Gezondheid
alle pijlers
heb ik wat?
maandag 23 april 2012 om 14:19
Al weken, nee maanden ben ik moe, lusteloos, geen zin. Ik ben vergeetachtig, ongestructureerd, neerslachtig... Ik maak me om kleine dingen te veel zorgen, maar kan me er slecht toe zetten dingen aan te pakken. Zo was ik nooit, ik ken mezelf niet en snap niet waar dit vandaan komt. Het resulteert in vluchtgedrag, huilbuien... Het is net of ik mijn hoofd vol heb zitten met watten. Mijn werk lijdt er onder.
Eerst zocht ik het op het slaap vlak, maar sinds mijn kleintje doorslaapt heb ik een prima nachtrust van 7 a 8 uur per nacht. Ik eet gezond,drink hoegenaamd geen alcohol. Bewegen zou ik meer kunnen doen, maar met een klein peutertje ren ik genoeg in de rondte. Ik fiets waar het kan en loop regelmatig.
Heb ik stress? ja, een beetje wel. We hebben eeuwig geldgebrek en dat maakt het niet makkelijk. Maar het is allemaal niet zo erg, en prima aan te pakken, en iig niks om er midden in de nacht wakker van te liggen. Ons huis moet opgeknapt (laatste loodjes) en Brit moet aan het werk.
Maar alles bij elkaar verklaart het voor mij niet mijn gesteldheid. Ik heb in december een miskraam gehad, en daarna is mijn ongesteldheid niet goed op gang gekomen. Ik heb hier primolut voor gehad, en dat werkte wel. ik heb een ontrekkingsbloeding gehad, en nu is het weer wachten op de volgende ongesteldheid. Maar ergens heb ik een idee dat er lichamelijk meer aan de hand is. Misschien ben ik hormonaal uit balans? is mijn dieet toch niet in orde?
Ik zit er over te denken om naar de huisarts te gaan. Heeft iemand dit ook gehad, en w at was er aan de hand? of moet ik gewoon een schop onder mijn kont hebben?
Ik ben er gewoon zo zat van me steeds zo lusteloos en sloom en vergeetachtig en ongeconcentreerd te voelen.
Eerst zocht ik het op het slaap vlak, maar sinds mijn kleintje doorslaapt heb ik een prima nachtrust van 7 a 8 uur per nacht. Ik eet gezond,drink hoegenaamd geen alcohol. Bewegen zou ik meer kunnen doen, maar met een klein peutertje ren ik genoeg in de rondte. Ik fiets waar het kan en loop regelmatig.
Heb ik stress? ja, een beetje wel. We hebben eeuwig geldgebrek en dat maakt het niet makkelijk. Maar het is allemaal niet zo erg, en prima aan te pakken, en iig niks om er midden in de nacht wakker van te liggen. Ons huis moet opgeknapt (laatste loodjes) en Brit moet aan het werk.
Maar alles bij elkaar verklaart het voor mij niet mijn gesteldheid. Ik heb in december een miskraam gehad, en daarna is mijn ongesteldheid niet goed op gang gekomen. Ik heb hier primolut voor gehad, en dat werkte wel. ik heb een ontrekkingsbloeding gehad, en nu is het weer wachten op de volgende ongesteldheid. Maar ergens heb ik een idee dat er lichamelijk meer aan de hand is. Misschien ben ik hormonaal uit balans? is mijn dieet toch niet in orde?
Ik zit er over te denken om naar de huisarts te gaan. Heeft iemand dit ook gehad, en w at was er aan de hand? of moet ik gewoon een schop onder mijn kont hebben?
Ik ben er gewoon zo zat van me steeds zo lusteloos en sloom en vergeetachtig en ongeconcentreerd te voelen.
maandag 23 april 2012 om 15:29
quote:isadoro schreef op 23 april 2012 @ 15:17:
Ik heb het ook gehad, twee keer: 1x trage schildklier, 2e keer lage b12. Bij mijn schildklier was mijn menstruatie ook verstoord, ondanks de pil (!). Ik had een heel kleine afwijking, maar de symptomen waren heel heftig.
En alles wees er op dat ik overspannen was. Maar ik WIST dat het niet zo was, ik voelde dat het lichamelijk was. Hormonen doen ook vanalles met je hoofd, raar genoeg.
Succes bij je huisarts.
Mag ik vragen in welke zin je menstruatie verstoord was? (wat waren je klachten?)
