Relaties
alle pijlers
Nu echt stoppen??
maandag 23 april 2012 om 13:45
Ik lees en schrijf al heel wat jaren mee op het forum maar heb een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenbaarheid. Wat ik met dit topic wil? Weet het niet goed, van me af schrijven, misschien tot andere inzichten komen, tips..
Ik heb bijna 7 jaar een relatie. Het loopt niet.. Eigenlijk ook nooit gedaan maar we hebben zoveel op het spel gezet om samen te kunnen komen dat we maar door gaan en gaan. In de basis passen we niet bij elkaar, dat is eigenlijk wel de kern. Tijden van hevige ruzies worden afgewisseld met rustiger perioden waarin het voortkabbeld en wel ok is. Dan zijn er momenten van geluk maar ik voel me in deze relatie niet gelukkig. We hebben al zo vaak geroepen dat we er mee stoppen maar na zo'n dieptepunt gaat het steeds weer een periode wat beter en willen we ervoor gaan. Tot het volgende moment zich aandient. En nu...heb ik vrijdag opnieuw aangegeven niet verder te willen..het verrastte hem enorm, hij had juist een tijd geleden voor zichzelf besloten dat het goed was. Dat er leuke dingen zijn en minder leuke maar dat de weegschaal voor hem doorgeslagen was naar de positieve kant. Voor mij niet...ik stel mezelf steeds vaker de vraag of ik met hem samen oud wil worden en welke zaken ik belangrijk vind in een relatie. Dat zijn niet eens zulke extreme eisen denk ik. Ik wil het vooral gezellig hebben samen, kunnen kletsen over van alles, kunnen praten over belangrijke zaken, lol hebben samen, seks hebben.. Op de seks na vind ik dat alles bij anderen in mijn leven maar vaak niet bij hem. We zijn zo verschillend..
Maar, wat ons bindt: ons kind.. Mijn god mijn hart breekt als ik eraan denk wat ik ons kind aan doe... Steeds heb ik oa daarom alles weggedrukt en gedacht en gehoopt dat het nog wel zou komen maar is die gedachte nog wel reëel..?
Voel me bijna constant geprikkeld en chagrijnig en moe..
Ik wil dit gewoon niet meer, zie geen verandering meer komen en denk dat we beter af zijn als we apart verder gaan.
Wat bindt ons nog meer: een stapel stenen.. Een huis wat niet snel verkoopbaar is en we beiden niet alleen zullen kunnen bekostigen..
Dus..dat was het voor nu, sorry voor de lange OP...
Ik heb bijna 7 jaar een relatie. Het loopt niet.. Eigenlijk ook nooit gedaan maar we hebben zoveel op het spel gezet om samen te kunnen komen dat we maar door gaan en gaan. In de basis passen we niet bij elkaar, dat is eigenlijk wel de kern. Tijden van hevige ruzies worden afgewisseld met rustiger perioden waarin het voortkabbeld en wel ok is. Dan zijn er momenten van geluk maar ik voel me in deze relatie niet gelukkig. We hebben al zo vaak geroepen dat we er mee stoppen maar na zo'n dieptepunt gaat het steeds weer een periode wat beter en willen we ervoor gaan. Tot het volgende moment zich aandient. En nu...heb ik vrijdag opnieuw aangegeven niet verder te willen..het verrastte hem enorm, hij had juist een tijd geleden voor zichzelf besloten dat het goed was. Dat er leuke dingen zijn en minder leuke maar dat de weegschaal voor hem doorgeslagen was naar de positieve kant. Voor mij niet...ik stel mezelf steeds vaker de vraag of ik met hem samen oud wil worden en welke zaken ik belangrijk vind in een relatie. Dat zijn niet eens zulke extreme eisen denk ik. Ik wil het vooral gezellig hebben samen, kunnen kletsen over van alles, kunnen praten over belangrijke zaken, lol hebben samen, seks hebben.. Op de seks na vind ik dat alles bij anderen in mijn leven maar vaak niet bij hem. We zijn zo verschillend..
Maar, wat ons bindt: ons kind.. Mijn god mijn hart breekt als ik eraan denk wat ik ons kind aan doe... Steeds heb ik oa daarom alles weggedrukt en gedacht en gehoopt dat het nog wel zou komen maar is die gedachte nog wel reëel..?
Voel me bijna constant geprikkeld en chagrijnig en moe..
Ik wil dit gewoon niet meer, zie geen verandering meer komen en denk dat we beter af zijn als we apart verder gaan.
Wat bindt ons nog meer: een stapel stenen.. Een huis wat niet snel verkoopbaar is en we beiden niet alleen zullen kunnen bekostigen..
Dus..dat was het voor nu, sorry voor de lange OP...
maandag 23 april 2012 om 21:44
Ik ben een paar jaar geleden gestopt met een relatie van 10+ jaar. Daar moet ik om de paar weken even goed van janken. Maar spijt? Nee, dat niet. Mijn dag-tot-dag kwaliteit van leven is gewoon vele malen beter.
