Van sterke vrouw naar....?

Hey BB,



Ook herkenbaar voor mij; ik ben meestal veel vrolijker en energieker, zit beter in mijn vel in de zomer en in de lente. Herfst en winter voelen voor mij als periodes die ik maar een beetje door moet zien te komen. Alsof gebrek aan licht ook de situatie in mijn hoofd donkerder maakt. Ik slik al multivitamine, dus je zou zeggen dat ik genoeg D binnenkrijg...Ik heb wel eens eraan gedacht om zo'n speciale lamp aan te schaffen, kennen jullie die?



Suzy; heel erg veel succes met werken vandaag, ik hoop dat je de dag zo zonder veel slaap goed doorkomt:). Leuk om te horen over je flirt in het andere topic, klinkt heel spannend:). Ik kan me heel goed voorstellen dat je op zo'n moment toch net de verkeerde beslissing maakt, net hem laat gaan terwijl je dat eigenlijk niet wilde. Ik denk dat dat heel menselijk is, net zoals daar spijt van hebben. Maar geniet van de flirt die je had met hem, laat het niet overschaduwen door je spijt, en wie weet kom je hem nog wel eens tegen:). Je kan niet altijd al je kansen pakken, soms moet je dingen ook voorbij laten gaan.



Ik zou dit misschien eigenlijk moeten schrijven op de liefdesverdriet topics, maar ik schrijf het liever hier (hoop dat jullie dat niet erg vinden). Ik ben stappen aan het zetten voor mezelf en dat vind ik, zoals eerder beschreven, best wel zwaar. Ik heb nu verschillende lijntjes uitgegooid; therapie, gesolliciteert voor een nieuw baantje, gevraagd of ik mee kon lopen bij een vereniging die mij aanspreekt, en toch gesolliciteerd op een bestuursfunctie. Veel dingen die nu lopen, en het kost me moeite om die dingen los te laten, af te wachten wat er van gaat komen, en ook me te realiseren dat ik het altijd nog af kan kappen, nee kan zeggen. Vooral het solliciteren op de bestuursfunctie valt me (merk ik nu achteraf) zwaar; zo buiten mijn conmortzone en een grote verplichting.



Ik heb daar uiteindelijk toch op gesolliciteerd omdat het me een manier leek om te leren meer te doen voor anderen en andere mensen te leren kennen, luchtige dingen ook te leren waarderen (ipv altijd maar serieus zijn en zware gesprekken te voeren) en om meer uit mijn hoofd en uit mijn donkere kamertje te komen....pffff.....Ik ben eigenlijk gewoon zo bang om te vereenzamen. Dagen in mijn eentje te zitten en weg te kwijnen. En ik kan me natuurlijk tussen groepen mensen net zo goed eenzaam voelen. Maar hoe vind ik nieuwe juiste mensen die bij me passen? En wil ik niet alles nu te snel? Zou ik niet meer geduld op moeten brengen? Ik vind het gewoon zo moeilijk om zelf te bepalen wat ik wil, zie zo veel beren op de weg. Ik weet gewoon niet of de keuzes die ik heb gemaakt, eigenlijk met name die bestuursfunctie, maar ook de anderen, of die de juiste zijn....



Ik heb al die dingen aangeschreven om weer dingen te ondernemen, mijn eigen leven in te richten, nieuwe mensen te ontmoeten. Maar misschien dwing ik mezelf weer te veel? Twijfel twijfel twijfel...Probeer ik met allerlei nieuwe dingen een eigen leven op te bouwen, los te komen van ex, zelfstandig te worden, of zijn het gewoon een soort opvullingen om echte goede vrienden, een geliefde, niet zo erg te hoeven missen. Heb ik wel echte goede vrienden als ik ze niet altijd kan bellen, of kan ik alleen van een vriendje verwachten dat hij er altijd is...:s



Ik voel me echt een beetje een sufferd tussen allemaal oude wijze vrouwen die dit allemaal allang uitgevogeld hebben...:S

hallo allemaal,



ten eerste: framboosje, wij zijn net zo wijs als jij. De een is misschien iets verder met het één dan de ander, maar heeft met andere onderwerpen weer meer moeite. Laat je niet van de wijs brengen door al die wijze adviezen die gegeven worden.

Als ik iets geleerd heb in mn leven is het wel 'you teach best what you most need to learn'.



Wat wordt hier veel geschreven weer. Fijn. Ik heb geen energie (of zin ) om op alles in te gaan wat er geschreven is.



Dus vooral even op framboosje in. Ik vind het erg herkenbaar. Wat ik voel als ik je post lees is dat je vooral van alles aan het verzinnen bent om het beter te maken. misschien is het vooral projectie van hoe ik zelf in dit soort situaties stond, maar het komt op mij een beetje angstig over. Je probeert zo de controle te houden/krijgen. Als ik maar .... doe, dan wordt mn leven leuker. Heel erg de doe-modus. Alsof het te spannend of moeilijk is om een tijdje echt even stil te staan en gewoon te zijn met wat er is.

Ik bedoel niet dat het niet goed is om bepaalde acties te ondernemen om je leven een andere richting te geven. Maar volgens mij is het erg belangrijk vanuit welke energie je dat doet. Vanuit angst (ik ben niet goed genoeg, er MOET iets veranderen!!) of vanuit liefde (ik ben helemaal volledig oke zoals ik ben en ik een actie ondernemen om mn leven nog fijner te maken).

Er is een loesje uitspraak : 'als ik niet weet wat ik moet doen, doe ik altijd maar een stap vooruit.' Ik ben er voor mij achter gekomen dat 'als ik niet weet wat ik moet doen, sta ik maar even een tijdje stil', veel heilzamer werkt, en op termijn ook meer brengt.

Kan je daar iets mee?



Ik denk vaak aan jullie meiden. precies wat BB ook zegt heb ik ook vaak dat ik iets meemaak en dat ik dan aan jullie moet denken. Ook aan sadeceben nog steeds trouwens. Ben benieuwd of ze nog steeds meeleest en of het goed met haar gaat.



Ik heb dus een heel druk weekend gehad. Ben met een vriendinnengroepje een weekend weg geweest. was voor mij voor het eerst dat ik weer zoiets probeerde in ongeveer anderhalf jaar.... wel aanpassingen gedaan, 1 nachtje ipv 2, heb me teruggetrokken uit de activiteiten als ik daar behoefte aan had. de sfeer was heel relaxed en deze meiden zijn me zo dierbaar en lief. Maar toch ben ik er helemaal gesloopt van. En heb ik nauwelijks geslapen. Dat slapen is echt een pijnpuntje bij mij. Vind het toch wel heftig dat ik van een zo'n nachtje weer zo gesloopt ben. maar goed, het zij zo.



