Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
vrijdag 8 juni 2012 om 11:18
@Jelly: geniet van je me-time!
En misschien een goed idee om aandacht aan de onderliggende dingen te besteden, zoals dit inzicht van vroeger (angst om fouten te maken).
Ik geloof niet helemaal in reintegratie als die alleen gericht is op werkhervatiing (en zsm), waar "herstel" betekent dat je weer "de oude" wordt (en dus op dezelfde voet door gaat als voorheen), als dat is zonder onderliggende redenen aan te pakken. Misschien leer je dan je grenzen beter aan te geven, maar dan moet je wel voelen waar die liggen (en dat eerlijk aan mogen/kunnen geven).
In feite wordt er nog steeds niet naar jou geluisterd, hun doel/belang is anders (uitkeringstijd zoveel mogelijk bekorten). Ik weet niet in hoeverre in die begeleiding ook aandacht zit voor werkelijk jezelf versterken, wat energie kost en waarom, achterliggende gevoelens enzo.
Het soort coaches/therapeuten waar ik zelf veel aan heb gehad zijn echt op jouzelf gericht, je eigen kern(waarden) leren kennen en dan wordt het makkelijker je leven daarnaar in te richten, te voelen wat en wie bij jou past, verrijkt of energie kosten, richting te geven van binnenuit, bewustwording van allerlei zaken waarom je die zo ervaart en geen idee van had (onbewuste dingen die meespelen).
En dat is helemaal niet duur, diegene geeft ook workshops, cursussen of sessies met paar mensen tegelijk. Zelf vind ik het alleen al fijn om daar paar keer per jaar heen te gaan, om mezelf weer ff op de rit te hebben, bepaalde (terugkerende) negatieve dingen van me af te laten glijden en weer te richten op de belangrijker zaken. Ik vind het ook makkelijker om op die manier echt even de tijd te nemen voor contact met "eigen kern" of zo, kan het niet goed omschrijven.
Toch het verschil met zelf ontspannen in bad of speciaal voor naar een sauna gaan. Het was toen echt bewust tijd maken voor contact met mezelf, wat er in dagelijks leven nog weleens bij inschiet, of verstoord wordt door zijwegen/patroontjes die erin sluipen..
Ben zelf niet echt meer bezig met de levensdoelen die ik me gesteld had, merk ik. Aan het afdwalen, halfslachtig bezig. Kom niet verder, dus voor mij ook weer tijd om weer eens naar die personen te gaan die mij weer dat zetje geven.. eea te doorbreken en een stap voorwaarts te maken, waar ik tegenaan hik.
Ik vind dat echt een aanrader als ik merk dat ik blijf hangen en te afwachtend word of te afhankelijk maak van omstandigheden (praktische bezwaren, geen geld/ tijd voor, niet weet waar te beginnen met omgooien, energie weggooi aan onbelangrijke dingen of mensen, enz).
En misschien een goed idee om aandacht aan de onderliggende dingen te besteden, zoals dit inzicht van vroeger (angst om fouten te maken).
Ik geloof niet helemaal in reintegratie als die alleen gericht is op werkhervatiing (en zsm), waar "herstel" betekent dat je weer "de oude" wordt (en dus op dezelfde voet door gaat als voorheen), als dat is zonder onderliggende redenen aan te pakken. Misschien leer je dan je grenzen beter aan te geven, maar dan moet je wel voelen waar die liggen (en dat eerlijk aan mogen/kunnen geven).
In feite wordt er nog steeds niet naar jou geluisterd, hun doel/belang is anders (uitkeringstijd zoveel mogelijk bekorten). Ik weet niet in hoeverre in die begeleiding ook aandacht zit voor werkelijk jezelf versterken, wat energie kost en waarom, achterliggende gevoelens enzo.
Het soort coaches/therapeuten waar ik zelf veel aan heb gehad zijn echt op jouzelf gericht, je eigen kern(waarden) leren kennen en dan wordt het makkelijker je leven daarnaar in te richten, te voelen wat en wie bij jou past, verrijkt of energie kosten, richting te geven van binnenuit, bewustwording van allerlei zaken waarom je die zo ervaart en geen idee van had (onbewuste dingen die meespelen).