Ik heb zelf een te traag werkende schildklier en heb ook al enige tijd verstoorde menstruaties. Hoe is het bij jou over gegaan?
Ik heb het ook gehad, twee keer: 1x trage schildklier, 2e keer lage b12. Bij mijn schildklier was mijn menstruatie ook verstoord, ondanks de pil (!). Ik had een heel kleine afwijking, maar de symptomen waren heel heftig.
En alles wees er op dat ik overspannen was. Maar ik WIST dat het niet zo was, ik voelde dat het lichamelijk was. Hormonen doen ook vanalles met je hoofd, raar genoeg.
Succes bij je huisarts.
Mag ik vragen in welke zin je menstruatie verstoord was? (wat waren je klachten?)
Ik heb zelf een te traag werkende schildklier en heb ook al enige tijd verstoorde menstruaties. Hoe is het bij jou over gegaan?
maandag 23 april 2012 om 15:35
maandag 23 april 2012 om 15:48
Laat je niet te snel aanpraten dat het tussen je oren zit trouwens! Tegen mij werd ook aan alle kanten gezegd dat ik wel depressief moest zijn. Zelf wist ik echter dat dat echt niet zo was. Er moest iets lichamelijks zijn! Dat bleek ook het geval. Heb een vit b12 en een vit D tekort.
Als blijkt dat er echt niks lichamelijk is kun je altijd nog naar het tussen je oren stuk gaan kijken.
Als blijkt dat er echt niks lichamelijk is kun je altijd nog naar het tussen je oren stuk gaan kijken.
maandag 23 april 2012 om 15:58
Nellaaa, waarom kan het niet hand in hand gaan?
Ik werd namelijk ook gek van max 6 uur energie te hebben op een dag. Psych heeft geholpen daarmee om te gaan. Ondertussen krijg ik die injecties en gaat het elke maand weer beter.
Ook zag de psych in dat hier meer aan de hand was. Geen depressie oid. In samenspraak met de huisarts is er een b12 behandelplan opgezet.
Want laten we wel wezen: de genoemde klachten zijn vaag. Waarom zou je een eventuele verklaring direct de prullenbak in gooien?
Wees bereid mee te werken naar een oplossing. Blijf kritisch en luister naar je lichaam. Breng eventueel je klachten in kaart door een dagboek bij te houden.
Ik werd namelijk ook gek van max 6 uur energie te hebben op een dag. Psych heeft geholpen daarmee om te gaan. Ondertussen krijg ik die injecties en gaat het elke maand weer beter.
Ook zag de psych in dat hier meer aan de hand was. Geen depressie oid. In samenspraak met de huisarts is er een b12 behandelplan opgezet.
Want laten we wel wezen: de genoemde klachten zijn vaag. Waarom zou je een eventuele verklaring direct de prullenbak in gooien?
Wees bereid mee te werken naar een oplossing. Blijf kritisch en luister naar je lichaam. Breng eventueel je klachten in kaart door een dagboek bij te houden.
maandag 23 april 2012 om 16:10
Als jij naar een psych gaat met de insteek een depressie te hebben en niet iets lichamelijks terwijl dat uiteindelijk niet het geval blijkt te zijn, kan dat weleens veel tijd kosten voordat je daar achter bent. Tijd waarin je ook al aan je lichamelijke herstel hebt kunnen werken. Een paar (bloed)onderzoeken zijn zo gepiept, in tegenstelling tot een heel therapie-traject.
maandag 23 april 2012 om 17:19
Allis; van het forum af en verplaats dit naar de spreekkamer. Hier zal je van alles om de oren vliegen, van wellicht mogelijk tot nog zotter dan verwachten dat er geld op je rug gaat groeien.
Waarom ik daar erg voorstander van ben? Omdat er hier nu bijv. op 1 ding ingezoomd wordt; een B12-tekort. Er wordt je zelfs al van alles aan de hand gedaan waarom waardes niet te vertrouwen en noem het maar op. Terwijl het maar zeer de vraag is óf daar de oorzaak ligt en daarna óók nog eens of jij ook nog eens bepaalde vitaminen en mineralen al dan niet slikt. Of hoe lab interpreteert, het helemaal geen vaststaand feit is dat HA niet weet hoe te interpreteren en wanneer wel of niet te supplementeren en op welk moment in de diagnostiek. Kan theoretisch allemaal, hoor. Maar dan ben ik toch ook wel iemand die denkt; hallo zeg, hoezo op feiten vooruit hollen.