Het artikeltje dat BGB hierboven geeft, dat herken ik in zoverre dat ik wel wat "kwijt" ben geraakt. Een soort naiviteit, ofzo. Ik ben bewuster geworden, dat alles kapot kan, en dat ik vooral op mezelf moet vertrouwen.
Of dat goed of slecht is, dat weet ik niet. Het onbezorgde is er zeker van af, en in de plaats daarvan iets van realisme, of zo. Maar ook wel het idee dat je elke dag een mooie dag kan hebben.
Succes met je beslissing.
Het artikeltje dat BGB hierboven geeft, dat herken ik in zoverre dat ik wel wat "kwijt" ben geraakt. Een soort naiviteit, ofzo. Ik ben bewuster geworden, dat alles kapot kan, en dat ik vooral op mezelf moet vertrouwen.
Of dat goed of slecht is, dat weet ik niet. Het onbezorgde is er zeker van af, en in de plaats daarvan iets van realisme, of zo. Maar ook wel het idee dat je elke dag een mooie dag kan hebben.
Succes met je beslissing.
maandag 23 april 2012 om 22:45
@monsterpinquin, hebben jullie ook kinderen samen?
Ons kind is in deze toch wel echt het belangrijkste en maakt de beslissing zo enorm moeilijk. Ik gun mijn kind gewoon zo twee ouders die blij zijn met elkaars en ons gezinnetje. Ik kan zo verdrietig worden van de aanblik van allerlei (voor het oog?) blije gezinnetjes met vrolijke ouders. Ik zie ons bijna nooit vrolijk en zie of hoor mezelf amper nog lachen. Ik ben bang zo'n ouwe zuurpruim te worden, iemand die klaagt maar ook geen stappen onderneemt om uit de situatie te stappen.
Maar ook het huis/financiële plaatje maakt het ingewikkeld. Gelukkig werk ik en zou ik mezelf kunnen onderhouden, desnoods met nog een baantje erbij, maar dat is wel pas aan de orde wanneer het huis verkocht is...
Ons kind is in deze toch wel echt het belangrijkste en maakt de beslissing zo enorm moeilijk. Ik gun mijn kind gewoon zo twee ouders die blij zijn met elkaars en ons gezinnetje. Ik kan zo verdrietig worden van de aanblik van allerlei (voor het oog?) blije gezinnetjes met vrolijke ouders. Ik zie ons bijna nooit vrolijk en zie of hoor mezelf amper nog lachen. Ik ben bang zo'n ouwe zuurpruim te worden, iemand die klaagt maar ook geen stappen onderneemt om uit de situatie te stappen.
Maar ook het huis/financiële plaatje maakt het ingewikkeld. Gelukkig werk ik en zou ik mezelf kunnen onderhouden, desnoods met nog een baantje erbij, maar dat is wel pas aan de orde wanneer het huis verkocht is...
maandag 23 april 2012 om 22:51
De puberdochter van mijn vriendin zegt regelmatig dat ze het beter heeft dan sommige van haar klasgenoten waarvan de ouders nog wel bij elkaar zijn. Zolang je maar vlakbij elkaar woont en kind kan ook zelfstandig te voet of met de fiets naar de ander, is het helemaal geen verkeerde oplossing. Mijn vriendin geniet er ook altijd van weer even 'n weekje te kunnen bijkomen als dochter weer bij pa is. De vrije tijd die je krijgt als je 50/50 doet, heeft erg veel voordelen die je niet hebt als je bij elkaar blijft wonen en de zorgtaken echt elke dag hebt.
maandag 23 april 2012 om 22:56
tja, er was een periode dat ik getrouwd bleef omwille van de kinderen.
2 vriendinnen van mij hebben hetzelfde gedaan, van 1 wist ik het al toen ze de crisis had en een andere vriendin heeft het me onlangs verteld.
heel veel praten, heel veel communiceren en toch doorblijven zetten heeft ons er uiteindelijk uitgeholpen maar makkelijk was het niet (soms nog niet hoor, het blijft uiteindelijk toch werken, een relatie), accepteren dat de ander anders is, soms de minste zijn, maar vooral heel veel praten heeft ons eruit geholpen en ik ben blij met onze beslissing toch ons huwelijk voorop te zetten
ik kan alleen maar voor mezelf praten, wij zijn echt wel sterker geworden, en gelukkiger.
maar of dat voor jou gelden gaat?
2 vriendinnen van mij hebben hetzelfde gedaan, van 1 wist ik het al toen ze de crisis had en een andere vriendin heeft het me onlangs verteld.
heel veel praten, heel veel communiceren en toch doorblijven zetten heeft ons er uiteindelijk uitgeholpen maar makkelijk was het niet (soms nog niet hoor, het blijft uiteindelijk toch werken, een relatie), accepteren dat de ander anders is, soms de minste zijn, maar vooral heel veel praten heeft ons eruit geholpen en ik ben blij met onze beslissing toch ons huwelijk voorop te zetten
ik kan alleen maar voor mezelf praten, wij zijn echt wel sterker geworden, en gelukkiger.
maar of dat voor jou gelden gaat?
maandag 23 april 2012 om 22:59
Ik ken als geen ander de voordelen van 50/50 ivm vriends kind uit eerste relatie maar dan gaat het niet om mijn eigen kind die ik dan de helft niet zou zien. Kind van vriend benoemt hier ook wel de voordelen als dubbele cadeau's en vakantie maar ook het gemis van de ene ouder wanneer het bij de ander is. Mijn kind is nog klein, KDV leeftijd, dat kan een voordeel zijn maar maakt het ook moeilijk om uit te leggen.
maandag 23 april 2012 om 23:03
Dochter van vriendin was ook pas 4 toen ze uit elkaar gingen en ze dus om de week van huis wisselde. Zij is er helemaal okee mee, ook als de ouders onderling wel 'ns een dag van elkaar over nemen wegens andere verplichtingen.
