Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
donderdag 3 mei 2012 om 16:37
Ik richt deze post dan maar even aan jullie allemaal want ik zie dat er in korte tijd werd gereageerd over het bij jezelf blijven in contact met anderen.
Want, djeez....weer zo herkenbaar. Ik blijf m lastig vinden want even niet bewust, en poef, weg is die zelf focus. Ik postte net ook naar Jollie, en daar zeg ik ook iets over die grenzeloosheid. Want volgens mij heeft het ook met angst voor afwijzing te maken, jezelf niet te durven laten zien anders dan "er zijn voor die ander".
Ik heb het inderdaad, net als Jellyfish omschrijft, nog echt nodig, om daar heel bewust en gefocust bij stil te staan. Ik kreeg als hele simpele tip van mijn haptotherapeut om op je handen te gaan zitten of je handen achter je rug op je stuit. Dat schijnt een manier te zijn om ook weer even te aarden met jezelf. Wat ik ook tussendoor vaak even doe, is te voelen waar mijn spanning op dat moment zit en deze heel bewust lor te laten. Grote voordeel vind ik dat dit soort oefeningen letterlijk even tussendoor kunnen. Tijdens het autorijden, tv kijken of de was ophangen. Het is weer even de aandacht naar binnen naar jezelf. Hopelijk hebben jullie iets aan deze simpele tips.
En wat framboosjes zegt is denk ik ook waar. Anderen verwachten zo veel minder dan dat wij elf denken. Onze liefde, onze vriendschap hangt echt niet af van al die voorwaarden die wij er zelf aan hangen. Het zicht echt in onze hoofden.
Lieve meiden....we komen er echt wel. Groei is niet altijd zo zichtbaar als dat we denken. ( zie het plaatje van Anahata) Maar die groei is er wel degelijk.
Framboosjes, je hoeft je niet te verontschuldigen hoor voor wel of niet schrijven over jezelf of reagerend op anderen. Het is geen verplichting om altijd maar te reageren. Ik denk sowieso vaak aan jullie en dit topic. En heel stom... Net was ik even een spelletje op de IPad aan het doen en toen had ik er ineens genoeg van. Check ik dit topic, blijkt Anahata echt net te hebben gepost.
Ik moet nu heel erg oppassen met mijn eigen valkuil. Ik voel me dus eigenlijk best heel goed maar wil dan ook meteen weer van alles. Ik probeer mezelf echt een beetje af te remmen hierin omdat ik echt weet (voor het eerst!) dat die man met de hamer weer een keer langs komt als ik nu denk dat ik er ben. Dat alleen al vind ik winst, want een juffer ongeduld ben ik echt wel:-)
Want, djeez....weer zo herkenbaar. Ik blijf m lastig vinden want even niet bewust, en poef, weg is die zelf focus. Ik postte net ook naar Jollie, en daar zeg ik ook iets over die grenzeloosheid. Want volgens mij heeft het ook met angst voor afwijzing te maken, jezelf niet te durven laten zien anders dan "er zijn voor die ander".
Ik heb het inderdaad, net als Jellyfish omschrijft, nog echt nodig, om daar heel bewust en gefocust bij stil te staan. Ik kreeg als hele simpele tip van mijn haptotherapeut om op je handen te gaan zitten of je handen achter je rug op je stuit. Dat schijnt een manier te zijn om ook weer even te aarden met jezelf. Wat ik ook tussendoor vaak even doe, is te voelen waar mijn spanning op dat moment zit en deze heel bewust lor te laten. Grote voordeel vind ik dat dit soort oefeningen letterlijk even tussendoor kunnen. Tijdens het autorijden, tv kijken of de was ophangen. Het is weer even de aandacht naar binnen naar jezelf. Hopelijk hebben jullie iets aan deze simpele tips.
En wat framboosjes zegt is denk ik ook waar. Anderen verwachten zo veel minder dan dat wij elf denken. Onze liefde, onze vriendschap hangt echt niet af van al die voorwaarden die wij er zelf aan hangen. Het zicht echt in onze hoofden.
Lieve meiden....we komen er echt wel. Groei is niet altijd zo zichtbaar als dat we denken. ( zie het plaatje van Anahata) Maar die groei is er wel degelijk.
Framboosjes, je hoeft je niet te verontschuldigen hoor voor wel of niet schrijven over jezelf of reagerend op anderen. Het is geen verplichting om altijd maar te reageren. Ik denk sowieso vaak aan jullie en dit topic. En heel stom... Net was ik even een spelletje op de IPad aan het doen en toen had ik er ineens genoeg van. Check ik dit topic, blijkt Anahata echt net te hebben gepost.
Ik moet nu heel erg oppassen met mijn eigen valkuil. Ik voel me dus eigenlijk best heel goed maar wil dan ook meteen weer van alles. Ik probeer mezelf echt een beetje af te remmen hierin omdat ik echt weet (voor het eerst!) dat die man met de hamer weer een keer langs komt als ik nu denk dat ik er ben. Dat alleen al vind ik winst, want een juffer ongeduld ben ik echt wel:-)
donderdag 3 mei 2012 om 16:42
[quote]Jellyfish schreef op 03 mei 2012 @ 16:11:
Anahatha: Dat laatste waar je over schrijft houd me nu ook bezig. De vraag: hoe blijf ik in contact met mezelf terwijl ik andere mensen om heen heb?
Wat je schreef kan ik ook goed als aandachtspunten gebruiken.
Het is op zo;n afspraak MIJN verantwoordelijkheid:
- mijn lichaam te blijven voelen
- zorgen dat ik eten/drinken krijg ed
- te vertellen wat ik wil vertellen
- op tijd naar huis te gaan als ik voel dat mn energie afgenomen is
Afgelopen maanden heb ik tijdens het eerste deel van het herstellen van de burn-out heel veel leren voelen waar me eigen grenzen en wensen liggen. Dat lukt nu best goed. Simpele vragen als, Waar heb ik zin in? Heb ik behoefte aan rust of loop ik nog even door? Maar ik merk dat als ik met anderen ben, ik mezelf echt snel uit het oog verlies... vooral in werksituaties of als er even iets moet gebeuren.
Hebben jullie er manieren voor om dat te oefenen?
/quote]
ik denk dat de manieren die je al noemt oke zijn. ik heb inderdaad ook de eerste maanden een beetje geleerd om mn eigen behoeften te voelen als ik alleen ben. Nu ik weer iets beter ga, is de volgende stap dit te leren als ik in gezelschap van anderen ben. ik denk dat dit langzaam gaat. Mij helpt het om van te voren een bewust momentje te nemen waarin ik dus voormezelf bedenk waar mijn verantwoordelijkheden liggen (en eindigen!) in de komende activiteit. Dat helpt me wel om bewuster te blijven in het contact. Maar ik denk dat het logisch is dat je het contact voorlopig snel verliest. het is oefenen. En misschien blijft het altijd een aandachtspunt. Ik ben nu wel enthousiast over de kleine momentjes dat ik wel bewust ben. OMdat ik dan echt de last die ik dus op me neem van anderen, van me af kan laten glijden.
framboosje, wat jij schrijft 'neem anderen niet zo veel uit handen', daar zit het hem inderdaad precies in! Anderen hebben ook hun lessen te leren, als ik constant ga zorgen dat al hun behoeften vervuld zijn (niet dat ik daar altijd even succesvol in ben hoor, maar dat terzijde), krijgen deze mensen ook niet de gelegenheid om hun eigen 'fouten' te maken of dingen te leren.
Het boek waar BB en ik het eerder over hebben, 'het leven waarvoor je geboren bent' sterkt me ook in die gedachte en bewustwording. Dat boek gaat er van uit dat ieder zn eigen bestemming heeft in dit leven. Als ik dat lees, voel ik ook echt oooo jaaa, ik hoef absoluut niet voor iemand te zorgen, ook iemands 'zwakheden' horen tot zijn of haar levens pad.
Ik voel me weer enorm warrig, maar soit
Anahatha: Dat laatste waar je over schrijft houd me nu ook bezig. De vraag: hoe blijf ik in contact met mezelf terwijl ik andere mensen om heen heb?
Wat je schreef kan ik ook goed als aandachtspunten gebruiken.
Het is op zo;n afspraak MIJN verantwoordelijkheid:
- mijn lichaam te blijven voelen
- zorgen dat ik eten/drinken krijg ed
- te vertellen wat ik wil vertellen
- op tijd naar huis te gaan als ik voel dat mn energie afgenomen is
Afgelopen maanden heb ik tijdens het eerste deel van het herstellen van de burn-out heel veel leren voelen waar me eigen grenzen en wensen liggen. Dat lukt nu best goed. Simpele vragen als, Waar heb ik zin in? Heb ik behoefte aan rust of loop ik nog even door? Maar ik merk dat als ik met anderen ben, ik mezelf echt snel uit het oog verlies... vooral in werksituaties of als er even iets moet gebeuren.
Hebben jullie er manieren voor om dat te oefenen?
/quote]
ik denk dat de manieren die je al noemt oke zijn. ik heb inderdaad ook de eerste maanden een beetje geleerd om mn eigen behoeften te voelen als ik alleen ben. Nu ik weer iets beter ga, is de volgende stap dit te leren als ik in gezelschap van anderen ben. ik denk dat dit langzaam gaat. Mij helpt het om van te voren een bewust momentje te nemen waarin ik dus voormezelf bedenk waar mijn verantwoordelijkheden liggen (en eindigen!) in de komende activiteit. Dat helpt me wel om bewuster te blijven in het contact. Maar ik denk dat het logisch is dat je het contact voorlopig snel verliest. het is oefenen. En misschien blijft het altijd een aandachtspunt. Ik ben nu wel enthousiast over de kleine momentjes dat ik wel bewust ben. OMdat ik dan echt de last die ik dus op me neem van anderen, van me af kan laten glijden.
framboosje, wat jij schrijft 'neem anderen niet zo veel uit handen', daar zit het hem inderdaad precies in! Anderen hebben ook hun lessen te leren, als ik constant ga zorgen dat al hun behoeften vervuld zijn (niet dat ik daar altijd even succesvol in ben hoor, maar dat terzijde), krijgen deze mensen ook niet de gelegenheid om hun eigen 'fouten' te maken of dingen te leren.
Het boek waar BB en ik het eerder over hebben, 'het leven waarvoor je geboren bent' sterkt me ook in die gedachte en bewustwording. Dat boek gaat er van uit dat ieder zn eigen bestemming heeft in dit leven. Als ik dat lees, voel ik ook echt oooo jaaa, ik hoef absoluut niet voor iemand te zorgen, ook iemands 'zwakheden' horen tot zijn of haar levens pad.