Dus nu ben ik in ieder geval ontzettend moe. En sta ik wederom voor de keuze of ik daaraan toe mag geven of dat ik toch dingen ga doen. De keuze is ook: ga ik mn energie deze week besteden in mn werk, of in sociale dingen. Het antwoord is dat ik lekker moet doen waar IK zin in heb. (als dat niet te raar klinkt). Ik kom er wel weer uit. Vandaag maar vooral even rust nemen. En dan misschien morgen een paar uurtjes werken.

@Framb00sje: ik wil dit soort dingen juist niet meer voorbij laten gaan. (bijv omdat ik niet zou durven of "not done" is oid)..



Ik leef nu en ik wil leven, risico's nemen, uitdagingen van het leven aannemen!

Het was meer per ongeluk, en niet expres, geen keuze om het over te laten gaan! Ik doe dit soort dingen tegenwoordig juist wel, zeker zo spontaan en zulke bijzondere momenten, dat laat ik niet schieten.. (vroeger had ik dat niet gedurfd overigens, nu wel).



Vandaar dat spijtgevoel. Ik wil ontdekken en dat doe je alleen door te proberen, ik twijfelde er niet aan dat ik deze persoon wel nader had willen leren kennen.. en dat is mijn gevoel van spijt eerder: gemiste kans (om te leren kennen, om te daten, of gewoon een praatje en ieder zijns weegs. In elk geval weet je dat dan). Mijn motto is juist het leven te beleven, eea te durven, te onderzoeken. Dus daar baal ik van, als zich een kans aandient, een klik, per ongeluk misloopt.. (of misverstanden, nog zoiets, iemand niet kunnen bereiken of communiceren).



Je komt er snel genoeg achter of het de moeite waard is, of alleen al een gesprekje, drankje drinken ergens, of wat dan ook.. ik denk liever in mogelijkheden, wil me zo min mogelijk (laten) beperken. Daar hoort een risicootje bij, ik wou deze afloop helemaal niet, ik stond ervoor open & ik vind het top dat iemand zijn nek durft uit te steken (maar dat zal hij nu nooit weten, want dat kan ik nu niet vertellen).

Anahata4: mooi gezegd, tegen Framb00sje; Sluit ik me bij aan. En jezelf opleggen betekent vaak toch al dat je er niet echt achterstaat of goed voor je is..



@Framb00sje: koop dat coachingboekje. Kost niks en levert zoveel op, zeker als je twijfelt of iets iets is voor je (energie geeft, je iets leert enz) of juist niet (energie vergt, tegenop ziet, zwaar valt).



Je kan ook op andere manieren iets voor een ander doen. En eigenlijk pas echt als je goed voor jezelf zorgt en genoeg (goeds/hulp) aan jezelf geeft. (denk aan het motto in vliegtuigen: "als de zuurstof wegvalt: help eerst uzelf en dan (pas) uw kinderen en anderen".. zo is het maar net.



Ga eerst leren wat jou energie en boost geeft, fijn gevoel geeft, waar je je werkelijk mee oplaadt en betekenisvol vindt. Probeer niet alsnog iets te doen, omdat je bijv vindt dat je ook bij oppervlakkiger types moet passen (dat wordt aanpassen ipv passen ze bij jou, vrees ik)..



Nieuwe mensen kan je overal vinden en van deze (bestuur) weet je al dat het eigenlijk niet zo bij jou past.. Lijkt alsof je wil "leren" dat alsnog te (moeten) kunnen. Ga voor jezelf na wat jij zoekt in het contact met anderen, niet andersom!

@Boedha: nee, niet professioneel. Ik voel me soms een "doorgeefluik", waarom zou ik al die kennis, ervaringen &ervaringen van anderen, bepaalde eigen inzichten voor mijzelf houden? Ik wil anderen graag op weg helpen, omdat ik zelf bepaalde processen ben doorgegaan, dus weet dat het mogelijk is.. Moeten mensen allemaal zelf (blijven) worstelen en zelf het wiel uitvinden? Vaak wel, daar leer je immers het meeste van, zelf ervaren.. maar soms kan het een zetje geven (meer niet, iedereen moet het tenslotte toch zelf doen)..



Ik heb daardoor soms een andere (dan de geijkte of algemeen aanvaarde) kijk op eenzelfde probleem (en die hoeft niet "waar" te zijn). Vergelijkbaar denk ik met bijv mensen met een "bijna-dood-ervaring" is dat die voorgoed anders in het leven staan. Zoiets heb ik ook, ik wil mensen die dat willen, proberen een zetje te geven, in geloof/vertrouwen/moed, dat dingen kunnen veranderen en dat je zelf invloed hebt op hoe je je voelt/ reageert/omgaat met wat je tegenkomt in je leven..



Nee, niet slapeloosheid. Ik ben een schrijver, een nachtmens als het ff kan (maar kan niet altijd, hahaha), ik kijk geen tv, ik heb mijn eigen doelen, wie weet kan ik er ooit nog wat mee (professioneel). Ik kan (even) met weinig slaap (vannacht 5 uur of zo), maar dat breekt me dan later wel weer op en dan ga ik bijtijds naar bed. Ik kan redelijk functioneren op weinig slaap, maar niet lang, hoor!

Enne, ik typ net zo snel als ik denk, voor mij een soort praten, hahaha, ik doe daar niet zo lang over en ik denk daar ook niet over na, tekst komt vanzelf.



Over slapen gesproken: ik ga vanavond dus maar eens op tijd, ben nu wel moe, hoor. Op het werk gaat het dan nog wel, maar daarna kak ik evengoed in hier thuis achter pc!



Truste allemaal!

@BB: idd ben je niet je gedachten! En je kan ze sturen ook.. Niet alleen je ratio spreekt tot je, of je ego, of innerlijke criticus, ook je gevoel, instinct. En vaak weet je niet wie er aan het woord is op dat moment..



Ik vind Eckhart Tolle (kracht van het nu) daar een verhelderende scheiding in aanbrengen, maar soms ook lastig te lezen/ begrijpen als je dat zelf nog niet kent/kan onderscheiden..

Zoiets als bijv het piekeren beheersen, of piekeren jou laten beheersen.. Je kan bewust een andere wending geven, door iets te doen, door bewust aan andere dingen te denken, of te voelen, iig door "over te schakelen" en zelf aan het stuur te blijven..

