Relaties
alle pijlers
Mijn scheiding
vrijdag 18 mei 2012 om 20:15
Noppies: dat zou je denken ja, dat je dan een uitkering krijgt. Helaas is dat niet altijd het geval. Mijn gezondheidsprobleem wordt door het UWV niet erkend (in andere landen trouwens wel maar ja, opdracht van het Rijk om minder mensen in de WIA te laten komen) en daardoor ben ik minder dan 35% arbeidsongeschikt verklaard, maw geen uitkering.
Dubiootje: als het andersom was geweest, had ik hem zeker alimentatie betaald ja. Ik had al helemaal niet zo'n leugen opgezet om mijn draagkracht naar beneden te krijgen. Je verdient goed dus kun je het missen, helemaal als je al samenwoont. Ik vind het echt enorm egocentrisch. Je wilt toch dat het goed gaat met je kind? En als het goed gaat met diegene die het kind het meeste heeft en verzorgt, dan gaat het ook goed met je kind. Waarom trouw je anders?? Wat heeft dat voor toegevoegde waarde dan?
Nee, ik neem geen wraak, ik neem het op voor mezelf, ik heb er recht op, klaar. Dan had ik gelijk wel naar een advocaat gehold. In plaats daarvan heb ik een mediator geregeld en was ik bereid te komen tot een compromis. Echt, er kon ontzettend veel aan mijn kant in het begin. Ik was zelfs te meegaand en te lief. En ik ben aan alle kanten enorm bedonderd.
Dubiootje: als het andersom was geweest, had ik hem zeker alimentatie betaald ja. Ik had al helemaal niet zo'n leugen opgezet om mijn draagkracht naar beneden te krijgen. Je verdient goed dus kun je het missen, helemaal als je al samenwoont. Ik vind het echt enorm egocentrisch. Je wilt toch dat het goed gaat met je kind? En als het goed gaat met diegene die het kind het meeste heeft en verzorgt, dan gaat het ook goed met je kind. Waarom trouw je anders?? Wat heeft dat voor toegevoegde waarde dan?
Nee, ik neem geen wraak, ik neem het op voor mezelf, ik heb er recht op, klaar. Dan had ik gelijk wel naar een advocaat gehold. In plaats daarvan heb ik een mediator geregeld en was ik bereid te komen tot een compromis. Echt, er kon ontzettend veel aan mijn kant in het begin. Ik was zelfs te meegaand en te lief. En ik ben aan alle kanten enorm bedonderd.
vrijdag 18 mei 2012 om 20:21
quote:[message=11983111,noline]snoopy78 schreef op 18 mei
Maar misschien knapt je zoontje ook wel heel erg op van de buitenschoolse opvang, lekker daar spelen met vriendjes, vaste structuur?
In ieder geval veel sterkte, ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk hebt
Wie weet vind hij het wel leuk, maar 5 dagen in de week? Ik vind het teveel. Het zijn teveel veranderingen achter elkaar. Het gaat niet goed met hem, ik kan dat niet negeren. Als ik dan ook nog eens 5 dagen per week zowat uit het zicht verdwijn, denk ik niet dat dat hem goed zal doen.
En als ik dat niet trek, hebben we echt een groot probleem.
Thanks voor de hug
Maar misschien knapt je zoontje ook wel heel erg op van de buitenschoolse opvang, lekker daar spelen met vriendjes, vaste structuur?
In ieder geval veel sterkte, ik kan me goed voorstellen dat je het moeilijk hebt
Wie weet vind hij het wel leuk, maar 5 dagen in de week? Ik vind het teveel. Het zijn teveel veranderingen achter elkaar. Het gaat niet goed met hem, ik kan dat niet negeren. Als ik dan ook nog eens 5 dagen per week zowat uit het zicht verdwijn, denk ik niet dat dat hem goed zal doen.
En als ik dat niet trek, hebben we echt een groot probleem.
Thanks voor de hug
vrijdag 18 mei 2012 om 20:22
vrijdag 18 mei 2012 om 20:30
Maar het kost je zó ontzettend veel negatieve energie!! Laat dat toch gaan. Er is toch niets mis mee om je schouders recht te houden en je eigen boontjes te doppen?
Ik zou me echt te goed voelen om te vragen om PA, echt, ik kan me met de beste wil van de wereld niet indenken waarom mijn partner voor mij zou moeten betalen. Dat geld zou ik niet willen, ik zou er geen plezier van hebben en ik denk dat het jou voor de rest van de tijd dat hij dat moet betalen, jou het voor de voeten gooit en zo lastig mogelijk blijft maken.
Ik ben het eens met Dubiootje, het lijkt op wraak willen nemen. Hij heeft jou pijn gedaan, dus wil je nu ook het onderste uit de kan. Maakt dat geld je dan echt zo blij?
Mijn ex wilde mij ook financieel uitkleden tot de laatste cent. Als hij gelijk had gekregen, had ik de rest van mijn leven onder de brug kunnen wonen en met drie banen kunnen werken voor mijn schulden. Gelukkig was zijn idee een waanidee en sloeg het nergens op, maar ik heb er nachtenlang van wakker gelegen. Het geld dat hij uiteindelijk kreeg, heeft me nog lang pijn gedaan, maar weet je? Het is maar geld. Ik eet liever een broodje minder in de week, dan me daar eeuwig druk om maken.
Hij kocht er allemaal leuke dingen voor, luxe dingen, en nu is het op. Dingen die ik miss ook wel had willen kopen, maar schiet ik er ook maar iets mee op om dat belangrijk te vinden? Nee. Niks.
Je maakt je eigen geluk. Zorg voor jezelf, zorg dat je alles weer een beetje op de rails krijgt en je structuur in je leven krijgt.
Ik begrijp echt niet waarom je je zo aan hem wilt blijven binden. Gebruik je energie voor de belangrijke zaken.