Ik voel me weer enorm warrig, maar soit
donderdag 3 mei 2012 om 16:52
quote:anahata4 schreef op 03 mei 2012 @ 16:42:
framboosje, wat jij schrijft 'neem anderen niet zo veel uit handen', daar zit het hem inderdaad precies in! Anderen hebben ook hun lessen te leren, als ik constant ga zorgen dat al hun behoeften vervuld zijn (niet dat ik daar altijd even succesvol in ben hoor, maar dat terzijde), krijgen deze mensen ook niet de gelegenheid om hun eigen 'fouten' te maken of dingen te leren.
Het boek waar BB en ik het eerder over hebben, 'het leven waarvoor je geboren bent' sterkt me ook in die gedachte en bewustwording. Dat boek gaat er van uit dat ieder zn eigen bestemming heeft in dit leven. Als ik dat lees, voel ik ook echt oooo jaaa, ik hoef absoluut niet voor iemand te zorgen, ook iemands 'zwakheden' horen tot zijn of haar levens pad.
Ik voel me weer enorm warrig, maar soit
Niet warrig hoor! Helemaal niet zelfs! Volgens mij schrijf je precies zoals je praat. Ik heb er helemaal een beeld bij, maar misschien klopt dat helemaal niet
En ook weer helemaal herkenbaar wat je schrijft over een ander zijn proces (en drama!) gunnen. Wat zijn we eigenlijk arrogant hè, dat we denken dat we zoooo belangrijk zijn dat we de wereld wel even op onze schouders kunnen nemen. Mij helpt t ook wel om er zo uitvergroot naar te kijken, want dan is het bijna lachwekkend wat wij toch steeds aan het doen zijn. Alsof de wereld alleen maar om ons draait en anderen 24/7 bezig zijn met wat wij denken en voelen over hen. Welnee, die vinden ons allang prima....onze imperfecte zelfjes.
Nu wij zelf nog
framboosje, wat jij schrijft 'neem anderen niet zo veel uit handen', daar zit het hem inderdaad precies in! Anderen hebben ook hun lessen te leren, als ik constant ga zorgen dat al hun behoeften vervuld zijn (niet dat ik daar altijd even succesvol in ben hoor, maar dat terzijde), krijgen deze mensen ook niet de gelegenheid om hun eigen 'fouten' te maken of dingen te leren.
Het boek waar BB en ik het eerder over hebben, 'het leven waarvoor je geboren bent' sterkt me ook in die gedachte en bewustwording. Dat boek gaat er van uit dat ieder zn eigen bestemming heeft in dit leven. Als ik dat lees, voel ik ook echt oooo jaaa, ik hoef absoluut niet voor iemand te zorgen, ook iemands 'zwakheden' horen tot zijn of haar levens pad.
Ik voel me weer enorm warrig, maar soit
Niet warrig hoor! Helemaal niet zelfs! Volgens mij schrijf je precies zoals je praat. Ik heb er helemaal een beeld bij, maar misschien klopt dat helemaal niet
En ook weer helemaal herkenbaar wat je schrijft over een ander zijn proces (en drama!) gunnen. Wat zijn we eigenlijk arrogant hè, dat we denken dat we zoooo belangrijk zijn dat we de wereld wel even op onze schouders kunnen nemen. Mij helpt t ook wel om er zo uitvergroot naar te kijken, want dan is het bijna lachwekkend wat wij toch steeds aan het doen zijn. Alsof de wereld alleen maar om ons draait en anderen 24/7 bezig zijn met wat wij denken en voelen over hen. Welnee, die vinden ons allang prima....onze imperfecte zelfjes.
Nu wij zelf nog
donderdag 3 mei 2012 om 17:04
[quote]Jellyfish schreef op 03 mei 2012 @ 16:29:
BB: Grinnik... Bij mij is de batterij leeg en `t emmertje overgelopen
Ja, zo omschrijf ik het ook altijd
En dan hoe t met mij is gegaan..
Met vriend en ik: We voelen allebei dat er iets niet lekker loopt, maar dat niet helder is wat. Vriend zei dat ik er meer last van heb dan hij. Gaan elkaar op mijn verzoek minder zien om meer op eigen benen te staan. Grote beslissingen hoeven nu niet. Zaterdag wel uiteten omdat we nog wat te vieren hebben...mixed feelings.
Denk dat het heel goed is om weer even die focus op jezelf te leggen. Anders wordt jouw vriend misschien wel het "slachtoffer" van alle dingen die in feite meer over jezelf gaan dan over jullie als stel. Wat super dat hij er zo begripvol instaat. En als jullie echt voor elkaar bestemd zijn, komt het ook echt wel goed met jullie. Klinkt een beetje fatalistisch en zweverig, maar ik geloof hier heilig in. Het zou zo zonde zijn als je door het vergrootglas te leggen op jullie relatie, iets wat in potentie wellicht heel mooi is, te laten doodgaan. Iets dat teveel water krijgt, kan ook dood gaan namelijk.
Misschien dat je mixed gevoelens je dit ook vertellen?
Verder met mij golfend op mijn grenzen /
Maar nu op dit moment? Moe thuisgekomen van de 2 uur therapeutisch werken. Strenge arboarts (onder druk van het UWV) zit op m`n lip dat ik sneller moet opbouwen. Van binnen voel ik me verdrietig. Verder beginnen m`n gedachten weer wat helderder te worden, wat fijn is, iets minder snel overprikkeld. Ik begin me te realiseren dat het nog lang gaat duren als ik op dit hersteltempo doorga. De arboarts belde eindelijk mijn therapeut en het was gek om hem daarna (begripvol) te horen zeggen dat ik ernstig beschadigd ben door vroegere gebeurtenissen. Als iemand anders het zegt klink het soms zo veel echter.. Het is alsof ik nog ergens echt moet accepteren dat het zo is. Er is gewoon nog echt een weg te gaan. Met veel dingen die ik nog een hele tijd niet ga kunnen hoe graag ik wil. Oefening in geduld.
Niets toe te voegen. Geduld is een schone zaak. Zeg ik ook dagelijks tegen mezelf.
Oja rond Koninginnedag was een vriendin echt heel lief voor me, dat doet zo goed.
Ik ben tot nu toe nog weinig bezig ben geweest met onderzoeken van hoe is de burn-out gekomen en hoe kan ik opbouwen zonder mezelf weer te verliezen (ik bedoel buiten de therapie die echt over vroeger gaat). Ik was er gewoon te moe voor.
Inmiddels ben ik er bij vlagen helder genoeg voor. Het voelt als een berg die ik over moet/mag. Ik vind dat aan de ene kant fijn, om over mezelf te leren (jawel, daar is hij weer, het alles willen begrijpen ook mezelf) en aan de andere kant de pijn en acceptatie die erbij horen...hoe kom ik er ooit overheen? *note to myself: niet vooruit denken! Maar ik realiseer me dat ik gewoon niet doorgaan zoals ik mijn werk/leven heb achtergelaten.
Winst, pure winst!
quote]
Ik heb wat dingen erbij gezet. Helaas lijkt die iPad maar mijn zwartgedrukte niet te willen oppakken
BB: Grinnik... Bij mij is de batterij leeg en `t emmertje overgelopen
Ja, zo omschrijf ik het ook altijd
En dan hoe t met mij is gegaan..
Met vriend en ik: We voelen allebei dat er iets niet lekker loopt, maar dat niet helder is wat. Vriend zei dat ik er meer last van heb dan hij. Gaan elkaar op mijn verzoek minder zien om meer op eigen benen te staan. Grote beslissingen hoeven nu niet. Zaterdag wel uiteten omdat we nog wat te vieren hebben...mixed feelings.
Denk dat het heel goed is om weer even die focus op jezelf te leggen. Anders wordt jouw vriend misschien wel het "slachtoffer" van alle dingen die in feite meer over jezelf gaan dan over jullie als stel. Wat super dat hij er zo begripvol instaat. En als jullie echt voor elkaar bestemd zijn, komt het ook echt wel goed met jullie. Klinkt een beetje fatalistisch en zweverig, maar ik geloof hier heilig in. Het zou zo zonde zijn als je door het vergrootglas te leggen op jullie relatie, iets wat in potentie wellicht heel mooi is, te laten doodgaan. Iets dat teveel water krijgt, kan ook dood gaan namelijk.
Misschien dat je mixed gevoelens je dit ook vertellen?
Verder met mij golfend op mijn grenzen /
Maar nu op dit moment? Moe thuisgekomen van de 2 uur therapeutisch werken. Strenge arboarts (onder druk van het UWV) zit op m`n lip dat ik sneller moet opbouwen. Van binnen voel ik me verdrietig. Verder beginnen m`n gedachten weer wat helderder te worden, wat fijn is, iets minder snel overprikkeld. Ik begin me te realiseren dat het nog lang gaat duren als ik op dit hersteltempo doorga. De arboarts belde eindelijk mijn therapeut en het was gek om hem daarna (begripvol) te horen zeggen dat ik ernstig beschadigd ben door vroegere gebeurtenissen. Als iemand anders het zegt klink het soms zo veel echter.. Het is alsof ik nog ergens echt moet accepteren dat het zo is. Er is gewoon nog echt een weg te gaan. Met veel dingen die ik nog een hele tijd niet ga kunnen hoe graag ik wil. Oefening in geduld.
Niets toe te voegen. Geduld is een schone zaak. Zeg ik ook dagelijks tegen mezelf.
Oja rond Koninginnedag was een vriendin echt heel lief voor me, dat doet zo goed.
Ik ben tot nu toe nog weinig bezig ben geweest met onderzoeken van hoe is de burn-out gekomen en hoe kan ik opbouwen zonder mezelf weer te verliezen (ik bedoel buiten de therapie die echt over vroeger gaat). Ik was er gewoon te moe voor.
Inmiddels ben ik er bij vlagen helder genoeg voor. Het voelt als een berg die ik over moet/mag. Ik vind dat aan de ene kant fijn, om over mezelf te leren (jawel, daar is hij weer, het alles willen begrijpen ook mezelf) en aan de andere kant de pijn en acceptatie die erbij horen...hoe kom ik er ooit overheen? *note to myself: niet vooruit denken! Maar ik realiseer me dat ik gewoon niet doorgaan zoals ik mijn werk/leven heb achtergelaten.
