij ons.
Maar vaak is eerlijkheid een belemmering bij heel veel dingen. Mensen houden niet zo van eerlijkheid namelijk. En daardoor word je buitengesloten.
[...]
Flower, eerlijkheid is geen handicap maar een schitterende eigenschap.
Het probleem is dat niet iedereen eerlijkheid op waarde weet te schatten. En dat is een probleem van de mensen die de waarde niet weten in te zien niet van degene die de eigenschap bezit!
Ja, ik vind het zelf ook een hele mooie en goede eigenschap en mijn man is het daar mee eens. Daarom gaat het zo goed bij ons.
Maar vaak is eerlijkheid een belemmering bij heel veel dingen. Mensen houden niet zo van eerlijkheid namelijk. En daardoor word je buitengesloten.
vrijdag 20 april 2012 om 10:34
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 10:27:
[...]
Ik hoop het voor ze.
Want het kan je leven vernielen.
Vooral als andere het niet begrijpen en jou de schuld geven van alles. En gewoon zeggen dat je met dingen mee moet doen die je niet wilt en later tegen je zeggen dat je alles toch niet kan. En als het dan niet lukt zeggen zie je nou, en dat keer op keer. Zodat je uiteindelijk niets meer kan omdat je het niet meer gelooft dat je het kan. En daardoor wordt het pesten eigenlijk alleen maar erger.
Ik had vroeger alleen steun aan mijn moeder.
Ik herken alles wat je zegt, heb dan ook negen jaar ervaring in gepest worden.
In "mijn tijd" werd pesten niet echt als ene groot probleem gezien, pas in de laatste jaren van het pesten kwam het langzaam onder de aandacht en begon men zich af te vragen of er niet iets aan gedaan moest worden.
Ik heb leraren gekend die meededen met het pesten, leraren die zeiden dat ik gewoon een softie was, leraren die zeiden dat ik toch echt gezellig mee moest doen...
Inmiddels weet ik dat een deel van die reacties uit onwetendheid zijn ontstaan niet uit kwaadwillendheid.
Maar daar zijn aardig wat jaren en tranen overheen gegaan.
En nog kan ik heel erg boos worden als ik aan vroeger denk hoor, en als ik dingen lees of zie over pesten kan ik soms zomaar zitten te huilen om het meisje dat ik was en om wat mij is overkomen, en om het feit dat er nog zoveel meer kinderen zijn die dit overkomt en/of overkomen is.
Maar ik heb mezelf geleerd daar niet te lang bij stil te staan en te onthouden dat veel van de daders en omstanders handelden uit onwetendheid en onmacht.
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 10:30:
[...]
Ja, ik vind het zelf ook een hele mooie en goede eigenschap en mijn man is het daar mee eens. Daarom gaat het zo goed bij ons.
Maar vaak is eerlijkheid een belemmering bij heel veel dingen. Mensen houden niet zo van eerlijkheid namelijk. En daardoor word je buitengesloten.
Je hebt gelijk veel mensen houden er niet van als je te eerlijk bent ( in hun ogen) Maar zolang je je eerlijkheid niet opzettelijk kwetsend uit is en blijft dat hun probleem, niet dat van jou.
Dat is iets waar ik zelf ook nog vaak mee worstel hoor, het verschil tussen wat het probleem van de nader is en wat mijn probleem is.
Vaak wil ik te graag een ander helpen en trek ik me hun probleem aan als kritiek op mezelf en denk ik dat ik koet veranderen.
Terwijl je alleen maar kunt proberen te voldoen aan jou beeld van een goed mens proberen veel mensen te voldoen aan het beeld dat anderen van een goed mens hebben.
Ik hoorde ooit de uitspraak, als jij jezelf 's avonds in de spiegel aan kunt kijken en vrede hebt met de dingen die je gezegd en gedaan hebt dan is het ok wat een ander daar ook van vind.
En zo is het ook.
[...]
Ik hoop het voor ze.
Want het kan je leven vernielen.
Vooral als andere het niet begrijpen en jou de schuld geven van alles. En gewoon zeggen dat je met dingen mee moet doen die je niet wilt en later tegen je zeggen dat je alles toch niet kan. En als het dan niet lukt zeggen zie je nou, en dat keer op keer. Zodat je uiteindelijk niets meer kan omdat je het niet meer gelooft dat je het kan. En daardoor wordt het pesten eigenlijk alleen maar erger.