Ik zou me echt te goed voelen om te vragen om PA, echt, ik kan me met de beste wil van de wereld niet indenken waarom mijn partner voor mij zou moeten betalen. Dat geld zou ik niet willen, ik zou er geen plezier van hebben en ik denk dat het jou voor de rest van de tijd dat hij dat moet betalen, jou het voor de voeten gooit en zo lastig mogelijk blijft maken.
Ik ben het eens met Dubiootje, het lijkt op wraak willen nemen. Hij heeft jou pijn gedaan, dus wil je nu ook het onderste uit de kan. Maakt dat geld je dan echt zo blij?
Mijn ex wilde mij ook financieel uitkleden tot de laatste cent. Als hij gelijk had gekregen, had ik de rest van mijn leven onder de brug kunnen wonen en met drie banen kunnen werken voor mijn schulden. Gelukkig was zijn idee een waanidee en sloeg het nergens op, maar ik heb er nachtenlang van wakker gelegen. Het geld dat hij uiteindelijk kreeg, heeft me nog lang pijn gedaan, maar weet je? Het is maar geld. Ik eet liever een broodje minder in de week, dan me daar eeuwig druk om maken.
Hij kocht er allemaal leuke dingen voor, luxe dingen, en nu is het op. Dingen die ik miss ook wel had willen kopen, maar schiet ik er ook maar iets mee op om dat belangrijk te vinden? Nee. Niks.
Je maakt je eigen geluk. Zorg voor jezelf, zorg dat je alles weer een beetje op de rails krijgt en je structuur in je leven krijgt.
Ik begrijp echt niet waarom je je zo aan hem wilt blijven binden. Gebruik je energie voor de belangrijke zaken.
vrijdag 18 mei 2012 om 21:08
Noppies...precies je hebt er nachtenlang van wakker gelegen, van dat onrecht, dat hij je zo financieel wilde uitkleden. Heb jij gevochten voor jezelf? Ik vermoed van wel. Dat kun je een ander je toch niet aan laten doen? Ik kan ook niet anders dan vechten. Ik heb geen keus. Ik zoek een baan, absoluut en dat gaat me uiteindelijk ook echt wel lukken. Maar daarnaast wil ik zeker alimentatie.
Ik heb een vriendin (om even een voorbeeld te geven). Die wilde voor de lieve vrede en haar trots ook geen cent PA van haar ex. Had er net zo een als ik, manipulatie, leugens, bedrog. En kinderen in het spel. Ze dacht dat als ze maar niet teveel vroeg, de communicatie redelijk zou blijven. En weet je? Het heeft niets uitgemaakt. Hij doet nog steeds waar hij zin in heeft, wanneer hij zin heeft. Hij liegt, manipuleert en draait zaken om. En denkt daarbij als eerste aan zichzelf en aan het belang van de kinderen maar weinig. En zij? Zij heeft spijt.Had ze het maar wel gedaan. Want dat geld had haar leven wel een stukje makkelijker gemaakt, meer armslag gegeven, ook voor haar kinderen. Want van de communicatie moet ze het niet hebben. En hij? Hij leeft een comfortabel leven, kan alles doen en laten wat hij wil. En zij moet zowat ieder dubbeltje omdraaien. Trots? Tja, wat heeft het haar gebracht?
Ik heb een vriendin (om even een voorbeeld te geven). Die wilde voor de lieve vrede en haar trots ook geen cent PA van haar ex. Had er net zo een als ik, manipulatie, leugens, bedrog. En kinderen in het spel. Ze dacht dat als ze maar niet teveel vroeg, de communicatie redelijk zou blijven. En weet je? Het heeft niets uitgemaakt. Hij doet nog steeds waar hij zin in heeft, wanneer hij zin heeft. Hij liegt, manipuleert en draait zaken om. En denkt daarbij als eerste aan zichzelf en aan het belang van de kinderen maar weinig. En zij? Zij heeft spijt.Had ze het maar wel gedaan. Want dat geld had haar leven wel een stukje makkelijker gemaakt, meer armslag gegeven, ook voor haar kinderen. Want van de communicatie moet ze het niet hebben. En hij? Hij leeft een comfortabel leven, kan alles doen en laten wat hij wil. En zij moet zowat ieder dubbeltje omdraaien. Trots? Tja, wat heeft het haar gebracht?
vrijdag 18 mei 2012 om 21:14
quote:dubiootje schreef op 18 mei 2012 @ 21:03:
Dus hij moet voor jou blijven zorgen, maar jij niet voor hem? Jij hebt dat contract toch ook getekend? "Tot de dood ons scheidt"?
Inderdaad.
Dat zijn de gevolgen van zijn keuze.
En mijn rechten. En daar vecht ik voor.
Weet je, het zou ook in zijn voordeel kunnen zijn. Zoals ik al zei, als ik op financieel gebied minder zorgen zou hebben, zou het al snel een stuk beter met me gaan, zou het met ons kind beter gaan, zou ik sneller een baan hebben want meer energie, en zou hij sneller alimentatie kunnen afbouwen. Het is korte termijn denken.
Dus hij moet voor jou blijven zorgen, maar jij niet voor hem? Jij hebt dat contract toch ook getekend? "Tot de dood ons scheidt"?
Inderdaad.
Dat zijn de gevolgen van zijn keuze.
En mijn rechten. En daar vecht ik voor.
Weet je, het zou ook in zijn voordeel kunnen zijn. Zoals ik al zei, als ik op financieel gebied minder zorgen zou hebben, zou het al snel een stuk beter met me gaan, zou het met ons kind beter gaan, zou ik sneller een baan hebben want meer energie, en zou hij sneller alimentatie kunnen afbouwen. Het is korte termijn denken.
vrijdag 18 mei 2012 om 21:18
Mijn ex wilde alimentatie van mij, plus een groot deel van ons bezit en van wat ik ooit in de toekomst zou erven, ook nog maar, als ik toch aan het uitdelen was.
Voor het bedrag dat hij wilde, kon hij met gemak een villa in het Gooi kopen. Ammehoela.