Hi BB, even antwoord op jouw vraag; ik heb geen burnout nee, en ja, ik studeer haha. Ben weer begonnen met studeren en nu bijna klaar, loop nu stage. Wat betreft het inzetten van mn energie.. ik ben daar al een paar jaar alert op, ik weet van mezelf dat ik best gevoelig ben, veel oppik, de neiging heb om mezelf opzij te zetten en met anderen mee te gaan, dat veel dingen voor mij teveel zijn (een hele week volplannen) enz. Dus ik heb daar een paar jaar geleden al een switch in gemaakt, bewust veel tijd voor mezelf ingepland en luisteren naar wat ik op dat moment wil/kan doen.

Echter merk ik nu met mn stage dat het me wel heeeeel veel energie kost dus ben ik er wel weer mee aan het worstelen, zit nu ook niet zo lekker in mn vel, dit komt vooral door mn zelfkritiek; ik zie de hele dag door alleen maar wat ik fout doe, en dat kost veel energie. Doordat ik onzeker ben over mn handelen kan ik niet dichtbij mezelf blijven en "scan" ik in op anderen, daardoor ga ik ver voorbij aan mezelf. Daarbij komt dat het ook niet helemaal mijn plek is en ik weet dat zoiets ook veel energie kost. Dus ja, het blijft zoeken, ik weet dat als ik ergens op mn plek zit (me op mn gemak voel, me goed voel over hoe ik mn werk doe, daarin bij mezelf kan blijven) ik goed met mn energie om kan gaan en het goed weet in te delen. Zodra ik ergens niet op mn plek zit en daarin voorbij ga aan mezelf word ik heel moe!



Ik denk dat in t algemeen, het voorbij gaan aan jezelf, niet dichtbij jezelf staan heeeel veel energie kost! Daarom vind ik t zo goed van jullie dat jullie deze weg in zijn gegaan, opzoek naar jezelf



Fijn dat er weer licht is voor je!!

Jelly hoe gaat t met jou?

Hoi iedereen,



Wat fijn dat jullie allemaal zo uitgebreid op me gereageerd hebben! Ben ik echt heel erg blij mee! Net als BB en Anahata hecht ik ook heel erg veel waarde aan 'ons plekje' op dit forum. Ik vind het heel erg fijn om bij jullie mijn gedachten kwijt te kunnen en daar dan feedback op te krijgen, de onderlinge herkenning te zien en over jullie levens te lezen.



Suzy; Ik zal het boekje aan gaan schaffen, ik ben benieuwd:). Hoewel ik het echt snap hoor, van dat kansen pakken, je leven echt willen leven, en ik het ook echt snap dat je spijt kan hebben van gemiste kansen, wilde ik met mijn post aan jou proberen te zeggen dat alle kansen willen pakken....op mij heel erg vermoeiend overkomt (te zwart-wit?). Een paar 'gemiste kansen' is toch ook niet erg, mits je deze niet heb gemist door angst/onzekerheid/etc, maar gewoon omdat het nu eenmaal zo gelopen is? Spijt hebben vindt ik heel menselijk, maar is misschien ook een soort van onnodige zelfafstraffing.



Anahata en BB, jullie slaan volgens mij met jullie posts echt de spijker op z'n kop. Bij al die dingen ondernemen, of eigenlijk met name dat bestuurlijke, komt zoveel angst en controledrang kijken. Angst om alleen te zijn, angst om niet sociaal genoeg te zijn, angst om geen leuk stralend persoon te zijn die goed met veel (oppervlakkige) mensen om kan gaan, angst om een persoon te zijn met (te) weinig vrienden die een beetje zit te vereenzamen op haar kamertje. En als ik jullie advies dan ook zo lees eigenlijk ook gewoon verdriet en frustratie over mezelf. Waarom kan ik als 22 jarige niet gewoon lollig en oppervlakkig zijn, waarom ben ik een 'wijze vrouw', op zoek naar zichzelf? Ik weet dat jou opmerking echt als compliment bedoelt is BB, en dat vind ik ook echt fijn, dat je dat zegt....maar echt accepteren kan ik het niet, ofzo.....sorry:(



Ik denk op zich dat het wel goed is om meer te gaan doen, als ik te veel alleen ben ga ik soms te veel doemdenken. Maar inderdaad iets wat ik doe uit liefde, niet omdat ik denk dat het zo hoort, of omdat ex nu wel supersociaal bezig is (heeft n heel blik vrienden opengetrokken). Dus ik moet dingen ondernemen voor mezelf, in plaats van omdat ik me spiegel aan anderen. Maar eigenlijk vind ik het ergens niet zo erg om op het moment best alleen te zijn, om te leren alleen te zijn met mijn emoties (verdriet, boosheid etc), om te leren alleen te leven, te leren mijn eigenwaarde niet op te hangen aan mijn cv of 'goede' relatie, maar aan mijn (soms eenzame) zelf. Ik heb afgelopen 1.5 maand bijzonder weinig gedaan, en daarmee ook wel wat dingen weggegooid (vakken die ik had kunnen halen), maar toch heb ik absoluut niet het gevoel dat ik stil heb gestaan. Ik voel me soms heel erg levend, heb heel veel over mezelf en anderen geleerd (ook met name hier!).



Is trouwens zo'n bestuursfunctie doen ook niet gewoon weer een andere vorm van streng zijn voor mezelf? Iets willen doen waarvan ik weet dat het sociaal zwaar voor me zal zijn, omdat ik ook die kant van mezelf 'perfect/zoals het hoort' wil maken?



BB: fijn dat het zo goed met je gaat! Heb je al gebeld? En zo ja, hoe is het gegaan? Wat rot dat ze niet eerder iets van zich hebben laten horen zeg:s. Denk je niet misschien ook dat dit het nu is, omdat je voor je gevoel een beetje stil staat? Of heb je andere redenen/gevoelens die aangeven dat het goed is zo? Ik denk soms ook dat heel veel graven mij niet echt veel verder gaat helpen, maar dat het voor mij vooral belangrijk is om de strenge/zelfveroordelende/niet zo veel eigenwaarde hebbende vrouw aan te pakken, om te leren accepteren dat ik goed ben met al mijn goede en minder goede eigeschappen. Is dat trouwens ook iets wat ze bij je therapie wilden gaan doen?



O. En volgens mij was Jellyfish al 3 jaar bij haar vriend. Ik hoop ook dat het goed met je gaat Jelly en zou het leuk vinden iets van je te horen!

poehee meiden, wat wordt er veel geschreven!!

ik merk dat ik daar een beetje stil van word. Verlies het overzicht een beetje. Ik 'los' dat 'op' door gewoon maar in te gaan op wat mij op dat moment te binnen schiet. (meestal de laatste paar posts dus..)



