Relaties
alle pijlers
verlies
maandag 30 april 2012 om 17:38
Hallo allemaal
Het zal een korte dan wel warrige OP worden. Ik zit er weken mee in mijn hoofd maar de woorden blijven haken. Ik heb de laatste 2 jaar zoveel meegemaakt aan verliezen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Nee niet aan de dood, maar vriendinnen en vrienden aan "de omstandigheden", en ik bleef maar doorgaan met veranderen (assertiever worden) na een moeielijke relatie, en ik bleef ook maar mensen verliezen.
Het is voor mij lastig om specifieker te zijn WAT er dan is gebeurd. Maar ik hoop dat jullie als eerste stapje kunnen zien - er zit nog zoveel in de weg dat ik te lang NIET heb kunnen uitspreken. Echt een hoop puin.
Dit voelt als een wankele, eerste stap eruit.
Wat ik hoop is dat ik geleidelijk meer woorden zal vinden, en er ook mensen zijn die in eenzelfde situatie zaten.
Misia.
Het zal een korte dan wel warrige OP worden. Ik zit er weken mee in mijn hoofd maar de woorden blijven haken. Ik heb de laatste 2 jaar zoveel meegemaakt aan verliezen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Nee niet aan de dood, maar vriendinnen en vrienden aan "de omstandigheden", en ik bleef maar doorgaan met veranderen (assertiever worden) na een moeielijke relatie, en ik bleef ook maar mensen verliezen.
Het is voor mij lastig om specifieker te zijn WAT er dan is gebeurd. Maar ik hoop dat jullie als eerste stapje kunnen zien - er zit nog zoveel in de weg dat ik te lang NIET heb kunnen uitspreken. Echt een hoop puin.
Dit voelt als een wankele, eerste stap eruit.
Wat ik hoop is dat ik geleidelijk meer woorden zal vinden, en er ook mensen zijn die in eenzelfde situatie zaten.
Misia.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 10:29
Heb ik ook, teardrop.
En reacties die mijn gevoelens begrijpen, en ook hoop bieden, zoals die van Francisca en anderen die alle vrienden zijn verloren, daar heb ik inderdaad meer aan dan oplossingen nu. Die komen wel.
Dus ik denk dat je gelijk hebt - ik wil nu geen schop onder mijn kont. Voel me daar op dit moment te wankel en verdrietig voor.
Dank voor je tips....
Nu gauw naar de kapper.
Als t haar maar goed zit, heb er zin in (hoofdmassage!)
Kus
En reacties die mijn gevoelens begrijpen, en ook hoop bieden, zoals die van Francisca en anderen die alle vrienden zijn verloren, daar heb ik inderdaad meer aan dan oplossingen nu. Die komen wel.
Dus ik denk dat je gelijk hebt - ik wil nu geen schop onder mijn kont. Voel me daar op dit moment te wankel en verdrietig voor.
Dank voor je tips....
Nu gauw naar de kapper.
Als t haar maar goed zit, heb er zin in (hoofdmassage!)
Kus
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 11:27
Het kan goed komen doordat je zo moe bent van de afgelopen jaren maar je klinkt defensief en onzeker-vijandig. De enige mensen bij wie je je dan prettig kunt voelen, zijn mensen die jou jezelf laten zijn. En zulke vrienden zijn nou eenmaal zeldzaam, dat geldt denk ik voor iedereen. Pieker dus niet teveel over vriendschappen, het helpt je niet.
Misschien doe je al zoiets maar ik denk dat het je kan helpen om elke dag te sporten of te mediteren of een eind te lopen. Effe dat hoofd leeg, dingen op een rij, rust. En word je eigen vriendin. Je eigen gezelschap leren waarderen is goud waard wanneer je je snel onzeker voelt. Dan weet je beter je grenzen, je behoeften en als anderen niet positief reageren is dat misschien soms moeilijk maar ook ok. Want je bent loyaal aan jezelf.
Misschien doe je al zoiets maar ik denk dat het je kan helpen om elke dag te sporten of te mediteren of een eind te lopen. Effe dat hoofd leeg, dingen op een rij, rust. En word je eigen vriendin. Je eigen gezelschap leren waarderen is goud waard wanneer je je snel onzeker voelt. Dan weet je beter je grenzen, je behoeften en als anderen niet positief reageren is dat misschien soms moeilijk maar ook ok. Want je bent loyaal aan jezelf.
dinsdag 1 mei 2012 om 11:32
Het is zeker verstandig om je eigen beste vriendin te worden want met jezelf moet je het tenslotte echt de rest van je leven doen.
In verschillende fases van je leven kom je allerlei mensen tegen,sommige blijven anderen verdwijnen weer over een tijdje.
Maar jij blijft zolang je leeft en dus is het het belangrijkste dat je tenminste voor jezelf aangenaam gezelschap bent het beste met jezelf voor hebt.
In verschillende fases van je leven kom je allerlei mensen tegen,sommige blijven anderen verdwijnen weer over een tijdje.
Maar jij blijft zolang je leeft en dus is het het belangrijkste dat je tenminste voor jezelf aangenaam gezelschap bent het beste met jezelf voor hebt.
dinsdag 1 mei 2012 om 12:07
Misia, ik herken een deel van wat je schrijft. Ook ik ben door mijn scheiding en moeizame relatie vriendschappen kwijt geraakt. Je kunt je afvragen of mensen die niet met je mee kunnen of willen bewegen in voor jou lastige tijden echte vrienden zijn - en of het dus wel zo erg is dat je die kwijt bent.
Ik zou wel met iemand gaan praten. Dat heeft mij ook erg veel goed gedaan. Want ik heb gelezen dat je het niet wil horen maar je komt in je postings wel over als iemand die (nog) erg in de slachtofferrol zit. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen geluk. Niet je ex, je familie of al je vrienden. En wanneer je beter in je vel zit, ben je ook leuker gezelschap voor anderen.
Ik zou wel met iemand gaan praten. Dat heeft mij ook erg veel goed gedaan. Want ik heb gelezen dat je het niet wil horen maar je komt in je postings wel over als iemand die (nog) erg in de slachtofferrol zit. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen geluk. Niet je ex, je familie of al je vrienden. En wanneer je beter in je vel zit, ben je ook leuker gezelschap voor anderen.
dinsdag 1 mei 2012 om 18:57
Ik mis vrienden. Voel me alleen. Ben in isolement gekomen. Ik heb het nodig mijn gevoelens daarover te uiten en al pratend kom ik op de oplossingen. Daar heb ik uiteindelijk meer aan, me gewoon te kunnen uiten, om erdoor heen te kunnen gaan. Anders blijf ik nog langer hangen 
Mijn behoefte gaat uit naar oplossingen, ervaringen, en soortgelijke situaties met de bijpassende wegen eruit, in plaats van naar etiket waar ik weinig concreets mee kan. Leuk, dat idee van je eigen beste vriendin worden. Dat is echt erg waar. Probeer dit toe te passen en het werkt ook wel (soms). En van mezelf weet ik 1 ding, ik ben geen slachtoffertype. Maar hoe dit op jullie overkomt, daar kan ik verder niet zoveel aan doen en is wat vermoeiend, omdat er geen voorbeelden worden genoemd waaruit dit klip en klaar blijkt. Wil het begrijpen en dan lees ik alleen het woord slachtofferrol. Hoor graag waar dat concreet uit blijkt, anders gaat t me dat afvragen nog af van de energie die ik nodig heb om hier wat aan te doen
Dank jullie wel voor jullie ervaringen hoe om te gaan met een "niemandsland" en vriendenloze tijd...............
