Gezondheid
alle pijlers
Dat stomme afwachten!
donderdag 19 april 2012 om 20:29
Een paar weken geleden wegens duizeligheid naar de huisarts geweest. Ik maakte me verder geen zorgen, maar leek me goed om het even te laten checken. Uiteindelijk belandde ik van de week in het ziekenhuis voor een ECG. In het gesprek gaf de arts aan dat mijn hartslag erg laag is en omdat ik geen sporter ben is dat verder niet te verklaren. Het kan echter wijzen op een aantal zaken (diabetes, niet goed werkende schildklier, ziekte van Lyme en nog wat meer zaken) óf er is 'gewoon' iets met mijn hart. Op zich zou het ook nog kunnen dat ik altijd al een lage hartslag heb gehad, alhoewel ik me dat niet kan voorstellen want mijn pols is wel vaker gecheckt in mijn leven en toen kwam er niets vreemd uit.
Afijn, de arts heeft met spoed allerlei onderzoeken ingepland. Maar gatverdegatverdegatver ik weet niet zo goed hoe ik me moet voelen. Ik kwam vrij lacherig het ziekenhuis uit maar intussen vind ik er geen donder meer aan. Het is niet dat ik in paniek ben of denk dat er iets vreselijks aan de hand is, maar ben in mijn hoofd wel heel erg met die onderzoeken bezig. Ik word er stilletjes van en moet stiekem steeds huilen. Wat een rottige onzekerheid. En ergens vind ik het ook weer stom van mezelf, want de kans dat er echt iets ernstigs is is volgens mij klein. Maar ja... het ziekenhuis neemt het wél serieus met die spoedonderzoeken.
Afijn, ik dacht als ik er nou een topic over open dan heb ik daar misschien meer aan dan wanneer ik ga zitten malen. Mag ik hier even blijven piepen af en toe? Tot ik meer weet?
Afijn, de arts heeft met spoed allerlei onderzoeken ingepland. Maar gatverdegatverdegatver ik weet niet zo goed hoe ik me moet voelen. Ik kwam vrij lacherig het ziekenhuis uit maar intussen vind ik er geen donder meer aan. Het is niet dat ik in paniek ben of denk dat er iets vreselijks aan de hand is, maar ben in mijn hoofd wel heel erg met die onderzoeken bezig. Ik word er stilletjes van en moet stiekem steeds huilen. Wat een rottige onzekerheid. En ergens vind ik het ook weer stom van mezelf, want de kans dat er echt iets ernstigs is is volgens mij klein. Maar ja... het ziekenhuis neemt het wél serieus met die spoedonderzoeken.
Afijn, ik dacht als ik er nou een topic over open dan heb ik daar misschien meer aan dan wanneer ik ga zitten malen. Mag ik hier even blijven piepen af en toe? Tot ik meer weet?
zaterdag 5 mei 2012 om 18:26
Het heeft me echt veel gedaan, al die aandacht en steun, maar vooral ook de zorgen. Heel erg fijn, maar ook dubbel, want ik vind het lastig als anderen zich zorgen maken om mij. Maar ik geloof dat dat toch al een les was die ik te leren had. Kon ik mooi even oefenen.
Nee ik ben niet angstig, weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden, laat staan wat ik erbij moet voelen. En dat staat dus in schril contrast met mijn omgeving, die allemaal erg geschrokken zijn en zich zorgen maken.
Nee ik ben niet angstig, weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden, laat staan wat ik erbij moet voelen. En dat staat dus in schril contrast met mijn omgeving, die allemaal erg geschrokken zijn en zich zorgen maken.
zaterdag 5 mei 2012 om 18:41
Dat herken ik wel van toen ik die gezwellen in mijn buik had en nog niet bekend was of ze goed- of kwaadaardig waren.
De omgeving maakte zich zo veel meer zorgen dan ik. Ik denk dat je zelf in een soort overlevingsmodus terecht komt, dat al je energie gaat naar de klachten / ziekte bestrijden. Als je je zelf heel veel zorgen zou gaan maken over jezelf, heb je minder energie over voor het fysieke gedeelte.