Winst, pure winst!
quote]
Ik heb wat dingen erbij gezet. Helaas lijkt die iPad maar mijn zwartgedrukte niet te willen oppakken
donderdag 3 mei 2012 om 17:13
Hahah, ja, ik denk, in aanvulling op BB, dat de kern is dat we ons moeten realiseren dat we het strenge wat wij onszelf opleggen, vaak onterecht op anderen projecteren. Wat wij van onszelf verwachten is niet noodzakelijk wat anderen van ons verwachten. In mijn geval komt dat strenge wel voort uit dingen uit mijn verleden, maar ook voornamelijk door onzekerheid over mezelf. Ik ben/was bang dat als ik niet enorm mn best zou doen voor anderen, mezelf weg zou cijferen, ze me niet goed genoeg zouden vinden en weg zouden gaan.
Volgens mij is het Suzy die het hier of in een ander topic (alleen zijn..) al een keer eerder heeft verwoord: minder je best doen voor anderen heeft alles te maken met loslaten, en is juist een vorm van echt liefhebben. Daarmee laat je het toe dat de ander zijn eigen leerproces doormaakt, zijn eigen zelfstandigheid heeft, en geef je die persoon vertrouwen dat hij/zij daarmee om kan gaan.
Ons gedrag heeft dus alles te maken met het vertrouwen wat wij in onszelf en in anderen hebben.
Volgens mij is het Suzy die het hier of in een ander topic (alleen zijn..) al een keer eerder heeft verwoord: minder je best doen voor anderen heeft alles te maken met loslaten, en is juist een vorm van echt liefhebben. Daarmee laat je het toe dat de ander zijn eigen leerproces doormaakt, zijn eigen zelfstandigheid heeft, en geef je die persoon vertrouwen dat hij/zij daarmee om kan gaan.
Ons gedrag heeft dus alles te maken met het vertrouwen wat wij in onszelf en in anderen hebben.
donderdag 3 mei 2012 om 17:13
quote:boedhabuikje123 schreef op 03 mei 2012 @ 16:52:
[...]
Niet warrig hoor! Helemaal niet zelfs! Volgens mij schrijf je precies zoals je praat. Ik heb er helemaal een beeld bij, maar misschien klopt dat helemaal niet
oei, ik denk inderdaad dat ik schrijf zoals ik praat. Als je er ook grote gebaren bij denkt, zit je vast aardig in de richting
En ook weer helemaal herkenbaar wat je schrijft over een ander zijn proces (en drama!) gunnen. Wat zijn we eigenlijk arrogant hè, dat we denken dat we zoooo belangrijk zijn dat we de wereld wel even op onze schouders kunnen nemen. Mij helpt t ook wel om er zo uitvergroot naar te kijken, want dan is het bijna lachwekkend wat wij toch steeds aan het doen zijn. Alsof de wereld alleen maar om ons draait en anderen 24/7 bezig zijn met wat wij denken en voelen over hen. Welnee, die vinden ons allang prima....onze imperfecte zelfjes.
Nu wij zelf nog
je hebt helemaal gelijk. het is arrogant. En vooral ook zwaar. Want wij 'moeten' het toch maar allemaal even regelen Ik moet nog een beetje wennen aan hoe weinig er over blijft om je druk over te maken als je dat allemaal loslaat wat een relaxt leven heb je dan!
meiden, ik stop voor vandaag (ENnnnnnn GRENS! )heel veel liefs voor jullie allen, zowel voor de meeschrijvers als meelezers
[...]
Niet warrig hoor! Helemaal niet zelfs! Volgens mij schrijf je precies zoals je praat. Ik heb er helemaal een beeld bij, maar misschien klopt dat helemaal niet
oei, ik denk inderdaad dat ik schrijf zoals ik praat. Als je er ook grote gebaren bij denkt, zit je vast aardig in de richting
En ook weer helemaal herkenbaar wat je schrijft over een ander zijn proces (en drama!) gunnen. Wat zijn we eigenlijk arrogant hè, dat we denken dat we zoooo belangrijk zijn dat we de wereld wel even op onze schouders kunnen nemen. Mij helpt t ook wel om er zo uitvergroot naar te kijken, want dan is het bijna lachwekkend wat wij toch steeds aan het doen zijn. Alsof de wereld alleen maar om ons draait en anderen 24/7 bezig zijn met wat wij denken en voelen over hen. Welnee, die vinden ons allang prima....onze imperfecte zelfjes.
Nu wij zelf nog
je hebt helemaal gelijk. het is arrogant. En vooral ook zwaar. Want wij 'moeten' het toch maar allemaal even regelen Ik moet nog een beetje wennen aan hoe weinig er over blijft om je druk over te maken als je dat allemaal loslaat wat een relaxt leven heb je dan!
meiden, ik stop voor vandaag (ENnnnnnn GRENS! )heel veel liefs voor jullie allen, zowel voor de meeschrijvers als meelezers
donderdag 3 mei 2012 om 19:09
Zooo ik moest even bijlezen(gaat wat traag tegenwoordig )
@Anahata Thanx voor je welkomsgroet!!
Ja ik ben nu 9 weken thuis(ongeveer 5 weken geleden burn out geconstateerd)
en volledig ziek bij allebei mn banen,heb wel de nodige moeite moeten doen om alles te regelen want ik had een loonstop omdat ik werkweigering zou hebben gedaan,maar nu na al die weken sinds vorige week eindelijk alles goed gekeurd(voelt voor mij als toestemming)en kan ik eindelijk aan de rust toegeven!!
Nu van beide werkgevers(en Uwv en Arbo) de tyd/rust om eraan te gaan werken!!!
Mn klachten,sommige gaan al heel wat jaartjes terug,maar de belangrijkste totaal geen energie meer,geen gevoel meer(leef al jaren op de automatische piloot)me niet meer kunnen concentreren(lijkt wel of mn hersenen op vakantie zijn!!)constante spanning in mn lichaam,niet eens meer weten HOE ik moet ontspannen,hoofdpijn,nekpijn,zere stijve schouders,hoge ademhaling enz enz!!!
Ik ben nog geen 10 procent van wat ik altyd was,en ik kan daar heel moeilijk mee omgaan,zelfs nu!!!
@Framboosjes wat goed dat je daar zo eerlijk over kan zijn dat t je teveel moeite kost,ik herken het namelijk,ik zit al een tydje mee te lezen,maar om mn eigen stukje vond ik zoveel moeite,gedoe ook,maar nou vind ik momenteel ALLES gedoe!!!
@Jellyfish Inderdaad juist die HERKENBAARHEID is zoooo fijn,en ook vooral jullie tips en belevingen!!!
Ik weet pas sinds 5 weken wat ik mankeer en ik moet voor mijn gevoel nog helemaal beginnen,juist ook omdat ik er nog steeds niet aan toe wil geven!!!
@Boedhabuikje Jaaaa die tyd nemen dat is nog een groot probleem voor me,zoals ik net schreef weet ik het pas (ECHT dan!!)sinds 5 weken,en nu heb ik al zoiets van PFFT,wat een GEDOE!!!ik vind het al weer lang genoeg!!
Ik moest vandaag ook bij de huisarts komen,en ik zei;het liefst had ik gewoon n pilletje en hup,alles weer normaal(wat is normaal???Weet niet eens meer wie ik normaal ben,ik leef al jaren op de automatische piloot!!)
En dat grenzeloze komt bij mij ook niet eens meer door;"dan vinden ze me aardiger/leuker/of wat dan ook(wat veel mensen vaak wel denken)bij mij komt t gewoon doordat mn gevoel al zooo lang weg is dat ik niet eens meer weet wat me grens is,of wat ik er van vind dat iemand daar overheen gaat!!
Ik vind t allemaal gewoon wel best als t om mezelf is,raar want voor mn naaste(kids,man,vriendinnen enz!)bewaak ik die grenzen als n leeuwin!!
En dames inderdaad,de emmer is vol,OVERVOL inderdaad,en mn batterij leeg!!!
En ik heb ECHT wat aan jullie berichtjes,ik ben zelf alleen nog niet zo thuis hier om alles goed op te pikken,weet niet eens hoe ik moet quoten(???)maaaar dat komt wel!!!
Oeiiiiiii lang verhaal!!!
@Anahata Thanx voor je welkomsgroet!!
Ja ik ben nu 9 weken thuis(ongeveer 5 weken geleden burn out geconstateerd)
en volledig ziek bij allebei mn banen,heb wel de nodige moeite moeten doen om alles te regelen want ik had een loonstop omdat ik werkweigering zou hebben gedaan,maar nu na al die weken sinds vorige week eindelijk alles goed gekeurd(voelt voor mij als toestemming)en kan ik eindelijk aan de rust toegeven!!
Nu van beide werkgevers(en Uwv en Arbo) de tyd/rust om eraan te gaan werken!!!
Mn klachten,sommige gaan al heel wat jaartjes terug,maar de belangrijkste totaal geen energie meer,geen gevoel meer(leef al jaren op de automatische piloot)me niet meer kunnen concentreren(lijkt wel of mn hersenen op vakantie zijn!!)constante spanning in mn lichaam,niet eens meer weten HOE ik moet ontspannen,hoofdpijn,nekpijn,zere stijve schouders,hoge ademhaling enz enz!!!
Ik ben nog geen 10 procent van wat ik altyd was,en ik kan daar heel moeilijk mee omgaan,zelfs nu!!!
@Framboosjes wat goed dat je daar zo eerlijk over kan zijn dat t je teveel moeite kost,ik herken het namelijk,ik zit al een tydje mee te lezen,maar om mn eigen stukje vond ik zoveel moeite,gedoe ook,maar nou vind ik momenteel ALLES gedoe!!!
@Jellyfish Inderdaad juist die HERKENBAARHEID is zoooo fijn,en ook vooral jullie tips en belevingen!!!
Ik weet pas sinds 5 weken wat ik mankeer en ik moet voor mijn gevoel nog helemaal beginnen,juist ook omdat ik er nog steeds niet aan toe wil geven!!!
@Boedhabuikje Jaaaa die tyd nemen dat is nog een groot probleem voor me,zoals ik net schreef weet ik het pas (ECHT dan!!)sinds 5 weken,en nu heb ik al zoiets van PFFT,wat een GEDOE!!!ik vind het al weer lang genoeg!!
Ik moest vandaag ook bij de huisarts komen,en ik zei;het liefst had ik gewoon n pilletje en hup,alles weer normaal(wat is normaal???Weet niet eens meer wie ik normaal ben,ik leef al jaren op de automatische piloot!!)
En dat grenzeloze komt bij mij ook niet eens meer door;"dan vinden ze me aardiger/leuker/of wat dan ook(wat veel mensen vaak wel denken)bij mij komt t gewoon doordat mn gevoel al zooo lang weg is dat ik niet eens meer weet wat me grens is,of wat ik er van vind dat iemand daar overheen gaat!!