Kus Misia
Mijn behoefte gaat uit naar oplossingen, ervaringen, en soortgelijke situaties met de bijpassende wegen eruit, in plaats van naar etiket waar ik weinig concreets mee kan. Leuk, dat idee van je eigen beste vriendin worden. Dat is echt erg waar. Probeer dit toe te passen en het werkt ook wel (soms). En van mezelf weet ik 1 ding, ik ben geen slachtoffertype. Maar hoe dit op jullie overkomt, daar kan ik verder niet zoveel aan doen en is wat vermoeiend, omdat er geen voorbeelden worden genoemd waaruit dit klip en klaar blijkt. Wil het begrijpen en dan lees ik alleen het woord slachtofferrol. Hoor graag waar dat concreet uit blijkt, anders gaat t me dat afvragen nog af van de energie die ik nodig heb om hier wat aan te doen
Dank jullie wel voor jullie ervaringen hoe om te gaan met een "niemandsland" en vriendenloze tijd...............
Kus Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 18:59
Soms voel ik me inderdaad zielig, en weet ik gewoon niet wat ik nog meer moet doen. Het is zoals het is, maar verdrietig ben ik er wel van.
Nogmaals dank voor jullie berichten.
Groetjes, Misia
Nogmaals dank voor jullie berichten.
Groetjes, Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 20:54
Voel me nu echt beroerd, en omdat ik niemand heb die ik kan bellen erover ga ik het hier opschrijven. Ik heb het gevoel alsof ik niet mezelf kan zijn. Was lid van een forum over mishandeling in relaties, en nu kan ik daar niet meer schrijven. Waarom weet ik niet, de regels zijn niet heel duidelijk, en ik dacht dat vriendenissues na een mishandelende relatie (thema grenzen) wel bespreekbaar zou moeten zijn. Ik ben dus nu eraf gegooid. Terwijl ik daar wel veel "online" contacten had. Dus als ik nu wil antwoorden op vragen aan mij, kan ik dat niet. VOELT ZO KUT.
Ik voel me alsof ik nergens tussenpas, zoals ik ben.
Zelfvertrouwen gaat spiraling naar beneden.
Ik weet hoe sommige me zien als hangend in slachtofferrol, maar ben gewoon verdrietig nu. Ik voel me alsof ik nergens thuis hoor. Het zijn negatieve gedachten die ik niet goed kan omkeren. Therapie was al een tip. En voor vanavond. Bedankt dat ik gewoon ergens mij kan uiten.
Misia
Ik voel me alsof ik nergens tussenpas, zoals ik ben.
Zelfvertrouwen gaat spiraling naar beneden.
Ik weet hoe sommige me zien als hangend in slachtofferrol, maar ben gewoon verdrietig nu. Ik voel me alsof ik nergens thuis hoor. Het zijn negatieve gedachten die ik niet goed kan omkeren. Therapie was al een tip. En voor vanavond. Bedankt dat ik gewoon ergens mij kan uiten.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 1 mei 2012 om 21:03
Ik sluit me aan bij de therapie-tip.
Je zit vast in je (foute) denkpatronen Misia en je draait kringetjes in je eigen gedachten. Je bent heel selectief in wat je aan advies wilt accepteren en verwerpt dat wat niet in jouw gewenste straatje past. Je reageert zelfs verongelijkt en afwerend op mensen die zich kritisch naar je uiten. Daarmee sluit je bij voorbaat al alle mogelijkheden naar verbetering.
Vind ook dat je een wat verwrongen beeld van vriendschap hebt en krijg het idee dat je vrienden denkt nodig te hebben om je te helpen uit je impasse te komen en je zelfbeeld op te krikken. Zo werkt dat helaas niet in vriendschappen, al helemaal niet in prille.
Jij hebt iemand nodig die de schellen van je ogen haalt en de spinsels uit je hoofd. Een therapeut is daarin de aangewezen persoon. Die vrienden komen dan later wel weer...zal je zien.
Je zit vast in je (foute) denkpatronen Misia en je draait kringetjes in je eigen gedachten. Je bent heel selectief in wat je aan advies wilt accepteren en verwerpt dat wat niet in jouw gewenste straatje past. Je reageert zelfs verongelijkt en afwerend op mensen die zich kritisch naar je uiten. Daarmee sluit je bij voorbaat al alle mogelijkheden naar verbetering.
Vind ook dat je een wat verwrongen beeld van vriendschap hebt en krijg het idee dat je vrienden denkt nodig te hebben om je te helpen uit je impasse te komen en je zelfbeeld op te krikken. Zo werkt dat helaas niet in vriendschappen, al helemaal niet in prille.
Jij hebt iemand nodig die de schellen van je ogen haalt en de spinsels uit je hoofd. Een therapeut is daarin de aangewezen persoon. Die vrienden komen dan later wel weer...zal je zien.
dinsdag 1 mei 2012 om 21:14
Hoi Misia, ik heb eigenlijk al antwoord gegeven op het andere topic. Daar vertelde je dat je de reacties soms wat hard vond hier. Maar als ik heel eerlijk ben zie ik hier helemaal geen harde reacties. Misschien dat je zelf wellicht te snel conclusies trekt of het negatief interpreteert? (Ik noem als voorbeeld even de reactie waarin je denkt dat iemand 'walgt' van je reacties).
Misschien is het een tip om telkens als je een heftige emotie voelt even stil te staan bij wat er op dat moment daadwerkelijk aan de hand is (rationeel gezien). Zoals ik al zei moeten ratio en emotie goed in balans zijn, wil je de dingen helder kunnen zien. En dat is niet echt makkelijk.
Mensen hebben in eerste instantie primaire emoties, maar secundaire reacties. Dat houdt in dat je soms even 'uit jezelf' moet stappen om naar de situatie te kijken, alvorens je reageert. Ook dit klinkt misschien weer een beetje vaag, maar misschien heb je er in de grote lijnen wat aan
Misschien is het een tip om telkens als je een heftige emotie voelt even stil te staan bij wat er op dat moment daadwerkelijk aan de hand is (rationeel gezien). Zoals ik al zei moeten ratio en emotie goed in balans zijn, wil je de dingen helder kunnen zien. En dat is niet echt makkelijk.