Ik had vroeger alleen steun aan mijn moeder.
Ik herken alles wat je zegt, heb dan ook negen jaar ervaring in gepest worden.
In "mijn tijd" werd pesten niet echt als ene groot probleem gezien, pas in de laatste jaren van het pesten kwam het langzaam onder de aandacht en begon men zich af te vragen of er niet iets aan gedaan moest worden.
Ik heb leraren gekend die meededen met het pesten, leraren die zeiden dat ik gewoon een softie was, leraren die zeiden dat ik toch echt gezellig mee moest doen...
Inmiddels weet ik dat een deel van die reacties uit onwetendheid zijn ontstaan niet uit kwaadwillendheid.
Maar daar zijn aardig wat jaren en tranen overheen gegaan.
En nog kan ik heel erg boos worden als ik aan vroeger denk hoor, en als ik dingen lees of zie over pesten kan ik soms zomaar zitten te huilen om het meisje dat ik was en om wat mij is overkomen, en om het feit dat er nog zoveel meer kinderen zijn die dit overkomt en/of overkomen is.
Maar ik heb mezelf geleerd daar niet te lang bij stil te staan en te onthouden dat veel van de daders en omstanders handelden uit onwetendheid en onmacht.
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 10:30:
[...]
Ja, ik vind het zelf ook een hele mooie en goede eigenschap en mijn man is het daar mee eens. Daarom gaat het zo goed bij ons.
Maar vaak is eerlijkheid een belemmering bij heel veel dingen. Mensen houden niet zo van eerlijkheid namelijk. En daardoor word je buitengesloten.
Je hebt gelijk veel mensen houden er niet van als je te eerlijk bent ( in hun ogen) Maar zolang je je eerlijkheid niet opzettelijk kwetsend uit is en blijft dat hun probleem, niet dat van jou.
Dat is iets waar ik zelf ook nog vaak mee worstel hoor, het verschil tussen wat het probleem van de nader is en wat mijn probleem is.
Vaak wil ik te graag een ander helpen en trek ik me hun probleem aan als kritiek op mezelf en denk ik dat ik koet veranderen.
Terwijl je alleen maar kunt proberen te voldoen aan jou beeld van een goed mens proberen veel mensen te voldoen aan het beeld dat anderen van een goed mens hebben.
Ik hoorde ooit de uitspraak, als jij jezelf 's avonds in de spiegel aan kunt kijken en vrede hebt met de dingen die je gezegd en gedaan hebt dan is het ok wat een ander daar ook van vind.
En zo is het ook.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
vrijdag 20 april 2012 om 12:49
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 09:13:
[...]
Belachelijk. Het word daarmee meestal alleen maar erger. En waarom moeten die pesters niet naar een psycholoog dan. Die zijn fout.Als ik jouw posts lees, dan zit jij nu nog steeds in de slachtofferrol. Al het onrecht is jou aangedaan en jij was en bent een willoos slachtoffer. Een goede psycholoog had dat juist kunnen voorkomen (met nadruk op "goede" psycholoog).
[...]
Belachelijk. Het word daarmee meestal alleen maar erger. En waarom moeten die pesters niet naar een psycholoog dan. Die zijn fout.Als ik jouw posts lees, dan zit jij nu nog steeds in de slachtofferrol. Al het onrecht is jou aangedaan en jij was en bent een willoos slachtoffer. Een goede psycholoog had dat juist kunnen voorkomen (met nadruk op "goede" psycholoog).
vrijdag 20 april 2012 om 13:07
quote:nummerzoveel schreef op 20 april 2012 @ 12:49:
[...]
Als ik jouw posts lees, dan zit jij nu nog steeds in de slachtofferrol. Al het onrecht is jou aangedaan en jij was en bent een willoos slachtoffer. Een goede psycholoog had dat juist kunnen voorkomen (met nadruk op "goede" psycholoog).
Niet helemaal met je eens.
Ik zit niet in de slachtofferrol.
Wel heb ik nog vaker last van dingen die ik heb meegemaakt, dat klopt. Dat heeft niet alleen met school te maken, ook met familiedingen.
Het is best moeilijk om daar verandering in te brengen als je telkens weer een terugslag krijgt. Hulp van psychologen heeft het alleen meer veel erger gemaakt.
[...]
