Van sterke vrouw naar....?

@BB: gewoon eens ff niet zoeken of daar internet is, gewoon genieten van het moment, van je gezin, van de zon, van juist ff afstand van je dagelijkse beslommeringen en patronen!



@Jelly: klinkt goed. Herken er eea in, ik was nooit chaggie of boos te krijgen, altijd behulpzaam en bij "aanval" reageerde ik "lijdzaam". Tegenwoordig zeg ik dingen liever meteen, voor ik geirriteerd of boos word, daar bereik je meer mee en broeit het niet onderhuids door (heb je vooral jezelf mee namelijk)..



Ik geniet ook lekker van de zon, lekker ontspannen en zo even naar een terrasje (benen moesten toch eerst thuis wat meer kleur krijgen). Gister ook al. Heerlijk dat je zo weinig kleding aan hoeft, ik leef helemaal op, weer aandacht voor lichtere dingen des levens! Volgens mij waren/zijn daar meer mensen aan toe

Oh, en heel fijn weekend iedereen!

Vandaag valt zwaar.

Sinds gisteren aan 2 oxazepam (ipv 3 om bijwerkingen paroxetine te dempen).

Wel gewerkt vandaag en gisteren....

Humeur is niet echt chaggy maar ook niet echt happy.

@Jelly: ik weet wat je bedoelt, geen uitleg nodig hoor!

Misschien is het verschil idd dat ik geen rol speel/heb, ik ben altijd zo, hahaha.. En ja, vanuit mijn hart idd.



Ik ben soms net zo kwetsbaar en dat deel ik dan ook graag met jullie.

Truste!!

Hoop dat jullie allemaal lekker genieten van/oké zijn met t weekend!



Suzy: Mooi dat je kwetsbaar kan zijn Dat is zo waardevol, eigenlijk de kern misschien wel van echt leven.



En fijn dat jullie mijn verhaal wel herkennen...

De emoties gaan overigens niet over nu, maar iets van nu triggert een herinnering waardoor ik t weer voel.



Framboosjes en Italy: Hoe s t met jullie?



Hier wil t nog niet zo lukken. Vannacht weer wakker gelegen en nagedacht over vriend....

AHHHH ik schreef net een heel verhaal over de gedachten die ik over relatie heb. En realiseer me opeens dat ik ongesteld moet worden en dan altijd zo`n doemdenker en sombere stemming krijg (Pms)! Waarvan ik later denk...ooooh, was dat alles.

Even geen grote dingen aanpakken dus. Ik raak weer teveel in m`n hoofd...

Ben nu een beetje shaky.

Dacht laat ik de heg eens knippen (doe ik meestal als ik niet lekker in vel zit, ben geen echte tuinkaboutertype).... dus ik ging op bankje staan te knippen: dacht: oh dat kan wel.

Mooi niet dus, en door bankje heen gekrakt.

Heyhey allemaal,



Net zoals jullie heb ik de afgelopen dagen heel veel genoten van het weer:). Ik wilde even laten weten dat ik hetzelfde heb als jullie; jullie zijn me dierbaar aan het worden, of zijn dat eigenlijk al. Ik ben best opgefokt en gestressd --> ik moet iets aan studie gaan doen, alle alarmbellen rinkelen. Afgelopen dagen/weken heb ik dat genegeerd, tot een punt dat ze nu zo hard rinkelen dat ik er bijna een paniekaanval van krijg. Niet fijn, de consequentie van niet naar jezelf luisteren. Maar ik zie het ergens ook als een goed teken. Iets in mij wil weer aan het werk, moet iets gaan doen (was lang niet zo). Dus vandaag even geen zon maar hard blokken voor mij. En dan ben ik zo snel mogelijk bij jullie terug:). En Anahata; ik woon in de omgeving van Amsterdam:) Suzy; ik heb je post op het alleen zijn en gelukkig...topic gelezen en ben hem niet vergeten. Ik zal binnenkort op je reageren:)



Ik denk aan jullie!!

-

Ik kijk als een berg op tegen volgend weekend (nachtje weg).

Zelfs met medicijnen, grrrr.



Ga later ff op jullie in, nu geen energie voor (sorry)

@Jelly: (weer) kwetsbaar durven zijn/opstellen, ondanks eerdere tegenslagen cq negatieve ervaringen is idd een belangrijk iets. Dat is makkelijker als je inmiddels weet dat je dat aankan. Je bent ook beter voorbereid op nieuwe "kwetsuren", in die zin dat je niet meer "met open ogen" ergens inloopt, maar bewust weer durft te vertrouwen. Vertrouwen dat je tijdig signalen herkent dat er ge/misbruik van dat vertrouwen wordt gemaakt en dus alsnog iets kan stoppen, gas terug nemen, herstellen enz.



En vertrouwen herstelt oa door goede ervaringen, of, zoals in Anahata's geval, het kunnen ombuigen van (voor haar) iets negatiefs, (mail van die vriend, "oordelen" daarin) in uitpraten (positief, ophelderen, bedoelingen erachter, beiden zich kunnen uitspreken).



Daarom is het zo belangrijk om genoeg mensen om je heen te hebben, die je vertrouwt en die je begrijpen en steunen. En dat moet dan de overhand hebben (dwz meer tijd met positieve mensen doorbrengen dan met negatieve). Ook als dat betekent dat een klein deel van wie je allemaal kent het overgrote deel van je tijd krijgt (bijv 5% breng je 90% van je vrije tijd mee door, dan is toch 90% positief van je tijd/ervaringen).



Dat je vriend soms symbool staat voor je (ontbrekende) moeder(liefde) of vader is een bekend fenomeen, hoor. Daar gaat het (ietwat oudere) boek van Susie Hornbach en Louise Eichenbaum over in het boek: "Wat willen vrouwen eigenlijk?".. geldt evengoed voor mannen trouwens, al is dat minder zichtbaar.



Vaak zoek je in een partner onbewust de "healing" van een tekort in de vroegere relatie met 1 van de ouders. Dus logisch dat een soortgelijk patroon of ervaring dan ook soortgelijke gevoelens (van vroeger, van gemis en tekortkomen) oproept.



Het is al heel wat als je je dat realiseert. Zo werd mijn ex de helende factor in mijn beschadigde "beschermende, zorgzame betrouwbaarheid" van de man/vader, die er voor je is, als het erop aankomt. Helaas na heel veel happy jaren ook dezelfde was, die dat vertrouwen opnieuw "beschadigde"..



Een van mijn mechanismen was: okee, zolang ik please en aan verwachtingen/behoeften/voorwaarden/plaatje van de ander voldoe, wordt er van mij gehouden en kan ik rekenen op zorgzaamheid, liefde, bescherming, genegenheid, bereidheid er voor mij te zijn bij tegenslag. Zodra er iets met mij is (verheven perfecte beeld/plaatje niet meer klopt, bijv ziekte of negatieve ervaring met veel impact), word je (emotioneel/financieel) in de steek gelaten. Liefde moet je verdienen.



Daar ben ik nu "allergisch" voor geworden: zodra ik merk dat iemand wil dat ik degene ben/me gedraag zoals zijn beeld van mij is, dan houdt het op. Ik ben een open boek, ik doe wat ik goed acht voor mij en mijn leven, wat ik nodig heb/vind, ik ga niet meer afwachten of en wanneer een ander mijn (onvervulde) behoeften gaat invullen.



Ik heb geleerd dat ik zelf de enige ben, waar ik onvoorwaardelijk op kan rekenen, die 100% achter mij staat, mij kent en wil (leren) kennen, steunt, gunt, zorgzaam is, begrijpt. Ik ben nu voornamelijk mijzelf en wie dat niet aanstaat is dan jammer. Want ik kies voortaan voor mij, als het erop aankomt, verschilt, iemand verwacht dat ik eenzijdig andermans "egobehoeften" invul/waarmaak. Ik kijk vooral nog of iemand mijne wil weten en voldoet aan wat ik (ook!) nodig heb of verwacht (van een relatie, van een partner, van een vriendschap).



NIet alleen maar, want dan zou ik hetzelfde doen (ook alleen maar bezig met eigen behoeftevervulling, ego-overwegingen), maar OOK ik. Mensen die eenzijdig verwachten en puur vanuit zichzelf leven (niet egoistisch, maar egocentrisch), daar doe ik niet aan mee. Het is over en weer of helemaal niet!



Hoe sterker je wordt, hoe meer je zelf wel opkomt voor hoe je wil leven, hoe je bent (innerlijk dezelfde wordt als naar buiten), hoe minder bescherming je van een ander nodig hebt. Dat is ook volwassen worden: je kan jezelf al heel veel geven en goed voor jezelf zorgen, op een goede manier aan jezelf denken (iets anders dan egoistisch, star, eenzijdig zelf moeite van anderen vragen voor jezelf).



Een "gezond egoisme" dus, een wederzijdse gelijkwaardigheid, niet dat je zelf alsmaar andermans verwachtingen en gevoelens enz voorop stelt. Opkomen voor die van jezellf, jezelf op de kaart zetten, voor zover je die zelf al niet zelf invult of kan invullen. Durven vragen om wat jij zelf belangrijk vindt, op essentiele punten niet capituleren (de ander laten bepalen). En als het op essentiele punten niet matcht, zodat of de een of de ander moet aanpassen, dan niet willen dat de ander verandert of aanpast, noch jijzelf.