En dat is helemaal niet duur, diegene geeft ook workshops, cursussen of sessies met paar mensen tegelijk. Zelf vind ik het alleen al fijn om daar paar keer per jaar heen te gaan, om mezelf weer ff op de rit te hebben, bepaalde (terugkerende) negatieve dingen van me af te laten glijden en weer te richten op de belangrijker zaken. Ik vind het ook makkelijker om op die manier echt even de tijd te nemen voor contact met "eigen kern" of zo, kan het niet goed omschrijven.
Toch het verschil met zelf ontspannen in bad of speciaal voor naar een sauna gaan. Het was toen echt bewust tijd maken voor contact met mezelf, wat er in dagelijks leven nog weleens bij inschiet, of verstoord wordt door zijwegen/patroontjes die erin sluipen..
Ben zelf niet echt meer bezig met de levensdoelen die ik me gesteld had, merk ik. Aan het afdwalen, halfslachtig bezig. Kom niet verder, dus voor mij ook weer tijd om weer eens naar die personen te gaan die mij weer dat zetje geven.. eea te doorbreken en een stap voorwaarts te maken, waar ik tegenaan hik.
Ik vind dat echt een aanrader als ik merk dat ik blijf hangen en te afwachtend word of te afhankelijk maak van omstandigheden (praktische bezwaren, geen geld/ tijd voor, niet weet waar te beginnen met omgooien, energie weggooi aan onbelangrijke dingen of mensen, enz).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 8 juni 2012 om 12:25
@Framb00sjes: niks mis met emo!
Jij blijft dat ergens als een zwakte zien, emoties, minderwaardig, leiden af van presteren. Dat presteren is erin gegoten bij jou, ofwel omdat je dat zelf al in je had (genen?) ofwel omdat dat jouw mechanisme werd om toch "gezien" of gewaardeerd (thuis) te worden.
Stomme is dat ook bij kinderen altijd wordt onderzocht wat de impact is op hun leerprestaties als graadmeter of ze ergens "schade" van hebben opgelopen, zoals een scheiding oid. Zolang ze presteren, gaan onderzoekers er dan van uit dat het goed gaat met het kind. Ik vind dat heel bekrompen, want kan juist zijn dat dat kind daarin "vlucht", op de rationele piloot als overlevingsmechanisme, als "escape" van (negatieve) emoties.
De werkelijkheid is, dat als je "emotionele bal in je buik" vol zit met opeenstapeling van onderdrukte ervaringen/gedachten/gevoelens (en dat gebeurt vroeg of laat), je dan daardoor juist "in beslag genomen" wordt, onbeheersbaar groot wordt, je die bal niet meer onder water kan houden, het onderdrukken zelf teveel energie vergt.
Een bepaalde dosis kan je nog onderdrukken en presteren, dat is wat ik geloof. Bij een "overdosis" (ergens vroeg of laat in je leven) komt je funcioneren (op de rationele piloot) in gevaar.
Als je zelf dat presteren oplegt en ook nog eens verwacht dat die boog net zo gespannen kan blijven als dat je ooit kon (hele dagen studeren bijv), dan kom je bedrogen uit en stel je jezelf teleur in je eigen (veel te hooggespannen) verwachtingen.
Je wordt ouder, er zijn allerhande andere dingen die je aandacht vragen, vind je het gek dat je niet (zoals vroeger) hele dagen kan afsluiten en je concentreren op studeren?!
Het gaat niet alleen om je intelligentie en dat je dat moet kunnen.. iemand die bijv geen verdere zorgen of verplichtingen (als werk, gezin, geld) heeft, kan dat ten volle benutten, terwijl iemand die van alles aan zijn kop heeft, maar een beperkt deel kan benutten. Heeft niks met je intelligentie te maken, maar met je energie, die over veel of weinig andere dingen verdeeld moet worden.