En enerzijds mist vriendin haar dochter soms als ze bij pa is, maar anderzijds zucht ze toch ook altijd weer van opluchting dat ze weer even 'n weekje voor haarzelf heeft zonder gejak en gejaag. Feit is dat zij op tijd uit elkaar zijn gegaan en dus nog steeds goede vrienden zijn, dat scheelt 'n hoop wat betreft bij elkaar langs kunnen komen en bellen etc.
En enerzijds mist vriendin haar dochter soms als ze bij pa is, maar anderzijds zucht ze toch ook altijd weer van opluchting dat ze weer even 'n weekje voor haarzelf heeft zonder gejak en gejaag. Feit is dat zij op tijd uit elkaar zijn gegaan en dus nog steeds goede vrienden zijn, dat scheelt 'n hoop wat betreft bij elkaar langs kunnen komen en bellen etc.
maandag 23 april 2012 om 23:05
Een glazen bol zou fijn zijn!! Ik zou niets liever willen dan gewoon lekker verder gaan, op andere manier dan nu uiteraard. Tot nu toe hebben we bij iedere crisis ons voorgenomen ervoor te gaan en te vechten voor onze relatie maar sterker zijn we nog niet geworden. Steeds gaat het even ok en breekt de volgende crisistijd aan. Soort van vallen en opstaan.
maandag 23 april 2012 om 23:40
Je eigen toekomst heb je zelf in de hand hoor.
Jij gaat wel, of je gaat niet met hem verder.
Maar wat ik vind is dat als de liefde over is, dan is het over.
Als je van hem houd kun je bij hem blijven.
Die verschillen, wat maakt dat nou eigenlijk uit?
In mijn relatie vallen we ook, en staan we op.
Dat is overal zo.
Jij gaat wel, of je gaat niet met hem verder.
Maar wat ik vind is dat als de liefde over is, dan is het over.
Als je van hem houd kun je bij hem blijven.
Die verschillen, wat maakt dat nou eigenlijk uit?
In mijn relatie vallen we ook, en staan we op.
Dat is overal zo.
dinsdag 24 april 2012 om 01:20
quote:fem2012 schreef op 23 april 2012 @ 22:45:
@monsterpinquin, hebben jullie ook kinderen samen?
Nope alleen een huis samen. Met veel hangen en wurgen heeft ze me uitgekocht, en heb ik zelf een nieuw huis gekocht.
quote:fem2012 schreef op 23 april 2012 @ 23:05:
Tot nu toe hebben we bij iedere crisis ons voorgenomen ervoor te gaan en te vechten voor onze relatie maar sterker zijn we nog niet geworden.Lekker he? Ik kan je wel vertellen dat het heerlijk is om een rustige relatie te hebben, zonder dat je op je tenen loopt. Het leven is veel te kort om te moeten "vechten" voor je relatie. Het mag ook wel eens vanzelf gaan.
@monsterpinquin, hebben jullie ook kinderen samen?
Nope alleen een huis samen. Met veel hangen en wurgen heeft ze me uitgekocht, en heb ik zelf een nieuw huis gekocht.
quote:fem2012 schreef op 23 april 2012 @ 23:05:
Tot nu toe hebben we bij iedere crisis ons voorgenomen ervoor te gaan en te vechten voor onze relatie maar sterker zijn we nog niet geworden.Lekker he? Ik kan je wel vertellen dat het heerlijk is om een rustige relatie te hebben, zonder dat je op je tenen loopt. Het leven is veel te kort om te moeten "vechten" voor je relatie. Het mag ook wel eens vanzelf gaan.
dinsdag 24 april 2012 om 08:16
in welke relatie gaat het nu vanzelf dan?
elke relatie kent z'n ups en downs, de voorspoed, de tegenslagen.
als je samen kinderen hebt, vind ik, ben je verplicht je uiterste best te doen het huwelijk tot een succes te maken.
kinderen zijn veelal de dupe van een scheiding, en dan kan iedereen zeggen dat het wel meevalt maar een scheiding is veelal niet leuk voor kinderen.
als het echt niet meer gaat, als je echt geen liefde voelt, dan moet je opstappen en samen concluderen dat de koek echt op is, dat je alles uit de kast hebt gehaald maar dat het niet genoeg was, dat is pijnlijk te constateren dan maar het is niet anders.