Dan is de enige conclusie dat het niet past. Alleen dan kan je de ander zichzelf laten zijn en ook jezelf niet tekortdoen.



Nadeel is dat veel mensen niet zichzelf zijn, maar hun eigen plaatje ervan, een imago, een masker of meerdere maskers. En die doorzie ik nu wel aardig

Die leven (onbewust) vanuit de behoeftes van hun "ego" ipv hun "ik" (innerlijke echte ik). Denken dat ze dat zijn, maar zijn zich onbewust van waar hun behoeften vandaan komen (bijv onbewust kindertijd-verwachtingen als eigen normen, waarden en behoeften/ verwachtingen van het leven en zichzelf aan het invullen of bewijzen zijn)..



Dat maakt een hoop mensen minder "passend" bij mij. Ik zoek andere "echte" mensen, die zichzelf hebben leren kennen, dieper zijn gegaan door hun ervaringen, van geleerd hebben, inzicht in zichzelf hebben of daar iig mee bezig zijn te verkrijgen, zichzelf willen kennen in de diepte. Of dat nu vriendschappen zijn, vriendinnen of familie of een partner.



Deels moet je zelf ook meedoen aan de oppervlakte, aan onzinnige dingen, alleen al omdat dat 90% uitmaakt van de leefwereld van de meeste mensen. En je hoeft/kan ook niet alleen maar "diep" bezig zijn. Maar je kan ook niet meer "terug", als je eenmaal door die oppervlakkige laag heen bent en heen kan kijken..



Lastige blijft om dat niet van anderen te verwachten, ieder zijn eigen leven en proces te laten en te doen wat hij/zij belangrijk mag vinden in het leven..



Ik ben nu zelf gewoon open en oprecht en bereid om aan de ander te denken, mits andersom ook. Er treedt vaak een bepaalde eenzijdigheid op, omdat ik hun behoeften wel aanvoel (wat wil je, na zo lang een pleaser te zijn geweest, ik was erop gericht die te kennen en zoveel mogelijk in te vullen, ben een expert in geworden, hahaha), maar dus niet meer van plan ben.

Ook niet als ik opnieuw gevoelens heb voor iemand, van houd, enz. Alleen voor zover ik het vrijwillig geef, energie in wil steken, de moeite waard vind en niet tegen mijzelf ingaat.



Mensen die uitsluitend verwachten en nemen van anderen, die eenzijdig de voorwaarden van dat "houden van" (vriendschappen, familierelaties, potentiele partners, potentiele seksvriendjes alleen al) vallen daar niet (meer) onder..



En dan merk je dat toch wel heel veel mensen vanuit egocentrisme of zelfs egoisme leven. Deels gezond (en dat zag ik vroeger zelf niet, dat ik dat ook moest zijn op zijn tijd) aan jezelf denken, je eigen grenzen en behoeftes kennen en om (durven) vragen. Maar het ongezonde wijs ik af voor mijzelf (en honoreer ik niet in anderen).. En een ander kan me vragen om rekening te houden met zijne/hare te (helpen), maar niet nemen of vanzelfsprekend aannemen..



Dat maakt de spoeling dun en het gevaar is dat je je zelf afgewezen voelt, of daadwerkelijk afgewezen wordt en daar moet je tegen kunnen. En dat is kwetsbaar opstellen: weten dat dat risico erin zit, kans op afwijzing, dat het niet past, dat je teleurgesteld raakt, als het beeld wat je zelf van iemand had, of diegene (bewust of onbewust) gaf, alsnog niet blijkt overeen te komen..



Het kost altijd tijd om iemand nader te leren kennen, eerst moet je het doen met (mooie) woorden, intenties, geven mensen hun beste kant weg. Pas gaandeweg nuanceert dat beeld, wat ze zelf vaak naar buiten brengen. Bij mij wordt het niet anders: wat ik meen zeg ik, ik doe me niet anders of mooier voor, wat je ziet is wat je krijgt. Geen onverwachte adders onder het gras, mijn zwakheden en kwetsbaarheden ben ik even open in vanaf het begin, en duidelijk in wat ik verwacht (en wat niet) van een contact, relatie(tje), en van het leven iha.



Soms lijkt het wel alsof iedereen een verborgen agenda heeft, en dat ook van jou verwacht. Die heb ik niet meer. Ik draag geen masker, dit is wie ik ben. Als iemand daar zijn eigen beeld en verwachting aan toevoegt of van maakt, is dat niet mijn probleem, ik ben vanaf het begin open en duidelijk geweest. Als iemand dan al teleurgesteld is, is dat in eigen verwachtingen, zelf gecreeerd, waar ik niet aan meegedaan heb of bepaalde indruk gegeven, waardoor ze die verwachting konden en mochten hebben.



Sommigen houden hun eigen verwachting hardnekkig in stand, ongeacht dat je zegt dat je veranderd bent, dat je iets echt meent. Met name mensen die je langer kennen en nog steeds die rol toebedelen, zoals familie of goede vrienden idd, die denken je te kennen obv jaren en jaren van gedragspatronen. Waarvan zij denken "dat je zo bent". Dat je die bewust aangepakt en veranderd hebt, of aan het veranderen bent, gaat er soms niet in..



Deze mensen hebben ook een belang daarbij: daar konden ze op rekenen, en vaak heb je ze gepleased en voorrang gegeven boven jezelf of je eigen grenzen. Dat is lekker comfortabel dan, he? Die vinden je nieuwe "gedrag" maar niks, logisch! Hoe meer jij aan jezelf denkt of in acht neemt, hoe minder er voor hen lijkt over te blijven.



Maar of ze willen of niet, als je dit doorzet en bij jezelf blijft, zullen anderen moeten meeveranderen, andere wisselwerking.. Of andere mensen, die daar wel bij passen..

Nieuwe mensen leren je meteen zo kennen en dat is veel relaxter dan het gevoel dat je "moet afdwingen" dat je voortaan gezien wordt zoals je nu bent/wordt (als dat meer je innerlijke zelf is, je echte grenzen en opvattingen van binnenuit).



Mensen die zelf heel belangrijk vinden om tot de kudde te behoren en er gevoelig voor zijn om te doen wat er iha van ze verwacht wordt (familie/omgeving/politiek/media), zullen bezorgd zijn dat je "afdwaalt" (in hun ogen dan).. dat is goedbedoeld en oprecht gemeende bezorgdheid, maar vanuit hun perspectief op het leven en de dingen die zij belangrijk vinden, ook voor jou willen. Omdat ze dat als "goed" zien, en afdwalen daarvan als "slecht"..



En als je je eenmaal op dat pad begeeft, innerlijk belangrijker wordt of zelfs essentieel (ik kan niet eens meer terug naar dat vorige "leventje"), dan is 1 vd consequenties dat je die verantwoordelijkheid voor jezelf en jouw weg genomen hebt. En de kudde vaak meewarig of met onbegrip zal reageren.. of je toch zal proberen te overtuigen van hun kijk, visie, verwachtingen van wat "het juiste" is om te doen..



Aanpassen en weer "meedoen" levert ogenschijnlijk meer op, zo kennen ze je weer, je voldoet weer aan het beeld, en lijkt weer veel meer op wat zij willen van en herkennen in anderen..

Als ik teveel meebuig en teveel toch wil meedoen aan dingen die ik echt niet boeiend of bevredigend vind, stel ik mezelf zo teleur. Waarom wil ik dat toch, waarom wil ik toch OOK gezien en erbij horen soms, door mensen die niet meer bij mij passen?



Het lijkt soms zoveel makkelijker, het is soms een eenzame weg die je aflegt, je zoekt andere mensen op, wil niet aan de zijlijn staan omdat je jezelf bent. Iedereen wil liefst zichzelf mogen zijn, zonder dat je daarop onbegrepen of afgewezen wordt.. Contact,delen, samenzijn, geliefd, gezien, intiem contact delen, dat zit ook in de menselijke natuur. Je kan jezelf heel veel geven, en al blij zijn met een paar mensen met wie je op dieper niveau kan "delen".



Maar tussen een meerderheid "andersdenkenden" of "anderslevende mensen" voel je je net zo alleen staan als je je toch niet echt gaat aanpassen, en daartussen gaat staan met je "ware ik".. misschien wel teleurstellender, hoewel meer mensen dan je denkt (gelukkig) veel meer met je op blijken te hebben dan je zou denken..



Mijn ervaring is dat als je individueel wat dieper in gesprek kan gaan, mensen dat eigenlijk positief verrast blijken, heel fijn vinden en je gezelschap & conversatie erg op prijs stellen. Ik spreek en merk aan heel veel mensen dat ze eigenlijk ook die behoefte aan diepgang hebben, als je het erover hebt. Of minstens bewonderen, zelf ook gaan nadenken (en sommigen niet en dat is ook prima).



Zelf moet je aktief mensen zoeken (en opzoeken!) die omgekeerd ook dat voor jou betekenen, zelf ook zo in het leven staan. Daarom is een forum of topic (lotgenoten) zo fijn. Het is belangrijk om "medestanders" te hebben, herkenning in anderen te vinden, zeker als irl je een buitenstaander voelt, of alsof je aan de zijlijn staat en niet meedoet.