Ik vind t allemaal gewoon wel best als t om mezelf is,raar want voor mn naaste(kids,man,vriendinnen enz!)bewaak ik die grenzen als n leeuwin!!
En dames inderdaad,de emmer is vol,OVERVOL inderdaad,en mn batterij leeg!!!
En ik heb ECHT wat aan jullie berichtjes,ik ben zelf alleen nog niet zo thuis hier om alles goed op te pikken,weet niet eens hoe ik moet quoten(???)maaaar dat komt wel!!!
Oeiiiiiii lang verhaal!!!
vrijdag 4 mei 2012 om 13:01
Jolly wat je schrijft herken ik, zo voelde t bij mij ook. Zoveel gespannenheid in je lichaam, dat je nog maar zo weinig kan! Kan je proberen eerst goed voor jezelf te zorgen en voelen bij jezelf wat je ontspanning geeft..? Of zijn daarvoor de omstandigheden nog te onrustig?
Ben moe vandaag, wordt een heel rustig dagje.. allemaal!
Ben moe vandaag, wordt een heel rustig dagje.. allemaal!
vrijdag 4 mei 2012 om 13:48
Dag lieve meiden...
snotter, snotter. Zit ik me hier in een keer toch weer helemaal grieperig te voelen. Voor de zoveelste keer sinds ik ben uitgevallen. Alsof ik pas echt legitiem me time durf te vragen als ik me lichamelijk niet lekker voel.
of toch weer een beetje te enthosiast mijn krachten gebruikt omdat ik me zo goed voelde de laatste twee weken.
Bleh...nu maar gewoon rustig aan en daar ook van genieten. Het is wel weer even een wake up call. De zoveelste...wanneer ga ik het nou echt eens leren. ( houdt nu heel erg de beeltenis van die wortel in gedachten; groei is niet altijd zo zichtbaar als je wenst!)
snotter, snotter. Zit ik me hier in een keer toch weer helemaal grieperig te voelen. Voor de zoveelste keer sinds ik ben uitgevallen. Alsof ik pas echt legitiem me time durf te vragen als ik me lichamelijk niet lekker voel.
of toch weer een beetje te enthosiast mijn krachten gebruikt omdat ik me zo goed voelde de laatste twee weken.
Bleh...nu maar gewoon rustig aan en daar ook van genieten. Het is wel weer even een wake up call. De zoveelste...wanneer ga ik het nou echt eens leren. ( houdt nu heel erg de beeltenis van die wortel in gedachten; groei is niet altijd zo zichtbaar als je wenst!)
vrijdag 4 mei 2012 om 15:15
hey meiden,
BB wat rot dat je ziek bent. Lees je posts van de afgelopen tijd maar even goed na, daar zeg je zelf al zulke wijze dingen. Je ziet het nu wat negatief, dat je het helemaal verkeerd hebt aangepakt de afgelopen weken. Maar zoals ik het zie horen deze dieptepunten er echt net zo bij als de momenten van je goed voelen. Het is geen falen, echt niet. HEt is onderdeel van je reis.
Voor een ander zo makkelijk zeggen, ik weet hoe moeilijk het is om de positieve kant te bedenken en vooral te geloven. op momenten dat we ons zwak voelen, zullen we nu eenmaal wat gegrepen worden door angst. Hou die wortel idd maar in gedachten: nu groeit hij ook! echt!
Mijn problemen vandaag zijn van een compleet andere orde. Nu word ik dus echt herkenbaar, maar soit, het kan me ook niet meer boeien ook. Mensen die me herkennen: hallo daar!
daar gaan we: Ik ben boos. Heel boos. heb iets in huis wat gemaakt moet worden. En mn huisbaas is zo'n arrogante man, die me het gevoel geeft me totaaaaaaal serieus te nemen. Hij luistert gewoon niet, en regelt het niet. Ik heb er zelf al veel tijd en moeite ingestoken. Ik raak zo gefrustreerd van hoe deze man me behandelt! Echt, halverwege een gesprek weglopen, zeggen dat hij het regelt terwijl je hem hooooooooooort denken dat hij dat dus mooi niet gaat doen. Niet terugbellen.
Het stomste van dit hele verhaal is nog wel dat boos-zijn me zo veel energie kost! bah!
Dus ik probeer het maar los te laten. heb nog één klusje te doen en dan mail ik hem dat en moet ik het maar uit handen geven en afwachten. Maar dit is echt een gevalletje moeilijk loslaten. Loslaten betekent dat ik me rustiger voel, maar dan ben ik dus wel volledig overgeleverd aan wanneer meneer dnekt het op te gaan lossen.
oke, nu ik dit schcrijf, word mn boosheid al weer wat minder. Maar het komt ooit goed.
god, wat maak ik dit groot he?
BB wat rot dat je ziek bent. Lees je posts van de afgelopen tijd maar even goed na, daar zeg je zelf al zulke wijze dingen. Je ziet het nu wat negatief, dat je het helemaal verkeerd hebt aangepakt de afgelopen weken. Maar zoals ik het zie horen deze dieptepunten er echt net zo bij als de momenten van je goed voelen. Het is geen falen, echt niet. HEt is onderdeel van je reis.
Voor een ander zo makkelijk zeggen, ik weet hoe moeilijk het is om de positieve kant te bedenken en vooral te geloven. op momenten dat we ons zwak voelen, zullen we nu eenmaal wat gegrepen worden door angst. Hou die wortel idd maar in gedachten: nu groeit hij ook! echt!
Mijn problemen vandaag zijn van een compleet andere orde. Nu word ik dus echt herkenbaar, maar soit, het kan me ook niet meer boeien ook. Mensen die me herkennen: hallo daar!
daar gaan we: Ik ben boos. Heel boos. heb iets in huis wat gemaakt moet worden. En mn huisbaas is zo'n arrogante man, die me het gevoel geeft me totaaaaaaal serieus te nemen. Hij luistert gewoon niet, en regelt het niet. Ik heb er zelf al veel tijd en moeite ingestoken. Ik raak zo gefrustreerd van hoe deze man me behandelt! Echt, halverwege een gesprek weglopen, zeggen dat hij het regelt terwijl je hem hooooooooooort denken dat hij dat dus mooi niet gaat doen. Niet terugbellen.
Het stomste van dit hele verhaal is nog wel dat boos-zijn me zo veel energie kost! bah!
Dus ik probeer het maar los te laten. heb nog één klusje te doen en dan mail ik hem dat en moet ik het maar uit handen geven en afwachten. Maar dit is echt een gevalletje moeilijk loslaten. Loslaten betekent dat ik me rustiger voel, maar dan ben ik dus wel volledig overgeleverd aan wanneer meneer dnekt het op te gaan lossen.
oke, nu ik dit schcrijf, word mn boosheid al weer wat minder. Maar het komt ooit goed.
god, wat maak ik dit groot he?
anoniem_149592 wijzigde dit bericht op 20-05-2012 11:14
Reden: herkenbaarheid
Reden: herkenbaarheid
% gewijzigd
vrijdag 4 mei 2012 om 16:06
Hey Anahata.
Oh, maar ik voelde me juist niet negatief hoor. Ik vind het niet leuk, maar had hem ergens wel aan zien komen. Dus ik voel me voornamelijk lichamelijk yak. Mentaal gaat het eigenlijk wel goed met me. Gelukkig.
Ik moest wel even lachen om je zin; " hallo daar aan de mensen die me herkennen!"
Het blijft een raar iets hè, een internetforum; je waant je in een klein clubje van de meeschrijvende, maar je hebt er geen idee van wie er hier nog meelezen. En dat kan idd ook je buurvrouw zijn. Of zo.
Ik heb daar nu niet zo last van omdat ik me hier niet over schaam of zo, maar stel dat ik hierna ook nog eens wil meeschrijven over aambeien of zo, of dat ik stiekem verliefd ben op mijn schoonzus. Dan zou ik het plotseling wel gênant vinden als mensen me hebben herkend uit dit topic.
Wellicht ten overvloede; ik heb geen aambeien en ben niet verliefd op mijn schoonzus
En voor wat betreft je boosheid op je huisbaas. Wat een eikel zeg. Ik kan me je gevoel goed voorstellen ook al ben ik het wel met je eens als je zegt dat dit hele verspilde energie is. En jouw manier van assertiviteit maakt kennelijk geen indruk op hem, want niet stellig genoeg? Te afwachtend? Een muis die boe roept?
Weet je, ik denk dat je ook niet moet willen zijn dat wat je niet bent. Als de botte bijl jou niet past dan hoef je die toch ook niet te gebruiken? En als jouw manier van assertiviteit niet gezien wordt door een botterik, zegt dat meer iets over je huisbaas dan over jou.
Wat ik zelf wel prettig vind om dat dan te vertellen aan iemand. Dus idd niet meer de discussie over het wel of niet repareren van die tv, maar wel dat jij je niet gehoord en gezien voelde. Dat je het gevoel had totaal niet serieus genomen te worden. En dit op een rustige manier, bij jezelf blijvend.
Mijn ervaring is dat dit soort mensen vaak helemaal niet door hadden dat ze als een botte boer overkomen. Dat zij ervan uitgaan dat, omdat zij in hun beleving niet hoorde dat er tegengas kwam - alleen de botte bijl stijl wordt herkend als tegengas - ze gewoon goed bezig waren.
Ik hoop iig dat je het een beetje van je af kunt zetten nu. Maar wel heel erg balen dat je geen tv hebt nu. Ik zou het geen week volhouden:-(.
Ook van mijn kant even een staaltje totaal niet assertief zijn:
Ik had laatst iemand van een energiemaatschappij voor de deur. Heel assertief zeggend dat ik:
-niet koop aan de deur,
-dat ik zelf wel bij ze aanklop als ik ze nodig heb,
-dat het bloedirritant is dat ze me storen onder het tv kijken,
-dat hij er persoonlijk niets aan kan doen,maar die maatschappij wel,
-dat ik er van baal dat hij geen aanbieding heeft die ik even terug kan zien en waar ik even over na kan denken.......
Toch de beste man binnengehaald en is hij met een door mij ondertekend contract de deur uitgegaan.
Zooooo assertief!
Oh, maar ik voelde me juist niet negatief hoor. Ik vind het niet leuk, maar had hem ergens wel aan zien komen. Dus ik voel me voornamelijk lichamelijk yak. Mentaal gaat het eigenlijk wel goed met me. Gelukkig.