Mensen hebben in eerste instantie primaire emoties, maar secundaire reacties. Dat houdt in dat je soms even 'uit jezelf' moet stappen om naar de situatie te kijken, alvorens je reageert. Ook dit klinkt misschien weer een beetje vaag, maar misschien heb je er in de grote lijnen wat aan
dinsdag 1 mei 2012 om 21:15
Ik heb een beetje hetzelfde. Ik heb voor m'n gevoel moeite met vrienden maken en heb echt het gevoel dat de vrienden die ik heb aan dunne draadjes hangen en zo kunnen wegvallen. En dat ze altijd een betere ''optie'' hebben dan met mij omgaan. Anderen denken juist dat ik altijd zoveel vrienden heb.... Puur onzekerheid dus denk ik dat idee. Maar het is wel kut, zeker als je eenmaal in zo'n negatieve spiraal zit (ik heb nu momenteel ook zo'n periode..)
dinsdag 1 mei 2012 om 21:55
quote:bliksemse_bende schreef op 01 mei 2012 @ 21:03:
Ik sluit me aan bij de therapie-tip.
Je zit vast in je (foute) denkpatronen Misia en je draait kringetjes in je eigen gedachten. Je bent heel selectief in wat je aan advies wilt accepteren en verwerpt dat wat niet in jouw gewenste straatje past. Je reageert zelfs verongelijkt en afwerend op mensen die zich kritisch naar je uiten. Daarmee sluit je bij voorbaat al alle mogelijkheden naar verbetering.
Vind ook dat je een wat verwrongen beeld van vriendschap hebt en krijg het idee dat je vrienden denkt nodig te hebben om je te helpen uit je impasse te komen en je zelfbeeld op te krikken. Zo werkt dat helaas niet in vriendschappen, al helemaal niet in prille.
Jij hebt iemand nodig die de schellen van je ogen haalt en de spinsels uit je hoofd. Een therapeut is daarin de aangewezen persoon. Die vrienden komen dan later wel weer...zal je zien.
Hier sluit ik me helemaal bij aan..
Doe er je voordeel mee misia,hulp zoeken is geen schande..
Ik sluit me aan bij de therapie-tip.
Je zit vast in je (foute) denkpatronen Misia en je draait kringetjes in je eigen gedachten. Je bent heel selectief in wat je aan advies wilt accepteren en verwerpt dat wat niet in jouw gewenste straatje past. Je reageert zelfs verongelijkt en afwerend op mensen die zich kritisch naar je uiten. Daarmee sluit je bij voorbaat al alle mogelijkheden naar verbetering.
Vind ook dat je een wat verwrongen beeld van vriendschap hebt en krijg het idee dat je vrienden denkt nodig te hebben om je te helpen uit je impasse te komen en je zelfbeeld op te krikken. Zo werkt dat helaas niet in vriendschappen, al helemaal niet in prille.
Jij hebt iemand nodig die de schellen van je ogen haalt en de spinsels uit je hoofd. Een therapeut is daarin de aangewezen persoon. Die vrienden komen dan later wel weer...zal je zien.
Hier sluit ik me helemaal bij aan..
Doe er je voordeel mee misia,hulp zoeken is geen schande..
dinsdag 1 mei 2012 om 22:59
Ik herken het ook hoor, heb er vaak last van gehad en soms nog wel eens.. Dat doemdenken, je denkt slecht over jezelf en denkt dat een ander jou ook zo ziet en zo over je denkt.
Dan ga je je daar naar gedragen en vaak haken mensen dan af. En dan zeg jij, zie je wel.
Waarom zou die vriend niet met jou af willen spreken?
Hij moet blij zijn dat hij met jou mag zijn, zo moet je denken.
Wat heb jij allemaal niet te bieden! Gezellig, vrolijk, attent, een lief meelevend persoon. Daar wil iedereen bij zijn.
Het is echt zo, dat je eerst van jezelf moet houden, want als jij jezelf niet leuk vindt straal je dat uit.
Je hersenen nemen een loopje met je, als je je ellendig voelt en je tegen jezelf praat dat je niets waard bent, gaan je hersenen in je geheugen zoeken naar soortgelijke ervaringen. Zodat je je nog ellendiger gaat voelen. Je moet eruit stappen, ik denk dat Mindfullness wel iets voor je zou zijn.
Ik ben er zelf ook nog niet hoor, maar als je leert hoe het in je hersenen werkt, kan je het veranderen. Je bent zelf de baas over je gedachten, alleen jij niemand anders.
Dan ga je je daar naar gedragen en vaak haken mensen dan af. En dan zeg jij, zie je wel.
Waarom zou die vriend niet met jou af willen spreken?
Hij moet blij zijn dat hij met jou mag zijn, zo moet je denken.
Wat heb jij allemaal niet te bieden! Gezellig, vrolijk, attent, een lief meelevend persoon. Daar wil iedereen bij zijn.
Het is echt zo, dat je eerst van jezelf moet houden, want als jij jezelf niet leuk vindt straal je dat uit.
Je hersenen nemen een loopje met je, als je je ellendig voelt en je tegen jezelf praat dat je niets waard bent, gaan je hersenen in je geheugen zoeken naar soortgelijke ervaringen. Zodat je je nog ellendiger gaat voelen. Je moet eruit stappen, ik denk dat Mindfullness wel iets voor je zou zijn.
Ik ben er zelf ook nog niet hoor, maar als je leert hoe het in je hersenen werkt, kan je het veranderen. Je bent zelf de baas over je gedachten, alleen jij niemand anders.
woensdag 2 mei 2012 om 00:50
Tjonge, ik vind de reacties ook niet hard, heb ik niet gezegd. Hulp lijkt me goed plan. Heb al psycholoog gezocht en gevonden. Word verder gewoon moe om hier mijn eigen aandeel onder de loep te moeten nemen. Sorry. En met jullie heb ik geen psych meer nodig. Wat verwrongen beeld van vriendschappen, slachtofferrol en negativiteit zijn al geconstateerd. En die onwil om naar mezelf te kijken. En wat ik nodig heb weten sommige mensen hier blijkbaar beter dan ikzelf.
Ik heb geen zin dat een ander me de "schellen van de ogen" haalt en de spinsels uit mijn hoofd. Dat klinkt weer zo passief, daar is een psycholoog ook niet voor. Als het goed is doe je het zelf met hulp-van. Dat is mijn mening. Maar goed, zo veel psychs zoveel manieren. En iets verworpen heb ik hier niet. Ik heb gewoon aangegeven wat mijn doel is in dit topic. Meerdere keren. Is dat suggesties verwerpen? Waarom jullie tijd verspillen met mij te laten inzien hoe ik suggesties alsmaar verwerp? En wat is de link tussen kritiek en verbetering? Dat ik bij voorbaat alle mogelijkheden tot verbetering sluit door het niet eens te zijn met sommige meningen over mij als persoon? En wat is "mijn straatje" eigenlijk en wat past daar in volgens jullie en wat niet?
Sorry ik begrijp het gewoon ECHT niet. Jullie kennen me niet eens. Of is dit ook weer defensief....?
Er is gewoon te veel gebeurd. En nee, dat heb ik hier niet allemaal neergezet. Maar het was te veel en ik voel me helemaal tot nulpunt terug gebracht. Een soort tussenfase. Laat ik mijn energie maar aan andere gedachten besteden dan daaraan of ik nu wel of niet in slachtofferrol hang. Dat lijkt me nu niet belangrijkste. Denk er maar over wat jullie willen. Ik weet voor mezelf dat die schellen er al af zijn gevallen, met dus veel te veel pijn tot gevolg.