Ik zoek die zijlijn vaak zelf op, in de hoop toch in alle oppervlakkige vermaak enige diepgang te vinden in mensen, want die is er vaak ook (maar niet daar, tijdens dat vermaak, bijv een kroeg is niet de uitgesproken plek daarvoor, haha).. Je raakt teleurgesteld als je dat wel verwacht. Maar niet als je dat niet verwacht en het kan zien als gezonde tegenhanger, doordat je OOK die diepgang met (een paar) anderen hebt.



Zolang daar een bepaald evenwicht in zit en blijft, (zodat je niet gaat proberen anderen te veranderen of meer van te verwachten dan ze kunnen of willen bieden), kan je jezelf die teleurstelling besparen..

Blijft wel opletten: hoe meer je weer "meedoet", hoe meer je weer gevoelig wordt voor je eigen "oude" leventje en patronen, hoe meer je sluipenderwijs weer af komt te staan van je eigen (nieuwe) doelen en idealen. En je wordt daar gevoeliger voor, als je teveel tijd of aandacht geeft aan dat soort verwachtingen en alles wat je afleidt van diep contact met jezelf (werk, huishouden, sociaal leven met oude sparringgroep (familie, oude vriendschappen, oppervlakkige beloningen als shoppen, uitgaan, uiterlijk belangrijker dan innerlijk, spullen, status, wat anderen van je denken, enz).



Iedereen die om welke reden dan ook "afwijkt" van de kudde, zal een bepaald sociaal isolement voelen (ziekte, burnout, roer om, innerlijke of uiterlijke zicht/merkbare "afwijkingen").. Dan moet je sterk staan, of weer een eigen groep(je) om je heen verzamelen. En hopen dat meer mensen je (nieuwe) levensvisie (gaan) ontdekken of aanhangen. Of minstens begrijpen. En dat kan volgens mij alleen maar door dit trouw te blijven en zelf open te zijn. Ook als dat onbeloond blijft, op onbegrip of zelfs vaak meewarigheid zal stuiten..

@Marlboro-vrouw: heb het niet helemaal gevolgd, maar toch veel succes komende week en komend weekend!

Lieve Suzy,



Wat ontzettend fijn dat je weer de moeite hebt genomen te reageren (al was je het niet meer van plan hè?). Hartstikke duidelijk ook. Dankjewel

Suzy65 schreef op 26 mei 2012 @ 14:02:

Hoe sterker je wordt, hoe meer je zelf wel opkomt voor hoe je wil leven, hoe je bent (innerlijk dezelfde wordt als naar buiten), hoe minder bescherming je van een ander nodig hebt. Dat is ook volwassen worden: je kan jezelf al heel veel geven en goed voor jezelf zorgen, op een goede manier aan jezelf denken (iets anders dan egoistisch, star, eenzijdig zelf moeite van anderen vragen voor jezelf).



Een "gezond egoisme" dus, een wederzijdse gelijkwaardigheid, niet dat je zelf alsmaar andermans verwachtingen en gevoelens enz voorop stelt. Opkomen voor die van jezellf, jezelf op de kaart zetten, voor zover je die zelf al niet zelf invult of kan invullen. Durven vragen om wat jij zelf belangrijk vindt, op essentiele punten niet capituleren (de ander laten bepalen). En als het op essentiele punten niet matcht, zodat of de een of de ander moet aanpassen, dan niet willen dat de ander verandert of aanpast, noch jijzelf.



Dan is de enige conclusie dat het niet past. Alleen dan kan je de ander zichzelf laten zijn en ook jezelf niet tekortdoen.

Ik schrijf toch even vanuit m`n hart wat ik nu denk. Dus wat ik hieronder schrijf is niet goed doordacht...



Weetje, ik voel dat ik sterker wordt en op weg ben in het proces dat je beschrijft. Al is er echt nog een hele weg te gaan. M`n vriend heeft me altijd (bijna 3 jr) gesteund. Echt altijd en nog steeds! Begripvol, lief, zelfs als ik niet aardig doe, ongelofelijk dat t voelde als de liefste man op aarde!

Ik kan als ik niet met hem verder wil toch nooit zeggen, en bedankt, nu ik sterk ben ga ik alleen verder!

(en de vraag is maar of ik alleen verder kan..)We kunnen echt heel goed dingen samen doen en lachen.

Nu ik mijn patronen beter zie, zie ik ook hoe afhankelijk hij ervan lijkt om iemand te kunnen steunen, te helpen, uit te leggen hoe dingen in elkaar zitten. Hij zegt bijna nooit nee en mensen vragen hem graag om hulp, gezellig. Het mooie vind ik altijd dat hij door overal ja tegen te zeggen wel vrij zorgeloos op allerlei mooie plekken/situaties beland.



Ik heb zeker ook nog een weg te gaan, maar ik vind het ook moeilijk te zien dat hij zo weinig contact met zichzelf heeft. Hij heeft een burnout gehad, alle hulp toen afgeslagen, wilde alles zelf oplossen en verder gegaan. Nu gaat t goed dankzij wat werksuccessen, maar ik zie hem regelmatig weer wankelen. Eigenlijk zou ik dat bij hem moeten laten, me niet moeten bemoeien...

Maar ik weet niet of ik bijv wil samenwonen met een man waarvan ik zo duidelijk voel dat hij vaak dingen doet ten koste van zichzelf, -aan de andere kant lijkt het voor hem zo goed-. Waar is hijzelf? Zo afhankelijk van wat zijn omgeving hem vraagt.. En er is altijd wel iemand die iets vraagt, al is het maar mee te gaan op vakantie. Allemaal leuk, en hij vind het goed, dus wat is er mis mee?? Waarom is dit erg? Het knaagt ontzettend bij mij, maar ik kan niet uitleggen waarom.



Zoals Suzy schrijft, je kan jezelf veranderen, niet de ander.

En je kan over je relatie praten. En ik moet hem niet willen veranderen. Ik kan niet bedenken wat praktisch mis gaat in de relatie, hij is zo lief dat veel goed gaat. Ik merk dat ik er steeds minder naar uitkijk hem te zien, wel lichamelijk maar geestelijk me een stukje heb afgesloten. Het is gevoelsmatig.



Ik heb geen idee hoe ik hierover weer tegen hem moet zeggen, wel gek want meestal praten we heel fijn. Op mijn verzoek zijn we wel allebei bezig wat meer onze eigen dingen te doen/wensen te laten horen als we samenzijn. De laatste keer aan de telefoon heb ik aangegeven dat t bij gevoelsmatig nog niet lekker zit. Toen liet ik me bijna door hem overtuigen dat we goed vooruit gaan toen hij een reeks praktische veranderingen had genoemd...



Zat me af te vragen of ik hem misschien gewoon iets over patronen/ontwikkeling in relaties in het algemeen zal doorsturen. Of toch zelf gewoon sterk moet blijven staan, erover blijven praten en zien of er bij hem ook iets verandert. Zo niet dan niet. Don`t know. Oef nu heb echt persoonlijk geschreven. Snel maar op verzenden klinken...twijfel.... KLIK

Hey lieve Jelly, Suzy en de rest,



Ik voel me een stuk beter dan vanochtend. Gewerkt, gestudeerd, naar mezelf geluisterd. Dat voelt echt fijn:). Ik heb ook een beetje verder gelezen in het boek van Suzy, ik heb het geloof ik al eerder gezegd, maar vind het een heel fijn boek, ook voor jou Jelly. Het is fijn om te lezen dat jullie hier aan me denken, en vragen hoe het met me gaat.



Jelly, ik wil graag iets op jou post over je vriend schrijven, omdat ik mijzelf er voor zo'n groot deel in herken, maar ergens twijfel ik heel erg omdat ik bang ben dat je me misschien een bemoeial vind, of ik te veel vanuit mijn eigen situatie ga redeneren. Maargoed, toch maar even over de twijfel heen stappen misschien en een poging wagen.

Waar je post mij aan deed denken Jelly, was iets wat ik laatst op dit forum las (denk ik). Dat ergernissen bij je partner vaak iets zeggen over wat je mist bij jezelf, waar je zelf graag wat meer van zou willen hebben. (bijvoorbeeld meer relaxtheid, meer voor anderen doen, minder ambitieus zijn). Ik vond dat een mooie gedachte, hoewel ik er niet helemaal uit ben in hoeverre hij in jouw situatie op gaat.



Waarom twijfel je trouwens als je 'ongeorganiseerde' posts verstuurd (doe je volgens mij vaker)? Vanuit een soort kwetsbaarheid? Op mij komt bovenstaande heel duidelijk over:) en het is echt niet erg om 'ongeorganiseerd' te zijn (niet perfect, kwetsbaar)



Maar om even verder te gaan met mijn verhaal: Dit vond ik opmerkelijk:



Ik kan als ik niet met hem verder wil toch nooit zeggen, en bedankt, nu ik sterk ben ga ik alleen verder!