Om maar eens een hele kleine greep te doen? Hormonen, psychische zaken, stress, allerlei vitamine- en mineralentekorten of overschotten, bloedarmoede, er kunnen tig oorzaken zijn. Daar zijn dan weer die artsen zo handig bij. Er zijn tegenwoordig steeds meer tools om duidelijk te krijgen in welke hoek het zoal te zoeken zou kunnen zijn. Daarbij algemeen passend bloedbeeld bepalen en dan verder kijken. En dan nog; de praktijk zal uiteindelijk pas uitwijzen hoe en wat. Al was het alleen al omdat elk mens uniek is en niemand gelijk reageert. Zou dus ook nog bijv. kunnen dat er een tekort van weet ik veel wat gevonden wordt, dat aangepakt wordt maar de symptomen niet opgelost blijken en er een psychische component omhoog komt waardoor het niet zo 1-2-3 blijkt als gedacht en gehoopt.
En ja lichamelijke problemen en psychische kunnen hand in hand gaan. Kip, ei, lang niet altijd interessant of direct van belang zolang als beiden erkend en aangepakt worden. Om maar heel simplistisch te blijven, zo kunnen bijv. bepaalde vitaminetekorten resulteren in full blown depressies. Oorzaak kan dan ergens liggen maar aanpak kan ruimer nodig zijn omdat het een vicieuze cirkel kan worden die grip op het totaal kunnen krijgen.
Zelf verzamel ik de laatste jaren tekorten. Ik kwartet met de vit Bsoorten die dan weer eens tekort zijn, vit. D, mineralen, noem het maar op. Zo kan mijn lijf inmiddels sommige niet meer uit voeding halen en/of omzetten zoals zou moeten. Kan gebeuren. Kan hele pittige klachten geven en ook uitmonden in full blown andere problemen. Maar om nu te stellen; oh dat is het, gaat mij veel te ver. Daar is de huisarts een goed begin voor. Ga heen en bespreek het. Gooi ook gerust op tafel welke gedachten je hierover hebt, welke angsten, vragen etc. Als je dat niet doet, wordt het voor de arts immers ook wel heel erg lastig om jou naar huis te sturen met een gevoel dat je gehoord bent, serieus genomen wordt en antwoord op de vragen die jou bezig houden hebt gehad of kunt krijgen. Wel zou ik zoals ook al door sommige anderen genoemd er dus voor waken om dat gesprek niet in te gaan als ware het gewapend tot den tanden, allerlei negatiefs verwachtend, zwart-wit gezegd bijna in het kader "ik zal die arts nu eens even vertellen wat er gaat gebeuren". Dat is niet alleen niet passend bij de situatie maar bovenal een insteek waarmee je meer te verliezen dan te winnen hebt.
Enorm eens overigens met o.a. Banaanaap voor wat betreft de stichting B12 tekort. Alufolie-types die het wellicht leuk bedoelen, maar eerder geen deugd doen dan wel.
Waarom ik daar erg voorstander van ben? Omdat er hier nu bijv. op 1 ding ingezoomd wordt; een B12-tekort. Er wordt je zelfs al van alles aan de hand gedaan waarom waardes niet te vertrouwen en noem het maar op. Terwijl het maar zeer de vraag is óf daar de oorzaak ligt en daarna óók nog eens of jij ook nog eens bepaalde vitaminen en mineralen al dan niet slikt. Of hoe lab interpreteert, het helemaal geen vaststaand feit is dat HA niet weet hoe te interpreteren en wanneer wel of niet te supplementeren en op welk moment in de diagnostiek. Kan theoretisch allemaal, hoor. Maar dan ben ik toch ook wel iemand die denkt; hallo zeg, hoezo op feiten vooruit hollen.
Om maar eens een hele kleine greep te doen? Hormonen, psychische zaken, stress, allerlei vitamine- en mineralentekorten of overschotten, bloedarmoede, er kunnen tig oorzaken zijn. Daar zijn dan weer die artsen zo handig bij. Er zijn tegenwoordig steeds meer tools om duidelijk te krijgen in welke hoek het zoal te zoeken zou kunnen zijn. Daarbij algemeen passend bloedbeeld bepalen en dan verder kijken. En dan nog; de praktijk zal uiteindelijk pas uitwijzen hoe en wat. Al was het alleen al omdat elk mens uniek is en niemand gelijk reageert. Zou dus ook nog bijv. kunnen dat er een tekort van weet ik veel wat gevonden wordt, dat aangepakt wordt maar de symptomen niet opgelost blijken en er een psychische component omhoog komt waardoor het niet zo 1-2-3 blijkt als gedacht en gehoopt.