Tenminste, dit is hoe het voor mij was en de verklaring die ik eraan gegeven heb, dit kan natuurlijk voor een ander die ziek is anders zijn.
De omgeving maakte zich zo veel meer zorgen dan ik. Ik denk dat je zelf in een soort overlevingsmodus terecht komt, dat al je energie gaat naar de klachten / ziekte bestrijden. Als je je zelf heel veel zorgen zou gaan maken over jezelf, heb je minder energie over voor het fysieke gedeelte.
Tenminste, dit is hoe het voor mij was en de verklaring die ik eraan gegeven heb, dit kan natuurlijk voor een ander die ziek is anders zijn.
zaterdag 5 mei 2012 om 18:49
Ik snap wel wat je bedoelt Veraan. Ook al heb ik niet, zoals jij destijds, echt klachten of iets dergelijks. Zelf heb ik de hele tijd het gevoel dat de zorgen/angst misschien 'straks' nog gaan komen? Voor nu kan ik me ook gewoon geen voorstelling maken van wat dit allemaal betekent, en misschien is het zelfs wel allemaal een storm in een glas water.
Maar goed, mijn vrienden vonden dit het uitgelezen moment mij flink in te wrijven dat het tijd wordt dat ik eens aan mezelf ga denken in plaats van aan anderen. En dan zit ik daar met alle bedrading me zorgen om hún te maken omdat zij zich zo'n zorgen maken. Dus daar werden ze niet zo blij van zeg maar.
Overigens heb ik me dus ziek gemeld bij het UWV, maar ik weet niet zo goed of ik me al beter moet melden of niet.
Maar goed, mijn vrienden vonden dit het uitgelezen moment mij flink in te wrijven dat het tijd wordt dat ik eens aan mezelf ga denken in plaats van aan anderen. En dan zit ik daar met alle bedrading me zorgen om hún te maken omdat zij zich zo'n zorgen maken. Dus daar werden ze niet zo blij van zeg maar.
Overigens heb ik me dus ziek gemeld bij het UWV, maar ik weet niet zo goed of ik me al beter moet melden of niet.
zondag 6 mei 2012 om 08:34
quote:__magnolia__ schreef op 05 mei 2012 @ 18:49:
Overigens heb ik me dus ziek gemeld bij het UWV, maar ik weet niet zo goed of ik me al beter moet melden of niet.ligt eraan hoe je je voelt natuurlijk. Je hebt blijkbaar geen baan op het moment, dus het is niet zo dat je morgen dan al weer vol aan de slag moet. Als je wel een baan had zou ik zeggen 'overleg met de bedrijfsarts'
Overigens heb ik me dus ziek gemeld bij het UWV, maar ik weet niet zo goed of ik me al beter moet melden of niet.ligt eraan hoe je je voelt natuurlijk. Je hebt blijkbaar geen baan op het moment, dus het is niet zo dat je morgen dan al weer vol aan de slag moet. Als je wel een baan had zou ik zeggen 'overleg met de bedrijfsarts'
zondag 6 mei 2012 om 08:52
Ik ontvang momenteel ww en heb dus een sollicitatieplicht. Inderdaad als ik zou werken kon ik dat even overleggen.
Op zich kan ik natuurlijk gewoon solliciteren. Alleen zou het erg lastig gaan als ik succesvol ben daarin en de procedure of mijn proeftijd doorkruist wordt door onderzoeken en een zware periode ed. Mijn vrienden vinden dat ik de komende 3 weken alle stressfactoren moet elimineren, maar ik wil eigenlijk gewoon een baan.
Op zich kan ik natuurlijk gewoon solliciteren. Alleen zou het erg lastig gaan als ik succesvol ben daarin en de procedure of mijn proeftijd doorkruist wordt door onderzoeken en een zware periode ed. Mijn vrienden vinden dat ik de komende 3 weken alle stressfactoren moet elimineren, maar ik wil eigenlijk gewoon een baan.
zondag 6 mei 2012 om 09:15
je bedoelt die ablatie? Is er al zeker dat je die nodig hebt of wordt er eerst gekeken of de medicatie helpt?