Framboosje, ook voor mij is het herkenbaar. Ik heb bij een studentenvereniging gezeten en al die jaren heel geforceerd daar gestaan. En geprobeerd 'mee te doen', bij commissies te gaan ed. Dat was daar sowieso al lastig, was een grote verenigign, lastig om bij de binneste kliek te komen. Je moest gevraagd worden voor een comissie. Tja. In plaats van gewoon vast te stellen dat ik misschien anders ben, of in ieder geval niet op mn plek binnen zo'n vereniging, heb ik me altijd stom en minder gevoeld dan mensen met een gigantisch bruisend sociaal leven. En nog heb ik dat gevoel een beetje (ben ook nog niet zo veel ouder dan jij, achter in de 20). Maar in mn studententijd was het het heftigst. Gewoon altijd dat booszijn op mezelf, alles stom vinden. En je dan afvragen waarom je niet opkan bloeien, onder al die zelfkritiek...

Het is moeilijk om te zetten. misschien heeft BB gelijk en komt het met de jaren. Bij mij is mn verandering pas echt in gezet na mn instorting. Al heb ik voordie tijd ook stappen gezet richting liever voor mezelf zijn.



Misschien lukt het jou om wat meer stil te staan en uit je doe-modus te komen. Maar ook als het niet lukt, probeer daar dan neit te boos over te zijn. Je doet wat je kan, en veranderen hoe je je zelf ziet en hoe je met jezelf omgaat doe je niet over night.



ik doe dus lekker weinig deze week.

Ik heb me ermaar aan over gegeven. Ik vind het nog steeds zo eng en spannend om dingen af te zeggen. Of eigenlijk juist enger, nu het beter met me gaat. Zo bezig met wat anderen er van denken en wat het zegt over waar ik sta in het proces. Ik moet die angst in de ogen kijken. Als ik voel dat ik moe ben, zeg ik dus dingen af!

kortom, niet gaan werken vandaag. En met het verminderen van de weerstand, en het toegeven aan mn behoefte aan rust en stilte, 'smelt' de moeheid al weer een stuk weg. Het hele zware en verlammende is er alweer af.



BB:

Fijn dat je ergens anders terecht kan! is er al duidelijkheid over wanneer?

Met Italy eens. Vermoeidheid is een symptoom, een signaal. Dat je niet doet wat goed voor je is, wat je wil, wat je energie geeft, niet op je plek bent.

Wat je van jezelf moet of verwacht is dan helemaal niet in overeenstemming met wat je innerlijk nodig heeft. En vaak weet je dat al niet eens meer, tegen de tijd dat het echt niet meer gaat.



Ook ik pik feilloos op als anderen me nodig hebben of "meeliften" op mijn (positieve) energie. Toen ik eenmaal (na een grote crisis in mijn leven) ging doen/onderzoeken wat ik werkelijk wou, kwam ik in een flow. Enorm veel energie! Zoveel, dat ik dacht dat daar geen einde aan zou komen, en anderen daarin "mee kon trekken".. dat geldt misschien voor mensen die zelf ook redelijk goed in hun energie konden "voorzien", maar 1 ding is me wel helder geworden: anderen kunnen je ook "meetrekken" in hun energie, zeker als het van je "genomen" wordt en niet (langer) vrijwillig "geeft" wat je te geven hebt. En niet zelf invloed kan uitoefenen hoeveel van die energie.



Het is ook bekend dat stress vaak minder te maken heeft met drukte/ soort werk, maar hoeveel invloed je zelf voelt dat je hebt op je tijdsindeling, zeggenschap over je tijd en werkzaamheden/ agenda.. Een bibliothecaresse kan meer stress ervaren dan een megadrukke eigen ondernemer (die soort vrijheid voelt).



Ik had vroeger terugkerende dromen, waarin allerlei mensen (en hele buurten desnoods) "mijn huis" in beslag namen. Ongemerkt hadden mensen allerlei rechten opgebouwd, kamers in beslag genomen waarvan ik het bestaan zelfs helemaal vergeten was. Letterlijk en figuurlijk gezien liet ik me in dus beslag nemen door anderen. (je huis staat voor je ziel).



Ik was altijd maar op anderen gericht, ik verwaarloosde mezelf en hele gebieden in mijzelf, die riepen om iets mee te doen (zowel ongebruikte talenten als achtergebleven gebieden in mij, die ontwikkeld/geheeld dienden te worden, aandacht verdienden). Pas later zag ik de betekenis van deze dromen. Je intuitie/innerlijk/ onderbewuste geeft signalen, maar ik had geen idee, deed er niks mee, wist ook niet wat ik wilde, of wat ik kon/ leuk vond, niet echt mee bezig ook.



Ik werd (achteraf gezien) idd in beslag genomen door (wat ik dacht dat) mijn man en gezin nodig had, en allerlei anderen en daar hield het op. Mijn (parttime) werk deed ik zelfs als iedereen sliep, of andere uren dat niemand thuis was, gezin mocht daar vooral geen "last" van ondervinden. Ik was er onbewust op gericht anderen de vrijheid te geven zich te ontwikkelen en die te stimuleren. Constant bezig de gelegenheid te creeren (waar ik maar kon) om bij te dragen aan het geluk van anderen. Maar zelf stond ik in wezen stil. Mijn geluk en succes beleefde ik eigenlijk via anderen en eigen behoeftes kende ik niet, wist ik niet, kregen geen tijd, noch aandacht van mij.

Mijn agenda werd nogal bepaald door de agenda's van anderen, ik nam maar weinig echte "me-time", nam genoegen met wat overbleef.



Eenmaal "vrij" wist ik direct wat ik wou/ nodig had en het sterke voornemen om tijd en aandacht aan mijn nieuwe eigen (levens)doelen te geven. Luxe was dat ik die tijd ook had, om te verwerken en dat uit te vinden, wat mijn doelen dan waren (en geen moeten, maar wat me werkelijk interesseerde, waar je me voor wakker kon maken, goed in ben of juist voorheen angstig voor was, energie gaf ipv nam, + alles wat ik in de loop der jaren voor mezelf had laten liggen. Zowel ambitie als bepaalde behoeften die totaal niet aan bod kwamen (en ik van dacht dat ik ze niet had)..



Of dat nu een gezin is of werk, als je vooral andermans verwachtingen en maatstaven aan het invullen bent, dan kan je je energie niet op peil houden. De een langer dan de ander, maar vroeg of laat loop je vast, is het op, leeg.