Waarom kan je dat niet zeggen? Het klinkt nu bijna alsof je bij hem wilt blijven uit schuldgevoel.....:S Ik denk, als dit echt is wat je voelt, het misschien niet zo moeten zien als 'nu ben ik sterk en ga ik alleen verder', maar meer als; ik ben gegroeid, ik ben veranderd, en daardoor passen we niet meer zo goed bij elkaar. Je bent in bovenstaand citaat denk ik te hard voor jezelf. Alsof hij lief is geweest en jij dat minder bent geweest/dat terug moet geven, en als je dat niet doet hem heb gebruikt ofzo....Je ontneemt hem daarmee een stukje eigen verantwoordelijkheid en ziet je eigen aandeel denk ik te negatief. Hij is nu bij je, dus je kan er vanuit gaan (of hij moet anders beweren) dat je lief/goed genoeg bent. Doet me denken aan waar we het hier eerder over gehad hebben; dat we vaak zelf veel hogere verwachtingen hebben dan anderen van ons hebben.



Daarnaast doe je denk ik nog steeds een beetje waar ik je al eerder voor gewaarschuwt hebt; dat je jou ontwikkelingen, jou zoektocht, ook op hem aan het projecteren bent (hij cijfert zichzelf weg, hij helpt graag anderen etc etc). Aan de ene kant kan dat misschien duiden, zoals ik eerder heb proberen aan te geven, op dat jij, omdat jij waarschijnlijk/denk ik heel erg bezig bent met jezelf, een soort gemis van jezelf in hem ziet. Aan de andere kant mis je misschien een soort van eigenkennis die jij aan het ontwikkelen bent bij hem. Maar om bij hem te blijven moet je denk ik hem kunnen accepteren zoals hij is. Kunnen accepteren dat hij zo lief is en daarmee soms zichzelf wegcijfert, accepteren dat hij misschien iets te veel/vaak ja zegt.



Heb je trouwens al jou analyse van zijn gedrag geprobeerd aan hem te vertellen? Ziet/voelt hij zelf wat jij zelf ziet/voelt? Wat als jij een bepaald gevoel/analyse van zijn gedrag maakt, en hij daar zelf niets mee kan is denk ik a) je analyse misschien niet helemaal waar (projectie) of b) is hij nog niet op het pad wat jij bewandelt, als hij daar al ooit zal raken.



Ik zeg een paar keer hetzelfde geloof ik. Misschien vind ik nog betere woorden.

Nog even over mezelf:)

Anahata: het was echt reuzespannend om in m'n eentje naar die bijeenkomst te gaan, maar het was leuk, echt n beetje een persoonlijke overwinning ook:)



Ik heb afgelopen dagen een beetje slecht nieuws gehad; ik kan misschien pas over een half jaar de juiste therapie krijgen, maar heb wel duidelijk aangegeven dat ik dan voor in de tussentijd graag iets anders wil. Ik hoop dat daar naar geluisterd wordt, maar dat het misschien zo lang zou gaan duren was wel een behoorlijke teleurstelling.



Het goede nieuws is dat ik de afgelopen dagen wel merk dat ik - hihi, voornamelijk door jullie hulp - de afgelopen maanden toch wel vooruit ben gegaan, als zijn het kleine beetjes. Ik merk dat ik rustiger, zekerder, stiller ben van binnen, en tot mijn grote verbazing, dat ik ook (wat mijn doelstelling was) langzaamaan begin 'liever' te worden. Ook voel ik me 'kleiner'. Ergens maak ik me daar zorgen om, omdat het onzeker, kwetsbaar, voelt. Aan de andere kant voelt het ook wel goed ergens, omdat ik me juist altijd tegenover mezelf/anderen, 'groter' voor wilde doen. Als het diep van binnen onzekere meisje, die wel even hard carriere zou maken, met haar soms botte opmerkingen en hoge cijfers, verlangend naar erkenning van niet bestaande anderen. Met 'klein' bedoel ik dat ik me meer probeer te voelen als 'gewone' mensen. Het is lastig om uit te leggen wat ik precies bedoel. Als je altijd heb gestreefd naar grootsheid, prestige, aanzien (oxford etc), voelt mezelf gewoon vinden heel klein. Als gewoon ik, onderdeel van de massa.



En ik doe nu kleine dingen voor anderen (tafel dekken, succeswensensturen, dingen nakijken etc) en probeer me te focussen op dat dat 'warm' voelt. En ik heb nu een paar dagen veel afgesproken met mensen/vrienden en maak dan (vind ik zelf dan, en meestal heb ik dat wel door:P) geen 'harde/botte' opmerkingen. Ben gewoon mijn een beetje onzekere, kleine zelf, en antwoord en praat vanuit haar, laat dat gewoon zijn (niet dat ik er dan heel stil bij zit hoor, echt niet:P). Ik weet niet of de houding die ik nu innerlijk heb (/uitstraal?) goed is. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe het op jullie overkomt.



BB: Je hebt bij de gekke borderline ex gelezen^^. Mja, ik heb daar de afgelopen tijd wel mee geworsteld, en doe dat nog steeds, de diagnose 'trekken van'. Wel fijn (niet voor jou natuurlijk) om te horen dat jij er ook dingetjes van herkent. Soms ben ik echt als de dood dat mensen (zoals jullie bijv., doen jullie dat?) mij daarom zullen veroordelen, daardoor een bepaald beeld wat ik niet kan veranderen van mij in hun hoofd krijgen (het beeld van de sterke vrouw bij anderen afbreken is bijv. ook heel erg moeilijk, is mijn ervaring, net zoals jij Suzy hebt met pleasen). Soms denk ik weer dat ik het moet zien als een soort schaal, waar ik ergens op zit. Ik zie bij veel mensen om mij heen, nu ik beter kijk, ook dat ze veel van de problemen die ik mezelf heel erg kwalijk kan nemen (onzekerheid, de werkelijkheid negatiever interpreteren, bang zijn verlaten te worden/loslaten moeilijk vinden, onnodig moeilijk doen/ruzie maken) net zo goed ook hebben (ik ga er wel nog net iets heftiger mee om ga dan zij, als je echt dichtbij me staat, dat wel.) En dat ik ook goede eigenschappen heb, die ik bij anderen wat minder zie. Ik denk dat ik moet leren duidelijker grenzen te gaan stellen. Maar dan niet vanuit angst, onzekerheid, wat de media vindt, maar vanuit mijn eigen 'gut feeling'. Maar eigenlijk vind ik dat bestwel lastig. Grenzen stellen vanuit eigenwaarde/zelfrespect/zelfvertrouwen/'gut feeling'. (Misschien moet er dan ook eerst nog wat meer van dat zelfrespect/eigenwaarde/zelfvertrouwen etc komen:P)



Heel veel over mezelf, sorry. Als er zo veel is geschreven vind ik het soms lastig om op iedereen te reageren.

Dankjewel Framboosjes dat je toch hebt gereageerd! Superlief dat je de moeite neemt (en het risico)! Echt hoor



En wat schrijf je stevig. Dat dacht ik nog voordat ik las dat je vroeg hoe het overkwam. Wat goed dat je lekker bezig bent en op de warme en 'echte dingen' aan het focussen bent. Je mag je deze successen (je rustig en kwetsbaar voelen in contact met andere en al het andere dat je beschrijft) helemaal aan jezelf toe-eigenen. Je hebt het zelf gedaan, je bent zelf aan het groeien

Ik kan het niet goed uitleggen, maar geloof dat ik je beschrijving over 'je groot maken' wel snap.



Even reageren op je reactie over m`n relatie:



Het stukje dat je schrijft over dat ik een schuldgevoel heb naar hem, dat geeft me wel een andere/heldere kijk. Het klopt namelijk wel grotendeels wat je daar schrijft.

Dit bijvoorbeeld: "Alsof hij lief is geweest en jij dat minder bent geweest/dat terug moet geven, en als je dat niet doet hem heb gebruikt ofzo...."

Ik schaam me trouwens ook dat ik zo hard over hem schrijf, maar het voelt alsof ik echt eindelijk openhartig moet/mag doen.



Ik geloof ook dat ergernissen -in het algemeen- veel zeggen over jezelf. En ik geloof ook dat ik mijn ontwikkeling op hem projecteer, zeker. Ik ben er bang voor dat 'omdat ik nu overspannen ben (ja dat ben ik echt nog wel)' en 'mijn therapie op hem projecteer' ik echt grote problemen van niks maak...

Maar ergens (vanuit mijn kracht/hart hoop ik?) denk/voel ik dat het misschien projectie bij zit, maar ook wel echt aan de orde is. Ik had in die rol kunnen blijven zitten, dan had ik het nooit opgemerkt misschien. Maar ik ben er (deels) uitgestapt en ik zie de rollen in de relatie.



Het klopt dat ik hem moet accepteren als ik verder wil. Ik weet niet waarom, ik zou het willen, maar ik kan het nu niet! Het voelt niet zo, of is dat erg kortaf? Als hij echt totaal niet naar zichzelf wilt kijken dan kan ik niet met hem samen iets opbouwen.

(terwijl ik dit schrijf realiseer ik me eindelijk wel dat ik aan hem kan gaan vragen in hoeverre hij dat wil)



Ik heb mijn analyse niet uitgelegd. Ik heb enkel in grote lijnen, wat ik zie dat we doen, zoiets als helper en slachtoffer uitgelegd. Dat we op die manier samen patronen hebben in de relatie zoals die nu is. Ik denk namelijk dat het iets is waar hij zelf achter moet komen en ik moet hem niet mijn analyse gaan opleggen. Ik wil hem wel vragen of hij naar zijn bijdrage wil kijken.Nu lijkt hij te wachten tot ik met een kant en klaar recept kom om de relatie op te kalefateren..