Ablatie is geen zware ingreep hoor, maar hoe dat gaat als je in je proeftijd zit weet ik niet natuurlijk.
Als een baas jou graag wil hebben en jij wil ook graag een baan is er vast een mouw aan te passen.
Ablatie is geen zware ingreep hoor, maar hoe dat gaat als je in je proeftijd zit weet ik niet natuurlijk.
Als een baas jou graag wil hebben en jij wil ook graag een baan is er vast een mouw aan te passen.
zondag 6 mei 2012 om 09:49
Smulrol de concurrentie is moordend in mijn vakgebied en ertussen komen bijna onmogelijk. Gezondheidsproblemen lijkt mij dus een goede reden om niet voor mij te kiezen.
Niet om de ablatie, die inderdaad niet zeker is, maar wel betreft verdere prognose ed. Zoals ik heb begrepen ga ik opnieuw door de mangel daar maar dan nog intensiever dus dat kan ook erg veel tijd kosten.
Overigens word je voor een ablatie ook weer 2 dagen opgenomen dacht ik.
Niet om de ablatie, die inderdaad niet zeker is, maar wel betreft verdere prognose ed. Zoals ik heb begrepen ga ik opnieuw door de mangel daar maar dan nog intensiever dus dat kan ook erg veel tijd kosten.
Overigens word je voor een ablatie ook weer 2 dagen opgenomen dacht ik.
zondag 6 mei 2012 om 11:14
Magnolia, ik heb enkele maanden geleden ook een hartkatherisatie ondergaan. Eén van de handelingen die ze daarbij kunnen uitvoeren, is een ablatie (waarbij ze dus stukjes in je hart kunnen wegbranden). Ik zal proberen uit te leggen hoe dat ging, misschien heb je er wat aan omdat het dan concreter wordt. Ik wist in ieder geval niet precies wat ik kon verwachten en dat was best wel onzeker.
Ik moest thuis van te voren mijn liezen scheren
, want daar gaan ze links of rechts naar binnen. Bij mij werd het uiteindelijk rechts. Ook had ik dikke huissokken meegenomen, want je voeten blijven bloot tijdens de ingreep. Die had ik niet willen missen!
Goed, ik werd 's ochtends opgenomen op de Hartafdeling. Daar werden de standaardonderzoeken gedaan (bloeddruk, hartfilmpje, etc). Daana moest ik een paar uur wachten.
Toen het moment daar was, moest ik me helemaal uitkleden en alleen zo'n blauw operatieshirt aantrekken met de sluiting op de rug (de broek moest toch weer uit, dus die liet ik maar uit). Toen werd ik onder een deken, plat liggend, met bed en al naar de juiste afdeling gereden. Ik werd geparkeerd in de gang daar en moest even wachten.
Toen werd ik de operatiekamer ingereden. Daar waren twee mannen die me voorbereidden. Ik werd overgeplaatst naar een andere tafel. Ik kreeg plakkers op mijn borst, armen, benen en gezicht om mijn hartfunctie te monitoren. Ik kreeg een kussentje onder mijn rug, omdat ik soms rugproblemen heb en je toch al gauw een uur of twee stil op je rug moet liggen. Er werd een groot groen zeil over mijn hele lichaam gelegd, alleen mijn hoofd en voeten bleven vrij. Dit zeil had aan de bovenkant stof en aan mijn 'lichaamkant' plastic. Op de plek van mijn rechterlies zat een gat ter grootte van een ontbijtbordje met plakranden. Ze plakten dus dat zeil vast rondom mijn lies, waardoor alleen dat deel bloot lag.
Toen kwam de man die de procedure ging uitvoeren. Hij prikte met een lange naald diep in mijn lies om de verdoving aan te brengen. Dat was geen prettig gevoel en een beetje pijnlijk, maar het voelde al snel verdoofd. Ik kon het overigens niet zien. De tweede verdovingsprik voelde ik alleen nog als een soort 'druk' in mijn lies, de derde (jaja, drie!) voelde ik helemaal niet meer.