En die alimentatie wilde hij idd ook omdat hij geen werk op zijn niveau kon krijgen. Wat hij deed was 'te min' en hij vond dat ik genoeg verdiende om dat aan te vullen. Gebruikte alleen de loonstrookjes van de eerste maanden waarin hij weinig uren had gedraaid. Van maanden met meer uren, kwam nooit strookjes.
Dus ik ben een beetje allergisch voor exen die het onderste uit de kan willen halen. Natuurlijk heb ik gevochten, maar hij kwam met onzin, dus geen enkele rechter zou dat goedgekeurd hebben, als het goed is. Maar daarom heb ik me wel oprecht zorgen gemaakt. Hij had me de afgrond in willen helpen, met kind erbij.
Zo'n man, daar wil je toch geen geld van? Iemand die je dát gunt? Daar wil je toch niet afhankelijk van zijn? Die wil je toch geen munitie geven om mee te schieten? Die laat je toch een poepie ruiken en zien dat je hem helemaal niet nodig hebt? Dat je miss wel recht hebt op geld, maar dat je nog liever op dat geld poept dan dat je het aanneemt?
Voor het bedrag dat hij wilde, kon hij met gemak een villa in het Gooi kopen. Ammehoela.
En die alimentatie wilde hij idd ook omdat hij geen werk op zijn niveau kon krijgen. Wat hij deed was 'te min' en hij vond dat ik genoeg verdiende om dat aan te vullen. Gebruikte alleen de loonstrookjes van de eerste maanden waarin hij weinig uren had gedraaid. Van maanden met meer uren, kwam nooit strookjes.
Dus ik ben een beetje allergisch voor exen die het onderste uit de kan willen halen. Natuurlijk heb ik gevochten, maar hij kwam met onzin, dus geen enkele rechter zou dat goedgekeurd hebben, als het goed is. Maar daarom heb ik me wel oprecht zorgen gemaakt. Hij had me de afgrond in willen helpen, met kind erbij.
Zo'n man, daar wil je toch geen geld van? Iemand die je dát gunt? Daar wil je toch niet afhankelijk van zijn? Die wil je toch geen munitie geven om mee te schieten? Die laat je toch een poepie ruiken en zien dat je hem helemaal niet nodig hebt? Dat je miss wel recht hebt op geld, maar dat je nog liever op dat geld poept dan dat je het aanneemt?
vrijdag 18 mei 2012 om 21:38
Maar ergens wist ik wel dat dit topic daarop uit zou draaien het zijn precies die dingen waarvan ik vind dat het een kwalijke tendens in ons land aan het worden is, vrouwen moeten onafhankelijk zijn, hun eigen boontjes doppen, als ze parttime gaan werken of hell nog erger! stoppen met werken voor de kinderen moeten ze niet zeuren als ze later in de problemen komen. Vrouwen moeten maar gewoon fulltime blijven werken en kinderen fulltime op de opvang. En anders moet je maar met de billen op de blaren zitten. Dat is zo'n beetje de heersende mening geworden.
En de mannen? Die zielige mannen....die zien hun kinderen na de scheiding niet vaak meer en moeten dan ook nog alimentatie betalen...zijn het slachtoffer van de vrouwen.
En dat terwijl beide partijen de keus hebben gemaakt dat de een minder gaat werken dan de ander om voor de kinderen te zorgen. Mannen hebben daar ook hun voordelen van gehad, konden gewoon carriere en pensioen opbouwen.
Een vrouw gaat er na de scheiding behoorlijk op achteruit in inkomen... En de man erop vooruit. Maar als ze dan aanspraak maakt op alimentatie, wordt ze afgeschoten.
Ik denk er het mijne van.
Maar goed, ik wil geen discussie over wel of niet alimentatie eisen. Ieder heeft zijn mening.
Hahaha Noppies ik lees net je laatste post, ik moet er wel om lachen.
Maar ik ben geen ex die het onderste uit de kan wil hebben. Ik ben een ex die geen keus heeft en ook recht heeft op een normaal leven. Die recht heeft op alimentatie. Die een kind heeft waar ze aan moet denken. Waar geld voor moet binnenkomen. Hij heeft er niets aan als we in de armoede belanden.
Liever had ik ook een pot met goud in mijn achtertuin gehad. Echt, als ik het niet nodig had, zou ik het ook niet willen. Dan kon hij het ergens stoppen waar het donker en vies is.
En de mannen? Die zielige mannen....die zien hun kinderen na de scheiding niet vaak meer en moeten dan ook nog alimentatie betalen...zijn het slachtoffer van de vrouwen.
En dat terwijl beide partijen de keus hebben gemaakt dat de een minder gaat werken dan de ander om voor de kinderen te zorgen. Mannen hebben daar ook hun voordelen van gehad, konden gewoon carriere en pensioen opbouwen.
Een vrouw gaat er na de scheiding behoorlijk op achteruit in inkomen... En de man erop vooruit. Maar als ze dan aanspraak maakt op alimentatie, wordt ze afgeschoten.
Ik denk er het mijne van.
Maar goed, ik wil geen discussie over wel of niet alimentatie eisen. Ieder heeft zijn mening.
Hahaha Noppies ik lees net je laatste post, ik moet er wel om lachen.
Maar ik ben geen ex die het onderste uit de kan wil hebben. Ik ben een ex die geen keus heeft en ook recht heeft op een normaal leven. Die recht heeft op alimentatie. Die een kind heeft waar ze aan moet denken. Waar geld voor moet binnenkomen. Hij heeft er niets aan als we in de armoede belanden.
Liever had ik ook een pot met goud in mijn achtertuin gehad. Echt, als ik het niet nodig had, zou ik het ook niet willen. Dan kon hij het ergens stoppen waar het donker en vies is.
vrijdag 18 mei 2012 om 21:43
quote:dubiootje schreef op 18 mei 2012 @ 21:16:
Dat is wat ik zei: stel een afbouwschema voor.