Zelfs vanuit die "flow", waar ik een hoog energiepeil had, en dacht dat sterk genoeg was om anderen ook mee te kunnen helpen, kan je (opnieuw) in die valkuil terecht komen.. Ik dacht: "al help ik er 1" (vond niet dat ik die energie puur voor mijzelf moest houden) , maar die ene werd een enorm "energie-lek".. Die nam en nam maar, niet te stoppen, vanzelfsprekend. Dat betekende ook dat het voor diegene niet zo nodig was om zelf eraan te werken om de eigen energie op te bouwen, die liet het zich lekker aanleunen. Met mijn hulp ging het immers wel.



Ik wist dat wel, en was dat ook niet van plan om eea over te nemen, maar was voor die ander reden om te leunen ipv zelf iets aan te doen. Ik wou die afhankelijkheid niet en bovendien had ik steeds minder zeggenschap over mijn tijd en aandacht (dus ging van "me-time" af) en laadde ik niet (meer) bij/ op, maar liet ik me weer in beslag nemen door iemand die zich afhankelijk maakte van mij. En die liet zich dat niet zomaar afpakken ook.. (emotionele chantage enz)..



Affijn, enorm energielek en ik was me ervan bewust ook. Met heel veel moeite toch paal en perk aan moeten stellen. Als je eenmaal weet wie of wat je belemmeringen zijn, dan ben je jezelf verplicht dat niet te accepteren. Je moet die tijd nemen voor jezelf, voor eigen doelen, voor wat je belangrijk vindt.. (om zelf niet burnout te raken!!).



Als je dat weet, is alles/iedereen wat/wie je "claimt" (wat je eigenlijk diep van binnen niet wil, niet goed vindt, niet bijdraagt aan jouw energie, maar energie vreet) een belemmering om zelf goed in je vel te zitten of te komen. Of dat nu verwachtingen van werk (instanties, werkgever) zijn, of andere personen, zolang je hun normen neemt en niet je innerlijke, blijft dat energie vergen, ipv opbouwen.



Als je overbelast voelt/bent, kan je maar 2 dingen: proberen daaraan te voldoen (dus aan je belastbaarheid werken, je gezondheid, je uithoudingsvermogen, je energie) ofwel de belasting verminderen.

Belastbaarheid kan omhoog door prioriteit te geven aan waar je behoefte aan hebt, of dat nu rust is, of andere dingen die goed voor je zijn, (zoals intimiteit met jezelf en anderen, goed contactt met je lichaam, sport, yoga, seks, wat dan ook)..hoe dan ook betekent het dat je daar tijd voor moet (kunnen) maken, "me-time" bewust moet inlassen, en zo min mogelijk doet "wat nu eenmaal moet".



En "wat moet" is toch vaak juist wat anderen van je willen of moeten. Instanties die je zsm aan het werk willen hebben, partner of dierbaren die je zsm op de been willen hebben, huishouden & administratie wat "nu eenmaal iedereen moet", enz, aandacht voor anderen (sociaal leven, wat anderen van jou nodig hebben). Dat soort "geclaim" en (over)belasting omlaag brengen of "wat hoort" en "wat je hoort te kunnen" (combineren, organiseren) is soms heel lastig.



Op eoa manier heeft iedereen zich die maatschappelijk aanvaarde "norm" eigengemaakt, dat je multitaskend dat alles moet kunnen, als je het maar goed genoeg organiseert, effectief indeelt, want anderen lijken het ook (moeiteloos?) te kunnen. Dus moet jij dat ook kunnen.



De vraag is of het "eigengemaakte" verwachtingen zijn, of echte eigen verwachtingen van het leven.. sommigen (mn vrouwen) hebben zo sterk de normen en eisen van deze tijd overgenomen, dat ze denken dat "het zo hoort" en zij daaraan moeten voldoen. Denken er niet eens meer over na of ze daar eigenlijk zelf wel zo over denken, of zin in hebben, of belangrijk vinden..



En daar gaat het eigenlijk mis. Dan ben je altijd bezig met jezelf meten naar door anderen gedicteerde normen (opvoeding, partner, omgeving, momenteel (cultureel/tijd- en plaatsgebonden) dominante meningen over de moderne vrouw, enz. En als je daaraan voldoet ben je een geslaagd mens (vrouw)?



Dan is "status" belangrijker geworden dan innerlijke behoeften, wat voor jou geldt, of je daar wel aan wil en kan voldoen, of jij misschien andere dingen meer prioriteit zou willen geven (maar financieel bijv niet gaat of geen tijd voor hebt, of alleen ten koste van andere belangrijke dingen)..



Zo kom je altijd klem te zitten tussen allerlei prioriteiten, tussen wat je zelf echt nodig hebt (om bij te tanken, een leuk leven te hebben) en wat anderen vinden of nodig hebben van jou (sociaal leven, ambities, werk, tijd die in beslag genomen wordt door andere aktiviteiten die energie vergen).



Als je het merendeel van je tijd kan geven aan bezig zijn met wat je echt leuk vindt en goed in bent, en maar een klein % aan wat voelt als "moeten" is dat redelijk in evenwicht en vol te houden. Als het andersom is, gaat alle energie op aan "wat moet" en op de kruimeltjes die voor "me-time" overblijven, loop je op den duur leeg.



Ik vermoed dat het mn vrouwen zijn, die zich overal verantwoordelijk voor voelen (en dat vaak niet hebben meegekregen), maar die OOK het belang van zorgzaamheid in zich hebben verankerd (genen + vaak ook nog gestimuleerd). En dat eigenlijk ook terugverwachten, weten hoe belangrijk dat is. Maar vergeten dat zichzelf te geven en al zeker niet om vragen van anderen. Zoals zij zelf behoeften van anderen aanvoelen, verwachten ze dat partner/familie/dierbaren dat zelf ook wel aan (kunnen) voelen wat jij nodig hebt. En dat is niet zo.



Dus waar je zelf zorgzaam wil zijn (naast dat drukke leven), moet je ook nog eens zorgzaam voor jezelf kunnen zijjn of daarom vragen aan anderen. Terwijl je die ook niet wil "belasten" met hun even drukke levens. (omdat je zelf weet hoe dat idd energie kost en teveel gevraagd is, die energie ieder voor zich nodig heeft).. Juist omdat je dat vaak zelf jarenlang gedaan hebt en je uitgeput heeft, weet je hoe dat voelt en dan heb je er moeite mee dat van anderen te vragen.



Het is volgens mij een feit dat veel meer vrouwen dan mannen overspannen of burnout raken. Dat heeft er volgens mij toch mee te maken dat van mannen hooguit wordt verwacht dat ze (naast hun werk) "helpen". Die maken zich niet zo druk dat je niet meer door de ramen kan kijken, wat stof, perfect schoon huis, verantwoord eten, enz. Vaak zijn zij beter in staat om hun behoeften voorrang te geven en daar ook om te vragen of gewoon te doen wat ze nodig vinden/hebben. Veel mannen begrijpen echt niet dat een vrouw eerst alles op orde moet hebben (bijv huishouden) en ergens als er nog tijd en energie over is, nog misschien evt wellicht aan seks/intimiteit toekomen.