Volgende week spreken we elkaar.



Ik denk eigenlijk -vanuit zijn goede wil- dat hij dat wel wil meedenken (maar voelen is eng). Een keer hebben we goed gepraat en toen kwamen we echt samen tot inzichten. Hij herkende dat hij van alle kanten bevraagd wordt en daarbij zijn zelf niet zichbaar is, dat was echt mooi te ontdekken, maar hij heeft daar verder niks mee gedaan. Moeten zien of hij dat kan (wil namelijk echt alles zelf oplossen).

Hey Jelly,



Ik reageer binnenkort (ik denk morgen) verder op je post (if you don't mind). Wil graag nog even wat tijd met m'n familie doorbrengen. Voor nu wilde ik even zeggen dat mijn ex en ik (of eigenlijk ik in mijn hoofd, vast zat in een soort vicieuze cirkel).



Probleem met ex was precies wat jij hebt; dat hij alles zelf wilde oplossen, het wel met mijn inzichten eens was maar er vervolgens niet echt iets mee deed (voor mijn gevoel dan, maar wanneer zou het goed genoeg zijn geweest, vraag ik me dan soms af). De vicieuze cirkel zat hem daarin dat ik eigenlijk graag wilde dat hij meer naar zichzelf zou kijken, meer voor zichzelf zou doen. Maar als hij dat zou doen op mijn initiatief/omdat ik dat aan geef, doet hij het dan wel echt voor zichzelf? Hij doet dan eigenlijk weer hetzelfde; veranderen voor/iets doen voor iemand anders, en daarbij misschien wel zichzelf kwijt raken....(indien hij tevreden is met de alles zelf oplossende pleaser die hij is).



Ik wist zelf niet zo goed hoe ik die cirkel op kon lossen, behalve door hem los te laten (of eigenlijk meer keihard weg te duwen...)



Oja, en, waar het voor mij, nu ik terug kijk, ook in zat, was een stukje erkenning. Ik had het gevoel dat als mijn ex meer naar zichzelf zou kijken, hij mijn pad, mijn strijd, beter zou begrijpen. (en misschien is dat ook wel zo) Maar die erkenning moet je uiteindelijk aan jezelf geven. Ik denk dat je op die erkenning doelt als jij bijvoorbeeld dit zegt:



''Als hij echt totaal niet naar zichzelf wilt kijken dan kan ik niet met hem samen iets opbouwen.''



Je klinkt trouwens wel heel stellig.



I'll be back! Veel liefs!

framb00sjes schreef op 26 mei 2012 @ 22:09:

De vicieuze cirkel zat hem daarin dat ik eigenlijk graag wilde dat hij meer naar zichzelf zou kijken, meer voor zichzelf zou doen. Maar als hij dat zou doen op mijn initiatief/omdat ik dat aan geef, doet hij het dan wel echt voor zichzelf?

Precies, hier ook! :S Grappige was dat ik dat in therapie ontdekte toen ik op zijn plek in de opstelling stond. En dat hij dit later in een gesprek met mij zelf ook zei.Toen ging het over iets praktisch (meer ons eigen ding doen, ja natuurlijk was dat prima). Het is wel een reden om hem geen (vermoedens)analyses uit te leggen, maar het ontdekken/onderzoeken aan hem te laten.



Over die erkenning moet ik nog even nadenken.



Ik ga lekker douchen, hoop dat ik -mede door het hier even kwijt te kunnen, dit keer niet ga piekeren.

@Framb00sje: kan me helemaal vinden in je antwoord aan Jelly..

ik zie trouwens mooie zelfinzichten ontstaan hier!!

Ook bij Jelly.



Nee, ik denk niet meteen in hokjes, iedereen heeft wel trekjes, die ook voorkomen bij eoa persoonlijkheidsstoornis enzo, maar dan heb je dat nog niet! Je zal overal wel wat herkenning in vinden. Gaat om de mate waarin, in het "normale" heeft iedereen allerlei kanten en reacties. Trouwens, ook de oorzaak kan verschillen. uit overspannenheid kunnen bepaalde eigenschappen tijdelijk ook meer de boventoon voeren bijvoorbeeld.



Enne, jezelf kleiner maken hoeft niet te betekenen "net als de (onzichtbare) massa". Je kan je groot voelen door wat je presteert of probeert te bewijzen aan jezelf en/of anderen, maar uit onzekerheid en angst, dus dat is niet echt "groots", eerder groter voordoen idd.



Daarentegen: als je groots wordt in stralend zijn, in je werkelijke kracht zijn, dan is er niks mis mee en voel je je ook niet klein en opgaand in de massa! Je kan opvallen door je stralende persoonlijkheid, das een ander soort grootsheid, los van presteren of perfectie. Groot zijn in mildheid, in begrip voor anderen, in oog voor wat om je heen leeft, bijv.



@Jelly: probleem is vaker bij een ziekte of andere (tijdelijke) "verzwakking" dat je relatie een helper-slachtoffer- relatie wordt. En als de "zwakkere" sterker wordt, zal de helper ook weer moeten aanpassen/ meeveranderen met de nieuwe situatie. En dat kan, al gebeurt dat zelden precies op hetzelfde moment. Ook dat is een proces van hem, waarbij je niet moet vergeten dat jij de snelheid nu bepaalt voor jezelf & jouw proces. En hij uit reactie op jou een proces in "moet" (of niet en dan groeit het uit elkaar)..



Niet te snel oordelen dus, hij moet hierin meegroeien. Wat een goede eigenschap kan zijn (behulpzaam) is in overdreven vorm een slechte (geldt voor alle eigenschappen trouwens). Waar hij het (nog) ziet als goede eigenschap, kan het voor jou al zichtbaar zijn dat het "te" is en dan oa ook een mechanisme is om niet naar jezelf te hoeven kijken of voor jezelf goed te zorgen.. (altijd anderen voorop stellen, geen nee kunnen zeggen, je goed voelen via de ander zich goed laten voelen)..



Hij voelt (nog) niet dat het ten koste van zichzelf gaat of het geeft hem een reden om niet met zichzelf bezig te hoeven zijn, waardoor hij alles ook inderdaad best en leuk vindt, om nodig te zijn. Het kan heel fijn voelen (waardevol voelen) als anderen je "nodig hebben".



Je kan hem stimuleren om meer dingen voor zichzelf te doen, en dat doe je dus al. Niet de eigenschap zelf afkammen, maar het overdrevene ervan (als dat zo is), stimuleren meer van die tijd/aandacht aan zichzelf te besteden, zichzelf te ontwikkelen (niet dat ie dat totaal niet meer zou moeten doen, aan anderen denken, maar wat minder gezonder zou zijn voor zichzelf).



Jullie hebben die start al gemaakt, spreek met jezelf af dat je dat nu nog helemaal niet hoeft te beslissen. Kijk het aan, geef hem ook tijd om zijn proces te doen in zijn tempo. Je hoeft hem niet te accepteren zoals hij (nu) is, maar ook niet te veranderen. Het hoeft niet elk moment te "passen", kan best dat ie er wat achteraan hobbelt.,. immers jij hebt er ook een bepaalde tijd voor nodig (gehad) en kan niet verwachten dat hij 1,2,3 kan of doet, waar jij ook misschien jaren tegenaan gehikt hebt..



Je hoeft zeker niet bij iemand te blijven omdat ie veel voor je gedaan of betekend heeft. Maar ook niet verwachten dat iemand zijn patronen a la minute ook onder de loep wil nemen, nu jij dat doet bij jezelf, zeker niet als hij er geen probleem in ziet. Voor een ander werkt dat toch niet. Het werkt pas als je zelf genoeg hebt van eea of tegen dingen aanloopt en dat zelf wil veranderen. Hooguit kan je hem een beetje bewust maken en hopen dat jouw veranderende rol hem meeverandert (en wat stimuleren)..



Truste dames!

Ben ff naar strandje geweest met dochter en nu rozig, loom, slaperig, ga maar eens vroeg mijn mandje in..



Vind jullie allebei heel goed bezig en leuk te zien dat jullie ook zoveel wijsheid op elkaar kwijt kunnen!

@ Framboosjes

framb00sjes schreef op 26 mei 2012 @ 20:51:

Waarom twijfel je trouwens als je 'ongeorganiseerde' posts verstuurd (doe je volgens mij vaker)? Vanuit een soort kwetsbaarheid?

Zoals ik hier alles schrijf wat ik denk, me kwetsbaar opstellen die ik niet zo heel vaak. Dit komt ook voort uit angst om niet begrepen te worden, het niet goed te kunnen uitleggen. En vooral daarna overrompeld te worden en geen goed weerwoord te kunnen hebben (dat wat ik vroeger niet deed). Oefenen dus



@Suzy, ook jij ontzettend bedankt voor je reactie. Het is iets wat zo hoog zat, dat t zo fijn is om t kwijt te kunnen en een reactie te krijgen, dat de gedachtenstromen plaats maken voor het gevoel dat ik weer vooruit kan...

Suzy65 schreef op 26 mei 2012 @ 23:37:

(...) Niet te snel oordelen dus, hij moet hierin meegroeien.