Het is gewoon een heel ander verhaal of je naast studeren veel leuke dingen kan doen, en andere behoeftes aan bod komen (waaronder lichamelijke, waaronder bijv seksuele), dus een prettige mix hebt tussen verplichtingen/inspanning en plezier/ontspanning.. of dat je daarnaast veel zorgzaamheid moet geven, anderen (emotioneel danwel financieel) van je afhankelijk zijn, geld verdienen, een huishouden runnen, enz.
Je kan jezelf niet vergelijken met jezelf "van eerder/vroeger" en al zeker niet met anderen. En zeker niet op 1 punt (presteren), dat jij dat ook moet kunnen, en dan niet kijken naar overige omstandigheden.
Voorbeeldje: een politicus die Nederlandse vrouwen gaat vergelijken met Spaanse. En dan blijkt dat Spaanse vrouwen veel meer fulltime werken dan wij hier. En dat moeten wij vervolgens ook (om niet achter te blijven). Maar wel ff vergeten dat die bijv hun oude moeder in huis hebben om hun kinderen op te voeden, te voeden, de boodschappen en maaltijden verzorgen, er zijn als vanzelfsprekend aanwezige oppas (zodat je kan netwerken, overwerken, maar ook een sociaal leven kan handhaven met anderen).
Als je weet dat dat liefdevol is geregeld met je kinderen (en niet buiten werk om jezelf opleggen om alles ook nog zelf te moeten doen thuis, incl liefde geven, opvoeden, zorgen) is dat een stuk makkelijker, he? Of misschien houden die mensen wel elk weekend een minivakantie, naar het strand, lekker weer, met vrienden en familie samen eten aan een grote tafel, lekker kletsen en lol maken?! (en jij het weekend besteden moet aan boodschappen doen, huis schoonmaken, qualitytime met je kinderen, op het sportveld aanmoedigen, enz)..
Kijk, dat vergelijken op 1 punt (en dan vooral met mensen die dat succesvol wel lijken te kunnen organiseren/ combineren) is killing, als je allerlei andere dingen niet weet of ziet (van diegene met wie je je vergelijkt). Dat stoort me trouwens ook in onderzoeken.
De meest succesvolle mensen hebben ook veel hulp!! Werkster, oppas/opvang, misschien hun moeder om de hoek om je kind uit school/creche te halen, of zelfs iemand in huis (au pair, gastouder/oppas) zodat je geen stress hebt te laat te komen, die kunnen het zich vaak veroorloven vaker uit eten te gaan of eten halen, laten boodschappen bezorgen, hebben een accountant die de administratie doet, laten een tuinman komen, de schilder, enz. Succesvolle mensen (even naar status en prestatie gemeten, wat niet mijn definitie is van succesvol als mens overigens) zorgen ervoor dat ze andere behoeftes vervullen (om zo'n leven te kunnen volhouden), zo min mogelijk zorgen maken (genoeg geld is al zorgelozer dan daar over in zitten bijv) en zoveel mogelijk voorzien wordt in dingen waar ze een goed gevoel van krijgen (spullen, onspanning, leuke tijd met hun kinderen kunnen doorbrengen zonder tegelijkertijd iets anders zoals koken of opruimen/afwassen/was vouwen/ in bad stoppen/tandenpoetsen) te (hoeven) doen.
Dat scheelt nogal een jas. Ook of je een partner hebt die eea op zich neemt, je dingen kan delen en verdelen, niet alleen zorgzaamheid en zorgtaken, maar ook de "zekerheid" van liefde krijgen en geven, tijd voor elkaar, goed gesprek, je zorgen kan delen of wegnemen, oppeppen, een liefdevol iemand thuis aantreft (of dat je dat niet hebt en jezelf moet zien te geven of bewust/onbewust naar op zoek bent).
Het is gewoon niet eerlijk jezelf naar normen en standaarden te beoordelen, zonder andere dingen tegelijk in ogenschouw te nemen. Ook bij andere mensen gaat het presteren vaak ten koste van andere dingen. Er is al verschil of je bijv seksueel gefrustreerd bent of juist volop bevredigd en zo ook andere (toch wel heel belangrijke) verschillen (lichamelijke klachten of juist goede conditie, zorgen of juist niet, familie-issues of niet, leuke vrije tijd of ook dan nog van alles "moeten", warme contacten of niet, zinvolle betekenisvolle dingen doet of doelloos je leven leven, enz.