Daarna begon de ingreep. Ik voelde niets van de katheter en het naar binnen gaan in mijn aderen, maar ik voelde het wel toen ze in mijn hart 'aankwamen'. Het deed geen pijn, maar voelde als een soort getintel hoog in mijn borst, bijna alsof ik een brok in mijn keel had. Mijn hart werd vervolgens van binnen gestimuleerd. Daar voelde ik niks van. In die ruimte was overigens ook een gedeelte achter glas, waar enkele mensen mijn hartritme bekeken. Af en toe werd er via de intercom gezegd hoe mijn hart gestimuleerd moest worden. Dit duurde alles bij elkaar denk ik anderhalf uur. Er gebeurde niet bijzonder veel en ze konden geen locatie vinden in mijn hart wat reageerde op de stimulatie. Op het einde werd er nog een chemische stofje ingespoten wat bewust mijn hart op hol bracht. Ze wilden daarmee zien of, zodra mijn hart snel sloeg, er wel een ritmestoornis optrad. Dat was niet lekker; ik kreeg er ontzettende bonkende hoofdpijn van en een heel gejaagd gevoel. Maar ook daar bleek niets uit en na een paar minuten was het middel alweer uitgewerkt.
Na de ingreep werden de katheter, het zeil en alle plakkers weer verwijderd en werd ik weer overgeplaatst naar mijn bed onder de dekens. Ik werd teruggereden en mocht vervolgens zes (!) uur de rechterkant van mijn lichaam NIET bewegen. Nog geen centimeter. En ik moest helemaal plat blijven liggen. Ik kan je vertellen: dat was vervelender dan de hele ingreep bij elkaar! Vervolgens mocht ik langzaam weer wat rechtop zitten en na een nachtje ziekenhuis ter observatie werd ik de volgende ochtend ontslagen.
Achteraf is er niets gevonden, dus het was puur ter onderzoek en uitsluiting. Ik vond het enorm meevallen ten opzichte van de spookverhalen die ik in mijn hoofd had. Ik heb nog een paar dagen een beetje en stijf en beurs gevoel gehad, en heb nu alleen nog drie roze puntjes op een rijtje in mijn lies.
Ik moest thuis van te voren mijn liezen scheren
, want daar gaan ze links of rechts naar binnen. Bij mij werd het uiteindelijk rechts. Ook had ik dikke huissokken meegenomen, want je voeten blijven bloot tijdens de ingreep. Die had ik niet willen missen!Goed, ik werd 's ochtends opgenomen op de Hartafdeling. Daar werden de standaardonderzoeken gedaan (bloeddruk, hartfilmpje, etc). Daana moest ik een paar uur wachten.
Toen het moment daar was, moest ik me helemaal uitkleden en alleen zo'n blauw operatieshirt aantrekken met de sluiting op de rug (de broek moest toch weer uit, dus die liet ik maar uit). Toen werd ik onder een deken, plat liggend, met bed en al naar de juiste afdeling gereden. Ik werd geparkeerd in de gang daar en moest even wachten.
Toen werd ik de operatiekamer ingereden. Daar waren twee mannen die me voorbereidden. Ik werd overgeplaatst naar een andere tafel. Ik kreeg plakkers op mijn borst, armen, benen en gezicht om mijn hartfunctie te monitoren. Ik kreeg een kussentje onder mijn rug, omdat ik soms rugproblemen heb en je toch al gauw een uur of twee stil op je rug moet liggen. Er werd een groot groen zeil over mijn hele lichaam gelegd, alleen mijn hoofd en voeten bleven vrij. Dit zeil had aan de bovenkant stof en aan mijn 'lichaamkant' plastic. Op de plek van mijn rechterlies zat een gat ter grootte van een ontbijtbordje met plakranden. Ze plakten dus dat zeil vast rondom mijn lies, waardoor alleen dat deel bloot lag.