Met hameren op jouw rechten en zijn plichten zul je de verstandhouding alleen maar op scherp stellen. Met alle gevolgen voor je zoon van dien. Is het je dat waard?Dubiootje, zoals ik al zei, er kon in het begin bij mij heel veel, ik wilde het heel graag samen regelen, er in goed overleg samen uit komen. Maar op het moment dat hij bij de mediator aankwam met allerlei kunstgrepen, en dat terwijl hij wist dat ik open stond voor oplossingen, was er geen sprake meer van comprissen sluiten.
Dat is wat ik zei: stel een afbouwschema voor.
Met hameren op jouw rechten en zijn plichten zul je de verstandhouding alleen maar op scherp stellen. Met alle gevolgen voor je zoon van dien. Is het je dat waard?Dubiootje, zoals ik al zei, er kon in het begin bij mij heel veel, ik wilde het heel graag samen regelen, er in goed overleg samen uit komen. Maar op het moment dat hij bij de mediator aankwam met allerlei kunstgrepen, en dat terwijl hij wist dat ik open stond voor oplossingen, was er geen sprake meer van comprissen sluiten.
vrijdag 18 mei 2012 om 21:50
Nou ja, het was niet grappig bedoeld.
Ik zwem er ook niet in, moet werken voor elke cent en hoop op ooit betere tijden. Mijn ex had er ook niet wakker van gelegen als ik in de goot was beland.
Maar ik begrijp niet waar je trots is. Hij wil dat niet betalen, dan haal jij je neus toch voor hem op?
Ik snap die afhankelijkheid niet. Echt niet.
Die energie kun je toch tig keer beter in je kind stoppen? Er worden meer kinderen groot in een huishouden waar niet veel geld te besteden is, die mensen hadden ook liever allemaal een goudboompje in de tuin. Als die er niet staat, moeten ze zich toch echt gewoon redden met wat ze hebben.
Waarom heeft hij er niets aan als jij in de armoede terecht komt? Jouw ex lijkt me nu niet bepaald iemand die daar ook maar één seconde van wakker ligt. Kan hem echt niks schelen, schat ik maar even zo in.
Ik zwem er ook niet in, moet werken voor elke cent en hoop op ooit betere tijden. Mijn ex had er ook niet wakker van gelegen als ik in de goot was beland.
Maar ik begrijp niet waar je trots is. Hij wil dat niet betalen, dan haal jij je neus toch voor hem op?
Ik snap die afhankelijkheid niet. Echt niet.
Die energie kun je toch tig keer beter in je kind stoppen? Er worden meer kinderen groot in een huishouden waar niet veel geld te besteden is, die mensen hadden ook liever allemaal een goudboompje in de tuin. Als die er niet staat, moeten ze zich toch echt gewoon redden met wat ze hebben.
Waarom heeft hij er niets aan als jij in de armoede terecht komt? Jouw ex lijkt me nu niet bepaald iemand die daar ook maar één seconde van wakker ligt. Kan hem echt niks schelen, schat ik maar even zo in.
vrijdag 18 mei 2012 om 22:15
Niet echt een nieuwe tendens hoor, dat is al een jaar of 40 geleden begonnen. Inmiddels is het al wel een geaccepteerd feit dat je als meid op je toekomst voorbereid moet zijn en je eigen broek/rok/broekrok op moet kunnen houden.
Hoe je het ook wendt of keert, jullie gaan nu scheiden en alle kaarten worden opnieuw geschud. Zoals het was, wordt het nooit meer. Tijd om een nieuw levensplan uit te zetten. Aan jou om te bepalen welke rol je daarin aan je ex toebedeelt. Wordt hij degene die jou en je zoon grotendeels blijft onderhouden en zo een vinger in de pap houdt in jouw leven? Blijft hij de ex met wie je overhoop ligt? Of maak jij je van hem los, laat je je zoon zien dat zijn moeder op eigen benen kan staan en wordt je ex niets meer of minder dan de vader van je zoon?
Besef je wel dat jij zelf invloed kan uitoefenen op de boosheid van je ex (zowel duur als mate)?
Verdiep je eens in assertiviteit. Wat je nu doet, lijkt jou misschien assertief maar neigt feitelijk naar agressiviteit (misschien om te compenseren voor je eerdere gebrek aan assertiviteit?). Je ex is duidelijk agressief: als jij je ook agressief opstelt, levert dat voor beiden een onbevredigend resultaat op. Door assertief te zijn kun je je verweren tegen zijn agressie, voor je eigen belangen opkomen en hem toch in zijn waarde laten. Dat laatste is heel belangrijk, omdat hij de vader van je kind is.
Als je hier meer over wilt weten, kan ik wel wat links voor je zoeken. In therapie komt dit vaak ook ter sprake (transactionele analyse).
Het prettige hiervan is dat je jezelf, maar ook je zoon altijd recht in de ogen kan blijven kijken.
Hoe je het ook wendt of keert, jullie gaan nu scheiden en alle kaarten worden opnieuw geschud. Zoals het was, wordt het nooit meer. Tijd om een nieuw levensplan uit te zetten. Aan jou om te bepalen welke rol je daarin aan je ex toebedeelt. Wordt hij degene die jou en je zoon grotendeels blijft onderhouden en zo een vinger in de pap houdt in jouw leven? Blijft hij de ex met wie je overhoop ligt? Of maak jij je van hem los, laat je je zoon zien dat zijn moeder op eigen benen kan staan en wordt je ex niets meer of minder dan de vader van je zoon?
Besef je wel dat jij zelf invloed kan uitoefenen op de boosheid van je ex (zowel duur als mate)?
Verdiep je eens in assertiviteit. Wat je nu doet, lijkt jou misschien assertief maar neigt feitelijk naar agressiviteit (misschien om te compenseren voor je eerdere gebrek aan assertiviteit?). Je ex is duidelijk agressief: als jij je ook agressief opstelt, levert dat voor beiden een onbevredigend resultaat op. Door assertief te zijn kun je je verweren tegen zijn agressie, voor je eigen belangen opkomen en hem toch in zijn waarde laten. Dat laatste is heel belangrijk, omdat hij de vader van je kind is.