Merci JA, Elastiekje en Soph voor jullie lieve en inzichtgevende inbreng. Ik stel jullie openheid over jullie ervaringen erg op prijs.
Liefs Misia
Ik heb geen zin dat een ander me de "schellen van de ogen" haalt en de spinsels uit mijn hoofd. Dat klinkt weer zo passief, daar is een psycholoog ook niet voor. Als het goed is doe je het zelf met hulp-van. Dat is mijn mening. Maar goed, zo veel psychs zoveel manieren. En iets verworpen heb ik hier niet. Ik heb gewoon aangegeven wat mijn doel is in dit topic. Meerdere keren. Is dat suggesties verwerpen? Waarom jullie tijd verspillen met mij te laten inzien hoe ik suggesties alsmaar verwerp? En wat is de link tussen kritiek en verbetering? Dat ik bij voorbaat alle mogelijkheden tot verbetering sluit door het niet eens te zijn met sommige meningen over mij als persoon? En wat is "mijn straatje" eigenlijk en wat past daar in volgens jullie en wat niet?
Sorry ik begrijp het gewoon ECHT niet. Jullie kennen me niet eens. Of is dit ook weer defensief....?
Er is gewoon te veel gebeurd. En nee, dat heb ik hier niet allemaal neergezet. Maar het was te veel en ik voel me helemaal tot nulpunt terug gebracht. Een soort tussenfase. Laat ik mijn energie maar aan andere gedachten besteden dan daaraan of ik nu wel of niet in slachtofferrol hang. Dat lijkt me nu niet belangrijkste. Denk er maar over wat jullie willen. Ik weet voor mezelf dat die schellen er al af zijn gevallen, met dus veel te veel pijn tot gevolg.
Merci JA, Elastiekje en Soph voor jullie lieve en inzichtgevende inbreng. Ik stel jullie openheid over jullie ervaringen erg op prijs.
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 2 mei 2012 om 01:07
Votes for Leo Forum: gaat alleen over mishandeling. Ik postte ook over andere relaties en zelfvertrouwen. Voel me verdrietig omdat ik niet van te voren was gewaarschuwd en er geen regels op het forum stonden wat "off-topic" is
En waarvan is het t teken dat alles om me heen instort?
Ligt het aan mij als alles om me heen instort, omdat dat dan een soort "wet" is: karma? Of kan het ook instorten zonder dat je daar debet aan bent?
Ik proef hier in de reacties een soort van: dan zal het aan jezelf liggen. Als alles en iedereen gaat. En als het dat doet, is dat per se slecht?
Ik heb bv veel vriendschappen gehad waarin ik niet voor mezelf opkwam. Vergat een vriendin afspraak na afspraak, dan ging ik me daar niet druk om maken. Nu wel. En sommige vriendschappen kunnen daar dus niet in meegroeien. Dus ja, misschien ligt het wel aan mezelf dat alles om me heen ingestort is. Inclusief ikzelf.
Maar nog steeds geloof ik dat dat niet per se slecht is, al voel ik me wel wanhopig dat er zo'n prijskaartje aan hangt om meer assertief te worden.
Als sommigen van jullie bij de pijn en het verdriet daarover reageren met dat ik verwrongen beeld heb van vriendschap enz, dan voel ik me niet vrij om te schrijven wat er in me omgaat maar eerder een psychiatrisch geval.
Voor ik ga proberen te slapen nog een open vraag:
Denken jullie dat ik mijn wens met dit topic, zoals ik beschreef, kan vervullen?
Een plek waar ik gewoon mezelf kan zijn ook al is dat nu blijkbaar heel beroerd en verdrietig? Of is het onbegonnen werk om meer te beschrijven van wat er dan speelt en is "het" beeld van mij en de situatie in wezen al compleet en rondgedeeld? Ik weet t niet.............
X Misia
En waarvan is het t teken dat alles om me heen instort?
Ligt het aan mij als alles om me heen instort, omdat dat dan een soort "wet" is: karma? Of kan het ook instorten zonder dat je daar debet aan bent?
Ik proef hier in de reacties een soort van: dan zal het aan jezelf liggen. Als alles en iedereen gaat. En als het dat doet, is dat per se slecht?
Ik heb bv veel vriendschappen gehad waarin ik niet voor mezelf opkwam. Vergat een vriendin afspraak na afspraak, dan ging ik me daar niet druk om maken. Nu wel. En sommige vriendschappen kunnen daar dus niet in meegroeien. Dus ja, misschien ligt het wel aan mezelf dat alles om me heen ingestort is. Inclusief ikzelf.
Maar nog steeds geloof ik dat dat niet per se slecht is, al voel ik me wel wanhopig dat er zo'n prijskaartje aan hangt om meer assertief te worden.
Als sommigen van jullie bij de pijn en het verdriet daarover reageren met dat ik verwrongen beeld heb van vriendschap enz, dan voel ik me niet vrij om te schrijven wat er in me omgaat maar eerder een psychiatrisch geval.
Voor ik ga proberen te slapen nog een open vraag:
Denken jullie dat ik mijn wens met dit topic, zoals ik beschreef, kan vervullen?
Een plek waar ik gewoon mezelf kan zijn ook al is dat nu blijkbaar heel beroerd en verdrietig? Of is het onbegonnen werk om meer te beschrijven van wat er dan speelt en is "het" beeld van mij en de situatie in wezen al compleet en rondgedeeld? Ik weet t niet.............
X Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 2 mei 2012 om 01:12
quote:misia schreef op 02 mei 2012 @ 00:50:Of is dit ook weer defensief....?
Behoorlijk ja.
En ook nogal negatief en verongelijkt.
(Als je tenminste een eerlijke constatering en feedback op je post wilt..)
Voor de goeie orde misia: wij zijn niet jouw pijnpunten, wij zijn hooguit een lampje dat op een pijnlijke plek schijnt. Jouw pijnlijke plekken die belicht worden. En ja, dat kan pijn doen en weerstand oproepen. Maar die pijn veroorzaken wij niet, die pijn is er al. Hooguit word je, door kritische woorden, erop gewezen. Je kunt dat afwijzen of ontkennen of besluiten het licht weer te doven. Kan allemaal...
Ik zal verder niet meer reageren op je topic misia. Ik merk dat het niet (goed) binnenkomt. Ik raad je zeker aan om hulp te zoeken en te leren wat minder te rumineren en wat meer te 'leven'. Sterkte!
Oh en evengoed graag gedaan hoor!
Behoorlijk ja.
En ook nogal negatief en verongelijkt.
(Als je tenminste een eerlijke constatering en feedback op je post wilt..)
Voor de goeie orde misia: wij zijn niet jouw pijnpunten, wij zijn hooguit een lampje dat op een pijnlijke plek schijnt. Jouw pijnlijke plekken die belicht worden. En ja, dat kan pijn doen en weerstand oproepen. Maar die pijn veroorzaken wij niet, die pijn is er al. Hooguit word je, door kritische woorden, erop gewezen. Je kunt dat afwijzen of ontkennen of besluiten het licht weer te doven. Kan allemaal...
Ik zal verder niet meer reageren op je topic misia. Ik merk dat het niet (goed) binnenkomt. Ik raad je zeker aan om hulp te zoeken en te leren wat minder te rumineren en wat meer te 'leven'. Sterkte!