Ik moest wel even lachen om je zin; " hallo daar aan de mensen die me herkennen!"
Het blijft een raar iets hè, een internetforum; je waant je in een klein clubje van de meeschrijvende, maar je hebt er geen idee van wie er hier nog meelezen. En dat kan idd ook je buurvrouw zijn. Of zo.
Ik heb daar nu niet zo last van omdat ik me hier niet over schaam of zo, maar stel dat ik hierna ook nog eens wil meeschrijven over aambeien of zo, of dat ik stiekem verliefd ben op mijn schoonzus. Dan zou ik het plotseling wel gênant vinden als mensen me hebben herkend uit dit topic.
Wellicht ten overvloede; ik heb geen aambeien en ben niet verliefd op mijn schoonzus
En voor wat betreft je boosheid op je huisbaas. Wat een eikel zeg. Ik kan me je gevoel goed voorstellen ook al ben ik het wel met je eens als je zegt dat dit hele verspilde energie is. En jouw manier van assertiviteit maakt kennelijk geen indruk op hem, want niet stellig genoeg? Te afwachtend? Een muis die boe roept?
Weet je, ik denk dat je ook niet moet willen zijn dat wat je niet bent. Als de botte bijl jou niet past dan hoef je die toch ook niet te gebruiken? En als jouw manier van assertiviteit niet gezien wordt door een botterik, zegt dat meer iets over je huisbaas dan over jou.
Wat ik zelf wel prettig vind om dat dan te vertellen aan iemand. Dus idd niet meer de discussie over het wel of niet repareren van die tv, maar wel dat jij je niet gehoord en gezien voelde. Dat je het gevoel had totaal niet serieus genomen te worden. En dit op een rustige manier, bij jezelf blijvend.
Mijn ervaring is dat dit soort mensen vaak helemaal niet door hadden dat ze als een botte boer overkomen. Dat zij ervan uitgaan dat, omdat zij in hun beleving niet hoorde dat er tegengas kwam - alleen de botte bijl stijl wordt herkend als tegengas - ze gewoon goed bezig waren.
Ik hoop iig dat je het een beetje van je af kunt zetten nu. Maar wel heel erg balen dat je geen tv hebt nu. Ik zou het geen week volhouden:-(.
Ook van mijn kant even een staaltje totaal niet assertief zijn:
Ik had laatst iemand van een energiemaatschappij voor de deur. Heel assertief zeggend dat ik:
-niet koop aan de deur,
-dat ik zelf wel bij ze aanklop als ik ze nodig heb,
-dat het bloedirritant is dat ze me storen onder het tv kijken,
-dat hij er persoonlijk niets aan kan doen,maar die maatschappij wel,
-dat ik er van baal dat hij geen aanbieding heeft die ik even terug kan zien en waar ik even over na kan denken.......
Toch de beste man binnengehaald en is hij met een door mij ondertekend contract de deur uitgegaan.
Zooooo assertief!
vrijdag 4 mei 2012 om 16:22
haha, heerlijk dat energiemaatschappijverhaal. En hoe herkenbaar.
owwww fijn dat je je niet heel negatief voelt. Dan heb ik dat verkeerd begrepen. Gewoon lekker rustig aan doen dan en wachten tot je weer beter bent
en ik zie het ook zo hoor, ik schaam me niet voor wat ik hier zeg en ben ik hier in het dagelijks leven net zo open over als hier. Dus het maakt niks uit. Maar soms kan ik me gewoon een beetje 'begluurd' voelen .
wat je schrijft over mn huisbaas klopt ook wel. Ik denk dat deze man gewoon gewend is om zo te communiceren. Zeker met zn huurders. En ik kan er gewoon totaal niet tegen dat ik 'bot' moet doen om gehoord te worden. Want dan zijn we geen vriendjes en vinden we elkaar niet aardig en dat is dus heeeel erg.
Mijn vermeende assertiviteit maakt denk ik ook geen indruk op hem, maar maakt wel dat ik constant aan mezelf aan het twijfelen ben of ik wel in mn recht sta, of ik niet rare dingen verwacht, of ik niet te onaardig ben, of dus juist te afwachtend. het is voor mij gewoon een heel gedoe.
Het benoemen is wel een goed idee, ga ik in het volgende gesprek proberen. Verder ga ik het nu gewoon loslaten, ik heb het goed gedaan, kan er niet meer van maken. Ik heb in ieder geval laten weten wat ik van hem wil, en ik ben verder niet bij machte om hem iets te laten te doen wat hij niet gaat doen. Dus maar gewoon even accepteren dat het is zoals het is en genieten van mn rust zonder tv. of miljoenen films kijken de komende tijd
owwww fijn dat je je niet heel negatief voelt. Dan heb ik dat verkeerd begrepen. Gewoon lekker rustig aan doen dan en wachten tot je weer beter bent
en ik zie het ook zo hoor, ik schaam me niet voor wat ik hier zeg en ben ik hier in het dagelijks leven net zo open over als hier. Dus het maakt niks uit. Maar soms kan ik me gewoon een beetje 'begluurd' voelen .
wat je schrijft over mn huisbaas klopt ook wel. Ik denk dat deze man gewoon gewend is om zo te communiceren. Zeker met zn huurders. En ik kan er gewoon totaal niet tegen dat ik 'bot' moet doen om gehoord te worden. Want dan zijn we geen vriendjes en vinden we elkaar niet aardig en dat is dus heeeel erg.
Mijn vermeende assertiviteit maakt denk ik ook geen indruk op hem, maar maakt wel dat ik constant aan mezelf aan het twijfelen ben of ik wel in mn recht sta, of ik niet rare dingen verwacht, of ik niet te onaardig ben, of dus juist te afwachtend. het is voor mij gewoon een heel gedoe.
Het benoemen is wel een goed idee, ga ik in het volgende gesprek proberen. Verder ga ik het nu gewoon loslaten, ik heb het goed gedaan, kan er niet meer van maken. Ik heb in ieder geval laten weten wat ik van hem wil, en ik ben verder niet bij machte om hem iets te laten te doen wat hij niet gaat doen. Dus maar gewoon even accepteren dat het is zoals het is en genieten van mn rust zonder tv. of miljoenen films kijken de komende tijd
vrijdag 4 mei 2012 om 19:20
Als eerste waarom twijvel jij zo aan jezelf?
Als ik lees over wat je meegemaakt hebt ben je een sterk peroon. Als ik puur alleen kijk naar je uitval en burnout kan ik het niet laten om te zeggen dat jij op je werk niet echt de gene kan zijn die je zou willen zijn. Hier mee bedoel ik; kon jij je werkelijk over alles en nog wat uiten? waren ze gewent van je dat je een mening had, al week deze uit van de anderen? Uitvallen komt voor uit frustratie en op een moment dat jij uitvalt was de maat vol.Men begrijpt dan niet waarom die uitval er is omdat ze geen informatie hierover hebben. Deze heb jij wel in je hoofd ( opstapeling) en heb dus de volledige informatie en reden om boos te zijn.
Wat betreft je psycholoog, zoals eerder op deze blog vermeld, die pakt jouw probleem niet aan en kleineerd je alleen. Zoek uit wie jij bent en wat je in het leven wilt, met wie je dit deelt en wie of wat je nodig hebt om om deze dromen te verwezelijken. Als je weet wie je wilt zijn, bepaal je zelf wat er gebeurt. Als je iemand bent die andere willen dat je bent omdat het makkelijk is en er geen vragen gesteld worden creerd dit ruis.
Prijs de Juweel in je zelf
Als ik lees over wat je meegemaakt hebt ben je een sterk peroon. Als ik puur alleen kijk naar je uitval en burnout kan ik het niet laten om te zeggen dat jij op je werk niet echt de gene kan zijn die je zou willen zijn. Hier mee bedoel ik; kon jij je werkelijk over alles en nog wat uiten? waren ze gewent van je dat je een mening had, al week deze uit van de anderen? Uitvallen komt voor uit frustratie en op een moment dat jij uitvalt was de maat vol.Men begrijpt dan niet waarom die uitval er is omdat ze geen informatie hierover hebben. Deze heb jij wel in je hoofd ( opstapeling) en heb dus de volledige informatie en reden om boos te zijn.
Wat betreft je psycholoog, zoals eerder op deze blog vermeld, die pakt jouw probleem niet aan en kleineerd je alleen. Zoek uit wie jij bent en wat je in het leven wilt, met wie je dit deelt en wie of wat je nodig hebt om om deze dromen te verwezelijken. Als je weet wie je wilt zijn, bepaal je zelf wat er gebeurt. Als je iemand bent die andere willen dat je bent omdat het makkelijk is en er geen vragen gesteld worden creerd dit ruis.
Prijs de Juweel in je zelf
vrijdag 4 mei 2012 om 19:46
Treffende post hierboven, vooral de laatste paar zinnen..
Zat net (huilend) te bedenken dat ik het echt zooo moeilijk vind om lief voor mezelf te zijn, ik moest bij therapie mezelf over mn hoofd aaien toen ik aan t huilen was; ik wist gewoon niet wat ik daarmee aan moest en vond het ZO moeilijk! Zelfde met huis opruimen, lekker koken, enz; voor anderen doe ik het graag en ben ik heel zorgzaam, maar voor mezelf..?! Ik doe het 8 van de 10 keer omdat het moet van mezelf of omdat ik weet dat t goed is, maar niet uit liefde voor mezelf..
Ik hoor vaak nog steeds de stem van mn ouders waaruit ik heb opgemaakt dat ik er niet toe doe, niet goed genoeg ben en dat als waarheid voel. En ik WEET dat ik de enige ben die dit om kan zetten door lief voor mezelf te zijn, maar toch doe ik t niet (genoeg), toch voelt het voor mij dat ik het niet waard ben om lief voor te zijn, maar ondertussen wil ik wel graag dat iemand anders me liefde geeft en daarmee dat stuk heelt..
Gelukkig voel ik ook wel eens dat ik t wél waard ben, en voel ik wel die liefde voor mezelf en dat gevoel komt dan wel van diep van binnen en dat voelt heel krachtig. Maar nu ben ik dat gevoel gewoon echt even kwijt.. Kom wel weer terug, straks lekker douchen en met boekje en kaarsen op de bank! Wilde t even van me aftypen en volgens mij is t voor jullie ook wel herkenbaar..
