Psyche
alle pijlers
Abortus en twijfels
zaterdag 5 mei 2012 om 15:19
Ik ben volledig in paniek. Sinds een paar dagen weet ik dat ik zwanger ben van een man met wie ik nu een paar maanden date. Onlangs tijdens de sex scheurde het condoom. Enkele uren later heb ik de morningafter-pil ingenomen. Ik maakte me niet direct zorgen toen ik niet ongesteld werd. Door de MAP kan je cyclus behoorlijk ontregeld worden. Om mezelf gerust te stellen toch een test gedaan. Ik kon bijna geen adem krijgen toen ik zag dat die binnen no-time positief was. Ik heb meteen MrDate gebeld. Ook hij volledig in shock.
ik wil dit kind niet krijgen. Ik kán dit kind niet krijgen. Om heel veel verschillende redenen. MrDate staat er hetzelfde in. Dus heb ik meteen een abortuskliniek gebeld en een afspraak gemaakt. Volgende week moet het gaan gebeuren.
Maar wat een worsteling. Ik heb altijd heel veel bezwaren gehad tegen abortus. In een eerdere situatie waarin ik door de pil heen zwanger raakte heb ik ervoor gekozen het kindje te krijgen met een heleboel gevolgen van dien. Vooral omdat ik het niet over mijn hart kon krijgen om een zwangerschap bewust af te breken.
En nu maak ik dus toch die keuze. Ik kies er bewust voor een leven te beeindigen. Het gevoel dat ik het met dit kindje erbij niet ga redden is zo ontzettend sterk. Ik wil en kan niet nog eens alles doorstaan wat ik eerder heb doorstaan. Weer alles alleen...
Maar kan ik mezelf ooit nog in de spiegel aankijken als ik het kindje heb laten weghalen? Toen ik de positieve test net in handen had wist ik het zo zeker. Maar in de 5 dagen officiele bedenktijd speelt mijn geweten behoorlijk op. Ik voel me zo ontzettend verdrietig en alleen.
Ik durf er niet over te praten met familie en vrienden. Maar heb echt behoefte om het kwijt te zijn. Vandaar maar hier. Iemand wijze raad hoe hiermee om te gaan?
ik wil dit kind niet krijgen. Ik kán dit kind niet krijgen. Om heel veel verschillende redenen. MrDate staat er hetzelfde in. Dus heb ik meteen een abortuskliniek gebeld en een afspraak gemaakt. Volgende week moet het gaan gebeuren.
Maar wat een worsteling. Ik heb altijd heel veel bezwaren gehad tegen abortus. In een eerdere situatie waarin ik door de pil heen zwanger raakte heb ik ervoor gekozen het kindje te krijgen met een heleboel gevolgen van dien. Vooral omdat ik het niet over mijn hart kon krijgen om een zwangerschap bewust af te breken.
En nu maak ik dus toch die keuze. Ik kies er bewust voor een leven te beeindigen. Het gevoel dat ik het met dit kindje erbij niet ga redden is zo ontzettend sterk. Ik wil en kan niet nog eens alles doorstaan wat ik eerder heb doorstaan. Weer alles alleen...
Maar kan ik mezelf ooit nog in de spiegel aankijken als ik het kindje heb laten weghalen? Toen ik de positieve test net in handen had wist ik het zo zeker. Maar in de 5 dagen officiele bedenktijd speelt mijn geweten behoorlijk op. Ik voel me zo ontzettend verdrietig en alleen.
Ik durf er niet over te praten met familie en vrienden. Maar heb echt behoefte om het kwijt te zijn. Vandaar maar hier. Iemand wijze raad hoe hiermee om te gaan?
dinsdag 8 mei 2012 om 18:03
Ik lees dit nu allemaal pas....Heb heel wat jaren terug dezelfde beslissing gemaakt, het het er bij vlagen (helemaal nu we zwanger proberen te raken) nog moeilijk mee. Mocht je willen kletsen of online hulp zoeken dan is dat er! Schroom niet, het heeft mij echt geholpen om het een plekje in mijn leven te kunnen geven.
Heel veel sterkte en een dikke knuffel!
Heel veel sterkte en een dikke knuffel!
woensdag 9 mei 2012 om 16:38
quote:ioni schreef op 09 mei 2012 @ 15:35:
Heel veel sterkte. Is het een idee om uit te printen hoe je er hier over geschreven hebt. Als je dan later er nog eens aan terugdenkt, kun je hier precies teruglezen hoe je tot de beslissing gekomen bent!Dat is een hele goede tip. Ga ik doen! Merk dat ik na de behandeling gistermorgen al meerdere keren het hele topic heb doorgelezen. Vooral om mezelf duidelijk te maken waarom het een goede beslissing is geweest. Zo voelt het namelijk niet helemaal meer. Jeetje, wat zijn er ontzettend veel emoties losgekomen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik het kind niet wilde en het niet kon bieden wat het nodig zou hebben. Maar heb zoveel moeite met mezelf na wat ik gedaan heb. Ga dit weekend even ergens uitwaaien zonder mijn kinderen erbij. Als ik me volgende week nog niet een klein beetje beter voel, ga ik hulp zoeken. Terugdraaien kan niet, dus zal er toch mee moeten leren leven.