En ja lichamelijke problemen en psychische kunnen hand in hand gaan. Kip, ei, lang niet altijd interessant of direct van belang zolang als beiden erkend en aangepakt worden. Om maar heel simplistisch te blijven, zo kunnen bijv. bepaalde vitaminetekorten resulteren in full blown depressies. Oorzaak kan dan ergens liggen maar aanpak kan ruimer nodig zijn omdat het een vicieuze cirkel kan worden die grip op het totaal kunnen krijgen.
Zelf verzamel ik de laatste jaren tekorten. Ik kwartet met de vit Bsoorten die dan weer eens tekort zijn, vit. D, mineralen, noem het maar op. Zo kan mijn lijf inmiddels sommige niet meer uit voeding halen en/of omzetten zoals zou moeten. Kan gebeuren. Kan hele pittige klachten geven en ook uitmonden in full blown andere problemen. Maar om nu te stellen; oh dat is het, gaat mij veel te ver. Daar is de huisarts een goed begin voor. Ga heen en bespreek het. Gooi ook gerust op tafel welke gedachten je hierover hebt, welke angsten, vragen etc. Als je dat niet doet, wordt het voor de arts immers ook wel heel erg lastig om jou naar huis te sturen met een gevoel dat je gehoord bent, serieus genomen wordt en antwoord op de vragen die jou bezig houden hebt gehad of kunt krijgen. Wel zou ik zoals ook al door sommige anderen genoemd er dus voor waken om dat gesprek niet in te gaan als ware het gewapend tot den tanden, allerlei negatiefs verwachtend, zwart-wit gezegd bijna in het kader "ik zal die arts nu eens even vertellen wat er gaat gebeuren". Dat is niet alleen niet passend bij de situatie maar bovenal een insteek waarmee je meer te verliezen dan te winnen hebt.
Enorm eens overigens met o.a. Banaanaap voor wat betreft de stichting B12 tekort. Alufolie-types die het wellicht leuk bedoelen, maar eerder geen deugd doen dan wel.
when you wish upon a star...
maandag 23 april 2012 om 17:29
Overigens heel praktisch; ga aan de slag met de punten waar je over struikelt!
- dus dat vergeetachtige en ongeconcentreerde; overal post its zodat je niet kunt vergeten. Een strak schema voor de dagindeling maken -uiteraard wel flexibel genoeg dat je niet uit een panty hoeft te schieten van stress als kind niet met 5 minuten braaf alles op eet-, zodat je ritme langzaam maar zeker wat in kunt programmeren.
- sloom en lusteloos; wissel belasting af met rust. Belasting is dus zowel fysiek als geestelijk dus niet wegcijferen wat het kan kosten om bijv. een lastig boek te lezen en denken "ja maar dit is veel lichter dan de tuin schoffelen". Rust is soms lastig met drukke koter, maar bouw de momenten in. Waar mogelijk tijdens een moment waarop er even bij een vriendje gespeeld kan worden, wanneer de tv even afleid, dat werk. Balans tussen niet teveel en niet te weinig gaan doen is essentieel om bezig te blijven maar jezelf niet voorbij te lopen in wat lijf en geest aan kunnen.
- wees eerlijk naar jezelf en anderen. De oorzaak is uiteindelijk interessant, maar voor NU in hoe jouw dagen zijn minder belangrijk dan je staande houden. Wees eerlijk naar jezelf waar jouw grens ligt. Dat zal geen grens zijn die je leuk vindt of misschien acceptabel, maar het is wat het is voor het moment. Respecteer die grens voor jezelf en communiceer naar anderen hierover. Dat je tegen grenzen aanloopt, even niet kunt wat je normaal kunt en wilt kunnen, dat je hulp nodig hebt. Grijp hulp daarbij ook aan zonder enorme schuldgevoelens. Durf er gerust om te vragen, je staat soms verbaasd wat anderen met liefde doen als je erom vraagt.
- als je denkt dat emotioneel mee kan spelen; ga er mee aan de slag! Hoeft helemaal de oorzaak niet te zijn, maar kan ook dingen beïnvloeden. Of je vind hierin een stukje waar je aan kunt werken of je vindt de duidelijkheid dat je hierin wel genoeg op het bordje hebt, maar er op een dusdanige wijze mee om gaat dat het je in functioneren niet in de weg staat.