Zat net (huilend) te bedenken dat ik het echt zooo moeilijk vind om lief voor mezelf te zijn, ik moest bij therapie mezelf over mn hoofd aaien toen ik aan t huilen was; ik wist gewoon niet wat ik daarmee aan moest en vond het ZO moeilijk! Zelfde met huis opruimen, lekker koken, enz; voor anderen doe ik het graag en ben ik heel zorgzaam, maar voor mezelf..?! Ik doe het 8 van de 10 keer omdat het moet van mezelf of omdat ik weet dat t goed is, maar niet uit liefde voor mezelf..
Ik hoor vaak nog steeds de stem van mn ouders waaruit ik heb opgemaakt dat ik er niet toe doe, niet goed genoeg ben en dat als waarheid voel. En ik WEET dat ik de enige ben die dit om kan zetten door lief voor mezelf te zijn, maar toch doe ik t niet (genoeg), toch voelt het voor mij dat ik het niet waard ben om lief voor te zijn, maar ondertussen wil ik wel graag dat iemand anders me liefde geeft en daarmee dat stuk heelt..
Gelukkig voel ik ook wel eens dat ik t wél waard ben, en voel ik wel die liefde voor mezelf en dat gevoel komt dan wel van diep van binnen en dat voelt heel krachtig. Maar nu ben ik dat gevoel gewoon echt even kwijt.. Kom wel weer terug, straks lekker douchen en met boekje en kaarsen op de bank! Wilde t even van me aftypen en volgens mij is t voor jullie ook wel herkenbaar..
vrijdag 4 mei 2012 om 19:49
quote:mistiquelll schreef op 04 mei 2012 @ 19:20:
Als je weet wie je wilt zijn, bepaal je zelf wat er gebeurt. Besef nu ik dit lees dat ik nog steeds mn ouders/verleden/eerdere ervaringen laat bepalen wat er gebeurt, ik weet ondertussen aardig goed wie ik wil zijn maar ik bepaal alleen nog steeds niet zelf wat er gebeurt.. nadenkertje!
Als je weet wie je wilt zijn, bepaal je zelf wat er gebeurt. Besef nu ik dit lees dat ik nog steeds mn ouders/verleden/eerdere ervaringen laat bepalen wat er gebeurt, ik weet ondertussen aardig goed wie ik wil zijn maar ik bepaal alleen nog steeds niet zelf wat er gebeurt.. nadenkertje!
vrijdag 4 mei 2012 om 20:27
Hey Italy,
Het klinkt misschien een beetje raar, maar ik heb zelf het even uitgeprobeerd en me over mn hoofd zitten aaien....Wat geeft dat een raar gevoel, het voelt voor mij als mezelf de liefde geven die ik eerst altijd van mn ex kreeg. Die liefde van hem kon ik niet echt accepteren, daarmee omgaan. Misschien wel omdat ik niet met de liefde voor mezelf kon omgaan....
Ik herken uit je post echt heel erg dat je dingen zoals huis opruimen, koken, moeilijk vind om voor jezelf te doen. Ik doe het ook 'omdat het hoort', of om goed voor de dag te komen, of uit een zeker perfectionisme....maar inderdaad niet vanuit het 'jezelf over je bol aaien' gevoel (eigenliefde?). Dit is precies waar ik nu aan wil gaan werken bij de psych, nu ik er zo over na denk.
Bedankt voor je post en het inzicht wat je me daarmee hebt gegeven:) Haha, ik denk dat ik mezelf nog vaak over mn bol ga aaienXD
Het klinkt misschien een beetje raar, maar ik heb zelf het even uitgeprobeerd en me over mn hoofd zitten aaien....Wat geeft dat een raar gevoel, het voelt voor mij als mezelf de liefde geven die ik eerst altijd van mn ex kreeg. Die liefde van hem kon ik niet echt accepteren, daarmee omgaan. Misschien wel omdat ik niet met de liefde voor mezelf kon omgaan....
Ik herken uit je post echt heel erg dat je dingen zoals huis opruimen, koken, moeilijk vind om voor jezelf te doen. Ik doe het ook 'omdat het hoort', of om goed voor de dag te komen, of uit een zeker perfectionisme....maar inderdaad niet vanuit het 'jezelf over je bol aaien' gevoel (eigenliefde?). Dit is precies waar ik nu aan wil gaan werken bij de psych, nu ik er zo over na denk.
Bedankt voor je post en het inzicht wat je me daarmee hebt gegeven:) Haha, ik denk dat ik mezelf nog vaak over mn bol ga aaienXD
vrijdag 4 mei 2012 om 22:35
He meiden,
Wat een wijze woorden voor elkaar!!!
Toch raar dat je sommige(heel veel)dingen zo goed kan verwoorden voor een ander,maar zo moeilijk toe kan passen voor jezelf!!!
In mijn geval is het zo dat ik ALTYD klaar sta voor een ander,maar zelf totaal geen hulp kan vragen(of zelfs aannemen!)
Jellyfish,
de reden dat ik niet kan ontspannen is omdat ik de afgelopen jaren als een kruisboog gespannen sta,de psycholoog had t over vluchtgedrag,
of dat ik er elk moment vandoor kon gaan,zo leef ik ook,als ik een serie kijk zit ik op het puntje van mn stoel omdat ik in elke pauze er als een haas vandoor ga om nog even n was erin te doen/uit te halen,brood te smeren,kleding op te vouwen enz enz,vanalles nog even tussendoor,om maar niet stil te zitten!!
Maar nu lukt me dat niet meer hoor,ik vergeet zelfs tussendoor dat ikmet de was bezig was,en sta ondertussen met de wasverzachter in mn handen het brood te smeren!!!
Hebben jullie ook dat vergeetachtige??
Ik ben van mezelf totaal niet chaotisch,altyd juist heel erg van de regelmaat!!!
Boedhabuikje,ben je al wat opgeknapt??
Voor allemaal een ,omdat ik zomaar ergens kom binnengewandeld,maar toch krijg ik gelijkeen goed gevoel erbij!! ik ben erg blij met jullie wijze woorden,geef me hoop!!!
Wat een wijze woorden voor elkaar!!!
Toch raar dat je sommige(heel veel)dingen zo goed kan verwoorden voor een ander,maar zo moeilijk toe kan passen voor jezelf!!!
In mijn geval is het zo dat ik ALTYD klaar sta voor een ander,maar zelf totaal geen hulp kan vragen(of zelfs aannemen!)
Jellyfish,
de reden dat ik niet kan ontspannen is omdat ik de afgelopen jaren als een kruisboog gespannen sta,de psycholoog had t over vluchtgedrag,
of dat ik er elk moment vandoor kon gaan,zo leef ik ook,als ik een serie kijk zit ik op het puntje van mn stoel omdat ik in elke pauze er als een haas vandoor ga om nog even n was erin te doen/uit te halen,brood te smeren,kleding op te vouwen enz enz,vanalles nog even tussendoor,om maar niet stil te zitten!!
Maar nu lukt me dat niet meer hoor,ik vergeet zelfs tussendoor dat ikmet de was bezig was,en sta ondertussen met de wasverzachter in mn handen het brood te smeren!!!
Hebben jullie ook dat vergeetachtige??
Ik ben van mezelf totaal niet chaotisch,altyd juist heel erg van de regelmaat!!!
Boedhabuikje,ben je al wat opgeknapt??
Voor allemaal een ,omdat ik zomaar ergens kom binnengewandeld,maar toch krijg ik gelijkeen goed gevoel erbij!! ik ben erg blij met jullie wijze woorden,geef me hoop!!!
zaterdag 5 mei 2012 om 10:56
http://www.youtube.com/watch?v=atecDhOeXX0 voor jullie (en mezelf)!
zaterdag 5 mei 2012 om 12:21
Ik zit hier nog steeds snotterend op de bank. Ik blijf het moeilijk om me hier in peace over te voelen. Sinds ik thuis ben is dit geloof ik al de vierde of vijfde keer dat ik met flinke griepverschijnselen kamp.
Ik neem mijn rust, ik eet goed, ik beweeg nog te weinig maar al zo veel meer dan toen ik werkte en ik hele dagen op kantoor zat na een uur met de auto te hebben gereden. Wat meer moet ik dan nog doen om mezelf in balans te houden?
Deze twee weken dat ik me goed voelde ook echt niet overmatig veel gedaan, dus ik ben nu echt even kwijt wat ik hier nog meer aan kan doen. Voor mij zeker een aandachtspunt als ik straks aan dat programma begin.
Her stomme is, als ik me dan weer beter voel, vind ik het ook gewoon prettig om bezig te zijn. Het werken was fijn, klussen in huis ging fijn, de opvoeding liep lekker. Ik heb op zo'n moment dan ook echt niet het idee dat ik over energiegrenzen ga. Maar dan toch weer, weer die griep, weer dat bewijs dat mijn weerstand niet goed is. Grote winstpunt nu: ik beleef het als balen en niet als falen!!!
@italy: vind dit sowieso wel een mooi nummer. Ik had alleen nooit naar de tekst geluisterd.hij is mooi.
En wat je schrijft over lief zijn over jezelf. Daar blijft mijn worsteling ook zitten hoor. En nu helemaal, Zoals ik bovenstaand net heb beschreven. Heb echt het idee dat ik zachter naar mezelf kijk, maar toch blijf ik zo laag in mijn weerstand en dan ook weer in mijn energie. Weet oprecht niet wat ik nu nog meer kan doen .
@Jolie: natuurlijk ben je welkom. Wat fijn dat dat je al beter doet voelen. Herken ik hoor; het is prettig om te merken dat je niet de enige bent. En hoe lief bedoeld ook, mensen die het zelf niet hebben meegemaakt, snappen het niet echt, hoeveel credits ze je ook willen geven.
Dat hulp vragen en aannemen is voor mij ook een lastig ding. Gelukkig heb ik wel een partner die me veel uit handen neemt. Hij haalt er voor mij absoluut de scherpe randjes van af, bij hem kan ik bijtanken. Ik vroeg hem vanochtend ook of hij dat niet vervelend vindt, dat ik nu praktisch en emotioneel zo op hem leun. Hij gaf eerlijk aan dat hij hoopt op betere tijden. Ik ook:-)
voel me nu ook weer rottig: zit ik hier een beetje op dat forum, is mijn man de muren aan het sauzen. Eigenlijk wil ik m helpen, maar ik voel me er lichamelijk niet toe in staat
Wat je schrijft over niet kunnen ontspannen herken ik ook van het begin. Je lichaam staat dan zo in die vecht of vlucht stand dat je chronische stress ervaart. Ik dacht dat ik er redelijk van af was, maar mijn weerstand zegt me anders. Ook ben ik er heel erg van aangekomen in de afgelopen drie jaar. Ook zo fijn:-)
@Mimisiquelli; ik bedoelde met uitvallen niet dat ik ben uitgevallen naar iemand op mijn werk door opgekropte emoties. Ik bedoelde daarmee dat er een punt kwam waardoor ik me heb ziek moeten melden omdat het niet meer ging. Ik ben uitgevallen als in ik ben door mijn hoeven gegaan. Het ging niet meer.