Vrouwen vinden "me-time" vaak lui, luxe, komt ergens achteraan, als je daar al aan toekomt. Alles en iedereen gaat voor en dan is het "op". Ik heb het idee dat mannen (al veel eerder geleerd hebben) hun energie beter op peil houden. Die gaan gewoon sporten, uit met vrienden, voetbal kijken ook al is het een bende om zich heen, krant lezen, doen waar ze ff zin in hebben en nodig is als ontspanning (tegenover de werkweek met alle verplichtingen van dien)..



En mannen konden iha (en kunnen vaak) dat ook: jij doet het wel, zij zitten zonder schuldgevoel op de bank, terwijl jij dat huishouden perfect op orde moet hebben. Bij sommigen is dat eerlijk verdeeld, maar toch blijft het een aanslag op je energie, als jij veel te veel tijd aan zorgen/aandacht/tijd voor anderen besteedt en niet zelf bijtankt. Ik denk zomaar dat mannen nog steeds veel beter in staat zijn hun behoeften te laten prevaleren boven wat (vrouwen zich opleggen) dat "moet"..



Misschien kunnen we nog eea leren van mannen.. of kunnen die dat omdat wij dat nog zo makkelijk invullen en ze die zorgzaamheid ontvangen? Hoeveel mannen zie ik op bedrijfsvrijdagmiddagborrels of in de kroeg en maar een enkele (single?) vrouw?



Netwerken, ontspannen, hoeveel vrouwen vinden dat een luxe, die ze hun partner/anderen wel "gunnen", maar zichzelf niet? Vragen dat ook niet van hun kinderen, of hooguit wat "hulp" van partner en kinderen, maar nemen het leeuwendeel/ verantwoordelijkheid zelf ( dat het thuis op rolletjes loopt)?



Misschien maken we elkaar ook gek in wat allemaal "moet" en vergeten we het belangrijkste uit het oog: wat we nodig hebben!

Jezelf ontwikkelen is altijd goed, maar in welk opzicht ook, als het eenzijdig is (bijv alleen maar echtgenote/moeder zijn, alleen maar ambitie/intellectueel groeien), blijven andere gebieden achter..



Ik denk dat als je ff de mogelijkheid hebt (financieel, bijv ziektewet), je die "me-time" moet pakken waar je kan, en als gelegenheid zien om jezelf op orde te krijgen (en niet je huis!), achtergebleven behoeftes moet inhalen waar je kan.. om zo dat evenwicht weer te vinden.



Dus niet als doel nemen: ik wil weer diegene worden die ik was, die ik ken, die energie terug om dat weer vol te houden. Ik denk dat als je die gelegenheid krijgt, je nieuwe energie kan vinden, door het anders te gaan doen. Door beter te weten wat je zelf nodig hebt (en dat ook blijft doen), je grenzen te weten, andere prioriteiten te stellen, voor jezelf te leren opkomen, onnodige ballast afwerpt. Weet wat je laat stralen en wat je belemmert (eigenlijk innerlijk verzet tegen wat je tegenstaat, niet jouw normen zijn, niet wat jij van het leven verwacht).



Zo kijk ik geen tv, omdat het me geen bal meer interesseert, zo heb ik jaren geen krant gelezen (allemaal negatieve berichten waar je weinig invloed op hebt, maar wel binnenkomt), geen internet op mijn mobieltje, en ben ik vaak onbereikbaar voor mensen, trek ik de stekkers eruit en doe waar ik zelf zin in heb. Jammer dan, als anderen dat niet begrijpen of als ik niet mee kan praten over een tv-programma, als ik niet twitter of onvindbaar ben op facebook.

Ik doe niet mee aan al die hypes, die handenvol van mijn kostbare tijd kosten en iets van me "moeten".



De enige manier is om mijn eigen tijd te beschermen, te nemen, niet meer altijd "beschikbaar" te zijn voor wat anderen zo nodig vinden of van mij nodig denken te hebben..



Hier op een forum is het vrijwillig, wanneer ik daar tijd aan wil en kan besteden, zelfgekozen. Zo lang en vaak als ik dat zelf wil/ leuk vind, mij dat uitkomt, geen "verplichting", geen geclaim. Daar heb je zelf controle over, (zolang je je niet verplicht voelt), en zelf (kunnen) bepalen is belangrijk!



Mensen weten wel, maar accepteren niet altijd of allemaal dat ik niet "beschikbaar" ben. Tijd voor mijzelf neem. Dat snappen vooral mensen niet, die zich dat zelf zouden aantrekken, zich veel moeite getroosten om zelf wel te voldoen aan alles wat zogenaamd verwacht wordt (om "modern" te zijn, mee te gaan in wat anderen verzonnen hebben om "een vrouw van de wereld te zijn", "mee te doen aan het leven zoals dat nu is" enz).



Misschien laat ik me extreem niet meer "claimen", niet door een vent, hoe verliefd ik ooit nog mocht worden, niet door familie, en niet door allerlei andere mensen. Juist omdat ik daar vroeger veel te gevoelig voor was, juist omdat ik mezelf onderweg was "vergeten".. Dat bescherm ik nu als een leeuwin haar kinderen beschermt, hahaha. En dat moet ook, met alle "eisen" van deze tijd. Ik denk meer aan wat ik wil en nodig/belangrijk vind.



Misschien ook de leeftijd, dat je je minder aantrekt van "wat iedereen doet", maar ook bewuste keuze. Ik vaar er wel bij! Een vd obstakels is in de toekomst nog financieel: we hebben het zover weten te "schoppen" dat om een beetje normaal, laat staan leuk te leven er een bepaalde hoeveelheid inkomen nodig is..



Liefst al die uren die daarin zitten (toch wel 8 per dag!! en meestal meerdere dagen pw) dan wel met werk waar je drive voor hebt, voldoening uit haalt, lol in hebt, creativiteit in kwijt kan, uitdaging in vindt. Is toch een groot stuk van je leven! Ze zeggen wel: van je hobby je werk maken.. (dan voelt het niet als werk), dat zou het beste zijn (maar wel een luxe in deze tijd)..

Of minstens wat zoveel mogelijk in die richting komt..