maar als er nog maar een sprankje gevoel is... vind ik dat je het omwille van de kinderen, proberen moet.
zijn er geen kinderen in het spel, dan is het een stuk makkelijker.
elke relatie kent z'n ups en downs, de voorspoed, de tegenslagen.
als je samen kinderen hebt, vind ik, ben je verplicht je uiterste best te doen het huwelijk tot een succes te maken.
kinderen zijn veelal de dupe van een scheiding, en dan kan iedereen zeggen dat het wel meevalt maar een scheiding is veelal niet leuk voor kinderen.
als het echt niet meer gaat, als je echt geen liefde voelt, dan moet je opstappen en samen concluderen dat de koek echt op is, dat je alles uit de kast hebt gehaald maar dat het niet genoeg was, dat is pijnlijk te constateren dan maar het is niet anders.
maar als er nog maar een sprankje gevoel is... vind ik dat je het omwille van de kinderen, proberen moet.
zijn er geen kinderen in het spel, dan is het een stuk makkelijker.
dinsdag 24 april 2012 om 11:57
quote:frivolia schreef op 24 april 2012 @ 08:16:
in welke relatie gaat het nu vanzelf dan?
In de mijne. Ik vind liefde geen werkwoord en werken aan onze relatie doen we niet want daar is geen noodzaak toe. Uiteraard hebben we wel eens onenigheid, maar over het algemeen hebben we een hele rustige stabiele relatie, die overigens niet saai is. Ik herken helemaal niets van de verhalen hier. Ik wil mijn relatie niet idealiseren, maar het moeten werken en de ups en downs dat herken ik oprecht niet. Ik herken wel het stukje acceptatie waar Bianca het over heeft. Bepaalde zaken zal je moeten accepteren in je partner. Ook bepaalde negatieve karaktereigenschappen. Naar mijn mening maakt mijn partner en mijzelf dat juist tot een mens. Daar horen positieve en negatieve dingen bij. Maar het moet niet leiden tot onoverbrugbare verschillen van mening.
elke relatie kent z'n ups en downs, de voorspoed, de tegenslagen.
als je samen kinderen hebt, vind ik, ben je verplicht je uiterste best te doen het huwelijk tot een succes te maken.
kinderen zijn veelal de dupe van een scheiding, en dan kan iedereen zeggen dat het wel meevalt maar een scheiding is veelal niet leuk voor kinderen.
Eens. Ik vind zelfs dat je dat verplicht bent aan je kinderen. Maar ik zou wel een deadline stellen of een resultaat voor ogen houden want anders wordt het trekken aan een dood paard
als het echt niet meer gaat, als je echt geen liefde voelt, dan moet je opstappen en samen concluderen dat de koek echt op is, dat je alles uit de kast hebt gehaald maar dat het niet genoeg was, dat is pijnlijk te constateren dan maar het is niet anders.
maar als er nog maar een sprankje gevoel is... vind ik dat je het omwille van de kinderen, proberen moet.
zijn er geen kinderen in het spel, dan is het een stuk makkelijker.
in welke relatie gaat het nu vanzelf dan?
In de mijne. Ik vind liefde geen werkwoord en werken aan onze relatie doen we niet want daar is geen noodzaak toe. Uiteraard hebben we wel eens onenigheid, maar over het algemeen hebben we een hele rustige stabiele relatie, die overigens niet saai is. Ik herken helemaal niets van de verhalen hier. Ik wil mijn relatie niet idealiseren, maar het moeten werken en de ups en downs dat herken ik oprecht niet. Ik herken wel het stukje acceptatie waar Bianca het over heeft. Bepaalde zaken zal je moeten accepteren in je partner. Ook bepaalde negatieve karaktereigenschappen. Naar mijn mening maakt mijn partner en mijzelf dat juist tot een mens. Daar horen positieve en negatieve dingen bij. Maar het moet niet leiden tot onoverbrugbare verschillen van mening.
elke relatie kent z'n ups en downs, de voorspoed, de tegenslagen.
als je samen kinderen hebt, vind ik, ben je verplicht je uiterste best te doen het huwelijk tot een succes te maken.
kinderen zijn veelal de dupe van een scheiding, en dan kan iedereen zeggen dat het wel meevalt maar een scheiding is veelal niet leuk voor kinderen.
Eens. Ik vind zelfs dat je dat verplicht bent aan je kinderen. Maar ik zou wel een deadline stellen of een resultaat voor ogen houden want anders wordt het trekken aan een dood paard
als het echt niet meer gaat, als je echt geen liefde voelt, dan moet je opstappen en samen concluderen dat de koek echt op is, dat je alles uit de kast hebt gehaald maar dat het niet genoeg was, dat is pijnlijk te constateren dan maar het is niet anders.
maar als er nog maar een sprankje gevoel is... vind ik dat je het omwille van de kinderen, proberen moet.
zijn er geen kinderen in het spel, dan is het een stuk makkelijker.
woensdag 25 april 2012 om 22:48
Het stellen van een deadline hebben we in een vorige periode wel gedaan, daarna ging het ook een tijdje goed maar niet blijvend. Volgens mij is het dan meer dat de schrik er op zo'n moment goed in zit, dat we zo dicht bij het einde waren dat het daarom weer een tijdje goed loopt.