Als ik jouw posts lees, dan zit jij nu nog steeds in de slachtofferrol. Al het onrecht is jou aangedaan en jij was en bent een willoos slachtoffer. Een goede psycholoog had dat juist kunnen voorkomen (met nadruk op "goede" psycholoog).
Niet helemaal met je eens.
Ik zit niet in de slachtofferrol.
Wel heb ik nog vaker last van dingen die ik heb meegemaakt, dat klopt. Dat heeft niet alleen met school te maken, ook met familiedingen.
Het is best moeilijk om daar verandering in te brengen als je telkens weer een terugslag krijgt. Hulp van psychologen heeft het alleen meer veel erger gemaakt.
vrijdag 20 april 2012 om 13:25
Ik krijg 12 jaar lang therapieen en ik heb NU pas een goede therapeut. Veel therapeuten geven jou inderdaad de schuld, ze vinden dat jij maar moet veranderen. Ik ben nu ook een erg direct en eerlijk persoon en daar houden mensen ook niet van. Maar als kind was ik juist erg stil en verlegen. Ik durfde in de pauze niet op mensen af te stappen en mensen zullen het wel opgevat hebben als arrogantie want ik had toen totaal geen vrienden meer. Het is nooit goed heb ik het idee, doe gewoon waar JIJ je prettig bij voelt maar als iets echt niet werkt, zou ik wel kijken of je het ene klein beetje aan kan passen. Dus alleen eerlijk zijn als je ergens echt hinder van ondervindt en je mening over bijvoorbeeld iemand's mislukte outfit voor je laten.
vrijdag 20 april 2012 om 13:30
Ik ben zelf gepest omdat ik een bril, beugel en C&A kleren had, maar dat hadden er nog best veel. Denk dat het bij mij ook was dat ik niet wist hoe ik vrienden moest maken.
Ik woonde eerst in een andere stad en daar had ik best wat vrienden, maar weet niet meer waarom maar mijn ouders besloten na de verhuizing geen contact meer met die kinderen te onderhouden. Het was ook best een arme wijk en ik denk dat ze geen slechte invloed op ons wilden. Dus ik had helemaal niemand om mee te spelen opeens, of mijn gevoelens mee te delen. Ik raakte in een isolement en wist ook niet hoe je vrienden moest maken,want die had ik gewoon gehad en ik herinnerde me echt niet meer hoe ik dat in groep 1 had aangepakt. Dus ik heb zeker 3, 4 jaar gewoon geen enkele vrienden gehad. Kan de logeerpartijtjes die ik heb gehad maar op een hand tellen en ben maar 2 keer op een verjaardagsfeestje geweest op de basisschool. Werd nooit uitgenodigd en soms nodigde ik wel mensen uit die dan kwamen voor het gratis eten en de film, maar verder niets meer deden om contact te onderhouden na dat het feest over was.
Middelbare school was echt heel erg, eerste dag durfde ik met niemand te praten en er waren best wat mensen die naar me te kwamen, achteraf hadden we vrienden kunnen worden maar ik had zo'n laag zelfbeeld dat ik dacht dat het niet oke was als ik de volgende keer naar hen toe kwam. Dat ik niet goed genoeg was en dus maar moest afwachten totdat zij in me hadden. Dat gebeurde niet en al gauw viel ik dus buiten de boot. Heb 2 jaar lang in mijn eentje gezeten in de pauzes. In de klas sprak niemand met me. Op een gegeven moment ging ik in mezelf praten want het is gewoon niet te doen als niemand met je praat. Dan werd de leraar weer boos. En ik probeerde me wel te mengen in gesprekken, maar daar had niemand zin in.
Pas in de derde kreeg ik vriendinnen en die zijn nog steeds erg goed met mij bevriend.
Ik woonde eerst in een andere stad en daar had ik best wat vrienden, maar weet niet meer waarom maar mijn ouders besloten na de verhuizing geen contact meer met die kinderen te onderhouden. Het was ook best een arme wijk en ik denk dat ze geen slechte invloed op ons wilden. Dus ik had helemaal niemand om mee te spelen opeens, of mijn gevoelens mee te delen. Ik raakte in een isolement en wist ook niet hoe je vrienden moest maken,want die had ik gewoon gehad en ik herinnerde me echt niet meer hoe ik dat in groep 1 had aangepakt. Dus ik heb zeker 3, 4 jaar gewoon geen enkele vrienden gehad. Kan de logeerpartijtjes die ik heb gehad maar op een hand tellen en ben maar 2 keer op een verjaardagsfeestje geweest op de basisschool. Werd nooit uitgenodigd en soms nodigde ik wel mensen uit die dan kwamen voor het gratis eten en de film, maar verder niets meer deden om contact te onderhouden na dat het feest over was.