Oh en evengoed graag gedaan hoor!
woensdag 2 mei 2012 om 01:18
quote:misia schreef op 02 mei 2012 @ 01:07:
Een plek waar ik gewoon mezelf kan zijn ook al is dat nu blijkbaar heel beroerd en verdrietig? Of is het onbegonnen werk om meer te beschrijven van wat er dan speelt en is "het" beeld van mij en de situatie in wezen al compleet en rondgedeeld? Ik weet t niet.............
X Misia
Toch nog een laatste reactie misia: dit hoort in de veilige setting van een therapeut. Niet op een forum waar je je blootstelt aan de meningen, reacties en kritische beschouwingen van een variatie aan forummers die elk vanuit hun eigen referentiekader schrijven. (En die géén psycholoog zijn en niet jouw achtergronden kennen. Een, voor jou gepaste respons die rekening houdt met al jouw gevoeligheden, kan je niet hier niet verlangen!).
Ik denk dat je eerder meer verward en verscheurd zult raken door hier te schrijven dan dat het je wat zinnigs oplevert. Wellicht als je wat sterker bent, wat meer vlees op je psychische botten hebt gekregen, maar ik zou het je nu ten zeerste afraden. En dat meen ik oprecht.
Een plek waar ik gewoon mezelf kan zijn ook al is dat nu blijkbaar heel beroerd en verdrietig? Of is het onbegonnen werk om meer te beschrijven van wat er dan speelt en is "het" beeld van mij en de situatie in wezen al compleet en rondgedeeld? Ik weet t niet.............
X Misia
Toch nog een laatste reactie misia: dit hoort in de veilige setting van een therapeut. Niet op een forum waar je je blootstelt aan de meningen, reacties en kritische beschouwingen van een variatie aan forummers die elk vanuit hun eigen referentiekader schrijven. (En die géén psycholoog zijn en niet jouw achtergronden kennen. Een, voor jou gepaste respons die rekening houdt met al jouw gevoeligheden, kan je niet hier niet verlangen!).
Ik denk dat je eerder meer verward en verscheurd zult raken door hier te schrijven dan dat het je wat zinnigs oplevert. Wellicht als je wat sterker bent, wat meer vlees op je psychische botten hebt gekregen, maar ik zou het je nu ten zeerste afraden. En dat meen ik oprecht.
woensdag 2 mei 2012 om 01:28
Je posts zitten vol mening over mij als persoon, biksemse bende. Ik ben verward en verscheurd. Heb weinig vlees op psychische botten. En weerstand roept het niet bij me op, wat je schrijft. Ik ben het gewoon niet met je eens. Waarom zou je me van iets moeten overtuigen?
Als je mij zo goed kent op grond van een paar posts zonder verdere navraag over hoe het zit volgens mij, dan wil ik me ook niet weerhouden: ik vind je kortzichtig dingen over mij roepen terwijl je me niet eens kent. Als dat je referentiekader is, dan zit ik daar inderdaad niet op te wachten, nee.
Ik ben blij dat je hier niet meer gaat posten. Dan voel ik me wellicht iets vrijer om mezelf te uiten. Want volgens mij is het forum daar wel voor. Dat je het over zaken kunt hebben die je echt aan het hart gaan.
Groetjes Misia
PS: En heb je het echt "graag gedaan"? Je posts klinken daarvoor nogal 'fed-up' als ik eerlijk ben (excuus voor deze vraag, verwacht geen antwoord meer, je schreef al dat je niet meer zult posten hier. Je tijd is echt beter te besteden!!!).
Als je mij zo goed kent op grond van een paar posts zonder verdere navraag over hoe het zit volgens mij, dan wil ik me ook niet weerhouden: ik vind je kortzichtig dingen over mij roepen terwijl je me niet eens kent. Als dat je referentiekader is, dan zit ik daar inderdaad niet op te wachten, nee.
Ik ben blij dat je hier niet meer gaat posten. Dan voel ik me wellicht iets vrijer om mezelf te uiten. Want volgens mij is het forum daar wel voor. Dat je het over zaken kunt hebben die je echt aan het hart gaan.
Groetjes Misia
PS: En heb je het echt "graag gedaan"? Je posts klinken daarvoor nogal 'fed-up' als ik eerlijk ben (excuus voor deze vraag, verwacht geen antwoord meer, je schreef al dat je niet meer zult posten hier. Je tijd is echt beter te besteden!!!).
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 2 mei 2012 om 01:40
quote:misia schreef op 02 mei 2012 @ 01:28:
PS: En heb je het echt "graag gedaan"? Je posts klinken daarvoor nogal 'fed-up' als ik eerlijk ben (excuus voor deze vraag, verwacht geen antwoord meer, je schreef al dat je niet meer zult posten hier. Je tijd is echt beter te besteden!!!).
Ja. (En nee, niet 'fed-up'. Ik heb oprecht naar je 'geluisterd' en je een oprecht antwoord gegeven. Ook al komt dat anders bij je binnen.)
Als je morgen, na hopelijk een fris ontwaken en enige afstand van je primaire emoties van deze nacht, mijn posts nog een keer rustig doorleest, dan hoef ik je dat niet eens meer uit te leggen.
PS: En heb je het echt "graag gedaan"? Je posts klinken daarvoor nogal 'fed-up' als ik eerlijk ben (excuus voor deze vraag, verwacht geen antwoord meer, je schreef al dat je niet meer zult posten hier. Je tijd is echt beter te besteden!!!).
Ja. (En nee, niet 'fed-up'. Ik heb oprecht naar je 'geluisterd' en je een oprecht antwoord gegeven. Ook al komt dat anders bij je binnen.)
Als je morgen, na hopelijk een fris ontwaken en enige afstand van je primaire emoties van deze nacht, mijn posts nog een keer rustig doorleest, dan hoef ik je dat niet eens meer uit te leggen.
woensdag 2 mei 2012 om 01:42
Nou, ik durf bijna niet te reageren, maar laat ik toch eens een poging wagen.
Ja, Misia, ik zit in een vergelijkbare situatie.
Ik ben geëmigreerd, wat dus betekend dat je echt opnieuw begint.
Ik had een vriend hier, maar die relatie is een tijdje geleden uitgegaan.
Met het verlies van die relatie valt ook het grootste deel van mijn sociale leven weg. Het was tenslotte zíjn vriendenkring.
Dus ja, ik ben eenzaam op dit moment.
Ik heb hier 1 goede vriendin. En die meid is goud waard, maar ik kan niet avond na avond van haar verwachten dat ze mijn leven leuker maakt natuurlijk.
Dus ja, ik zit veel alleen.
Hoe ga ik hiermee om?
Ik hou me sterk voor ogen wat ik wél heb.
Ik heb lieve ouders en een lieve zus, die welliswaar heel ver weg wonen, maar die ik altijd kan bellen. Die voor me klaar staan en van me houden.
Ik heb mijn ex-man, die ook in NL woont, maar die na al die jaren nog steeds mijn grootste fan is, en mijn beste vriend.