Als je hier meer over wilt weten, kan ik wel wat links voor je zoeken. In therapie komt dit vaak ook ter sprake (transactionele analyse).
Het prettige hiervan is dat je jezelf, maar ook je zoon altijd recht in de ogen kan blijven kijken.
Ga in therapie!
vrijdag 18 mei 2012 om 22:23
Ik heb heell het topic gelezen.
Mrs Potatohead: Mijn situatie is niet helemaal te vergelijken met de jouwe. Wij zouden gaan trouwen, maar omdat hij een ander had, zijn we niet getrouwd. En er is (thankgod) ook nooit een kind gekomen. Wel heeft het hele uit elkaar gaan mij gesloopt.
Lang verhaal kort liet hij me achter met een mega schuld.
Omdat wij niet getrouwd waren, had ik nergens recht op. Ik kon alleen maar hopen dat ik iets terug kreeg. Ik heb wel iets van hem terug gehad, maar echt een schijntje van het totaal. Mijn geld waar ik jaren voor gespaard had, allemaal weg.
Het heeft lang, ik denk wel bijna een jaar, geduurd voordat ik gestopt ben met hopen dat ik nog geld van hem kreeg . Zijn nieuwe relatie duurde maar kort en toen nieuwe vriendin hem gedumpt had stond ex te piepen en wilde hij mij terug. De keren dat hij mij geld gaf, was het echt niet uit fatsoen omdat het mijn geld was en hij dat terug hoorde te geven, maar alleen omdat hij hoopte er iets mee te bereiken. Ik heb zo'n ex die slechts enkel handeld uit eigen belang. Het heeft alleen even geduurd voor ik dat in zag.
Ik heb ook geen hoog inkomen want kan voorlopig nog niet werken. Ik heb alleen geen kind. Ik kan voorlopig nog niet werken, maar ben wel aan het studeren in de hoop straks een baan te hebben die binnen mijn mogelijkheden ligt. Fulltime zal mij nooit lukken maar ik zal zeker streven naar het hoogst haalbare. Ook gewoon omdat ik iets wil doen met deze (leuke) studie.
Wat wil ik met mijn post zeggen? Ik begrijp dat je het zwaar hebt en onze situaties zijn niet hetzelfde, maar ik wilde graag reageren op de PA en wat je schreef over je vriendin. Je schreef iets in de trant van: Hoever heeft haar die trots nou gebracht?
Mij heeft dat heel ver gebracht. Ik betaal nog steeds schulden af die hij grotendeels heeft veroorzaakt ( ex denkt daar uiteraard anders over) Maar omdat mijn best doe om zuinig te leven, kan ik ook weer sparen. Ik heb weer geld op een spaarrekening. Niet meer in de min, geen lening, gewoon spaargeld. En ja, daar ben ik trots op. Dat heb ik namelijk zelf gedaan.
En verder heb ik heel veel nieuwe mensen leren kennen, mensen die zeiden dat ze me zo sterk vonden, die er altijd voor me waren, dag en nacht. Waar ik soms bij mag mee eten na een lange dag, wat mij natuurlijk ook weer scheelt in de kosten.
Dat is me echt meeeeer waard dan maar bij hem aardig blijven doen in de hoop dat ik nog wat geld krijg.
En ja, hij heeft ook een hoger inkomen dan ik. Hij kan er alleen niet van genieten want hij heeft geen vrienden gemaakt. Is ze eerder kwijt geraakt.
Ik weet dat ik een beetje haleluja begin te klinken, maar ik kan wel echt genieten van kleine dingen.
Ik gun dat jou ook.
Dat je KA wil vind ik terechht, meer dan terecht. Dat je je kind niet ft naar de opvang wil brengen, snap ik. Maar als ik jou was zou ik het jou ex ook niet gunnen dat je nog afhankelijk van hem wil zijn.
Dubiootje heeft destijds ook op mijn topic's gereageerd. Ik heb haar raad, die van andere formers en vrienden ter harte genomen. Het was niet altijd makkelijk en dat is het nog niet, maar ik ben happy zo. Ik stond onder hem, krabbelde tot gelijke hoogte en nu sta ik erboven. En ik blijf erboven.
Zonder al te zweverig te willen klinken, ik wens jou ook de kracht toe om het weer alleen te kunnen. En ik wens het beste voor je zoontje.
Mrs Potatohead: Mijn situatie is niet helemaal te vergelijken met de jouwe. Wij zouden gaan trouwen, maar omdat hij een ander had, zijn we niet getrouwd. En er is (thankgod) ook nooit een kind gekomen. Wel heeft het hele uit elkaar gaan mij gesloopt.
Lang verhaal kort liet hij me achter met een mega schuld.
Omdat wij niet getrouwd waren, had ik nergens recht op. Ik kon alleen maar hopen dat ik iets terug kreeg. Ik heb wel iets van hem terug gehad, maar echt een schijntje van het totaal. Mijn geld waar ik jaren voor gespaard had, allemaal weg.
Het heeft lang, ik denk wel bijna een jaar, geduurd voordat ik gestopt ben met hopen dat ik nog geld van hem kreeg . Zijn nieuwe relatie duurde maar kort en toen nieuwe vriendin hem gedumpt had stond ex te piepen en wilde hij mij terug. De keren dat hij mij geld gaf, was het echt niet uit fatsoen omdat het mijn geld was en hij dat terug hoorde te geven, maar alleen omdat hij hoopte er iets mee te bereiken. Ik heb zo'n ex die slechts enkel handeld uit eigen belang. Het heeft alleen even geduurd voor ik dat in zag.
Ik heb ook geen hoog inkomen want kan voorlopig nog niet werken. Ik heb alleen geen kind. Ik kan voorlopig nog niet werken, maar ben wel aan het studeren in de hoop straks een baan te hebben die binnen mijn mogelijkheden ligt. Fulltime zal mij nooit lukken maar ik zal zeker streven naar het hoogst haalbare. Ook gewoon omdat ik iets wil doen met deze (leuke) studie.