Middelbare school was echt heel erg, eerste dag durfde ik met niemand te praten en er waren best wat mensen die naar me te kwamen, achteraf hadden we vrienden kunnen worden maar ik had zo'n laag zelfbeeld dat ik dacht dat het niet oke was als ik de volgende keer naar hen toe kwam. Dat ik niet goed genoeg was en dus maar moest afwachten totdat zij in me hadden. Dat gebeurde niet en al gauw viel ik dus buiten de boot. Heb 2 jaar lang in mijn eentje gezeten in de pauzes. In de klas sprak niemand met me. Op een gegeven moment ging ik in mezelf praten want het is gewoon niet te doen als niemand met je praat. Dan werd de leraar weer boos. En ik probeerde me wel te mengen in gesprekken, maar daar had niemand zin in.
Pas in de derde kreeg ik vriendinnen en die zijn nog steeds erg goed met mij bevriend.
vrijdag 20 april 2012 om 14:51
quote:nummerzoveel schreef op 20 april 2012 @ 12:49:
[...]
Als ik jouw posts lees, dan zit jij nu nog steeds in de slachtofferrol. Al het onrecht is jou aangedaan en jij was en bent een willoos slachtoffer. Een goede psycholoog had dat juist kunnen voorkomen (met nadruk op "goede" psycholoog).
Ik ben lichtelijk allergisch voor dat woord "slachtofferrol" vind het altijd zo klinken alsof je zelf gekozen hebt om ergens slachtoffer van te worden,
Ik weet wel dat dat er zeker niet mee bedoelt wordt hoor, en ik ben het wel eens met de stelling dat je uiteindelijk niet moet blijven "hangen" in je verwerkingsproces bij het roepen dat de wereld zo slecht is en jou iets vreselijks is overkomen. Maar dat je daar niet in moet blijven hangen wil niet zeggen dat je daaarna geen slachtoffer meer bent.
En ook wil het niet zeggen dat je dan nooit meer een moment mag hebben waarop je zegt "verdomme wat waren dat een klootzakken en wat hebben ze me allemaal aangedaan" Dat gevoel zal soms de kop op blijven steken, al is het maar even, en naar mijn mening mag het er ook best zijn en moet je dat ook kunnen uiten.
Alleen is het voor jezelf zoveel fijner als je daarna kan zeggen "maar ja dat is nu eenmaal gebeurt en nu ......... vul maar iets positiefs in.
[...]
Als ik jouw posts lees, dan zit jij nu nog steeds in de slachtofferrol. Al het onrecht is jou aangedaan en jij was en bent een willoos slachtoffer. Een goede psycholoog had dat juist kunnen voorkomen (met nadruk op "goede" psycholoog).
Ik ben lichtelijk allergisch voor dat woord "slachtofferrol" vind het altijd zo klinken alsof je zelf gekozen hebt om ergens slachtoffer van te worden,
Ik weet wel dat dat er zeker niet mee bedoelt wordt hoor, en ik ben het wel eens met de stelling dat je uiteindelijk niet moet blijven "hangen" in je verwerkingsproces bij het roepen dat de wereld zo slecht is en jou iets vreselijks is overkomen. Maar dat je daar niet in moet blijven hangen wil niet zeggen dat je daaarna geen slachtoffer meer bent.
En ook wil het niet zeggen dat je dan nooit meer een moment mag hebben waarop je zegt "verdomme wat waren dat een klootzakken en wat hebben ze me allemaal aangedaan" Dat gevoel zal soms de kop op blijven steken, al is het maar even, en naar mijn mening mag het er ook best zijn en moet je dat ook kunnen uiten.
Alleen is het voor jezelf zoveel fijner als je daarna kan zeggen "maar ja dat is nu eenmaal gebeurt en nu ......... vul maar iets positiefs in.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
vrijdag 20 april 2012 om 14:55
quote:BJF33 schreef op 20 april 2012 @ 14:51:
[...]