Toen kwam de man die de procedure ging uitvoeren. Hij prikte met een lange naald diep in mijn lies om de verdoving aan te brengen. Dat was geen prettig gevoel en een beetje pijnlijk, maar het voelde al snel verdoofd. Ik kon het overigens niet zien. De tweede verdovingsprik voelde ik alleen nog als een soort 'druk' in mijn lies, de derde (jaja, drie!) voelde ik helemaal niet meer.
Daarna begon de ingreep. Ik voelde niets van de katheter en het naar binnen gaan in mijn aderen, maar ik voelde het wel toen ze in mijn hart 'aankwamen'. Het deed geen pijn, maar voelde als een soort getintel hoog in mijn borst, bijna alsof ik een brok in mijn keel had. Mijn hart werd vervolgens van binnen gestimuleerd. Daar voelde ik niks van. In die ruimte was overigens ook een gedeelte achter glas, waar enkele mensen mijn hartritme bekeken. Af en toe werd er via de intercom gezegd hoe mijn hart gestimuleerd moest worden. Dit duurde alles bij elkaar denk ik anderhalf uur. Er gebeurde niet bijzonder veel en ze konden geen locatie vinden in mijn hart wat reageerde op de stimulatie. Op het einde werd er nog een chemische stofje ingespoten wat bewust mijn hart op hol bracht. Ze wilden daarmee zien of, zodra mijn hart snel sloeg, er wel een ritmestoornis optrad. Dat was niet lekker; ik kreeg er ontzettende bonkende hoofdpijn van en een heel gejaagd gevoel. Maar ook daar bleek niets uit en na een paar minuten was het middel alweer uitgewerkt.
Na de ingreep werden de katheter, het zeil en alle plakkers weer verwijderd en werd ik weer overgeplaatst naar mijn bed onder de dekens. Ik werd teruggereden en mocht vervolgens zes (!) uur de rechterkant van mijn lichaam NIET bewegen. Nog geen centimeter. En ik moest helemaal plat blijven liggen. Ik kan je vertellen: dat was vervelender dan de hele ingreep bij elkaar! Vervolgens mocht ik langzaam weer wat rechtop zitten en na een nachtje ziekenhuis ter observatie werd ik de volgende ochtend ontslagen.
Achteraf is er niets gevonden, dus het was puur ter onderzoek en uitsluiting. Ik vond het enorm meevallen ten opzichte van de spookverhalen die ik in mijn hoofd had. Ik heb nog een paar dagen een beetje en stijf en beurs gevoel gehad, en heb nu alleen nog drie roze puntjes op een rijtje in mijn lies.
zondag 6 mei 2012 om 11:19
Frahim wat LIEF dat je dat helemaal hebt uitgeschreven voor mij! Nou weet ik dus echt nog niet of dat bij mij ook gaat gebeuren, maar heb ik er wel een beter beeld bij. Wat me zo tegenstaat is dat je erbij moet blijven. Wat doé je die 2 uur (kan ook wel 4 uur duren) lang? Plafondstaren?
Wat ik me afvraag, wat scheelt er bij jou dan aan? En hebben ze uiteindelijk een diagnose kunnen stellen, een oorzaak kunnen vinden en een geschikte behandelmethode toegepast?
Wat ik me afvraag, wat scheelt er bij jou dan aan? En hebben ze uiteindelijk een diagnose kunnen stellen, een oorzaak kunnen vinden en een geschikte behandelmethode toegepast?
zondag 6 mei 2012 om 11:38
Tja, wat doe je al die tijd... Een beetje meeluisteren met wat de artsen zeggen, een beetje nadenken, het plafond bestuderen, op een gegeven moment zakte ik zelfs een beetje weg... Ik heb het niet als ellenlange verveling ervaren. Er gebeurt best veel en je probeert er toch zelf iets uit af te leiden, dus ik kwam de tijd wel door.
Wat ik overigens nog vergeten was, is dat er ook twee 'zwevende' röntgenkasten boven mijn borst werden gepositioneerd. Dus die heb ik ook uitgebreid bestudeerd.