De afgelopen dagen hebben we er niet meer over gesproken, hij had vrijdag aangegeven het er niet meer over te willen hebben, daarna was zijn oudste hier waardoor praten ook moeilijker was. Vanavond een poging gedaan en eigenlijk niets opgeschoten. Hij vindt dat omdat ik er over begonnen ben maar met een plan moet komen en verweet mij dat ik het helemaal niet overzie en bij hem neerleg. Ik heb er de afgelopen dagen zeker wel over nagedacht, over hoe het te regelen. Heb hem voorgesteld dat ons kind mee zou lopen in de al bestaande regeling voor zijn oudste. Co ouderschap en huis in de verkoop. Hij weet nog zo net niet of hij wel Co. Ouderschap wil, misschien zou hij zijn ex ook vragen om een weekend regeling en het huis verkopen gaat niet lukken dus wil hij ook niet proberen. Maar wat dan wel? Ik kan het zeker niet alleen betalen, hij hoogstwaarschijnlijk ook niet. Ik heb voorgesteld een afspraak te maken met de bank, dat moest ik zelf weten. Ook daar wil hij verder niet over nadenken.
Hij heeft veel, heel veel aan zijn hoofd en voelt geen ruimte om ook hier nog over na te moeten denken en verwijt mij min of meer egoïstisch te zijn dat ik voor mezelf wil kiezen en van hem flexibiliteit te verwachten op de diverse vlakken (kind/huis)
Ik weet dat de timing zwaar ongelukkig is maar dat is het al zolang en zal nog lang zo blijven. Er veranderd ook niets..
Ik sta al een jaar ingeschreven bij de woningbouw, dat heb ik tijdens een vorige crisis gedaan en dat wist hij niet. Ook dat viel erg verkeerd. Waar hij mij aan het begin van het (soort) gesprek verweet dat ik het eruit gegooid had zonder aan de gevolgen te denken of verder zonder plan te komen, houdt hij nu de boot af wanneer ik met plannen/ideeën kom. Geen idee hoe verder. In het weekend is zijn oudste er weer, ik heb zo geen zin in weer toneel spelen, kind zal dat ook aanvoelen..
Ik geloof zeker wel dat we er alles aan gedaan hebben, niet voor niets gaat het al jaren zo..
Liefde zou idd geen werkwoord moeten zijn.
De afgelopen dagen hebben we er niet meer over gesproken, hij had vrijdag aangegeven het er niet meer over te willen hebben, daarna was zijn oudste hier waardoor praten ook moeilijker was. Vanavond een poging gedaan en eigenlijk niets opgeschoten. Hij vindt dat omdat ik er over begonnen ben maar met een plan moet komen en verweet mij dat ik het helemaal niet overzie en bij hem neerleg. Ik heb er de afgelopen dagen zeker wel over nagedacht, over hoe het te regelen. Heb hem voorgesteld dat ons kind mee zou lopen in de al bestaande regeling voor zijn oudste. Co ouderschap en huis in de verkoop. Hij weet nog zo net niet of hij wel Co. Ouderschap wil, misschien zou hij zijn ex ook vragen om een weekend regeling en het huis verkopen gaat niet lukken dus wil hij ook niet proberen. Maar wat dan wel? Ik kan het zeker niet alleen betalen, hij hoogstwaarschijnlijk ook niet. Ik heb voorgesteld een afspraak te maken met de bank, dat moest ik zelf weten. Ook daar wil hij verder niet over nadenken.
Hij heeft veel, heel veel aan zijn hoofd en voelt geen ruimte om ook hier nog over na te moeten denken en verwijt mij min of meer egoïstisch te zijn dat ik voor mezelf wil kiezen en van hem flexibiliteit te verwachten op de diverse vlakken (kind/huis)
Ik weet dat de timing zwaar ongelukkig is maar dat is het al zolang en zal nog lang zo blijven. Er veranderd ook niets..
Ik sta al een jaar ingeschreven bij de woningbouw, dat heb ik tijdens een vorige crisis gedaan en dat wist hij niet. Ook dat viel erg verkeerd. Waar hij mij aan het begin van het (soort) gesprek verweet dat ik het eruit gegooid had zonder aan de gevolgen te denken of verder zonder plan te komen, houdt hij nu de boot af wanneer ik met plannen/ideeën kom. Geen idee hoe verder. In het weekend is zijn oudste er weer, ik heb zo geen zin in weer toneel spelen, kind zal dat ook aanvoelen..
Ik geloof zeker wel dat we er alles aan gedaan hebben, niet voor niets gaat het al jaren zo..