Ik heb mijn vriendin hier, die me nu een uitnodiging heeft bezorgd voor de verjaardag van een kennis. Ik ken daar verder niemand, en ik voel me een beetje een liefdadigheidsproject, maar ik ga wél naar die verjaardag, je weet nooit wat een leuke mensen daar zullen zijn.
Ik heb hier 1 kennisje, die ik bijna nooit zag, maar waar ik nu het contact iets meer mee aan probeer te halen.
Ik weet dat zij veel vriendinnen heeft, misschien lukt het me om via haar wat contacten op te doen.
Dus Misia, waar ik benieuwd naar ben; Wat heb je nog wel?
En is het mogelijk om daar iets méér uit te halen.
McLean
Ja, Misia, ik zit in een vergelijkbare situatie.
Ik ben geëmigreerd, wat dus betekend dat je echt opnieuw begint.
Ik had een vriend hier, maar die relatie is een tijdje geleden uitgegaan.
Met het verlies van die relatie valt ook het grootste deel van mijn sociale leven weg. Het was tenslotte zíjn vriendenkring.
Dus ja, ik ben eenzaam op dit moment.
Ik heb hier 1 goede vriendin. En die meid is goud waard, maar ik kan niet avond na avond van haar verwachten dat ze mijn leven leuker maakt natuurlijk.
Dus ja, ik zit veel alleen.
Hoe ga ik hiermee om?
Ik hou me sterk voor ogen wat ik wél heb.
Ik heb lieve ouders en een lieve zus, die welliswaar heel ver weg wonen, maar die ik altijd kan bellen. Die voor me klaar staan en van me houden.
Ik heb mijn ex-man, die ook in NL woont, maar die na al die jaren nog steeds mijn grootste fan is, en mijn beste vriend.
Ik heb mijn vriendin hier, die me nu een uitnodiging heeft bezorgd voor de verjaardag van een kennis. Ik ken daar verder niemand, en ik voel me een beetje een liefdadigheidsproject, maar ik ga wél naar die verjaardag, je weet nooit wat een leuke mensen daar zullen zijn.
Ik heb hier 1 kennisje, die ik bijna nooit zag, maar waar ik nu het contact iets meer mee aan probeer te halen.
Ik weet dat zij veel vriendinnen heeft, misschien lukt het me om via haar wat contacten op te doen.
Dus Misia, waar ik benieuwd naar ben; Wat heb je nog wel?
En is het mogelijk om daar iets méér uit te halen.
McLean
woensdag 2 mei 2012 om 02:00
Lieve McLean,
Dank je wel voor je ervaringen. Eenzaam. Ja, dat is het. En dat er gewoon veel te veel gebeurd is, waardoor ik me overspannen voel, op.
Ik lees dat je nog veel dingen ' ziet' die goed gaan. Daar zit ook wel een sleutel. Ik ben altijd heel optimistisch persoon geweest, maar nu zit ik qua energie nog niet in jouw stroom. Alhoewel ik heel goed zie dat daar wel de mogelijkheden liggen.
Wat ik wel heel goed kan zien, en ook heb beschreven, is dat ik 1 hele goede vriend heb. We hebben het heel leuk samen. Doen leuke dingen en t is altijd supergezellig. Hij staat ook voor me klaar als het niet goed gaat. En vice versa.
Ik voel me goed bij hem.
En ik heb op werk 1 collega met wie ik over paar weken uit eten ga. Heb ik ook zin in, leuke meid.
En ik ben gezond.
Eerlijk.
Belangstellend.
Lief
Grappig
Veelzijdig
Sterk
Die dingen heb ik nog wel
En ik heb een bed en dak vannacht, een warm lampje naast mijn bed. Ik kan niet slapen. En denk: ja, ben ook veel kwijt geraakt, zeker na die rotte relatie. Ik heb altijd mijn boontjes gedopt, deed altijd alles alleen. Ging emigreren, alleen op vakantie, alleen uit eten en alleen naar de bios, als er niemand was om dat mee te doen. Maar nu is dat klaar. Ik kan niet meer. Daar komt nu een hele nieuwe Misia voor in de plaats, eentje die meer wil delen, samen wil zijn.
Ik voel me bang en alleen ..........maar toch is deze ontwikkeling goed. Vreemd.
Liefs en trusten naar daar. Je bent goed bezig en dapper daarop, meis. Knuffels voor tegen eenzaamheid: je komt eruit, dat is zeker.
Misia
Dank je wel voor je ervaringen. Eenzaam. Ja, dat is het. En dat er gewoon veel te veel gebeurd is, waardoor ik me overspannen voel, op.
Ik lees dat je nog veel dingen ' ziet' die goed gaan. Daar zit ook wel een sleutel. Ik ben altijd heel optimistisch persoon geweest, maar nu zit ik qua energie nog niet in jouw stroom. Alhoewel ik heel goed zie dat daar wel de mogelijkheden liggen.
Wat ik wel heel goed kan zien, en ook heb beschreven, is dat ik 1 hele goede vriend heb. We hebben het heel leuk samen. Doen leuke dingen en t is altijd supergezellig. Hij staat ook voor me klaar als het niet goed gaat. En vice versa.
Ik voel me goed bij hem.
En ik heb op werk 1 collega met wie ik over paar weken uit eten ga. Heb ik ook zin in, leuke meid.
En ik ben gezond.
Eerlijk.
Belangstellend.
Lief
Grappig
Veelzijdig
Sterk
Die dingen heb ik nog wel
En ik heb een bed en dak vannacht, een warm lampje naast mijn bed. Ik kan niet slapen. En denk: ja, ben ook veel kwijt geraakt, zeker na die rotte relatie. Ik heb altijd mijn boontjes gedopt, deed altijd alles alleen. Ging emigreren, alleen op vakantie, alleen uit eten en alleen naar de bios, als er niemand was om dat mee te doen. Maar nu is dat klaar. Ik kan niet meer. Daar komt nu een hele nieuwe Misia voor in de plaats, eentje die meer wil delen, samen wil zijn.
Ik voel me bang en alleen ..........maar toch is deze ontwikkeling goed. Vreemd.
Liefs en trusten naar daar. Je bent goed bezig en dapper daarop, meis. Knuffels voor tegen eenzaamheid: je komt eruit, dat is zeker.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 2 mei 2012 om 02:33
Meid, ook ík zit qua energie nog niet in die stroom.
Alle mogelijkheden die ik opnoem, daar moet ik mezelf toe dwingen.
Ik ben altijd een heel sterk persoon geweest, maar ook heel trots.
En die trots zit me nu ontzettend in de weg.
Ik schreef al dat ik me een beetje een liefdadigheidsproject voel.
Dat is voor mij het ergste dat er is.
Mijn eerste reactie bij die uitnodiging voor die verjaardag waar ik niemand ken, is nee zeggen. Vanwege de liefdadigheid.
Maar dat mag ik niet meer van mezelf.
Want daar ligt de oplossing niet.
Het woord in jouw post dat er voor mij uitspringt, is het woord "bang".
Ik ben ook bang, bang dat ik altijd alleen maar zo sterk was, omdat ik zo'n sterke achterban had.
En die achterban is heel ver weg nu.