Je hebt gelijk als je zegt dat wanneer je weet wie je bent je zelf kunt bepalen wat er gebeurt. Het punt is dus dat ik dat nou net niet zo goed weet. Ik vind mezelf het leukst als ik vlot en energiek ben.....maar dan komt die man met de hamer weer, ben ik gevloerd en ben ik bang dat dat dus niet degeen is die ik ben.
Maar ja, wat blijft er dan over? Een suf en futloos vrouwtje? Gruwel!!!
@Framboosjes; meid, wat ben jij hard aan het werk joh. Ik zie je hier op dit forum meer reageren en het valt me op hoe graag je alles goed wilt doen. Een pluim voor je inzet, maar je bent okay zoals je bent hoor. ( en oh, toch ook weer erg herkenbaar!)
Lange post geworden zie ik. Een knuffel voor jullie allemaal.
Ik neem mijn rust, ik eet goed, ik beweeg nog te weinig maar al zo veel meer dan toen ik werkte en ik hele dagen op kantoor zat na een uur met de auto te hebben gereden. Wat meer moet ik dan nog doen om mezelf in balans te houden?
Deze twee weken dat ik me goed voelde ook echt niet overmatig veel gedaan, dus ik ben nu echt even kwijt wat ik hier nog meer aan kan doen. Voor mij zeker een aandachtspunt als ik straks aan dat programma begin.
Her stomme is, als ik me dan weer beter voel, vind ik het ook gewoon prettig om bezig te zijn. Het werken was fijn, klussen in huis ging fijn, de opvoeding liep lekker. Ik heb op zo'n moment dan ook echt niet het idee dat ik over energiegrenzen ga. Maar dan toch weer, weer die griep, weer dat bewijs dat mijn weerstand niet goed is. Grote winstpunt nu: ik beleef het als balen en niet als falen!!!
@italy: vind dit sowieso wel een mooi nummer. Ik had alleen nooit naar de tekst geluisterd.hij is mooi.
En wat je schrijft over lief zijn over jezelf. Daar blijft mijn worsteling ook zitten hoor. En nu helemaal, Zoals ik bovenstaand net heb beschreven. Heb echt het idee dat ik zachter naar mezelf kijk, maar toch blijf ik zo laag in mijn weerstand en dan ook weer in mijn energie. Weet oprecht niet wat ik nu nog meer kan doen .
@Jolie: natuurlijk ben je welkom. Wat fijn dat dat je al beter doet voelen. Herken ik hoor; het is prettig om te merken dat je niet de enige bent. En hoe lief bedoeld ook, mensen die het zelf niet hebben meegemaakt, snappen het niet echt, hoeveel credits ze je ook willen geven.
Dat hulp vragen en aannemen is voor mij ook een lastig ding. Gelukkig heb ik wel een partner die me veel uit handen neemt. Hij haalt er voor mij absoluut de scherpe randjes van af, bij hem kan ik bijtanken. Ik vroeg hem vanochtend ook of hij dat niet vervelend vindt, dat ik nu praktisch en emotioneel zo op hem leun. Hij gaf eerlijk aan dat hij hoopt op betere tijden. Ik ook:-)
voel me nu ook weer rottig: zit ik hier een beetje op dat forum, is mijn man de muren aan het sauzen. Eigenlijk wil ik m helpen, maar ik voel me er lichamelijk niet toe in staat
Wat je schrijft over niet kunnen ontspannen herken ik ook van het begin. Je lichaam staat dan zo in die vecht of vlucht stand dat je chronische stress ervaart. Ik dacht dat ik er redelijk van af was, maar mijn weerstand zegt me anders. Ook ben ik er heel erg van aangekomen in de afgelopen drie jaar. Ook zo fijn:-)
@Mimisiquelli; ik bedoelde met uitvallen niet dat ik ben uitgevallen naar iemand op mijn werk door opgekropte emoties. Ik bedoelde daarmee dat er een punt kwam waardoor ik me heb ziek moeten melden omdat het niet meer ging. Ik ben uitgevallen als in ik ben door mijn hoeven gegaan. Het ging niet meer.
Je hebt gelijk als je zegt dat wanneer je weet wie je bent je zelf kunt bepalen wat er gebeurt. Het punt is dus dat ik dat nou net niet zo goed weet. Ik vind mezelf het leukst als ik vlot en energiek ben.....maar dan komt die man met de hamer weer, ben ik gevloerd en ben ik bang dat dat dus niet degeen is die ik ben.
Maar ja, wat blijft er dan over? Een suf en futloos vrouwtje? Gruwel!!!
@Framboosjes; meid, wat ben jij hard aan het werk joh. Ik zie je hier op dit forum meer reageren en het valt me op hoe graag je alles goed wilt doen. Een pluim voor je inzet, maar je bent okay zoals je bent hoor. ( en oh, toch ook weer erg herkenbaar!)
Lange post geworden zie ik. Een knuffel voor jullie allemaal.
zaterdag 5 mei 2012 om 14:14
Fijn dat liedje Italy, ik heb hem ook al in mn lieveliedjeslijstjestaan Tja, dat lief zijn voor jezelf he. Ik kan best goed voor mezelf zorgen, en liefde voelen voor mezelf. Tot dat punt dat ik toch weer te gespannen ben. Wat zo veel oorzaken kan hebben. Maar dan heerst ineens de overtuiging dat ik het niet 'verdien' om liefde te krijgen. Dus ook niet van mezelf. En dat dan zien te doorbreken.
Jollie, in het begin had ik echt ook zoooo veel spanning. Thuis zitten met een burn out betekent nog niet meteen die spanning kunnen doorbreken. Dat moet je echt leren. Ik heb toendertijd de sauna ontdekt als fantastisch middel om te ontspannen. En nog steeds is dat voor mij een fijniets om te doen als ik even niet uit mn spanning kan komen. In de sauna wordt je echet in je lichaam gezet, het is heel aardend. En voor mij voelde het alsof mn lichaam daar werkelijk niets anders kon dan ontspannen. Ook het alleen gaan deed (en doet) mij heel erg goed. Niemand om voor te zorgen, niemand om rekening mee te houden. Alleen jij en je lijf.
Maar goed, dat is voor iedereen heel anders. Maar misschien kan jij ook iets vinden waar je lichaam mee kan ontspannen. Wandelen, of sporten, of een massage. Vanuit je 'hoofd' proberen te bedenken hoe je je je lichaam moet ontspannen was voor mij in ieder geval onmogelijk. Ik ging maar gewoon doen en uitproberen. Logisch ook, omdat ik achteraf zie dat dat hoofd ook geen benul had van wie dat lijf was en wat voor behoeften het had.
BB: rot dat je even niet weet wat je er mee moet. Kan me voorstellen dat het erg frustrerend is. Wanneer begin je ook al weer met die behandeling?
meiden, dikke knuffel voor julllie !
Jollie, in het begin had ik echt ook zoooo veel spanning. Thuis zitten met een burn out betekent nog niet meteen die spanning kunnen doorbreken. Dat moet je echt leren. Ik heb toendertijd de sauna ontdekt als fantastisch middel om te ontspannen. En nog steeds is dat voor mij een fijniets om te doen als ik even niet uit mn spanning kan komen. In de sauna wordt je echet in je lichaam gezet, het is heel aardend. En voor mij voelde het alsof mn lichaam daar werkelijk niets anders kon dan ontspannen. Ook het alleen gaan deed (en doet) mij heel erg goed. Niemand om voor te zorgen, niemand om rekening mee te houden. Alleen jij en je lijf.
Maar goed, dat is voor iedereen heel anders. Maar misschien kan jij ook iets vinden waar je lichaam mee kan ontspannen. Wandelen, of sporten, of een massage. Vanuit je 'hoofd' proberen te bedenken hoe je je je lichaam moet ontspannen was voor mij in ieder geval onmogelijk. Ik ging maar gewoon doen en uitproberen. Logisch ook, omdat ik achteraf zie dat dat hoofd ook geen benul had van wie dat lijf was en wat voor behoeften het had.
BB: rot dat je even niet weet wat je er mee moet. Kan me voorstellen dat het erg frustrerend is. Wanneer begin je ook al weer met die behandeling?
meiden, dikke knuffel voor julllie !
zaterdag 5 mei 2012 om 15:03
@jolly: Ja, die spanning. De trein dendert gewoon nog door, ook al ben je gevloerd. Die vergeetachtigheid herken ik ook. En dat je gewoon niet meer op woorden kan komen! Het voelt dan gewoon alsof het ook geen zin meer heeft te graven in je geheugen, het zit zo ontzettend diep...Ik vond/vind dat zo erg, dat ik m`n eigen hersenen dat aan heb gedaan, dat alleen dat al een reden is goed op mezelf te passen. Oja, het wordt wel steeds minder hoor
Zoals Anahatha schrijft, wat je nodig hebt kan je alleen voelen...
@Italy: Heftig hoor. Dikke knuffel. Wel mooi beschreven. Koester de momenten dat je het wel voelt, die liefde voor jezelf en dat je het wel waard bent. Ik geloof zelf dat het iets is wat we weer opnieuw moeten leren. En dat beetje bij beetje groeit... Dat we de stem van dat we niks waard waren steeds beter kunnen onderscheiden als iets wat niet klopt.
@BB: Of je nu energiek bent of een als een vaatdoek, diep van binnen ben je hoedanook een prachtig leuk mens! Alleen is het nog de kunst dat te ontdekken/accepteren. Zo frustrerend hè als je niet snapt waarom je nu weer ziek voelt. Als je teveel hebt gedaan, kan je daar tenminste de schuld aan geven
Als je denk dat je goed voor jezelf hebt gezorgd en dan ziek wordt.. is het op de een of andere manier nog vervelender..