Liefde zou idd geen werkwoord moeten zijn.
donderdag 26 april 2012 om 14:16
Zijn er mensen die deze soort padstelling herkennen? Met name de situatie rondom het huis. Wanneer het al verkocht zou worden zouden we met een enorme restschuld blijven zitten. Vriend is ondernemer en zou wellicht zijn inkomen omhoog kunnen krikken en het dan alleen betalen maar ik denk niet dat hij de hypotheek alleen op zijn naam zal kunnen krijgen met alle nieuwe strengere eisen. Ik heb in mijn vriendenkring twee stellen waarvan een huis leeg staat waar ik misschien wel tijdelijk in zou kunnen en vriend in ons huis maar in die situatie blijf ik natuurlijk verantwoordelijk voor de lasten. Dubbele woonlasten zal ook erg lastig worden, al denk ik er wel over een baantje erbij te zoeken voor 1 of 2 avonden.
Herkenbare situatie? Ideeën ? Welkom!
Herkenbare situatie? Ideeën ? Welkom!
donderdag 26 april 2012 om 15:43
[quote]fem2012 schreef op 23 april 2012 @ 13:45:
Wat bindt ons nog meer: een stapel stenen.. Een huis wat niet snel verkoopbaar is en we beiden niet alleen zullen kunnen bekostigen..[quote]
blijf niet bij elkaar voor financiele redenen of een huis! Heb ik ook een hele tijd gedaan en werd er alleen maar nog ongelukkiger door. Toen toch de knoop doorgehakt, relatie verbroken en huis verkocht en wat bleek.... binnen 2 maanden verkocht voor dezelfde prijs als we het 3 jaar daarvoor gekocht hadden.
Restschuld dus alleen de kosten koper. Blijf niet voor eeuwig bij iemand waar je ongelukkig mee bent, geld is maar geld en die restschuld die werk je wel weg!
Wat bindt ons nog meer: een stapel stenen.. Een huis wat niet snel verkoopbaar is en we beiden niet alleen zullen kunnen bekostigen..[quote]
blijf niet bij elkaar voor financiele redenen of een huis! Heb ik ook een hele tijd gedaan en werd er alleen maar nog ongelukkiger door. Toen toch de knoop doorgehakt, relatie verbroken en huis verkocht en wat bleek.... binnen 2 maanden verkocht voor dezelfde prijs als we het 3 jaar daarvoor gekocht hadden.
Restschuld dus alleen de kosten koper. Blijf niet voor eeuwig bij iemand waar je ongelukkig mee bent, geld is maar geld en die restschuld die werk je wel weg!
donderdag 26 april 2012 om 15:59
quote:monsterpinguin schreef op 23 april 2012 @ 21:44:
Ik ben een paar jaar geleden gestopt met een relatie van 10+ jaar. Daar moet ik om de paar weken even goed van janken. Maar spijt? Nee, dat niet. Mijn dag-tot-dag kwaliteit van leven is gewoon vele malen beter.
.
Herkenbaar, bij mij 2 kinderen in het spel, 2 jaar geleden gescheiden en je zou mij met geen 10 paarden terug krijgen.
Het begin is lastig, kinderen verdrietig maar dingen wennen snel, gewoon als ik er op terug kijk was "de pap op" niet iedere relatie slaagt.
Ik ben een paar jaar geleden gestopt met een relatie van 10+ jaar. Daar moet ik om de paar weken even goed van janken. Maar spijt? Nee, dat niet. Mijn dag-tot-dag kwaliteit van leven is gewoon vele malen beter.
.
Herkenbaar, bij mij 2 kinderen in het spel, 2 jaar geleden gescheiden en je zou mij met geen 10 paarden terug krijgen.
Het begin is lastig, kinderen verdrietig maar dingen wennen snel, gewoon als ik er op terug kijk was "de pap op" niet iedere relatie slaagt.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
donderdag 26 april 2012 om 16:14
quote:fem2012 schreef op 26 april 2012 @ 14:16:
Zijn er mensen die deze soort padstelling herkennen? Met name de situatie rondom het huis. Wanneer het al verkocht zou worden zouden we met een enorme restschuld blijven zitten.Weet je zeker dat je met restschuld blijft zitten? Heb je een hypotheek met NHG? Als je dat niet weet, dan kun je dat vinden in de nota die je van de notaris kreeg bij overdracht van het huis. Daar staat iets van 'premie NHG'.
Zijn er mensen die deze soort padstelling herkennen? Met name de situatie rondom het huis. Wanneer het al verkocht zou worden zouden we met een enorme restschuld blijven zitten.Weet je zeker dat je met restschuld blijft zitten? Heb je een hypotheek met NHG? Als je dat niet weet, dan kun je dat vinden in de nota die je van de notaris kreeg bij overdracht van het huis. Daar staat iets van 'premie NHG'.
donderdag 26 april 2012 om 23:24
@monsterpinquin. Nee, geen hypotheek met NHG. Of we wel of niet met een restschuld zouden blijven zitten, weten we natuurlijk pas echt zeker bij verkoop van het huis maar is wel 99% zeker. Wonen hier ongeveer 4 jaar, huizen zijn in waarde gezakt. Er staat in ons buurtje een identiek huis in de verkoop voor een kleine 50.000 minder dan wij destijds betaald hebben. Erg goedkoop voor het huis en er komt geen hond op af.. Ik vrees dus het ergste.
Deze vragen horen natuurlijk meer bij geld&recht maar om daar nu een nieuw topic voor te openen..