Ja, hier heb je gelijk in! Ik vind dat erg moeilijk, maar ik voel nu al wat meer rust dan afgelopen dagen.

Suzy65 schreef op 26 mei 2012 @ 23:37:

Niet de eigenschap zelf afkammen, maar het overdrevene ervan (als dat zo is), stimuleren meer van die tijd/aandacht aan zichzelf te besteden, zichzelf te ontwikkelen (niet dat ie dat totaal niet meer zou moeten doen, aan anderen denken, maar wat minder gezonder zou zijn voor zichzelf).

Fijn dat je dit benadrukt... laat mij weer wat milder kijken

Suzy65 schreef op 26 mei 2012 @ 23:37:

Jullie hebben die start al gemaakt, spreek met jezelf af dat je dat nu nog helemaal niet hoeft te beslissen. Kijk het aan, geef hem ook tijd om zijn proces te doen in zijn tempo.

Ja, idd. Ik realiseer me dat het bijna lijkt alsof ik bang ben dat ik me niet kan ontwikkelen als hij dat niet doet. Alsof het de kauwgom is tussen ons waarmee ik wordt vastgekleefd. Maar ik verwar het misschien met het oude gevoel van m`n moeder die echt macht over me had.

Jeps, ik lijk opeens zo`n onredelijke haast te hebben ;) Geduld en maar bewust blijven van wat we aan het doen zijn...

Ik baal er dus van dat hij wel tegen dingen is opgelopen (burn-out) en toen niks wilde veranderen. Maar ik wil nu nog hoop houden. Ik bedacht me net dat ik maar eens moet stoppen met voorspellen van zijn reacties en maar gewoon onbegrip en dergelijke moet riskeren en zien hoe het uitpakt. We zullen verder zien hoe het afloopt!

Suzy65 schreef op 26 mei 2012 @ 23:37:

Truste dames!

Ben ff naar strandje geweest met dochter en nu rozig, loom, slaperig, ga maar eens vroeg mijn mandje in..

Wat heerlijk, ook vandaag (morgen) weer een fijne dag!!



@marlboro-woman: Hoe is het nu?

@allen: :hug:!

@Framb00sjes: ik vind het trouwens een hele zelfoverwinning dat je toch gegaan bent en er een persoonlijk succesje van gemaakt hebt! Je angsten niet laten bepalen, maar onder ogen zien, je angst aangaan verandert die angst, die lading ervan: je merkt dat het helemaal niet zo angstig is, het beheerst je niet meer, maar jij heerste over die angst. Zo is het met meer angsten. Komt meer in proportie en kan zelfs een sterke kant van je blootleggen.



Hoewel je voorlopig niet aan de beurt bent, hoop ik dat je gemerkt hebt dat je op eigen kracht al zoveel verder bent! Je bent al aan het kennismaken met je eigen kracht dus! En zet die ook in voor jezelf (en anderen).

Therapie doet (als het goed is) eigenlijk niks anders dan wat je nu zelf al doet: inzichten en zelfinzichten, angsten/blokkades en (beperkende) overtuigingen (over jezelf) bijstellen en overwinnen, die je belemmeren om je "betere zelf" te zijn..



Het is je eigen wil om verder te komen, die je verder brengt. Ik hoop dat je ziet dat je ook zonder (nu) therapie zelf de motor bent achter de veranderingen. Een therapeut of anderen (hier) slechts het vonkje, het zetje en jij pikt het verder zelf op. Dat mag je vertrouwen geven in jezelf! Ik vind dat je snel ontwikkelt!

@Jelly: dat geldt ook voor jou trouwens. Je hebt nu het idee dat je ogen open gaan en je harder gaat dan je vriend, en misschien nog anderen om je heen, en in feite is dat ook zo.



Je wil het liefst dat anderen meegaan in die ontwikkeling, maar niet iedereen heeft dat tempo of die behoefte (nu). Het gaat nooit gelijk op en dat is misschien wel het moeilijkste aan persoonlijke of innerlijke groei. Dat je het gevoel hebt dat anderen achterblijven..en dat moet accepteren: sommigen willen of zoeken dat zelf helemaal niet en kan je niet ongevraagd "opdringen" of hopen/willen dat zij ook een persoonlijke/innerlijke groei doormaken.



Bij geliefden is dat soms moeilijk, omdat je misschien bang bent dat ze niet meer bij je passen, dat je uit elkaar groeit. En soms is dat ook zo, maar niet altijd. Je voelt dat rollen veranderen, misschien word jij sterker en voel je je straks meer de "helper" en is dat geen aanlokkelijk idee (voor hem of voor jou of beiden).. Kon je hem altijd zien als "de sterke" van de 2 en ga je nu ook zijn zwakheden zien (of die vermeende sterkte (in jouw ogen misschien "genezen", maar niet leren van burnout bijv, maar stug doorgaan op de oude voet) als eerder zwak.



Jouw beeld van hem verandert, naarmate je nu zelf verandert in je kijk op de dingen. Ieder heeft eigen "overlevingsmechanismen" en 1 daarvan herken ik uit het verleden: bij hetzelfde negatieve/traumatische/ een klap meemaken (als bijv een vriendin of gezinslid oid) voelde ik me sterk (of mijn sterkte) als ik de ander overeind hielp. Maw: ik kon hetzelfde "hebben" en OOK nog eens de ander zijn/haar problemen erbij. Dat voelt sterk.



Valkuil van de helper is dat het deels ook werkt, dat je vaak tegelijkertijd ook wel jezelf helpt (alles wat je tegen de ander zegt/troost/oppept gaat nl ook over jezelf/helpt jezelf ook). Maar als je ondertussen focust op de ander kan het ook zijn dat je nalaat jezelf te helpen, op die manier vermijdt om zelf te voelen, zo bezig ben je dan met de ander. Dan is het een tactiek om niet met jezelf aan de slag te hoeven, jezelf wijs te maken dat je dat kennelijk niet nodig hebt, je het allemaal prima kan. En dan is de kans groot dat je jezelf uitholt, die energie op raakt (want niet in jezelf steekt). En dat zijn juist de bekende ingredienten voor een burnout. Geen nee kunnen zeggen, anderen voorop stellen, eerst anderen helpen en daarna pas jezelf of jezelf helemaal niet.



Een gezonder soort "helpen" is als je wel met jezelf aan de slag bent gegaan, geleerd hebt van je ervaringen, je eigen energie op peil hebt en houdt, en dan nog wat over hebt om -binnen bepaalde grenzen- ook nog anderen wat van die energie kan meegeven, kan delen met anderen. Ook dan blijft het oppassen dat je niet in een (oude) valkuil stapt, door gaandeweg meer op anderen te richten dan op jezelf. Die energie is gewoon niet onbeperkt, tenzij je bij jezelf kan "bijtanken" en dat ook doet!



Met name is het "gevaar" van de helper dat mensen het wel prima vinden en meer hulp nemen dan je wou geven, en het er juist niet toe leidt dat iemand het zelf gaat leren/doen/oplossen. Er zijn mensen die graag meeliften op die energie die anderen in hun steken en daar zelfs afhankelijk van worden. En helemaal niet aangespoord zelf iets te veranderen, omdat het wel makkelijk is zo, als iemand anders het voor je doet.



Dus soms help je ze juist niet, als je begrijpt wat ik bedoel. Dat is het geval bij het "overnemen" van andermans probleem, dat houdt de ander onbewust "klein": ik doe dat wel even voor je (jij kan dat niet zelf). Dat is geen goede vorm van helpen, misschien eventjes, als die ander echt ff iets niet kan. Maar het haalt op den duur het zelfvertrouwen van die ander tegelijkertijd omlaag, om dat zelf te doen.



Er is dus een verschil in een band verwisselen of behangen voor iemand die niet zo handig is (en ook niet zo belangrijk om het zelf te kunnen), of helpen met iets wat diegene juist afhankelijker maakt en juist bijdraagt aan die hulpeloosheid in stand te houden. Zodat je moet blijven helpen, omdat diegene het niet zelf (weer) oppakt.



Dit laatste zie je bijv bij (tijdelijke) ziekte en hulpbehoevendheid in een relatie (kan een partner zijn, maar evengoed familie-, vrienden- of burenrelatie). Als diegene weer beter wordt, moeten de verhoudingen weer terugveranderen, en kan de helper dat proces juist verstoren en tegenhouden dat diegene het zelf (weer) kan, of de gelegenheid krijgt om te ontdekken dat ie het zelf weer kan.



Zo ook mentale processen, of dat iemand (tijdelijk) in de problemen komt. Als je het overneemt, voor diegene oplost, leert diegene het niet zelf te doen. En zal zich ook zo (blijven) voelen: zonder die helper ben ik maar niks, ik kan dat niet, ik heb anderen nodig. (en dan leert iemand zijn/haar eigen kracht juist niet kennen).



Dat bedoel ik met die verhoudingen, die (weer) moeten (terug)veranderen. Waarbij je elkaars gelijke/gelijkwaardige bent, en geen van beiden "helper" of "slachtoffer" tov elkaar.