Je kan op veel gebieden nog "inleveren", maar liever niet op liefde, intimiteit, op alles wat nodig is voor je mentale en lichamelijk welzijn! En het lijkt er verdomd veel op, dat mensen daar wel hard mee bezig zijn (alles draait meer om welvaart.. of die in stand proberen te houden.. maar ten koste van wat, eigenlijk??)..



Liefde voor en van anderen EN JEZELF moet allemaal in de spaarzame "vrije tijd"?? Tijd die over blijft na werk, social media, huishouden.. en vinden we heel normaal ook nog? Maar diep van binnen misschien veel harder nodig dan we denken? Willen we alllemaal niet diep van binnen meer genieten van wie en wat je om je heen hebt, van alles wat er wel is? Verliezen we niet iets heel belangrijks uit het oog soms, als we maar "geleefd worden" en daar geen paal en perk aan stellen, constant bezig met anderen, wat anderen willen voor/van ons?



Nu kan niet iedereen een bed& breakfast beginnen in Italie, maar hoeveel mensen zuchten niet onder dit bestaan, of merken eea pas als ze op vakantie zijn? Of vastlopen en zo'n leventje eigenlijk helemaal niet zo ideaal blijkt? Hoeveel mensen kiezen zelf (voor eoa crisis in hun leven) om het anders te doen, andere prioriteiten te stellen (die je je nog zo had voorgenomen op vakantie)?



En ik moet zeggen, ik was ook alweer hard op weg, dit keer niet andere mensen hun verwachtingen (van mij) in te vullen, maar me langzaamaan toch teveel ben gaan leven naar prioriteit aan werk en "wat moet" en (oppervlakkige) vermaak geven..



Nog steeds moet ik heel bewust "me-time" nemen, filteren wat en wie echt belangrijk zijn voor me, en minder energie/ tijd geven aan dingen die ik eigenlijk niet belangrijk vind. Het sluipt erin en je moet echt zelf bewust blijven kiezen voor jezelf en waar je echt behoefte aan hebt. Alleen al daarom van tijd tot tijd is stilstaan juist goed voor je, ff observeren waar je nou mee bezig bent en of dat nog wel klopt met de weg die je wil afleggen/ goed voor je is!



En dat ga ik zelf ook maar weer eens ff doen!

quote:framb00sjes schreef op 15 mei 2012 @ 11:07:

Waarom kan ik als 22 jarige niet gewoon lollig en oppervlakkig zijn, waarom ben ik een 'wijze vrouw', op zoek naar zichzelf? Ik weet dat jou opmerking echt als compliment bedoelt is BB, en dat vind ik ook echt fijn, dat je dat zegt....maar echt accepteren kan ik het niet, ofzo.....sorry:(





Maar lieverd, dat is JOUW maatstaaf, waarvan jij denkt dat de meeste mensen zo zijn en dat dat dus 'goed' is. Je wil niet weten hoeveel mensen ik ken van mijn leeftijd (incl mezelf) die zich zo voelden zoals jij nu; raar/anders omdat je niet lollig en oppervlakkig bent. En veel van die mensen deden toen lollig en oppervlakkig, omdat ze dachten dat dat moest, het is vaak een masker. Op het moment dat jij gaat accepteren dat jij niet zo hoeft te zijn zal je ineens veel meer mensen om je heen gaan verzamelen die ook niet zo zijn!



BB, helemaal eens met je reactie op mijn post. Ik merk ook dat mn gevoeligheid steeds meer mn kracht begint te worden, waar het vroeger een last was! En ook eens met het reincarnatie en zielen verhaal

quote:boedhabuikje123 schreef op 15 mei 2012 @ 12:23:

Dus wanneer er iemand appelleert aan de maakbaarheid van iets, dan ga ik er mee aan de haal, want als ik dit en dit wil, dan moet ik dat en dat doen. En op die manier ga ik dus heeeeeeel erg mijn best doen om te worden wat ik soms al lang BEN ( en is dat dus verspilde energie). En sommige dingen zullen niet lukken omdat ik dat niet BEN hoe hard je er ook aan werkt en hoe graag je het ook zou willen. Mooi he die inzichten?! Wat me opvalt aan je post is dat je schrijft dat als er iemand appelleert (of jij zelf door iets te lezen) aan de maakbaarheid van iets je ermee aan de haal gaat. Maar vraag je jezelf daarbij wel eens af of je uberhaupt dat zelf wel wilt?! Wil jij dat bereiken omdat je dat diep van binnen zo voelt, of wil jij dat bereiken omdat jij denkt dat die ander dat goed vind of omdat je vind dat je dat gewoon moet bereiken? Maw, ga jij maar gewoon op de automatische piloot iets bereiken bij alles wat er te bereiken valt of filter jij in de dingen waarvan jij denkt dat het voor jou diep van binnen belangrijk is, dat het iets toe kan voegen aan wie jij diep van binnen bent?

quote:boedhabuikje123 schreef op 15 mei 2012 @ 12:23:

Dan heb ik het verlangen dat wanneer ik maar hard werk, ik alles kan zijn wat ik wil.



Dit bedoel ik, je zegt; alles kan zijn wat ik wil. Maar wil jij echt al dat allemaal zijn wat je onderweg tegenkomt of denk je dat je dat moet zijn?



Ik denk namelijk dat als iets echt diep van binnen komt dat je alles (zo niet, heel veel) kunt bereiken, maar als je maar gewoon zomaar vanalles wilt zijn wat je toevallig tegenkomt dan blijf je oneindig bezig..

@BB: had ik ook altijd al. Mijn kinderen ook trouwens.

Betrap mezelf er nog weleens op, als ik bijv hier in de buurt in "stamkroeg" mezelf weer eens afvraag: "wat doe ik hier in godsnaam??"

Als ik me totaal niet vermaak, en al die anderen wel, op die (keiharde)muziek, op die leegte van beetje in de rondte dansen en vluchtig superoppervlakkig contact, veel mensen bij elkaar, die niks maar dan ook niks te melden hebben, van weekend naar weekend leven en dan is dat "genieten van het leven"???

Veel drank, 0,0 "echt" contact, elkaar weer gezien hebben (maar niet gesproken) en dat is het dan weer?



Ik ken die eenzaamheid ook van dat ik "niet mee kan doen" daarmee, daar niet bij hoor (en wil horen), buitenstaander voel (maar doe ik zelf, zoek dit zelf op, terwijl het mijn ding niet is), en zo kan je je "eenzamer" voelen in een groep dan los daarvan.

Dan heb je "gezelschap" en meer niet. Dat is niet bevredigend, zonde van je tijd. En zo ook anderen groepen, waar je de connectie niet mee hebt. Zij lijken daar tevreden mee (of zijn het ook), en jij gaat je afvragen waarom jij die "lol" niet voelt, daar niet van kan genieten, en of het dan aan jou ligt?