Ik ben lichtelijk allergisch voor dat woord "slachtofferrol" vind het altijd zo klinken alsof je zelf gekozen hebt om ergens slachtoffer van te worden,
Ik weet wel dat dat er zeker niet mee bedoelt wordt hoor, en ik ben het wel eens met de stelling dat je uiteindelijk niet moet blijven "hangen" in je verwerkingsproces bij het roepen dat de wereld zo slecht is en jou iets vreselijks is overkomen. Maar dat je daar niet in moet blijven hangen wil niet zeggen dat je daaarna geen slachtoffer meer bent.
En ook wil het niet zeggen dat je dan nooit meer een moment mag hebben waarop je zegt "verdomme wat waren dat een klootzakken en wat hebben ze me allemaal aangedaan" Dat gevoel zal soms de kop op blijven steken, al is het maar even, en naar mijn mening mag het er ook best zijn en moet je dat ook kunnen uiten.
Alleen is het voor jezelf zoveel fijner als je daarna kan zeggen "maar ja dat is nu eenmaal gebeurt en nu ......... vul maar iets positiefs in.Mooi omschreven
[...]
Ik ben lichtelijk allergisch voor dat woord "slachtofferrol" vind het altijd zo klinken alsof je zelf gekozen hebt om ergens slachtoffer van te worden,
Ik weet wel dat dat er zeker niet mee bedoelt wordt hoor, en ik ben het wel eens met de stelling dat je uiteindelijk niet moet blijven "hangen" in je verwerkingsproces bij het roepen dat de wereld zo slecht is en jou iets vreselijks is overkomen. Maar dat je daar niet in moet blijven hangen wil niet zeggen dat je daaarna geen slachtoffer meer bent.
En ook wil het niet zeggen dat je dan nooit meer een moment mag hebben waarop je zegt "verdomme wat waren dat een klootzakken en wat hebben ze me allemaal aangedaan" Dat gevoel zal soms de kop op blijven steken, al is het maar even, en naar mijn mening mag het er ook best zijn en moet je dat ook kunnen uiten.
Alleen is het voor jezelf zoveel fijner als je daarna kan zeggen "maar ja dat is nu eenmaal gebeurt en nu ......... vul maar iets positiefs in.Mooi omschreven
vrijdag 20 april 2012 om 15:16
vrijdag 20 april 2012 om 15:33
@BJF
Dat ben ik met je eens hoor, dat je er niet zelf voor kiest om slachtoffer te worden, zeker niet als kind zijnde. Waar je wel zelf voor kiest, is om dat een rol te laten blijven spelen in je verdere leven.
Natuurlijk doet pesten geen goed voor je ontwikkeling als kind, maar eenmaal volwassen heb je daar wel een keuze in. Met de juiste hulp, kun je er ook sterker uitkomen. Dat wil niet zeggen dat je er nooit meer aan mag denken, of er nooit meer op mag schelden, maar wel dat je niet accepteert dat het ook blijvend een negatieve stempel op je toekomst blijft drukken.
En die indruk kreeg ik wel een beetje uit de post van _flower_, maar gezien haar latere reactie op mijn reactie heb ik haar post misschien verkeerd geïnterpreteerd?
(Ik merk dat ik het lastig vind om dit genuanceerd onder woorden te brengen, maar ik bedoel het niet kwaad. Ik wil eigenlijk vooral benadrukken dat je er iets aan kunt doen, en dat dit meestal beter lukt met behulp van een goede professional).
Dat ben ik met je eens hoor, dat je er niet zelf voor kiest om slachtoffer te worden, zeker niet als kind zijnde. Waar je wel zelf voor kiest, is om dat een rol te laten blijven spelen in je verdere leven.
Natuurlijk doet pesten geen goed voor je ontwikkeling als kind, maar eenmaal volwassen heb je daar wel een keuze in. Met de juiste hulp, kun je er ook sterker uitkomen. Dat wil niet zeggen dat je er nooit meer aan mag denken, of er nooit meer op mag schelden, maar wel dat je niet accepteert dat het ook blijvend een negatieve stempel op je toekomst blijft drukken.
En die indruk kreeg ik wel een beetje uit de post van _flower_, maar gezien haar latere reactie op mijn reactie heb ik haar post misschien verkeerd geïnterpreteerd?