Fijn dat liedje
@Heb vannacht opeens heel veel nagedacht, gehuild, heftig maar het voelt of ik wel weer een stapje verder ben. (de aanleiding was dat ik ook een verkoper aan de deur had gehad en wat ook over verkopers hier had gelezen, haha BB, wat zo`n verhaal niet los kan maken! Ik begon na te denken over hoe ik op mensen reageer en wie ik wel/niet vertrouw) Eigenlijk kwam ik (nogmaals) tot het inzicht dat ik op bijna alle mensen om me heen meer vertrouw dan mezelf. M`n teamleider (aardige vent) vertrouwde ik dat hij wel kon inschatten hoeveel werk ik redelijkerwijs aankon. M`n eigen gevoel -dat het te veel was- heb ik gewoon als minder belangrijk gezien dan zijn mening. Ik laat me ook altijd zo snel ompraten. Terwijl het wel sterk aanvoelt soms, alsof zelf de overweging maak. En zo kan ik nog heel veel voorbeelden geven, van hoe ik met sommige vrienden meega.... Of als mijn vriend iets zegt, dat ik het direct als waarheid opvat en vergeet bij mezelf te rade te gaan. Vroeger deed ik precies wat m`n moeder me zei, omdat ik zooo bang voor haar was. En nu dus eigenlijk nog steeds. Al denk ik dat ik zelf de keuze maak (is ook zo), ik laat me heel erg beinvloeden. Echt raar. Een ander kan niet eens weten wat goed voor me is.
Het voelde zo bevrijdend om de ontspanning te voelen. Om gisteren een dag voor mezelf te hebben, mezelf de hele dag te mogen voelen zonder meningen van anderen. En nu het voornemen te hebben mezelf te blijven vertrouwen. Ideeen van anderen aanhoren, maar ook bij mezelf te blijven nagaan hoe het voelt. Had even een euforisch momentje van: Ik ben echt vrij van m`n moeder! Ik hoef niet bang te zijn voor oordelen van een moeder of vriend of ander. Ik kan echt ontspannen, hoef me niet meer te verstoppen en klein te houden, kan ruimte voelen!
(dat klinkt wel een beetje raar als ik t zo opschrijf, nou ja...)
Maar goed, zoals al eerder werd gezegd, het moeilijkste is in alle werk/gezellige situaties grenzen aan te blijven voelen wanneer ik met anderen ben.
Tijd voor een middagdutje...pfff ... zzzz!
Veel bloemen voor jullie
Ps. Haha framboosje, nou ik ben mezelf gister ook als een klein kind over m`n hoofd gaan aaien
Zoals Anahatha schrijft, wat je nodig hebt kan je alleen voelen...
@Italy: Heftig hoor. Dikke knuffel. Wel mooi beschreven. Koester de momenten dat je het wel voelt, die liefde voor jezelf en dat je het wel waard bent. Ik geloof zelf dat het iets is wat we weer opnieuw moeten leren. En dat beetje bij beetje groeit... Dat we de stem van dat we niks waard waren steeds beter kunnen onderscheiden als iets wat niet klopt.
@BB: Of je nu energiek bent of een als een vaatdoek, diep van binnen ben je hoedanook een prachtig leuk mens! Alleen is het nog de kunst dat te ontdekken/accepteren. Zo frustrerend hè als je niet snapt waarom je nu weer ziek voelt. Als je teveel hebt gedaan, kan je daar tenminste de schuld aan geven
Als je denk dat je goed voor jezelf hebt gezorgd en dan ziek wordt.. is het op de een of andere manier nog vervelender..Fijn dat liedje
@Heb vannacht opeens heel veel nagedacht, gehuild, heftig maar het voelt of ik wel weer een stapje verder ben. (de aanleiding was dat ik ook een verkoper aan de deur had gehad en wat ook over verkopers hier had gelezen, haha BB, wat zo`n verhaal niet los kan maken! Ik begon na te denken over hoe ik op mensen reageer en wie ik wel/niet vertrouw) Eigenlijk kwam ik (nogmaals) tot het inzicht dat ik op bijna alle mensen om me heen meer vertrouw dan mezelf. M`n teamleider (aardige vent) vertrouwde ik dat hij wel kon inschatten hoeveel werk ik redelijkerwijs aankon. M`n eigen gevoel -dat het te veel was- heb ik gewoon als minder belangrijk gezien dan zijn mening. Ik laat me ook altijd zo snel ompraten. Terwijl het wel sterk aanvoelt soms, alsof zelf de overweging maak. En zo kan ik nog heel veel voorbeelden geven, van hoe ik met sommige vrienden meega.... Of als mijn vriend iets zegt, dat ik het direct als waarheid opvat en vergeet bij mezelf te rade te gaan. Vroeger deed ik precies wat m`n moeder me zei, omdat ik zooo bang voor haar was. En nu dus eigenlijk nog steeds. Al denk ik dat ik zelf de keuze maak (is ook zo), ik laat me heel erg beinvloeden. Echt raar. Een ander kan niet eens weten wat goed voor me is.
Het voelde zo bevrijdend om de ontspanning te voelen. Om gisteren een dag voor mezelf te hebben, mezelf de hele dag te mogen voelen zonder meningen van anderen. En nu het voornemen te hebben mezelf te blijven vertrouwen. Ideeen van anderen aanhoren, maar ook bij mezelf te blijven nagaan hoe het voelt. Had even een euforisch momentje van: Ik ben echt vrij van m`n moeder! Ik hoef niet bang te zijn voor oordelen van een moeder of vriend of ander. Ik kan echt ontspannen, hoef me niet meer te verstoppen en klein te houden, kan ruimte voelen!
(dat klinkt wel een beetje raar als ik t zo opschrijf, nou ja...)
Maar goed, zoals al eerder werd gezegd, het moeilijkste is in alle werk/gezellige situaties grenzen aan te blijven voelen wanneer ik met anderen ben.
Tijd voor een middagdutje...pfff ... zzzz!
Veel bloemen voor jullie
Ps. Haha framboosje, nou ik ben mezelf gister ook als een klein kind over m`n hoofd gaan aaien
zondag 6 mei 2012 om 11:31
Hallo allemaal!
Wat leuk om te lezen dat er weer zo veel is geschreven! Gaan we zometeen met z'n allen achter onze laptop/pc ons over ons hoofd lopen aaien:P hihi.
BB: Hahaha, wat leuk om te horen dat je vindt dat ik zo hard aan het werk ben. Ik probeer in ieder geval op emotioneel vlak heel erg veel te leren en te groeien, op het moment met name door middel van dit forum (en binnenkort ook boeken en therapie). Wat opmerkelijk dat je zegt dat ik alles zo goed wil doen. Dat is wel iets voor mij op over na te denken, omdat het iets is wat ik in andere omstandigheden veel vaker heb gehoord en ook wel iets is waar ik bang voor ben, dat ik dingen weer te goed wil gaan doen en mezelf voorbij ga lopen...Na nu een maand uit te hebben gerust ga ik weer langzaam dingen oppakken...(therapie, studie) en ik ben zo bang dat ik weer mezelf voorbij ga lopen, vereenzaam en ongelukkig wordt.
Ik wil inderdaad graag een 'beter' persoon worden, BB. Als je zegt dat ik goed ben zoals ik ben, merk ik eigenlijk dat ik dat 'blokkeer'/niet kan accepteren...en als ik het wel probeer te accepteren dat ik er verdrietig van wordt.
Het gevoel wat ik dan krijg sluit eigenlijk een beetje aan bij wat Jellyfish schrijft, ik durf niet op mezelf te vertrouwen....vind het moeilijk om mijn grenzen te weten, die aan te geven en mijn eigen pad te gaan zonder te vereenzamen...durf niet te vertrouwen op mijzelf....Ik ben zo bang om mensen te kwetsen als ik wel mijn grenzen aan geef, dat mensen me verlaten als ik wel mijn eigen pad ga....Vooral dat andere mensen kwetsen is een groot issue voor mij. Ik zie mezelf voor een deel echt als een soort monster wat alleen maar andere mensen pijn kan doen (en juist door die onzekerheid heb ik dat ook regelmatig gedaan, te hard dingen verwoorden, mensen wegduwen enzo). Vanuit die opvatting ben ik nu ook eigenlijk weer zo hard bezig om te veranderen, een 'beter' mens te worden. Waarom is het zo moeilijk om mezelf goed te vinden zoals ik ben, vertrouwen te hebben in mezelf?
Ik merk trouwens ook, dat ik me eigenlijk veel meer dan ik dacht laat leiden door angst...angst om verlaten te worden, anderen teleur te stellen...angst voor mezelf...
Wat leuk om te lezen dat er weer zo veel is geschreven! Gaan we zometeen met z'n allen achter onze laptop/pc ons over ons hoofd lopen aaien:P hihi.
BB: Hahaha, wat leuk om te horen dat je vindt dat ik zo hard aan het werk ben. Ik probeer in ieder geval op emotioneel vlak heel erg veel te leren en te groeien, op het moment met name door middel van dit forum (en binnenkort ook boeken en therapie). Wat opmerkelijk dat je zegt dat ik alles zo goed wil doen. Dat is wel iets voor mij op over na te denken, omdat het iets is wat ik in andere omstandigheden veel vaker heb gehoord en ook wel iets is waar ik bang voor ben, dat ik dingen weer te goed wil gaan doen en mezelf voorbij ga lopen...Na nu een maand uit te hebben gerust ga ik weer langzaam dingen oppakken...(therapie, studie) en ik ben zo bang dat ik weer mezelf voorbij ga lopen, vereenzaam en ongelukkig wordt.
Ik wil inderdaad graag een 'beter' persoon worden, BB. Als je zegt dat ik goed ben zoals ik ben, merk ik eigenlijk dat ik dat 'blokkeer'/niet kan accepteren...en als ik het wel probeer te accepteren dat ik er verdrietig van wordt.
Het gevoel wat ik dan krijg sluit eigenlijk een beetje aan bij wat Jellyfish schrijft, ik durf niet op mezelf te vertrouwen....vind het moeilijk om mijn grenzen te weten, die aan te geven en mijn eigen pad te gaan zonder te vereenzamen...durf niet te vertrouwen op mijzelf....Ik ben zo bang om mensen te kwetsen als ik wel mijn grenzen aan geef, dat mensen me verlaten als ik wel mijn eigen pad ga....Vooral dat andere mensen kwetsen is een groot issue voor mij. Ik zie mezelf voor een deel echt als een soort monster wat alleen maar andere mensen pijn kan doen (en juist door die onzekerheid heb ik dat ook regelmatig gedaan, te hard dingen verwoorden, mensen wegduwen enzo). Vanuit die opvatting ben ik nu ook eigenlijk weer zo hard bezig om te veranderen, een 'beter' mens te worden. Waarom is het zo moeilijk om mezelf goed te vinden zoals ik ben, vertrouwen te hebben in mezelf?
Ik merk trouwens ook, dat ik me eigenlijk veel meer dan ik dacht laat leiden door angst...angst om verlaten te worden, anderen teleur te stellen...angst voor mezelf...