Heel veel sterkte. Is het een idee om uit te printen hoe je er hier over geschreven hebt. Als je dan later er nog eens aan terugdenkt, kun je hier precies teruglezen hoe je tot de beslissing gekomen bent!Dat is een hele goede tip. Ga ik doen! Merk dat ik na de behandeling gistermorgen al meerdere keren het hele topic heb doorgelezen. Vooral om mezelf duidelijk te maken waarom het een goede beslissing is geweest. Zo voelt het namelijk niet helemaal meer. Jeetje, wat zijn er ontzettend veel emoties losgekomen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ik het kind niet wilde en het niet kon bieden wat het nodig zou hebben. Maar heb zoveel moeite met mezelf na wat ik gedaan heb. Ga dit weekend even ergens uitwaaien zonder mijn kinderen erbij. Als ik me volgende week nog niet een klein beetje beter voel, ga ik hulp zoeken. Terugdraaien kan niet, dus zal er toch mee moeten leren leven.
woensdag 9 mei 2012 om 17:52
Dapper dat je de knoop doorgehakt hebt en heel veel sterkte met verwerken. Probeer alsjeblieft heel lief voor jezelf te zijn. Je hebt gekozen voor het belang van je twee kleintjes en voor jezelf en dat is niets om je voor te schamen of schuldig over te voelen. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan, weet ik ook.
Heel goed dat je er even tussenuit gaat, neem een dagboekje mee, schrijf van je af en doe dingen waar je op dat moment van denkt dat ze je helpen met verwerken (dat is voor iedereen anders, niets is raar). En doe het niet alleen, ik heb toendertijd gemerkt dat zelfs mensen van wie ik het nooit verwacht had (ik heb bijv. een vriendin die heel religieus is en absoluut tegen abortus) mij onvoorwaardelijk steunden.
Je komt hier uiteindelijk sterker uit.
Heel goed dat je er even tussenuit gaat, neem een dagboekje mee, schrijf van je af en doe dingen waar je op dat moment van denkt dat ze je helpen met verwerken (dat is voor iedereen anders, niets is raar). En doe het niet alleen, ik heb toendertijd gemerkt dat zelfs mensen van wie ik het nooit verwacht had (ik heb bijv. een vriendin die heel religieus is en absoluut tegen abortus) mij onvoorwaardelijk steunden.
Je komt hier uiteindelijk sterker uit.
woensdag 9 mei 2012 om 17:58
quote:chococookie schreef op 05 mei 2012 @ 15:54:
[...]
[...]
Nou sorry hoor dat "klompje cellen" wordt wel een baby, en die baby wordt ook een kind en wordt ook volwassen. Gaat ook emoties hebben.
Er zijn zo veel mensen die niet eens zwanger kunnen worden!
Sorry TO hier heb je niet veel aan. Maar moest dit toch even kwijt..Dat klompje cellen ziet er na 8 weken al uit als een baby. Je andere opmerking raakt kant noch wal. TO heeft er alles aan gedaan om niet zwanger te worden.
[...]
[...]
Nou sorry hoor dat "klompje cellen" wordt wel een baby, en die baby wordt ook een kind en wordt ook volwassen. Gaat ook emoties hebben.
Er zijn zo veel mensen die niet eens zwanger kunnen worden!
Sorry TO hier heb je niet veel aan. Maar moest dit toch even kwijt..Dat klompje cellen ziet er na 8 weken al uit als een baby. Je andere opmerking raakt kant noch wal. TO heeft er alles aan gedaan om niet zwanger te worden.
woensdag 9 mei 2012 om 22:52
Weet je wat ik steeds denk? Je moest een keuze maken uit twee dingen die je allebei niet wilde. Je zat echt in een spagaat.
Je kon het kindje laten komen met het risico dat jijzelf en je twee/drie kinderen er aan onderdoor zouden gaan.
Of je kon de zwangerschap afbreken en dan verder leven met dat rotte gevoel wat je nu hebt (maar wat misschien gaat afnemen), maar wel je kindjes die je al hebt, het beste bieden.
Ik denk dat voor jou de tweede keuze toch het beste leefbaar is uiteindelijk. Ik hoop dat het verdriet en het rotgevoel een beetje slijten. Neem het jezelf niet al te kwalijk! Ik vind dat je deze beslissing ontzettend naar "eer en geweten" hebt genomen.
Je kon het kindje laten komen met het risico dat jijzelf en je twee/drie kinderen er aan onderdoor zouden gaan.
Of je kon de zwangerschap afbreken en dan verder leven met dat rotte gevoel wat je nu hebt (maar wat misschien gaat afnemen), maar wel je kindjes die je al hebt, het beste bieden.
Ik denk dat voor jou de tweede keuze toch het beste leefbaar is uiteindelijk. Ik hoop dat het verdriet en het rotgevoel een beetje slijten. Neem het jezelf niet al te kwalijk! Ik vind dat je deze beslissing ontzettend naar "eer en geweten" hebt genomen.
donderdag 10 mei 2012 om 16:45
Ik heb vorige week abortus laten doen. Ik bleek zwanger van mijn ex te zijn, al 18 weken. Kon het niet over mijn hart krijgen een kind van hem en mij op te voeden. Hij wilde er natuurlijk niets van weten. Nu heb ik ontzettend veel spijt, en voel me een soort van moordenaar.
Denk [heel erg] goed na voordat je het definitief besluit. Abortus heeft ook zeker gevolgen voor jezelf!
Denk [heel erg] goed na voordat je het definitief besluit. Abortus heeft ook zeker gevolgen voor jezelf!