- voeding noem je. Is dat zo veranderd dan? Voeding is inderdaad belangrijk, ook weer zoiets waar lang niet altijd een oorzaak hoeft te liggen maar een klein deeltje van een geheel kan zijn. Gezond eten kan natuurlijk nooit kwaad. Laat waar gewenst jouw voeding eens tegen het licht houden en uitrekenen wat je eigenlijk wel en niet binnen krijgt zodat je weet waar verbetering mogelijk zou kunnen zijn of je al heel goed bezig bent.
Let wel; ik zeg niet dat je maar even moet accepteren dat dit een status quo is tot je grijs en bejaard bent. Helemaal niet. Maar voor nu zul je even moeten dealen met wat is. Daarin een manier vinden om jezelf waar mogelijk staande te houden en niet onnodig verder weg te suffen is, samen met een gang naar de medische wereld, het beste wat je hierin voor jezelf kunt doen.
- dus dat vergeetachtige en ongeconcentreerde; overal post its zodat je niet kunt vergeten. Een strak schema voor de dagindeling maken -uiteraard wel flexibel genoeg dat je niet uit een panty hoeft te schieten van stress als kind niet met 5 minuten braaf alles op eet-, zodat je ritme langzaam maar zeker wat in kunt programmeren.
- sloom en lusteloos; wissel belasting af met rust. Belasting is dus zowel fysiek als geestelijk dus niet wegcijferen wat het kan kosten om bijv. een lastig boek te lezen en denken "ja maar dit is veel lichter dan de tuin schoffelen". Rust is soms lastig met drukke koter, maar bouw de momenten in. Waar mogelijk tijdens een moment waarop er even bij een vriendje gespeeld kan worden, wanneer de tv even afleid, dat werk. Balans tussen niet teveel en niet te weinig gaan doen is essentieel om bezig te blijven maar jezelf niet voorbij te lopen in wat lijf en geest aan kunnen.
- wees eerlijk naar jezelf en anderen. De oorzaak is uiteindelijk interessant, maar voor NU in hoe jouw dagen zijn minder belangrijk dan je staande houden. Wees eerlijk naar jezelf waar jouw grens ligt. Dat zal geen grens zijn die je leuk vindt of misschien acceptabel, maar het is wat het is voor het moment. Respecteer die grens voor jezelf en communiceer naar anderen hierover. Dat je tegen grenzen aanloopt, even niet kunt wat je normaal kunt en wilt kunnen, dat je hulp nodig hebt. Grijp hulp daarbij ook aan zonder enorme schuldgevoelens. Durf er gerust om te vragen, je staat soms verbaasd wat anderen met liefde doen als je erom vraagt.
- als je denkt dat emotioneel mee kan spelen; ga er mee aan de slag! Hoeft helemaal de oorzaak niet te zijn, maar kan ook dingen beïnvloeden. Of je vind hierin een stukje waar je aan kunt werken of je vindt de duidelijkheid dat je hierin wel genoeg op het bordje hebt, maar er op een dusdanige wijze mee om gaat dat het je in functioneren niet in de weg staat.
- voeding noem je. Is dat zo veranderd dan? Voeding is inderdaad belangrijk, ook weer zoiets waar lang niet altijd een oorzaak hoeft te liggen maar een klein deeltje van een geheel kan zijn. Gezond eten kan natuurlijk nooit kwaad. Laat waar gewenst jouw voeding eens tegen het licht houden en uitrekenen wat je eigenlijk wel en niet binnen krijgt zodat je weet waar verbetering mogelijk zou kunnen zijn of je al heel goed bezig bent.
Let wel; ik zeg niet dat je maar even moet accepteren dat dit een status quo is tot je grijs en bejaard bent. Helemaal niet. Maar voor nu zul je even moeten dealen met wat is. Daarin een manier vinden om jezelf waar mogelijk staande te houden en niet onnodig verder weg te suffen is, samen met een gang naar de medische wereld, het beste wat je hierin voor jezelf kunt doen.
when you wish upon a star...
maandag 23 april 2012 om 22:30
quote:Pixiedust schreef op 23 april 2012 @ 17:19:
Er wordt je zelfs al van alles aan de hand gedaan waarom waardes niet te vertrouwen en noem het maar op. Terwijl het maar zeer de vraag is óf daar de oorzaak ligt en daarna óók nog eens of jij ook nog eens bepaalde vitaminen en mineralen al dan niet slikt.