Zo kunnen ook ouders ten onrechte (en uit goede bedoelingen) hun kind (onbewust) klein houden door zeggenschap, controle te houden, waar het al eigen verantwoordelijkheid voelt en zichzelf zou kunnen reguleren. Je geeft dan het signaal af: als ik niet voor jou beslis of reguleer (met regels enz) wordt het niks met jou. Dat geeft dan geen beschermend gevoel meer, maar een brevet van onvermogen, onterechte miskenning, waardoor het gevaar is dat het kind ook niet (meer) in zichzelf leert te geloven of op te vertrouwen dat ie dat zelf kan en prima zou doen, zonder toezicht/hulp/"beschermende controle" van de ouders het niet zelf af kan.. of slecht vanaf zou brengen.



Dus helpen is goed, voor zover iemand het echt ff zelf niet kan (ziete oid), en aanspoort het zelf zsm weer zelf te kunnen. Dan is het meer het kunnen rekenen op anderen als je echt reden hebt dat het niet verwacht kan worden (gebroken been, overspannen, ziekte, whatever).



"Op kunnen rekenen in nood" is iets anders dan lekker (blijven) leunen, ook als je het (allang) weer zelf kan. Dan ontneem je jezelf (en de helper de ander) bij voorbaat de eigen kracht of het ontdekken daarvan. En maakt nog uit op wiens initiatief dat is, dat dat patroon/rollen in stand blijven.



Als je jezelf meer leert doorzien (wat nu met jou gebeurt), dan doorzie je patronen en anderen (en hun patronen, of gemeenschappelijke mee hebt) ook eerder. Dus kan zeker zijn dat jij dingen bij je vriend ziet, die je eerder anders zag. En dat hoe je over hem denkt ook verandert.



Je vermoedt nu dat hij oa anderen helpt, zodat ie niet over zijn eigen leven of issues hoeft na te denken. Nou zijn mannen iha meer "doeners" dan dat ze bezig (willen) zijn met gevoelens, waarom ze dingen doen zoals ze doen, patronen, analyseren. Dus dat zit in principe ook in het verschil m/v. Een man zal vaak liever zijn liefde of vriendschap uitdrukken door een klus voor je te doen, fysiek aan de slag te gaan, te repareren of te bouwen.



Veel vrouwen die ik ken, die zelf de diepte in zijn gegaan met zichzelf, zoeken een dito partner, met wie ze kunnen praten over die ontwikkelingen en gevoelens. En die zijn ook wel te vinden, maar of je dat van je partner moet willen, is een 2e.. Mensen zijn geneigd om op essentiele gebieden een "gelijkgestemde" te zoeken (of gelijkgestemde vrienden).



Deze veranderingen in jou zijn zeker essentieel voor jou. Maar van een partner kan je niet verwachten dat ie dezelfde ontwikkelingen doormaakt, dat is het lastige. Als je met hem in een helper-relatie zat, kan dat jou het gevoel geven dat ie je tegenhoudt daarin en zal die verhouding (hulpverlener-hulpontvanger) moeten veranderen in gelijkwaardigheid tov elkaar.



Als het helpen vooral anderen betreft, hoeft dat niet per se. Als je ziet dat iemand (daardoor) eigen issues vermijdt en zichzelf uitholt, kan je de vergelijking maken met wat bij vliegtuigen wordt geadviseerd als de zuurstofvoorziening wegvalt: "help eerst uzelf en dan pas kinderen en anderen". Eerst zelf een zuurstofmasker opzetten, zorgen dat je zelf in orde en veilig bent en in staat bent anderen te helpen dus! Anders raakt het op (die zuurstof) en kan je maar eventjes helpen (dat anderen zo'n zuurstofmasker opzetten bijv). Daarna raak je zelf onwel en had je meer mensen kunnen helpen, incl jezelf, als je eerst zelf zo'n masker had opgedaan (en kan handelen, omdat je zelf zuurstof hebt).



Mijn ervaring is ook dat mensen die helemaal niet geholpen willen worden in de zin van leren zichzelf te helpen, niet gediend zijn van adviezen of inzichten, als ze daar niet zelf om vragen. Dat is nl bemoeienis. Ook als het goed bedoeld is. Je vriend zou het zo kunnen zien, als jij opeens dingen van hem wil, waar hij zelf (nog) geen behoefte aan heeft en prima vindt zoals het gaat.



Het allerbeste is als mensen zelf tot inzicht komen. Zelf willen, zelf nieuwsgierig zijn, zelf ervaren, zelf meemaken. Een zetje geven, meer kan je niet doen, een ander moet het zelf willen, zelf doormaken, zelf zijn/haar eigen lessen leren. En dat is soms lastig, als jij dingen ziet, die diegene (nog) niet ziet of niet wil zien. Zeker als je van iemand houdt/ om iemand geeft!



Iemand zien worstelen met zichzelf en niet ingrijpen, maar die ander zijn eigen tijd, tempo en processen laten, is soms lastig. Maar soms ook lastig om "nee" te zeggen, als iemand wel een beroep doet op (fysieke) hulp, terwijl diegene het prima zelf zou kunnen of kunnen leren, maar gewoon (gemakshalve) niet wil (leren). Zolang je helpt (overneemt, fysieke hulp geeft omdat die ander overtuigd is het anders niet te redden bijv) houd je die overtuiging mee in stand. En dat is vaak niet de juiste soort hulp.



Een helper is soms een makkelijke "prooi" voor manipulatieve mensen, die daar handig gebruik van maken. Ook dat is een valkuil, mensen die je gebruiken, zich laten aanleunen, dingen vragen die je omgekeerd niet van anderen vraagt of dat zelf andersom voor anderen niet doen. Eenrichtingsverkeer. Dat kan tijdelijk nodig zijn, maar ook voelen alsof je "verplicht" bent, geen keuze hebt om zelf te bepalen hoeveel, wat en wanneer je die hulp bereid bent te geven. Dat is "nemen". Sommige mensen weten precies op die knoppen te drukken (vleien, zonder jou red ik het niet, het idee dat anderen je nodig hebben, schuldgevoel, verplicht voelen (dat doe je voor een vriend, hoort zo, zijn ze gewend, kunnen op me rekenen).



Hulp moet vrijwillig zijn, uit jezelf gegeven, zelf bepaald hoeveel, wanneer en hoe vaak en ook het recht hebben om nee te zeggen, grenzen aan te stellen, en dat ook kunnen (en doen, zonder gewetensbezwaren). Je mag best iets voor een ander doen, als je ook aan jezelf denkt, oplaadt, over en weer is, binnen "gezonde proporties" is. Sociaal zijn raakt "uit de mode", omdat iedereen een druk leven heeft en moet "bijtanken" in vrije tijd. Afhankelijk van je eigen energie en vermogen tot "bijladen".



In die zin kan het een goede eigenschap zijn, maar ook ongezondere vormen aannemen, jezelf een (vals) gevoel geven van "beter en energieker" (dan de ander), een manier zijn om je eigen sterkte/kracht te voelen, maar ook ongemerkt te laten wegvloeien (naar anderen ipv jezelf). Je kan iemand er hooguit op wijzen: "besef je wel dat bla bla bla?", of: "neem je jezelf ook wel in acht, denk aan jezelf, las genoeg "me-time" in, hol jezelf niet voorbij, enz". Of erop wijzen dat het ene geval "gebruiken" is, iemand hulpeloos laat blijven, afhankelijk maakt/houdt, klein houdt, de kans ontneemt om het zelf te doen/leren.

En gezonde hulpvaardigheid prijzen, belonen, waarderen.



Het moet dus ook niet zo worden, dat jij zijn helper gaat voelen: concentreren op wat hij in jouw ogen moet gaan doen/ ontwikkelen/ niet meer moet doen. Concentreer je vooral op jezelf en vertrouw erop dat jullie verhouding tot elkaar dan ook vanzelf zal bijstellen. En zo niet, dat je dat dan uitspreekt, dat je gelijkwaardiger wil, zelf eea kan en wil.



Liefde staat voor sommigen gelijk aan "nodig hebben". Dat is niet hetzelfde! Iemand wil zich nodig voelen, onmisbaar, dat is menselijk en fijn, maakt je bijzonder voor de ander, speciaal. Maar dan wel op andere gronden: over en weer, wederzijds graag iets voor een ander doen, uit liefde voor de ander, niet vanuit leraar-leerling (of andere ongelijkwaardige) -relatie. Of niet vanuit dat de een constant geholpen moet worden of dat opgedrongen krijgt, waar het niet nodig of zelfs onwenselijk of afhankelijkheid is/wordt.



Geef dus zelf aan wat je wel en niet graag wil, nodig hebt en wat niet, wat je graag zelf doet/ ontdekt enz. Als jij verandert, moeten anderen wel meeveranderen, en zo niet, dan moet je op een gegeven moment constateren dat je uit elkaar aan het groeien bent. Dat gebeurt, met partner en vriendschappen en soms kan je niks anders doen dan dat tzt accepteren. Als je het ziet gebeuren kan je het aangeven en bespreken en hopen dat iemand het oppakt, maar niet van iemand verlangen en al zeker niet "eisen". De tijd zal het leren!

Btw, zelf heb ik in vele vormen (van ongezond tot gezond) hulp gegeven of is dat vanzelfsprekend "genomen".