Wat wil ik met mijn post zeggen? Ik begrijp dat je het zwaar hebt en onze situaties zijn niet hetzelfde, maar ik wilde graag reageren op de PA en wat je schreef over je vriendin. Je schreef iets in de trant van: Hoever heeft haar die trots nou gebracht?
Mij heeft dat heel ver gebracht. Ik betaal nog steeds schulden af die hij grotendeels heeft veroorzaakt ( ex denkt daar uiteraard anders over) Maar omdat mijn best doe om zuinig te leven, kan ik ook weer sparen. Ik heb weer geld op een spaarrekening. Niet meer in de min, geen lening, gewoon spaargeld. En ja, daar ben ik trots op. Dat heb ik namelijk zelf gedaan.
En verder heb ik heel veel nieuwe mensen leren kennen, mensen die zeiden dat ze me zo sterk vonden, die er altijd voor me waren, dag en nacht. Waar ik soms bij mag mee eten na een lange dag, wat mij natuurlijk ook weer scheelt in de kosten.
Dat is me echt meeeeer waard dan maar bij hem aardig blijven doen in de hoop dat ik nog wat geld krijg.
En ja, hij heeft ook een hoger inkomen dan ik. Hij kan er alleen niet van genieten want hij heeft geen vrienden gemaakt. Is ze eerder kwijt geraakt.
Ik weet dat ik een beetje haleluja begin te klinken, maar ik kan wel echt genieten van kleine dingen.
Ik gun dat jou ook.
Dat je KA wil vind ik terechht, meer dan terecht. Dat je je kind niet ft naar de opvang wil brengen, snap ik. Maar als ik jou was zou ik het jou ex ook niet gunnen dat je nog afhankelijk van hem wil zijn.
Dubiootje heeft destijds ook op mijn topic's gereageerd. Ik heb haar raad, die van andere formers en vrienden ter harte genomen. Het was niet altijd makkelijk en dat is het nog niet, maar ik ben happy zo. Ik stond onder hem, krabbelde tot gelijke hoogte en nu sta ik erboven. En ik blijf erboven.
Zonder al te zweverig te willen klinken, ik wens jou ook de kracht toe om het weer alleen te kunnen. En ik wens het beste voor je zoontje.
Liefde is als Sinterklaas: je moet er in geloven, anders wordt het niks...
vrijdag 18 mei 2012 om 22:27
Nee je bedoelde het serieus, dat snap ik. Maar je woordkeuze vond ik erg grappig.
Ons kind heeft er niets aan, dat bedoelde ik.
Ik zat net eens te denken over het woordje trots. Ik zie het zelf anders. Mijn trots ligt in het feit dat ik me dit niet zomaar laat gebeuren. Hij probeert via allerlei kunstgrepen zijn draagkracht naar beneden te krijgen, wil die op nul laten uitkomen (ik heb de berekeningen gezien van zijn kant).
Het kan hem inderdaad niet schelen of ik (en dus met mij ons kind) in de goot eindig. Ik heb er recht op, heb ook geen keus want nog geen inkomen en dus vecht ik. Dat is ook trots. Weet je, net na de definitieve breuk, had ik dit waarschijnlijk allemaal laten gebeuren, zo graag wilde ik de verstandhouding voor ons kind goed houden. Tot bij de mediator. Hij wilde dit gevecht, niet ik. Hij zou zo over me heen lopen als ik het toeliet (en ik liet het lange tijd toe). En dat gebeurt niet meer, klaar. Dat is ook trots.
Het is geen wraak nemen. Het is geen 'ik ga hem eens even flink financieel uitkleden-actie'. Het is pure noodzaak. Het is voor mijn rechten opkomen, ook voor ons kind, juist voor ons kind.
Palanja, daar geef ik geen antwoord op. Hij verdient 2 x modaal dus de alimentatieberekeningen geven dan een bepaald bedrag aan. De rest vind ik prive en te herkenbaar.
Ons kind heeft er niets aan, dat bedoelde ik.
Ik zat net eens te denken over het woordje trots. Ik zie het zelf anders. Mijn trots ligt in het feit dat ik me dit niet zomaar laat gebeuren. Hij probeert via allerlei kunstgrepen zijn draagkracht naar beneden te krijgen, wil die op nul laten uitkomen (ik heb de berekeningen gezien van zijn kant).
Het kan hem inderdaad niet schelen of ik (en dus met mij ons kind) in de goot eindig. Ik heb er recht op, heb ook geen keus want nog geen inkomen en dus vecht ik. Dat is ook trots. Weet je, net na de definitieve breuk, had ik dit waarschijnlijk allemaal laten gebeuren, zo graag wilde ik de verstandhouding voor ons kind goed houden. Tot bij de mediator. Hij wilde dit gevecht, niet ik. Hij zou zo over me heen lopen als ik het toeliet (en ik liet het lange tijd toe). En dat gebeurt niet meer, klaar. Dat is ook trots.
Het is geen wraak nemen. Het is geen 'ik ga hem eens even flink financieel uitkleden-actie'. Het is pure noodzaak. Het is voor mijn rechten opkomen, ook voor ons kind, juist voor ons kind.
Palanja, daar geef ik geen antwoord op. Hij verdient 2 x modaal dus de alimentatieberekeningen geven dan een bepaald bedrag aan. De rest vind ik prive en te herkenbaar.
vrijdag 18 mei 2012 om 22:28
quote:dubiootje schreef op 18 mei 2012 @ 22:15:
Niet echt een nieuwe tendens hoor, dat is al een jaar of 40 geleden begonnen. Inmiddels is het al wel een geaccepteerd feit dat je als meid op je toekomst voorbereid moet zijn en je eigen broek/rok/broekrok op moet kunnen houden.