Wat betreft de oorzaak en de diagnose... Dat is een heel lang verhaal. Een zo kort mogelijke samenvatting: ik was 34 weken (7 maanden) zwanger toen ik ineens onverklaarbare hartkloppingen kreeg. Ben toen opgenomen op de Hartbewaking. Ik kreeg verschillende soorten medicatie (betablokkers) die niet hielpen en na drie dagen opname is via een keizersnede onder narcose mijn dochtertje geboren. Dit werd gedaan om zowel haar als mij 'te redden'. Ik voelde me helemaal prima bij de hartkloppingen, maar het risico dat er binnen een paar dagen iets mis zou gaan met mijn hart was te groot. Nu is door een grote samenloop van allerlei kleine omstandigheden mijn dochtertje drie dagen later overleden... Voor een deel heeft mijn hartritmestoornis daarin een rol gespeeld, voor een deel lag het aan kleine lichamelijke afwijkingen die ze had plus de pech dat ze een heftige darminfectie kreeg.
Tussen haar overlijden en de begrafenis ben ik ontslagen uit het ziekenhuis, omdat na de bevalling de klachten bijna direct weer waren verdwenen. De zwangerschap was dus waarschijnlijk de oorzaak. maar ze zijn er niet achter gekomen wat dan precies. Hormonen, meer vocht in mijn lichaam, ...? Ook heb ik nog voor de begrafenis een mri gehad en een hartecho, maar ook daar bleek niets uit. Enkele maanden later volgde dus de hartkatherisatie, maar ook dáár is niets gevonden. Kortom: ik ben een medisch mysterie. Er zijn bijna geen vergelijkbare gevallen bekend. Aan de ene kant geruststellend, maar ook heel onzeker. Maar dat is weer stof voor een heel nieuw topic.
Wat ik wel merk ik dat ik hierdoor het vertrouwen in mijn lichaam kwijt ben. Alles kan ineens anders zijn. Nu hangt ook dat samen met het overlijden van mijn dochtertje, maar ik kan me voorstellen dat jij dat ook een beetje ervaart?
Wat ik overigens nog vergeten was, is dat er ook twee 'zwevende' röntgenkasten boven mijn borst werden gepositioneerd. Dus die heb ik ook uitgebreid bestudeerd.
Wat betreft de oorzaak en de diagnose... Dat is een heel lang verhaal. Een zo kort mogelijke samenvatting: ik was 34 weken (7 maanden) zwanger toen ik ineens onverklaarbare hartkloppingen kreeg. Ben toen opgenomen op de Hartbewaking. Ik kreeg verschillende soorten medicatie (betablokkers) die niet hielpen en na drie dagen opname is via een keizersnede onder narcose mijn dochtertje geboren. Dit werd gedaan om zowel haar als mij 'te redden'. Ik voelde me helemaal prima bij de hartkloppingen, maar het risico dat er binnen een paar dagen iets mis zou gaan met mijn hart was te groot. Nu is door een grote samenloop van allerlei kleine omstandigheden mijn dochtertje drie dagen later overleden... Voor een deel heeft mijn hartritmestoornis daarin een rol gespeeld, voor een deel lag het aan kleine lichamelijke afwijkingen die ze had plus de pech dat ze een heftige darminfectie kreeg.
Tussen haar overlijden en de begrafenis ben ik ontslagen uit het ziekenhuis, omdat na de bevalling de klachten bijna direct weer waren verdwenen. De zwangerschap was dus waarschijnlijk de oorzaak. maar ze zijn er niet achter gekomen wat dan precies. Hormonen, meer vocht in mijn lichaam, ...? Ook heb ik nog voor de begrafenis een mri gehad en een hartecho, maar ook daar bleek niets uit. Enkele maanden later volgde dus de hartkatherisatie, maar ook dáár is niets gevonden. Kortom: ik ben een medisch mysterie. Er zijn bijna geen vergelijkbare gevallen bekend. Aan de ene kant geruststellend, maar ook heel onzeker. Maar dat is weer stof voor een heel nieuw topic.