Wat ik me ook afvraag is bijv. wat te doen wanneer vriend echt blijft volhouden het huis niet in de verkoop te willen doen, vanwege "onverkoopbaar" en restschuld. Wat dan? Als hij niet wil en ik wel? Is verkoop evt af te dwingen? We zijn volledig samen eigenaar en dus samen verantwoordelijk. Hij heeft zijn financiële zaken niet bepaald op orde en ook al zou ik tijdelijk elders gaan wonen en hij het alleen zou gaan willen betalen, dan zou ik daar geen vertrouwen in hebben en ook af willen van de verantwoordelijkheid.
@holleollegijs: hoe leg je kinderen dan uit dat de pap op is? Ons kind is nog klein maar vriend's oudste een stukje ouder en zal echt wel uitleg nodig hebben. Kind zal de stemming ongetwijfeld aanvoelen maar wat en hoe vertel je het dan?
@koekie, klinkt alsof het voor jou destijds met een sisser afgelopen is, de verkoop van het huis. Gezien mijn bovenstaande verhaal zie ik dat hier echt niet gebeuren.Ik geloof dat ik het erg met je eens ben dat ik niet kan blijven zitten vanwege financiële redenen, dat is ook zeker niet mijn enige zorg maar wel een hele grote. Belangrijker moet het gevoel zijn en uiteraard ons kind maar het is wel van hele grote invloed merk ik..
Deze vragen horen natuurlijk meer bij geld&recht maar om daar nu een nieuw topic voor te openen..
Wat ik me ook afvraag is bijv. wat te doen wanneer vriend echt blijft volhouden het huis niet in de verkoop te willen doen, vanwege "onverkoopbaar" en restschuld. Wat dan? Als hij niet wil en ik wel? Is verkoop evt af te dwingen? We zijn volledig samen eigenaar en dus samen verantwoordelijk. Hij heeft zijn financiële zaken niet bepaald op orde en ook al zou ik tijdelijk elders gaan wonen en hij het alleen zou gaan willen betalen, dan zou ik daar geen vertrouwen in hebben en ook af willen van de verantwoordelijkheid.
@holleollegijs: hoe leg je kinderen dan uit dat de pap op is? Ons kind is nog klein maar vriend's oudste een stukje ouder en zal echt wel uitleg nodig hebben. Kind zal de stemming ongetwijfeld aanvoelen maar wat en hoe vertel je het dan?
@koekie, klinkt alsof het voor jou destijds met een sisser afgelopen is, de verkoop van het huis. Gezien mijn bovenstaande verhaal zie ik dat hier echt niet gebeuren.Ik geloof dat ik het erg met je eens ben dat ik niet kan blijven zitten vanwege financiële redenen, dat is ook zeker niet mijn enige zorg maar wel een hele grote. Belangrijker moet het gevoel zijn en uiteraard ons kind maar het is wel van hele grote invloed merk ik..
vrijdag 27 april 2012 om 09:17
quote:fem2012 schreef op 26 april 2012 @ 23:24:
@monsterpinquin. Nee, geen hypotheek met NHG. Of we wel of niet met een restschuld zouden blijven zitten, weten we natuurlijk pas echt zeker bij verkoop van het huis maar is wel 99% zeker. Wonen hier ongeveer 4 jaar, huizen zijn in waarde gezakt. Er staat in ons buurtje een identiek huis in de verkoop voor een kleine 50.000 minder dan wij destijds betaald hebben. Erg goedkoop voor het huis en er komt geen hond op af..Het schijnt mogelijk te zijn om de schuld mee te financieren in een volgend huis. Banken zijn er niet happig op, denk ik. Vereniging Eigen Huis heeft juridische adviseurs, ik heb daar in het verleden veel gebruik van gemaakt. Wordt gewoon lid, en dan kun je een telefonische afspraak maken. Ze gaan je niet helpen met de casus, maar kunnen je wel wijzen op de mogelijkheden. Kost niks als je lid bent, en lid worden is 25 euro p/j of zoiets.quote:Wat ik me ook afvraag is bijv. wat te doen wanneer vriend echt blijft volhouden het huis niet in de verkoop te willen doen, vanwege "onverkoopbaar" en restschuld. Wat dan? Als hij niet wil en ik wel? Is verkoop evt af te dwingen? We zijn volledig samen eigenaar en dus samen verantwoordelijk. Hij heeft zijn financiële zaken niet bepaald op orde en ook al zou ik tijdelijk elders gaan wonen en hij het alleen zou gaan willen betalen, dan zou ik daar geen vertrouwen in hebben en ook af willen van de verantwoordelijkheid.
Ik denk niet dat je vriend dat blijft volhouden. Jullie zijn allebei apart hoofdelijk aansprakelijk en hij heeft veel meer te verliezen in de vorm van zijn eigen zaak. Dat zal dus niet gebeuren.
In een extreem geval kun je de rechter verzoeken om alleengebruik van de woning aan éen van de twee toe te wijzen. De bewoner kan dan verplicht worden om een gebruiksvergoeding aan de niet-bewoner te betalen.