Hoe je het ook wendt of keert, jullie gaan nu scheiden en alle kaarten worden opnieuw geschud. Zoals het was, wordt het nooit meer. Tijd om een nieuw levensplan uit te zetten. Aan jou om te bepalen welke rol je daarin aan je ex toebedeelt. Wordt hij degene die jou en je zoon grotendeels blijft onderhouden en zo een vinger in de pap houdt in jouw leven? Blijft hij de ex met wie je overhoop ligt? Of maak jij je van hem los, laat je je zoon zien dat zijn moeder op eigen benen kan staan en wordt je ex niets meer of minder dan de vader van je zoon?
Besef je wel dat jij zelf invloed kan uitoefenen op de boosheid van je ex (zowel duur als mate)?
Verdiep je eens in assertiviteit. Wat je nu doet, lijkt jou misschien assertief maar neigt feitelijk naar agressiviteit (misschien om te compenseren voor je eerdere gebrek aan assertiviteit?). Je ex is duidelijk agressief: als jij je ook agressief opstelt, levert dat voor beiden een onbevredigend resultaat op. Door assertief te zijn kun je je verweren tegen zijn agressie, voor je eigen belangen opkomen en hem toch in zijn waarde laten. Dat laatste is heel belangrijk, omdat hij de vader van je kind is.
Als je hier meer over wilt weten, kan ik wel wat links voor je zoeken. In therapie komt dit vaak ook ter sprake (transactionele analyse).
Het prettige hiervan is dat je jezelf, maar ook je zoon altijd recht in de ogen kan blijven kijken.Deze ga ik zeker eens over nadenken....
Niet echt een nieuwe tendens hoor, dat is al een jaar of 40 geleden begonnen. Inmiddels is het al wel een geaccepteerd feit dat je als meid op je toekomst voorbereid moet zijn en je eigen broek/rok/broekrok op moet kunnen houden.
Hoe je het ook wendt of keert, jullie gaan nu scheiden en alle kaarten worden opnieuw geschud. Zoals het was, wordt het nooit meer. Tijd om een nieuw levensplan uit te zetten. Aan jou om te bepalen welke rol je daarin aan je ex toebedeelt. Wordt hij degene die jou en je zoon grotendeels blijft onderhouden en zo een vinger in de pap houdt in jouw leven? Blijft hij de ex met wie je overhoop ligt? Of maak jij je van hem los, laat je je zoon zien dat zijn moeder op eigen benen kan staan en wordt je ex niets meer of minder dan de vader van je zoon?
Besef je wel dat jij zelf invloed kan uitoefenen op de boosheid van je ex (zowel duur als mate)?
Verdiep je eens in assertiviteit. Wat je nu doet, lijkt jou misschien assertief maar neigt feitelijk naar agressiviteit (misschien om te compenseren voor je eerdere gebrek aan assertiviteit?). Je ex is duidelijk agressief: als jij je ook agressief opstelt, levert dat voor beiden een onbevredigend resultaat op. Door assertief te zijn kun je je verweren tegen zijn agressie, voor je eigen belangen opkomen en hem toch in zijn waarde laten. Dat laatste is heel belangrijk, omdat hij de vader van je kind is.
Als je hier meer over wilt weten, kan ik wel wat links voor je zoeken. In therapie komt dit vaak ook ter sprake (transactionele analyse).
Het prettige hiervan is dat je jezelf, maar ook je zoon altijd recht in de ogen kan blijven kijken.Deze ga ik zeker eens over nadenken....
vrijdag 18 mei 2012 om 22:33
Natuurlijk hoop ik op een dag helemaal op eigen kracht op eigen benen te kunnen staan....daar ga ik wel voor. Ik gun het hem ook niet, dat hij een vinger in de pap blijft houden. Die rol verdient hij niet meer. Ik wil inderdaad dat hij 'alleen maar' de vader van mijn kind is.
Maar ik heb de alimentatie nog wel nodig...dubbel hoor.
Maar ik heb de alimentatie nog wel nodig...dubbel hoor.
vrijdag 18 mei 2012 om 22:35
quote:mrspotatohead schreef op 18 mei 2012 @ 22:27:
Nee je bedoelde het serieus, dat snap ik. Maar je woordkeuze vond ik erg grappig.
Ons kind heeft er niets aan, dat bedoelde ik.
Ik zat net eens te denken over het woordje trots. Ik zie het zelf anders. Mijn trots ligt in het feit dat ik me dit niet zomaar laat gebeuren. Hij probeert via allerlei kunstgrepen zijn draagkracht naar beneden te krijgen, wil die op nul laten uitkomen (ik heb de berekeningen gezien van zijn kant).
Het kan hem inderdaad niet schelen of ik (en dus met mij ons kind) in de goot eindig. Ik heb er recht op, heb ook geen keus want nog geen inkomen en dus vecht ik. Dat is ook trots. Weet je, net na de definitieve breuk, had ik dit waarschijnlijk allemaal laten gebeuren, zo graag wilde ik de verstandhouding voor ons kind goed houden. Tot bij de mediator. Hij wilde dit gevecht, niet ik. Hij zou zo over me heen lopen als ik het toeliet (en ik liet het lange tijd toe). En dat gebeurt niet meer, klaar. Dat is ook trots.
Het is geen wraak nemen. Het is geen 'ik ga hem eens even flink financieel uitkleden-actie'. Het is pure noodzaak. Het is voor mijn rechten opkomen, ook voor ons kind, juist voor ons kind.
Palanja, daar geef ik geen antwoord op. Hij verdient 2 x modaal dus de alimentatieberekeningen geven dan een bepaald bedrag aan. De rest vind ik prive en te herkenbaar.
Mijn punt hierin is dat de Tremanormen nogal bizarre bedragen kunnen weergeven.
Ik betaal met alle liefde KA en ik betaal een zeer behoorlijk bedrag, PA echter; daar gaat mijn haar van overeind staan.
Zeker wanneer ik dat 12 jaar zou moeten doen.
Uiteindelijk is jullie zoon gebaat bij een goede verstandshouding tussen zijn ouders.
It takes two to tango.....
Nee je bedoelde het serieus, dat snap ik. Maar je woordkeuze vond ik erg grappig.
Ons kind heeft er niets aan, dat bedoelde ik.