Dus ik dwing mezelf, en ik hoop dat er iets goeds uitkomt.
Nee, ik vertrouw erop dat er iets goeds uitkomt.
Ik hoop dat je wat kan slapen lieve Misia.
En jouw goede vriend klinkt als een lot uit de loterij.
Ik ga naar mijn werk, waar ik ook veel gezellige aanspraak heb.
Alle mogelijkheden die ik opnoem, daar moet ik mezelf toe dwingen.
Ik ben altijd een heel sterk persoon geweest, maar ook heel trots.
En die trots zit me nu ontzettend in de weg.
Ik schreef al dat ik me een beetje een liefdadigheidsproject voel.
Dat is voor mij het ergste dat er is.
Mijn eerste reactie bij die uitnodiging voor die verjaardag waar ik niemand ken, is nee zeggen. Vanwege de liefdadigheid.
Maar dat mag ik niet meer van mezelf.
Want daar ligt de oplossing niet.
Het woord in jouw post dat er voor mij uitspringt, is het woord "bang".
Ik ben ook bang, bang dat ik altijd alleen maar zo sterk was, omdat ik zo'n sterke achterban had.
En die achterban is heel ver weg nu.
Dus ik dwing mezelf, en ik hoop dat er iets goeds uitkomt.
Nee, ik vertrouw erop dat er iets goeds uitkomt.
Ik hoop dat je wat kan slapen lieve Misia.
En jouw goede vriend klinkt als een lot uit de loterij.
Ik ga naar mijn werk, waar ik ook veel gezellige aanspraak heb.
woensdag 2 mei 2012 om 10:46
McLean,
Ik herken woord voor woord wat je schrijft over liefdadigheidsproject zijn. Dat gevoel dat anderen in feite niet op je zitten de wachten maar uit een mengeling van schuldgevoel en betrokkenheid je erbij vragen. Bah. Ik ken het en dat is dus ook het ergste voor mij. Daar ben ik ook te trots voor.
En te zelfstandig.
Dan ben ik lieve alleen dan met mensen die denken: ach, Misia, die arme is alleen, we moeten haar er ook maar bij vragen. AAAAH.
Wat mij helpt daartegen (want ook ik wil dan niet de kont tegen de krib gooien en niet gaan want inderdaad: dat gaat niet helpen) is om juist ZELF opener te zijn. Bv met een vriendin. Ik durfde haar al weken niet meer te bellen met een spontaan voorstel OMdat ze zo'n beetje nonverbaal liet merken, oh, daar heb je Misia weer. Als ik dan belde. Ken je dat? Hoe dan ook. Ik wilde afstand nemen. Voelde me zelf steeds rotter. En toen dacht ik, nee, die oude spontaniteit wil ik terug. Ik wil niet meer bang zijn dat ze geen zin heeft om iets te doen. Dus belde ik en zei, joh, heb je zin vanavond naar de film te gaan. Ja, dat had ze. Is gewoon hele leuke avond geworden.
Het probleem met angst en eenzaamheid vindt ik dat het zich zo afzet. Het wordt steeds lastiger het als een fase te zien en jezelf als een waardevol persoon die zeker leuke vrienden kan vinden (heb ze altijd gehad, dus waarom zou dat nu anders zijn).
Ik ben in algehele omwenteling, als persoon. Mijn hele leven staat op zijn kop. Dus ook de vriendenkring. Ik heb me eigenlijk altijd alleen gevoeld. Dacht dat er niemand om me zou geven. Kan hier heel verhaal ophangen wat dan toch niet de lading dekt en alleen maar weer de schijn wekt dat ik in slachtofferrol zit, dus dat gat ik niet doen. Maar ik merk nu pas dat ik heel veel heb gemist. Ik heb geen tijd gehad en geen kans om gewoon mezelf te zijn.
Bij jou lijkt de eenzaamheid meer uit de sitiuatie oort te komen, dat je in het buitenland zit en je vriend je enige aanspreekpunt was (en zijn vrienden). Is dit zo?
Wat me opvalt aan je post is dat je vertrouwen hebt, en dat is zo belangrijk. En dat je schrijft dat je jezelf dwingt. Datl lijkt me niet helemaal de manier? Als je bv even geen zin hebt in een feest dan kan dat toch? T is niet nodig misschien om nu alles af te gaan wat je krijgt aangeboden? Kijk ook echt of je zin hebt!
Voor nu werkse, en als je wilt praten, go ahead en type maar raak.
Ja, die vriend is zo fijn. Ik voel me gewoon mijzelf bij hem. En dat wil hij ook graag. Dus als ik timide bang en beroerd ben en hem niks durf te zeggen uit angst dat t weer tegen zere been is, dan zegt ie: Wil de echte Misia weer opstaan aub?
En dan moet ik lachen en gaan we gewoon lekker fietsen of samen koken.
Ik heb een beroerde nacht gehad, voel me nu gebroken. Even wat koffie maken!
Misia
Ik herken woord voor woord wat je schrijft over liefdadigheidsproject zijn. Dat gevoel dat anderen in feite niet op je zitten de wachten maar uit een mengeling van schuldgevoel en betrokkenheid je erbij vragen. Bah. Ik ken het en dat is dus ook het ergste voor mij. Daar ben ik ook te trots voor.
En te zelfstandig.
Dan ben ik lieve alleen dan met mensen die denken: ach, Misia, die arme is alleen, we moeten haar er ook maar bij vragen. AAAAH.
Wat mij helpt daartegen (want ook ik wil dan niet de kont tegen de krib gooien en niet gaan want inderdaad: dat gaat niet helpen) is om juist ZELF opener te zijn. Bv met een vriendin. Ik durfde haar al weken niet meer te bellen met een spontaan voorstel OMdat ze zo'n beetje nonverbaal liet merken, oh, daar heb je Misia weer. Als ik dan belde. Ken je dat? Hoe dan ook. Ik wilde afstand nemen. Voelde me zelf steeds rotter. En toen dacht ik, nee, die oude spontaniteit wil ik terug. Ik wil niet meer bang zijn dat ze geen zin heeft om iets te doen. Dus belde ik en zei, joh, heb je zin vanavond naar de film te gaan. Ja, dat had ze. Is gewoon hele leuke avond geworden.
Het probleem met angst en eenzaamheid vindt ik dat het zich zo afzet. Het wordt steeds lastiger het als een fase te zien en jezelf als een waardevol persoon die zeker leuke vrienden kan vinden (heb ze altijd gehad, dus waarom zou dat nu anders zijn).
Ik ben in algehele omwenteling, als persoon. Mijn hele leven staat op zijn kop. Dus ook de vriendenkring. Ik heb me eigenlijk altijd alleen gevoeld. Dacht dat er niemand om me zou geven. Kan hier heel verhaal ophangen wat dan toch niet de lading dekt en alleen maar weer de schijn wekt dat ik in slachtofferrol zit, dus dat gat ik niet doen. Maar ik merk nu pas dat ik heel veel heb gemist. Ik heb geen tijd gehad en geen kans om gewoon mezelf te zijn.
Bij jou lijkt de eenzaamheid meer uit de sitiuatie oort te komen, dat je in het buitenland zit en je vriend je enige aanspreekpunt was (en zijn vrienden). Is dit zo?