Aangezien ze zwanger wil worden, is de kans dat ze foliumzuur slikt heel erg groot. Bovendien geeft ze zelf al aan dat ze de huisarts wil vragen op B12 te laten prikken.
De mededeling dat foliumzuur slikken de uitslag kan beinvloeden is in de context van wat Allis zelf zegt, toch zeker wel relevant.
Er wordt je zelfs al van alles aan de hand gedaan waarom waardes niet te vertrouwen en noem het maar op. Terwijl het maar zeer de vraag is óf daar de oorzaak ligt en daarna óók nog eens of jij ook nog eens bepaalde vitaminen en mineralen al dan niet slikt.
Aangezien ze zwanger wil worden, is de kans dat ze foliumzuur slikt heel erg groot. Bovendien geeft ze zelf al aan dat ze de huisarts wil vragen op B12 te laten prikken.
De mededeling dat foliumzuur slikken de uitslag kan beinvloeden is in de context van wat Allis zelf zegt, toch zeker wel relevant.
woensdag 25 april 2012 om 09:05
Nou, de afspraak is gemaakt, ik kan vrijdag terecht. We zullen zien wat ze dan zegt.
Natuurlijk laat ik me via het forum geen diagnose aanpraten, maar het is wel fijn dat er iig herkenning is en dat er lichamelijke oorzaken kunnen zijn. Dan kom je toch wat beter beslagen ten ijs en als de arts dan zegt dat het tussen je oren moet zitten heb je iig wat suggesties. Dat vind ik zelf wel prettig.
Natuurlijk laat ik me via het forum geen diagnose aanpraten, maar het is wel fijn dat er iig herkenning is en dat er lichamelijke oorzaken kunnen zijn. Dan kom je toch wat beter beslagen ten ijs en als de arts dan zegt dat het tussen je oren moet zitten heb je iig wat suggesties. Dat vind ik zelf wel prettig.
woensdag 25 april 2012 om 17:31
mag ik een vraag stellen aan de B12 'experts', ik lees op die stichting b12 tekort dat onder een waarde van 350, verder onderzocht zou moeten worden. Ik kom dus zojuist bij de huisarts vandaan met soortgelijke klachten als TO (moe, slecht slapen, nek- en schouderpijn + hoofdpijn, darmklachten) en ze gooide het op stress (dat ik me niet kan ontspannen en daardoor bijv. slecht slaap). Blijkbaar had de doktersassistente opgeschreven dat ik moe en depressief was (heb dat zelf niet eens genoemd maar dat heeft zij dus in een 1 minuut gesprek uit mijn rijtje van klachten maar geconcludeerd). Ik zei tegen de HA dat ik het wel erg gemakkelijk vind om het gelijk op de stress te gooien, verder kon ze niks bedenken want lichamelijk is alles goed.... Ik kom zelf met allerlei testen wat zij onzin vind (dat zegt ze niet maar ik hoor aan dr dat ze dat wel denkt) maar dan komt ze zelf met een vragenlijstje aan, met belachelijke vragen, het was overduidelijk een depressiviteitstest (wilt u dood blabla), ik ken mezelf goed genoeg om te kunnen zeggen dat ik depressief ben.
Om een lang verhaal kort te maken, ik heb een vit D tekort (was al langer bekend maar ben niet zo strikt met het nemen van die pillen) en mijn vit b12 is 188 en de normaalwaarden zijn tussen de 140 en 600 nog wat meen ik mij te herinneren, volgens haar was dit prima. Maar wat denken jullie hiervan? Moet hier verder op getest worden en zo ja, hoe? (ik slik verder geen vitaminesupplementen etc).
Sterkte TO! Laat je vrijdag niet afschepen bij de HA, dat doen ze te gemakkelijk vind ik.
Om een lang verhaal kort te maken, ik heb een vit D tekort (was al langer bekend maar ben niet zo strikt met het nemen van die pillen) en mijn vit b12 is 188 en de normaalwaarden zijn tussen de 140 en 600 nog wat meen ik mij te herinneren, volgens haar was dit prima. Maar wat denken jullie hiervan? Moet hier verder op getest worden en zo ja, hoe? (ik slik verder geen vitaminesupplementen etc).
Sterkte TO! Laat je vrijdag niet afschepen bij de HA, dat doen ze te gemakkelijk vind ik.