(Ik merk dat ik het lastig vind om dit genuanceerd onder woorden te brengen, maar ik bedoel het niet kwaad. Ik wil eigenlijk vooral benadrukken dat je er iets aan kunt doen, en dat dit meestal beter lukt met behulp van een goede professional).
vrijdag 20 april 2012 om 15:41
@ nummerzoveel
Ik zou graag goede hulp willen krijgen om er beter mee om te kunnen gaan. Nu heb ik in feite alleen mijn man om daarover te praten en hij kan luisteren en me steun geven. Maar hij kan mij niet de kracht en energie geven en de oplossing geven om beter vooruit te kunnen.
Maar ik heb alleen maar negatieve ervaringen met hulpverlening. Ik ben er nu eigenlijk gewoon zelfs bang voor.
Ik zou graag goede hulp willen krijgen om er beter mee om te kunnen gaan. Nu heb ik in feite alleen mijn man om daarover te praten en hij kan luisteren en me steun geven. Maar hij kan mij niet de kracht en energie geven en de oplossing geven om beter vooruit te kunnen.
Maar ik heb alleen maar negatieve ervaringen met hulpverlening. Ik ben er nu eigenlijk gewoon zelfs bang voor.
vrijdag 20 april 2012 om 15:41
@ nummerzoveel
Ik begreep ook wel dat je het niet verkeerd bedoelde hoor, daarom zei ik al het is gewoon een rotwoord voor iets waar ik in basis verder best wel achter sta.
Maar ik denk dat, zelfs met goede hulp, een pestverleden toch altijd wel een rol blijft spelen in je leven.
Ik was echt een ander mens geweest zonder dat verleden bijvoorbeeld.
Dingen zoals contact maken met "nieuwe mensen" of tussen een grote groep mensen zitten kosten mij bijvoorbeeld moeite hierdoor.
Ik kan het wel, en ik doe het ook, maar ik moet altijd heel bewust bezig zijn met hoe ik dit doe en hoe ik me daarbij voel. Het gaat niet zoals bij veel mensen "vanzelf" en dat zal ook nooit gebeuren in mijn geval.
Omdat dat soms best vermoeiend is blijft mijn verleden best wel een stempel op het heden drukken, maar het verleden weerhoud me er niet van om iets te doen of niet te doen en ik laat mijn verleden me ook niet deprimeren.
Het is moeilijk uit te leggen wat ik bedoel dus ik hoop dat ik het een beetje duidelijk heb weten te maken....
Ik begreep ook wel dat je het niet verkeerd bedoelde hoor, daarom zei ik al het is gewoon een rotwoord voor iets waar ik in basis verder best wel achter sta.
Maar ik denk dat, zelfs met goede hulp, een pestverleden toch altijd wel een rol blijft spelen in je leven.
Ik was echt een ander mens geweest zonder dat verleden bijvoorbeeld.
Dingen zoals contact maken met "nieuwe mensen" of tussen een grote groep mensen zitten kosten mij bijvoorbeeld moeite hierdoor.
Ik kan het wel, en ik doe het ook, maar ik moet altijd heel bewust bezig zijn met hoe ik dit doe en hoe ik me daarbij voel. Het gaat niet zoals bij veel mensen "vanzelf" en dat zal ook nooit gebeuren in mijn geval.
Omdat dat soms best vermoeiend is blijft mijn verleden best wel een stempel op het heden drukken, maar het verleden weerhoud me er niet van om iets te doen of niet te doen en ik laat mijn verleden me ook niet deprimeren.
Het is moeilijk uit te leggen wat ik bedoel dus ik hoop dat ik het een beetje duidelijk heb weten te maken....
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
vrijdag 20 april 2012 om 15:46
quote:_flower_ schreef op 20 april 2012 @ 15:41:
@ nummerzoveel
Ik zou graag goede hulp willen krijgen om er beter mee om te kunnen gaan. Nu heb ik in feite alleen mijn man om daarover te praten en hij kan luisteren en me steun geven. Maar hij kan mij niet de kracht en energie geven en de oplossing geven om beter vooruit te kunnen.
Maar ik heb alleen maar negatieve ervaringen met hulpverlening. Ik ben er nu eigenlijk gewoon zelfs bang voor.
Dus ik had het toch eigenlijk wel goed ingeschat dan?
Dat jouw man jou daarin niet verder kan helpen, is denk ik alleen maar goed. Het is je man en niet jouw hulpverlener, dat moet je ook niet willen. Het is juist fijn als hij jouw vangnet kan zijn, terwijl je met een hulpverlener aan de slag gaat.