Ik zat net eens te denken over het woordje trots. Ik zie het zelf anders. Mijn trots ligt in het feit dat ik me dit niet zomaar laat gebeuren. Hij probeert via allerlei kunstgrepen zijn draagkracht naar beneden te krijgen, wil die op nul laten uitkomen (ik heb de berekeningen gezien van zijn kant).
Het kan hem inderdaad niet schelen of ik (en dus met mij ons kind) in de goot eindig. Ik heb er recht op, heb ook geen keus want nog geen inkomen en dus vecht ik. Dat is ook trots. Weet je, net na de definitieve breuk, had ik dit waarschijnlijk allemaal laten gebeuren, zo graag wilde ik de verstandhouding voor ons kind goed houden. Tot bij de mediator. Hij wilde dit gevecht, niet ik. Hij zou zo over me heen lopen als ik het toeliet (en ik liet het lange tijd toe). En dat gebeurt niet meer, klaar. Dat is ook trots.
Het is geen wraak nemen. Het is geen 'ik ga hem eens even flink financieel uitkleden-actie'. Het is pure noodzaak. Het is voor mijn rechten opkomen, ook voor ons kind, juist voor ons kind.
Palanja, daar geef ik geen antwoord op. Hij verdient 2 x modaal dus de alimentatieberekeningen geven dan een bepaald bedrag aan. De rest vind ik prive en te herkenbaar.
Mijn punt hierin is dat de Tremanormen nogal bizarre bedragen kunnen weergeven.
Ik betaal met alle liefde KA en ik betaal een zeer behoorlijk bedrag, PA echter; daar gaat mijn haar van overeind staan.
Zeker wanneer ik dat 12 jaar zou moeten doen.
Uiteindelijk is jullie zoon gebaat bij een goede verstandshouding tussen zijn ouders.
It takes two to tango.....
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
vrijdag 18 mei 2012 om 22:37
quote:mrspotatohead schreef op 18 mei 2012 @ 22:33:
Natuurlijk hoop ik op een dag helemaal op eigen kracht op eigen benen te kunnen staan....daar ga ik wel voor. Ik gun het hem ook niet, dat hij een vinger in de pap blijft houden. Die rol verdient hij niet meer. Ik wil inderdaad dat hij 'alleen maar' de vader van mijn kind is.
Wat is dat 'Alleen maar de vader'?
Persoonlijk neem ik mijn vaderrol nogal serieus....
Natuurlijk hoop ik op een dag helemaal op eigen kracht op eigen benen te kunnen staan....daar ga ik wel voor. Ik gun het hem ook niet, dat hij een vinger in de pap blijft houden. Die rol verdient hij niet meer. Ik wil inderdaad dat hij 'alleen maar' de vader van mijn kind is.
Wat is dat 'Alleen maar de vader'?
Persoonlijk neem ik mijn vaderrol nogal serieus....
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
vrijdag 18 mei 2012 om 22:41
Noppies, we kunnen elkaar de hand schudden. Ook mijn ex heeft me in de afgrond willen donderen met kinderen en al. Ik denk dat hij niet eens over het randje had gekeken. Maar dat is in het verleden, goddank. Ik had nog wel 40 jaar kwaad op hem kunnen blijven. Had iedereen begrepen na wat hij had gedaan. Maar ik wilde verder met mijn leven en ik had geen zin om op de trouwdag of de diploma-uitreiking van mijn kinderen nog met mijn ex te staan bakkeleien.
Hij heeft na jaren niet willen werken (want hij vond dat ik hem moest onderhouden, ook al zorgde ik fulltime voor de kinderen) nu een eigen baan en huis. Alle respect voor hem dat hij zijn leven weer op de rails heeft, voor zichzelf zorgt en trots is op wat hij doet! Ik gunde hem absoluut geen armoede maar het was niet realistisch dat hij geen moeite zou hoeven doen om zichzelf te onderhouden en dat dit volledig mijn taak zou blijven.
Een voortdurende afhankelijkheiddrelatie na het huwelijk is voor geen van de partijen goed.
Hij heeft na jaren niet willen werken (want hij vond dat ik hem moest onderhouden, ook al zorgde ik fulltime voor de kinderen) nu een eigen baan en huis. Alle respect voor hem dat hij zijn leven weer op de rails heeft, voor zichzelf zorgt en trots is op wat hij doet! Ik gunde hem absoluut geen armoede maar het was niet realistisch dat hij geen moeite zou hoeven doen om zichzelf te onderhouden en dat dit volledig mijn taak zou blijven.
Een voortdurende afhankelijkheiddrelatie na het huwelijk is voor geen van de partijen goed.
Ga in therapie!
vrijdag 18 mei 2012 om 22:42
quote:palanja schreef op 18 mei 2012 @ 22:37:
[...]
Wat is dat 'Alleen maar de vader'?
Persoonlijk neem ik mijn vaderrol nogal serieus....
Zoals ik uiteindelijk alleen maar de moeder van zijn kind ben.
En ik wilde dat mijn ex dat ook deed, zijn rol als vader serieus nemen...Echt, ik heb heel lang geprobeerd hem te betrekken bij ons kind, hem te laten komen, te laten inzien dat zijn eerste prioriteit zijn kind zou moeten zijn. Dat is het helaas niet. Geloof me. Ik heb legio voorbeelden.
En deze acties van hem zijn ook daar weer een bewijs van.
[...]
Wat is dat 'Alleen maar de vader'?
Persoonlijk neem ik mijn vaderrol nogal serieus....
Zoals ik uiteindelijk alleen maar de moeder van zijn kind ben.
En ik wilde dat mijn ex dat ook deed, zijn rol als vader serieus nemen...Echt, ik heb heel lang geprobeerd hem te betrekken bij ons kind, hem te laten komen, te laten inzien dat zijn eerste prioriteit zijn kind zou moeten zijn. Dat is het helaas niet. Geloof me. Ik heb legio voorbeelden.
En deze acties van hem zijn ook daar weer een bewijs van.