Maar je duikt nu de angst in; het is waarschijnlijker dat na de eerste onrust, er prima te praten is met je partner. Het duurde bij mij echter ruim een half jaar voordat ik met de ex bij de notaris zat om me te laten uitschrijven. Dat duurt gewoon lang, en in de tussentijd heb je dubbele lasten. Simple as that, daar is gewoon geen ontkomen aan. Persoonlijk vind ik wel, dat als hij er in blijft wonen, hij niet van jou kan vragen om de hypotheek voor de helft mee te blijven betalen. Ik heb ca. vier, vijf maanden nog meebetaald maar daarna niet meer. Maar daar verschillen de meningen in.
@monsterpinquin. Nee, geen hypotheek met NHG. Of we wel of niet met een restschuld zouden blijven zitten, weten we natuurlijk pas echt zeker bij verkoop van het huis maar is wel 99% zeker. Wonen hier ongeveer 4 jaar, huizen zijn in waarde gezakt. Er staat in ons buurtje een identiek huis in de verkoop voor een kleine 50.000 minder dan wij destijds betaald hebben. Erg goedkoop voor het huis en er komt geen hond op af..Het schijnt mogelijk te zijn om de schuld mee te financieren in een volgend huis. Banken zijn er niet happig op, denk ik. Vereniging Eigen Huis heeft juridische adviseurs, ik heb daar in het verleden veel gebruik van gemaakt. Wordt gewoon lid, en dan kun je een telefonische afspraak maken. Ze gaan je niet helpen met de casus, maar kunnen je wel wijzen op de mogelijkheden. Kost niks als je lid bent, en lid worden is 25 euro p/j of zoiets.quote:Wat ik me ook afvraag is bijv. wat te doen wanneer vriend echt blijft volhouden het huis niet in de verkoop te willen doen, vanwege "onverkoopbaar" en restschuld. Wat dan? Als hij niet wil en ik wel? Is verkoop evt af te dwingen? We zijn volledig samen eigenaar en dus samen verantwoordelijk. Hij heeft zijn financiële zaken niet bepaald op orde en ook al zou ik tijdelijk elders gaan wonen en hij het alleen zou gaan willen betalen, dan zou ik daar geen vertrouwen in hebben en ook af willen van de verantwoordelijkheid.
Ik denk niet dat je vriend dat blijft volhouden. Jullie zijn allebei apart hoofdelijk aansprakelijk en hij heeft veel meer te verliezen in de vorm van zijn eigen zaak. Dat zal dus niet gebeuren.
In een extreem geval kun je de rechter verzoeken om alleengebruik van de woning aan éen van de twee toe te wijzen. De bewoner kan dan verplicht worden om een gebruiksvergoeding aan de niet-bewoner te betalen.
Maar je duikt nu de angst in; het is waarschijnlijker dat na de eerste onrust, er prima te praten is met je partner. Het duurde bij mij echter ruim een half jaar voordat ik met de ex bij de notaris zat om me te laten uitschrijven. Dat duurt gewoon lang, en in de tussentijd heb je dubbele lasten. Simple as that, daar is gewoon geen ontkomen aan. Persoonlijk vind ik wel, dat als hij er in blijft wonen, hij niet van jou kan vragen om de hypotheek voor de helft mee te blijven betalen. Ik heb ca. vier, vijf maanden nog meebetaald maar daarna niet meer. Maar daar verschillen de meningen in.
vrijdag 27 april 2012 om 21:10
Dank je voor je bericht. De mogelijkheid van dat alleengebruik zal ik onthouden. Neemt dat dan ook de verantwoordelijkheid weg? . Ik ga er ook vanuit dat hij uiteindelijk wel zal willen praten, het zak nu ook de schrik zijn, het is hem rouw op het dak komen vallen.
Ik denk overigens niet dat vriend meer te verliezen heeft, de zaak is een bv en staat er los van.
Ik sprak er vanmiddag met iemand over en die opperde toch ook de optie van niet verkopen maar toch aanhouden om zo schulden te voorkomen. Hij blijven wonen en betalen, ik elders en misschien een deel meebetalen. Kan, maar de aansprakelijkheid vind ik eng daaraan. Verkopen met restschuld is kut maar dan is het duidelijk en zijn we financieel echt los van elkaar. Volledig meebetalen terwijl ik er geen gebruik van maak vind ik ook niet zo'n optie.
Zo maar eens kijken of hij al ideeën heeft..
Ik denk overigens niet dat vriend meer te verliezen heeft, de zaak is een bv en staat er los van.
Ik sprak er vanmiddag met iemand over en die opperde toch ook de optie van niet verkopen maar toch aanhouden om zo schulden te voorkomen. Hij blijven wonen en betalen, ik elders en misschien een deel meebetalen. Kan, maar de aansprakelijkheid vind ik eng daaraan. Verkopen met restschuld is kut maar dan is het duidelijk en zijn we financieel echt los van elkaar. Volledig meebetalen terwijl ik er geen gebruik van maak vind ik ook niet zo'n optie.
Zo maar eens kijken of hij al ideeën heeft..