Dat je alleen maar hele nare ervaringen met hulpverlening hebt, is natuurlijk zwaar klote. Misschien is het een idee om de hulpvraag iets anders in te steken? Bijvoorbeeld meer praktisch door een concrete situatie aan te pakken waarin je er last van hebt (als voorbeeld: met een arbeidspsycholoog of bedrijfsmaatschappelijk werker aan de slag om er in je werksituatie minder last van te hebben)
@ nummerzoveel
Ik zou graag goede hulp willen krijgen om er beter mee om te kunnen gaan. Nu heb ik in feite alleen mijn man om daarover te praten en hij kan luisteren en me steun geven. Maar hij kan mij niet de kracht en energie geven en de oplossing geven om beter vooruit te kunnen.
Maar ik heb alleen maar negatieve ervaringen met hulpverlening. Ik ben er nu eigenlijk gewoon zelfs bang voor.
Dus ik had het toch eigenlijk wel goed ingeschat dan?
Dat jouw man jou daarin niet verder kan helpen, is denk ik alleen maar goed. Het is je man en niet jouw hulpverlener, dat moet je ook niet willen. Het is juist fijn als hij jouw vangnet kan zijn, terwijl je met een hulpverlener aan de slag gaat.
Dat je alleen maar hele nare ervaringen met hulpverlening hebt, is natuurlijk zwaar klote. Misschien is het een idee om de hulpvraag iets anders in te steken? Bijvoorbeeld meer praktisch door een concrete situatie aan te pakken waarin je er last van hebt (als voorbeeld: met een arbeidspsycholoog of bedrijfsmaatschappelijk werker aan de slag om er in je werksituatie minder last van te hebben)
vrijdag 20 april 2012 om 15:49
quote:BJF33 schreef op 20 april 2012 @ 15:41:
@ nummerzoveel
Ik begreep ook wel dat je het niet verkeerd bedoelde hoor, daarom zei ik al het is gewoon een rotwoord voor iets waar ik in basis verder best wel achter sta.
Maar ik denk dat, zelfs met goede hulp, een pestverleden toch altijd wel een rol blijft spelen in je leven.
Ik was echt een ander mens geweest zonder dat verleden bijvoorbeeld.
Dingen zoals contact maken met "nieuwe mensen" of tussen een grote groep mensen zitten kosten mij bijvoorbeeld moeite hierdoor.
Ik kan het wel, en ik doe het ook, maar ik moet altijd heel bewust bezig zijn met hoe ik dit doe en hoe ik me daarbij voel. Het gaat niet zoals bij veel mensen "vanzelf" en dat zal ook nooit gebeuren in mijn geval.
Omdat dat soms best vermoeiend is blijft mijn verleden best wel een stempel op het heden drukken, maar het verleden weerhoud me er niet van om iets te doen of niet te doen en ik laat mijn verleden me ook niet deprimeren.
Het is moeilijk uit te leggen wat ik bedoel dus ik hoop dat ik het een beetje duidelijk heb weten te maken....
@BJF
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt.
Maar... er zijn ook heel veel vrouwen die daar ook tegenaan lopen, zonder dat zij ooit gepest zijn. Vrouwen bij wie dat vanzelf gaat, ben ik in mijn werk nog erg weinig tegengekomen. Kan het niet zijn dat dit stukje gewoon in jou zit, en ook zonder pestverleden aanwezig zou zijn?
Ik schrijf dit niet om iets af te doen aan je pestverleden, maar wel om het eens vanuit een andere hoek te belichten.
@ nummerzoveel
Ik begreep ook wel dat je het niet verkeerd bedoelde hoor, daarom zei ik al het is gewoon een rotwoord voor iets waar ik in basis verder best wel achter sta.
Maar ik denk dat, zelfs met goede hulp, een pestverleden toch altijd wel een rol blijft spelen in je leven.
Ik was echt een ander mens geweest zonder dat verleden bijvoorbeeld.
Dingen zoals contact maken met "nieuwe mensen" of tussen een grote groep mensen zitten kosten mij bijvoorbeeld moeite hierdoor.
Ik kan het wel, en ik doe het ook, maar ik moet altijd heel bewust bezig zijn met hoe ik dit doe en hoe ik me daarbij voel. Het gaat niet zoals bij veel mensen "vanzelf" en dat zal ook nooit gebeuren in mijn geval.