Dat is het gevaar van "de massa". Als zoveel mensen zo leven, en jij vindt daar geen bal aan, dan ga je nog aan jezelf twijfelen waarom je niet bevredigend kan leven zoals de meerderheid vd groep of de massa het prima vindt.. omdat je je de "afwijking" voelt en men elkaar ook in de waan laat, dat (als je het maar met velen doet) het normaal is dat dit leuk is.



Elke roker maakt dat elkaar wijs, zo houd je dat als groep ook in stand, goh wat staan wij toch lekker te genieten van het leven! In een groep lijkt het normaler. En waarom willen we zo ons best doen om "normaal" te zijn en vooral niet af te wijken? En zo kan je je eigen kracht en sterke kanten bagatelliseren, jezelf klein houden, verhinderen te stralen en jezelf te zijn, omdat je vindt dat je "faalt" in het "erbij horen"?



Waarom zo bang om boven het maaiveld uit te steken, dat te doen of te zoeken wat bij jou past, wat jou laat stralen??



Kijk en daarom baal ik van eergisteravond. Ik ben daar niet meer bang voor, ik doe die dingen wel, ik wil doen wat me doet stralen, ook al zouden anderen dat "nooit doen", onverstandig vinden, link, of wat dan ook. Ik leef naar mijn eigen normen en dat ene moment van twijfel (in meegaan of niet, volgen of hem mij laten volgen) was net een seconde te laat om van rijbaan te wisselen en avontuur op te zoeken. En dat is wat ik wil: het onbekende onderzoeken, me nergens door laten weerhouden (en al zeker niet door eigen angst voor het onbekende of wat "men" (of hij) van me had gedacht).



Ik ben over dit soort dingen trouwens ook open over tov mijn kinderen, en die kennen alvast 1 persoon waar ze terecht kunnen met hun twijfels: ik. (maar ja, ook als "voorbeeld" dus, haha, beinvloed en wel, door zo te leven en das niet altijd makkelijk, merk ik, ook zij lopen tegen die dingen aan en die bepaalde eenzaamheid, als je (nog) te weinig van die (diepere) contacten hebt met mensen die ook "anders" durven te leven).



Maar je hebt gelijk: hoe jonger, hoe lastiger, omdat veel mensen toch in de loop der jaren minder belang hechten aan wat anderen vinden of geleerd hebben wat ze zelf belangrijker vinden..

Suzy, wat jij zegt kwam ik net met therapie ook achter; ik ben op deze stage iets aan het doen wat er van mij verwacht wordt/ wat school van mij verwacht en waarbij ik het ook van mezelf was gaan verwachten. Terwijl ik weet dat ik een hele andere richting op wil, dat het plaatje waar school en stage mij inpropt helemaal niet mijn ding is, en daaraan voldoen kost zoooveel energie. Echter moet ik dit wel doen doen nu om te komen waar ik wil zijn en daar moet ik nu even een weg in zien te vinden; in deze situatie toch proberen dichtbij mezelf te blijven en niet teveel energie te laten weglekken aan een plaatje waar ik helemaal niet aan wil voldoen maar nu wel tijdelijk aan moet voldoen.



Bizar, vroeger voelde ik me altijd zo, is lang geleden gelukkig! Merk nu wel hoeveel ik al mn hart volg tov vroeger!

@Italy 12.25 u en later: helemaal mee eens!



@BB: als je een innerlijke drive voelt, heeft het niets meer te maken met "als je maar hard werkt".

Dat coachingsboekje kan je daar een andere kijk op geven. De meeste mensen hebben hun "successen" niet te danken aan hard werken, maar aan creatief zijn, ergens in geloven, (van binnenuit), ervoor gaan. een eigen innerlijk gevoel wat ze doorgezet hebben en van alles opeens op hun pad kwam om dat te versterken.



En genoeg mensen die keihard werken, maar nooit succesvol zullen zijn.. (omdat het zonder bezieling is, voor het geld alleen is, alleen uiterlijke beloning geeft (inkomen, status, spullen))..

Niet alleen krijg je vleugels als je weet "wat je bezielt", het voelt niet als werk, het is iets waar je van binnenuit toe gemotiveerd wordt (ongeacht wat het oplevert), wat je "moet" doen van binnenuit en daar ook de beloning in vindt (het ermee bezig zijn al beloning genoeg is)..



Het hoeft niet eens een "droom" te zijn, maar iets waar je die bezieling in vindt, betekenis geeft, energie geeft, lol in hebt, bij je past (of bij iets waar je goed in bent). Ik werk "onder mijn niveau" maar kan daar weer aspecten in kwijt die OOK belangrijk zijn (niet alleen intelligentieniveau), mijn sociale kant, contactuele & andere vaardigheden. Voor nu iig. Moet ook meer nadenken en aktie ondernemen op de toekomst, wat ik echt wil en dat meer uitbouwen!

Weer ruimte maken voor nieuwe creativiteit, niet dit patroon als "mijn leven" zien of genoegen mee nemen, hahaha.



Ik sta ook weer voor uitdagingen, hoor, dat blijft, anders sta ik evengoed weer stil..

@Italy: van die tijdelijke omwegen horen er ook bij, I know, om toch daar te kunnen komen waar je straks heen wilt. Geeft niks, niet tegen verzetten ook. Dat vond ik sommige boeken van Paolo Coelho ook zo treffend: die jongen die op weg naar "de schat" in Afrik (zijn droom/signalen volgend) al meteen de 1e dag na de oversteek al zijn geld kwijt raakt (door naiviteit) en dan een jaar of langer moet werken om weer verder te kunnen. In iets waar ie niks mee heeft & geen verstand van heeft, maar gaandeweg die vaardigheden ook leert. Verschil is dat ie het niet als "verloren tijd" beschouwt, maar een te nemen tijdelijk obstakel op de weg.



Hij blijft in die droom/ bestemming geloven, en weten/zichzelf voorhouden dat het tijdelijk is, niet dat dit zijn leven is/wordt..

Zoiets heb ik nu eigenlijk ook, ik weet dat het tijdelijk is, maar uitstel moet geen afstel worden, ook al leer ik hier ook weer (andere) dingen en vind ik het leuk om te doen. Hier ligt niet mijn bestemming. Je moet altijd oppassen dat je daar niet te ver vanaf dwaalt. Vond het heel verfrissend ook om te lezen (Aleph) dat ook een "verlicht" schrijver als Coelho "inkakt", stilstaat en de valkuil benoemt, dat je eea voor lief gaat nemen, tevreden stelt met (zij het nieuwe) patronen, comfortzone..