Wat ik wel merk ik dat ik hierdoor het vertrouwen in mijn lichaam kwijt ben. Alles kan ineens anders zijn. Nu hangt ook dat samen met het overlijden van mijn dochtertje, maar ik kan me voorstellen dat jij dat ook een beetje ervaart?
zondag 6 mei 2012 om 11:55
Frahim wat afschuwelijk verdrietig zeg. Dat zijn een hoop harde klappen bij elkaar geweest: het verlies van je kindje en de onzekerheid over je eigen gezondheid.
Dat vertrouwen in je lijf kwijt zijn begrijp ik. Ik merk het zelf nog niet zo, maar dat heb ik hier mensen zien schrijven en ken ik ook van verhalen uit mijn omgeving.
Frahim het lijkt me dat hetgeen jou gebeurd is ook gevolgen kan hebben als je eventueel opnieuw zwanger wil worden. Het lijkt me erg zwaar dat daar ook onzekerheid over bestaat. Inderdaad stof voor een topic. Jeetje...
Ik ga nu naar de sportschool, dat mag gewoon. Maar nu moet ik wel zeggen dat als ik flauwval dat ik geen Dextrootje hoef, maar een ambulance. Bah, daar schrikken ze natuurlijk van.
Dat vertrouwen in je lijf kwijt zijn begrijp ik. Ik merk het zelf nog niet zo, maar dat heb ik hier mensen zien schrijven en ken ik ook van verhalen uit mijn omgeving.
Frahim het lijkt me dat hetgeen jou gebeurd is ook gevolgen kan hebben als je eventueel opnieuw zwanger wil worden. Het lijkt me erg zwaar dat daar ook onzekerheid over bestaat. Inderdaad stof voor een topic. Jeetje...
Ik ga nu naar de sportschool, dat mag gewoon. Maar nu moet ik wel zeggen dat als ik flauwval dat ik geen Dextrootje hoef, maar een ambulance. Bah, daar schrikken ze natuurlijk van.
!
donderdag 10 mei 2012 om 13:29
Nou ja ik heb geen recht om ziek gemeld te staan zei die meneer van het UWV. Nou dan niet he...
En verder heb ik sommige dagen wel last van duizeligheid, maar ja... Niks aan te doen.
Heb gister wel het academisch ziekenhuis gebeld omdat dat afwachten me niet zo beviel, maar het secretariaat van cardiologie had zojuist een aanvraag voor een MRI naar radiologie verstuurd, en dat zou nog wel 4-5 weken kunnen duren. Een week daarna spreek ik de cardioloog.
En verder heb ik sommige dagen wel last van duizeligheid, maar ja... Niks aan te doen.
Heb gister wel het academisch ziekenhuis gebeld omdat dat afwachten me niet zo beviel, maar het secretariaat van cardiologie had zojuist een aanvraag voor een MRI naar radiologie verstuurd, en dat zou nog wel 4-5 weken kunnen duren. Een week daarna spreek ik de cardioloog.
maandag 14 mei 2012 om 15:47
Nou dat duurt nog wel een week of 4 denk ik Roque, ik wacht nu op de uitnodiging.
Ik voel me verder op zich prima, ik word alleen zo ontzettend duizelig van het sporten. En ik val er niet van flauw of iets dergelijks, maar het bederft wel mijn plezier erin. Ik was van de week na het sporten de hele avond strontchagrijnig...
En ook nu kan ik me eigenlijk nog steeds niet echt een voorstelling maken van wat er aan de hand is of wat dit verder allemaal betekent. Ik ben het ook gewoon een beetje zat, ik wil dat alles weer gewoon is en iedereen stopt zich zorgen om me te maken.
Ik voel me verder op zich prima, ik word alleen zo ontzettend duizelig van het sporten. En ik val er niet van flauw of iets dergelijks, maar het bederft wel mijn plezier erin. Ik was van de week na het sporten de hele avond strontchagrijnig...
En ook nu kan ik me eigenlijk nog steeds niet echt een voorstelling maken van wat er aan de hand is of wat dit verder allemaal betekent. Ik ben het ook gewoon een beetje zat, ik wil dat alles weer gewoon is en iedereen stopt zich zorgen om me te maken.