Ik werd vanochtend vroeg wakker (gebeurt soms, en altijd om 5.55 uur, haha, geen idee waarom). Dan denk ik aan wat me nog steeds soms dwars zit: mensen die mijn hulp eisten, zich volkomen afhankelijk wilden maken en houden van mij, vonden dat ik dat verplicht was vanuit familierelatie, en ik dat tot een voor mij gezonde manier begrensde, wat me niet in dank is afgenomen, integendeel zelfs.



Ik help niet het hulpeloze in iemand anders te beamen, in stand te houden, te bevestigen en te honoreren door taken of verantwoordelijkheden over te nemen, die iemand daardoor zelf denkt niet te hoeven doen of zelf (weer) op te pakken. En al zeker niet als ze er (zolang die hulp er is) zelf niks aan hoeven te doen, je dat niet aanbiedt of "van jezelf af gaat". Onvrijwillig is of wordt, geen keuze krijgt, voor het blok gezet, gemanipuleerd.



Als een "tot hier en niet verder" als "in de steek laten" wordt gezien en verantwoordelijk gehouden wordt voor iemands misere, problemen of onvermogen, waar ze zelf verantwoordelijk voor zijn, maar niet willen of kunnen. Maar mijn taak niet was/is om diens leven gemakkelijker te maken of verantwoordelijkheid voor diens leven over te nemen.



Blijft een soort "gewetensnood", hoewel ik heel goed (rationeel) weet dat ik "juist" heb gehandeld, voor mijzelf EN voor diegene(n). Juist omdat ik "ongezonde" en "gezonde" afhankelijkheid van elkaar kan scheiden, maar zij niet. Ik me niet laat manipuleren, me niet verplicht voel en ook niet uit schuldgevoel kweken (zonder jou red ik het niet, kan ik het niet, ga ik eronderdoor, laatste redmiddel, enz).



UIt gemakzucht willen leunen/nemen en blijven nemen, ongevraagd, opleggen, verwachten, zonder zelf iets aan hun situatie te doen of zelfs maar te proberen.. daar doe ik niet aan mee, maar dat gelooft die ander niet, heeft een vaststaand beeld van je (zelfs rekenen op de vroegere helper, die onvoorwaardelijk klaarstond, anderen eerder hielp dan zichzelf) en het er niet in wil, dat ik niet meer wil doen dan "op de rit helpen, zodat je het zelf weer kan".



En dan kwalijk nemen, levenslang als het moet, dat je grenzen hebt en stelt, aan wat het "juiste" is voor die ander en jezelf. Die je verder willen "uitzuigen" dan je toestaat, denken dat jij eindeloze energie hebt voor 2 (of meer), niet geloven in hun eigen kracht, dat zij die kunnen (en moeten leren) aan (te) boren. Niet snappen dat wat ze vragen niet werkelijk is wat ze echt nodig hebben. Boos zijn als je ze loslaat (en moet loslaten voor je eigen energie en leven en gezondheid)..



En sommigen leren het dan ook niet, wenden zich tot een nieuwe "helper", geloven niet in eigen kracht en vinden die ook niet, parasiteren op de volgende, die dat wel honoreert (tijdelijk). En blijven zichzelf hulpeloos voelen en afhankelijk maken, gaan een ongezond soort relaties aan met anderen en blijven teleurgesteld in dat (ook bij die anderen) de hulp van tijdelijke aard is. Verongelijkt, recht op, vooral omdat ze in anderen die kracht zien, die ze zelf denken niet te hebben, en dat diegene daar wel wat van kan delen/missen/ aan anderen kan geven.



En ja, in dat geven zit de clou: geven. Uit eigen beweging, zelf (kunnen) bepalen aan wie en hoeveel en wat diegene zelf beslist welke portie hij/zij kan missen. Niet bepalend moet zijn wat de ander nodig heeft of denkt te hebben. Teleurgesteld in eigen verwachtingen en je daarop aankijken, dat je dat niet (langer) geeft. Want ze hadden en hebben er belang bij, zolang ze dat alsmaar cadeau krijgen, hoeven ze dat zelf niet..



Iedereen heeft die kracht zelf in zich. Dan nog kan hulp iemand ff het gevoel geven er niet (helemaal) alleen voor te staan, moed en energie geven om iets samen aan te pakken, maar ook (langdurig) juist ertoe leiden die angsten en belemmeringen die de eigen energiebron vinden blokkeren, soms juist in stand houden. Het moet niet iemand belemmeren om zelf te ervaren dat hij/zij het ook op eigen kracht kan, de kans bij voorbaat ontnemen om te merken dat je het zelf kan.



Elke therapie of therapeut zal je leren het zelf (voortaan) te kunnen, op jezelf te kunnen rekenen, maar ook om om "gezonde (mentale) hulp" te vragen, als dat nodig is, als je vastloopt, vertrouwen verliest of het geloof in het zelf kunnen.



In elke vorm van cursus, coaching of therapie is het niet het rekenen op een methode of de kracht van de "therapeut/coach", maar juist ontdekken dat je het zelf kan, veel sterker bent dan je dacht, je eigen inzichten te krijgen, jezelf verder ontwikkelt en jezelf verder helpt, je eigen energiebron aanboort. En dat blijft toch dat je leert dat je op jezelf kan rekenen, jezelf vertrouwt bij tegenslag, zelf eea kan overstijgen, jezelf kan troosten en weer terugvindt, zelfvertrouwen krijgt, "fouten" mag maken en van leren of herstellen. Mild en lief voor jezelf zijn, goed voor jezelf te zorgen, jezelf eea te gunnen (ipv van anderen verwachten of afhankelijk van maken).



Anyway, ik ga aan het werk, met dit mooie weer, de deur uit.

Wens iedereen een fijne (vrije?) dag!

Hey lieverds,

Ik heb even lopen twijfelen over of ik onderstaande niet op een van de liefdesverdriet topics zou plaatsen, maar hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik er voor kies het hier neer te zetten. Ik hoop dat jullie mij even de knuffel, de schop onder mijn kont, of begrip willen geven.

Heb ik net gister nog geschreven dat het zo goed ging (en dat is ook wel zo), had/heb ik net echt een enorme dip met betrekking tot ex. Ik heb hem de afgelopen weken heel hard proberen te vergeten (en ook wel met succes), maar deze dag, vooral vannacht, heb ik erg aan hem lopen denken. Eerst waren het allemaal een beetje wazige gevoelens, beelden en herinneringen, totdat ik zag dat hij op fb op een bepaald iets van een vriend van mij gereageerd had. Hij is nog steeds leuke dingen aan het doen, zijn interesses uit aan het voeren, dingen die wij aan het begin van onze relatie ook altijd samen deden. Dat deed me realiseren dat ik die tijd zo mis, dat ik samen zijn met hem en die dingen doen mis, dat ik de vreugde die hij in mijn leven bracht, het plezier, zo mis. Het bracht allemaal oude herinneringen op van hoe leuk het lang, lang geleden, tussen ons was. Waarom kan ik niet gewoon uit mezelf het plezier halen, wat hij mij gaf, wat wij samen voor elkaar creeerden? Vanuit mijzelf vrolijk en licht zijn in mijn hoofd? Net zo'n 'alles komt wel goed' instelling hebben als hij? (of iig een beetje)



Om het toch nog een soort van on topic te houden; Het confronteerde me ook met een soort gevoelens van spijt. Ik was (ben?) zo onzeker, en heb me daardoor tijdens mijn relatie met ex echt zo veel van (wel en niet) bestaande anderen aangetrokken. Mensen om me heen die vonden dat ik harder moest werken, mensen om me heen die ex om een af andere reden niet goed genoeg vonden. Ik probeerde zo hard te voldoen aan allerlei verwachtingen die ik (uiteindelijk, zie ik nu) vooral mezelf heb opgelegd, en uiteindelijk ook mijn ex. En mijzelf, en ons, heb ik daarmee ons geluk en plezier ontnomen. Volgens mij heb ik dit al vaker gezegd, maar het blijft pijnlijk om te zien dat ik niet trouw genoeg ben geweest aan mezelf, aan wat mij gelukkig zou maken. En ook heb ik - beetje a la Jelly - te veel mijn eigen oververmoeidheid en proces geprojecteerd op/opgedrongen aan ex. Te weinig zijn liefde gekoesterd. Sorry als ik in de herhaling ben gevallen.



Ik had ergens gehoopt dat ik gewoon de relatie mis, het hebben van iemand om mij heen mis, het maakt me ergens ook gewoon angstig om hem als persoon te missen, zijn/onze vreugde te missen. Dat voelt zo.....afhankelijk...En het is natuurlijk ook gewoon pijnlijk om iets te missen wat je waarschijnlijk nooit meer krijgen kan, en misschien wil ik dat ook wel niet? Dat ik de herinnering mis, maar niet hoe dat in het heden zou zijn? (zou ik zijn hobbies nu leuk vinden?)



Even voor mezelf wat leerpunten;

1. Liefde meer waarderen en koesteren als het er is.

2. Niet luisteren naar wat andere mensen verwachten/willen/ik mezelf opleg, maar wat ik echt wil, wat ik denk dat goed voor me is.

3. Minder 'gedwongen' werken, en meer vanuit plezier werken. Licht/plezier vinden in mezelf???



Nogmaals; sorry voor de eventuele herhaling, en sorry dat ik een beetje off topic ga.