Wat me opvalt aan je post is dat je vertrouwen hebt, en dat is zo belangrijk. En dat je schrijft dat je jezelf dwingt. Datl lijkt me niet helemaal de manier? Als je bv even geen zin hebt in een feest dan kan dat toch? T is niet nodig misschien om nu alles af te gaan wat je krijgt aangeboden? Kijk ook echt of je zin hebt!
Voor nu werkse, en als je wilt praten, go ahead en type maar raak.
Ja, die vriend is zo fijn. Ik voel me gewoon mijzelf bij hem. En dat wil hij ook graag. Dus als ik timide bang en beroerd ben en hem niks durf te zeggen uit angst dat t weer tegen zere been is, dan zegt ie: Wil de echte Misia weer opstaan aub?
En dan moet ik lachen en gaan we gewoon lekker fietsen of samen koken.
Ik heb een beroerde nacht gehad, voel me nu gebroken. Even wat koffie maken!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
vrijdag 22 juni 2012 om 19:19
Lieve forummers,
T is wat om een tijd niet te hebben geschreven over de situatie en te moeten constateren dat er verrekte weinig dingen zijn verbeterd. Ik voel me vandaag zo vreemd, alsof t gevoel van verlies dat ettelijke maanden geleden inzette nu heeft postgevat in mij. Ik vind het heel moeilijk merk ik om het verlies anders te omschrijven als het verlies aan contact. Met mijzelf, met anderen. ik communiceer niet open meer. Dat is het probleem. Met slakkenstapjes probeer ik hier iets aan te doen, maar t voelt alsof er teveel is gebeurd, er een scherm[pje neerging uit zelfbescherming en nu kom ik daar niet meer achter vandaan. Ik ben veel mensen kwijt geraak, op een zeer aparte manier. ik verander(de) en t lijkt wel alsof ik daardoor in een tijd van tegenwind zat. Nu is de rust ogenschijnlijk weer gekeerd. ik ga naar het werk, heb kletspraatjes met collega's en af en toe spreek ik af met vriendin/vriend die ik over heb. Ik voel me eenzaam. Ik onderneem van alles, ik ben 4 keer per week aan het sporten, houd mijn huis, anders dan paar maanden geleden, meer bij, en kan eigenlijk wel zeggen dat ik beter in mijn vel zit. En toch zit ik vreselijk op slot, en of dat beter is? Dichtgeklapt dat voel ik mij. Veel mensen hebben me om mijn persoon afgewezen, en om dit allemaal neer te zetten is me te veel en ook te herkenbaar. Jullie hoeven het ook niet te geloven, maar doordat er een soort orkaan over me heen denderde, ben ik maar gaan schuilen. En dat wil ik niet meer.
Hoe kan ik dit doorbreken, het zwijgen over mijn gevoelens? Ik doe hele kleine stapjes om me weer opener te voelen, maar t valt me heel zwaar. Ik kan niet veel duidelijker zijn dan dit, ik zou wel willen, maar dat dat niet gaat is ook veroorzaakt door dat gevoel niet bij mijn gevoelens te kunnen. Als ik eerlijk ben ben ik door veel van de confrontaties zo bang geworden dat ik niet meer durf. Gewoon open en spontaan te zijn.
Veel van jullie zullen dit niet herkennen, of mij goede raad geven. Dat gevoel dat ik niet goed bezig ben of eens naar mijzelf moet kijken. Dat heb ik gedaan en ik probeer echt alles om uit dat gevoelsmatige isolement te komen (heb ook psycholoog ingeschakeld en wekelijkse gesprekken) maar t lijkt niet echt te werken. Ik voel me niet in contact met mijn gevoel. Of heet dit verwerken, en duurt dat gewoon lang?
2 jaar geleden vierde ik mijn verjaardag met een gezellig feest, en van die mensen die er toen waren heb ik met de meesten nauwelijks of geen contact. Dat doet pijn en heeft me als het ware van binnen verstomd.
Ik weet het niet of jullie het begrijpen, maar vindt het fijn dat ik hier mijn hart kan luchten.
Liefs, Misia X
T is wat om een tijd niet te hebben geschreven over de situatie en te moeten constateren dat er verrekte weinig dingen zijn verbeterd. Ik voel me vandaag zo vreemd, alsof t gevoel van verlies dat ettelijke maanden geleden inzette nu heeft postgevat in mij. Ik vind het heel moeilijk merk ik om het verlies anders te omschrijven als het verlies aan contact. Met mijzelf, met anderen. ik communiceer niet open meer. Dat is het probleem. Met slakkenstapjes probeer ik hier iets aan te doen, maar t voelt alsof er teveel is gebeurd, er een scherm[pje neerging uit zelfbescherming en nu kom ik daar niet meer achter vandaan. Ik ben veel mensen kwijt geraak, op een zeer aparte manier. ik verander(de) en t lijkt wel alsof ik daardoor in een tijd van tegenwind zat. Nu is de rust ogenschijnlijk weer gekeerd. ik ga naar het werk, heb kletspraatjes met collega's en af en toe spreek ik af met vriendin/vriend die ik over heb. Ik voel me eenzaam. Ik onderneem van alles, ik ben 4 keer per week aan het sporten, houd mijn huis, anders dan paar maanden geleden, meer bij, en kan eigenlijk wel zeggen dat ik beter in mijn vel zit. En toch zit ik vreselijk op slot, en of dat beter is? Dichtgeklapt dat voel ik mij. Veel mensen hebben me om mijn persoon afgewezen, en om dit allemaal neer te zetten is me te veel en ook te herkenbaar. Jullie hoeven het ook niet te geloven, maar doordat er een soort orkaan over me heen denderde, ben ik maar gaan schuilen. En dat wil ik niet meer.
Hoe kan ik dit doorbreken, het zwijgen over mijn gevoelens? Ik doe hele kleine stapjes om me weer opener te voelen, maar t valt me heel zwaar. Ik kan niet veel duidelijker zijn dan dit, ik zou wel willen, maar dat dat niet gaat is ook veroorzaakt door dat gevoel niet bij mijn gevoelens te kunnen. Als ik eerlijk ben ben ik door veel van de confrontaties zo bang geworden dat ik niet meer durf. Gewoon open en spontaan te zijn.
Veel van jullie zullen dit niet herkennen, of mij goede raad geven. Dat gevoel dat ik niet goed bezig ben of eens naar mijzelf moet kijken. Dat heb ik gedaan en ik probeer echt alles om uit dat gevoelsmatige isolement te komen (heb ook psycholoog ingeschakeld en wekelijkse gesprekken) maar t lijkt niet echt te werken. Ik voel me niet in contact met mijn gevoel. Of heet dit verwerken, en duurt dat gewoon lang?
2 jaar geleden vierde ik mijn verjaardag met een gezellig feest, en van die mensen die er toen waren heb ik met de meesten nauwelijks of geen contact. Dat doet pijn en heeft me als het ware van binnen verstomd.
Ik weet het niet of jullie het begrijpen, maar vindt het fijn dat ik hier mijn hart kan luchten.
Liefs, Misia X
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)