Omdat dat soms best vermoeiend is blijft mijn verleden best wel een stempel op het heden drukken, maar het verleden weerhoud me er niet van om iets te doen of niet te doen en ik laat mijn verleden me ook niet deprimeren.
Het is moeilijk uit te leggen wat ik bedoel dus ik hoop dat ik het een beetje duidelijk heb weten te maken....
@BJF
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt.
Maar... er zijn ook heel veel vrouwen die daar ook tegenaan lopen, zonder dat zij ooit gepest zijn. Vrouwen bij wie dat vanzelf gaat, ben ik in mijn werk nog erg weinig tegengekomen. Kan het niet zijn dat dit stukje gewoon in jou zit, en ook zonder pestverleden aanwezig zou zijn?
Ik schrijf dit niet om iets af te doen aan je pestverleden, maar wel om het eens vanuit een andere hoek te belichten.
vrijdag 20 april 2012 om 15:57
@ nummerzoveel Ik denk dat ik het verkeerde woord heb gebruikt toen ik vanzelf schreef vandaar dat ik het ook tussen haakjes zette.
Wat ik bedoel is dat ik er constant om moet denken dat mijn gevoel in een situatie niets met de werkelijkheid heeft te maken.
In grote groepen voel ik me nog steeds dat meisje dat als ze werd opgemerkt werd uitgescholden en van haar fiets werd getrapt, dat gevoel klopt niet met de werkelijkheid op zo'n moment.
En om dat gevoel geen vat op me te laten krijgen en in de werkelijkheid te blijven moet ik me daar constant mee bezig houden.
Ik kan het best gezellig hebben in een groep bijvoorbeeld maar om dat te kunnen heb ik meer energie nodig dan de gemiddelde mens.
Wat ik bedoel is dat ik er constant om moet denken dat mijn gevoel in een situatie niets met de werkelijkheid heeft te maken.
In grote groepen voel ik me nog steeds dat meisje dat als ze werd opgemerkt werd uitgescholden en van haar fiets werd getrapt, dat gevoel klopt niet met de werkelijkheid op zo'n moment.
En om dat gevoel geen vat op me te laten krijgen en in de werkelijkheid te blijven moet ik me daar constant mee bezig houden.
Ik kan het best gezellig hebben in een groep bijvoorbeeld maar om dat te kunnen heb ik meer energie nodig dan de gemiddelde mens.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
vrijdag 20 april 2012 om 16:21
@BFJ
Ik ben nooit gepest, maar ik herken wel dat gevoel. Ik ben best verlegen in nieuwe groepen, denk altijd dat ze niet op mij zitten te wachten (zelfs als ze dat feitelijk wel doen ) Ik heb altijd echt even nodig om de kat(ten) uit de boom te kijken, en voel me pas na een poos op mijn gemak. Ik merk echter wel dat het me goed doet dat ik mij daar bewust van ben, en inderdaad, net als jij ook realiseer dat mijn gevoel niet strookt met de werkelijkheid. Juist daarmee kom je dan uiteindelijk toch verder en durf je meer. In die zin geeft juist dat gevoel en dat bewustzijn mij een voorsprong op anderen. Ik hoop dat dat voor jou ook zo werkt? Want dat is eigenlijk precies een voorbeeld van wat ik ook bedoel met niet accepteren dat het je toekomst bepaalt.
Ik ben nooit gepest, maar ik herken wel dat gevoel. Ik ben best verlegen in nieuwe groepen, denk altijd dat ze niet op mij zitten te wachten (zelfs als ze dat feitelijk wel doen ) Ik heb altijd echt even nodig om de kat(ten) uit de boom te kijken, en voel me pas na een poos op mijn gemak. Ik merk echter wel dat het me goed doet dat ik mij daar bewust van ben, en inderdaad, net als jij ook realiseer dat mijn gevoel niet strookt met de werkelijkheid. Juist daarmee kom je dan uiteindelijk toch verder en durf je meer. In die zin geeft juist dat gevoel en dat bewustzijn mij een voorsprong op anderen. Ik hoop dat dat voor jou ook zo werkt? Want dat is eigenlijk precies een voorbeeld van wat ik ook bedoel met niet accepteren dat het je toekomst bepaalt.