Mensen met warme familie-en vriendenrelaties, die vrij zorgeloos zijn, ff geen grote issues, kinderen gaan lekker, enz, hebben meer positieve energie om ergens in te gooien dan wanneer je van alles "aan je hoofd" hebt. En zo ook andere achtrgronden, die verschil maken. Draag je veel oud zeer mee of weinig, dat is toch allemaal logischerwijs van invloed?
Er zijn ook mensen die net zo hard werken, maar minder verdienen en alles daarnaast zelf moeten oplossen en doen. Dan helpt het toch wel als je af en toe het gevoel hebt dat je er niet alleen voor staat, iemand je helpt, meedenkt, meeleeft. Als je je huis gaat verven en daartegenop ziet, hele klus vindt, stimuleert het zoveel meer als iemand een paar uur meehelpt. Alleen het idee al van samen doen, maakt het minder zwaar, gezelliger zelfs, ipv (alleen maar) als lastig en veel werk te zien!
Stop dus met vergelijken, met jezelf van vroeger, met anderen. Ik ken mensen die hoogintelligent zijn, maar andere eigenschappen (doorzetten, geloven in eigen capaciteiten, zelfvertrouwen) beinvloed zijn door (vroegere) omstandigheden of behoeftes, die maar niet aan (genoeg) ontspanning toekomen en daardoor die eigenschappen die nodig zijn om te "presteren" niet kunnen aanspreken, omdat ze zo in beslag genomen zijn door (oude en nieuwe) negatieve dingen, zorgen maken, al genoeg hebben aan hun belemmeringen/blokkades (opheffen) of issues (onderdrukken)..
Emoties in goede banen leiden en "op orde hebben" is juist superbelangrijk en zwaar onderschat!! Het is zelfs een voorwaarde om optimaal te kunnen presteren. Het zijn (negatieve) emoties die je lichamelijke en mentale immuunsysteem en je energie bepalen, je ondergrond om te functioneren, je algehele mentale en lichamelijke staat bepalen. Als je lekker in je vel zit, kan je de wereld aan, bij wijze van spreken.
Als je emoties ziet als zwak, als minderwaardig, als belemmering om te presteren, dan geldt iig: hoe meer je moet "negeren" om te kunnen concentreren op ingewikkelde taken/je rationele denkvermogen, hoe lastiger het is. En tuurlijk zijn er ook mensen die hun gevoel helemaal kunnen uitschakelen en er op die manier geen "last" van ondervinden, dan is rationeel leven ook een "uitkomst" juist om niet te hoeven voelen.
Maar de beste manier om (negatieve) gevoelens niet langer als blokkade/ verhindering te zien (voor presteren), is toch om ze niet (langer) te hebben, als dat mogelijk is. Dan valt er ook niks te onderdrukken en die energie kan je dan vol richten op je bezigheden, wat die ook zijn!
En je kan veel van je "emotionele bal vol ervaringen" opruimen. Dat weten veel mensen niet, mn niet diegenen die geleerd hebben hun "shit" binnen te houden, (die ze zelf als "zwak" en ondermijnend bestempelen) en alsmaar door te gaan (dan voel je het niet, geen tijd voor).
En toch geloof ik in dat je dan vroeg of laat vanzelf signalen krijgt, van je lichaam en/of geest. En dan geldt uiteindelijk: "wie niet horen wil, moet voelen"..
Veel mensen kunnen dat levenslang volhouden, dat onderduwen van die "emotionele bal", maar is dat de bedoeling, is dat "sterk zijn"? (ja, je moet dan sterk zijn, maar op enig moment van "zwakte": spierkramp, klein zetje wat je uit evenwicht brengt, tegenslagje.. en de bal komt in alle hevigheid naar boven!)..
Wat vroeger als "sterk" werd beschouwd, werkt niet levenslang als die bal maar groot genoeg wordt of je energie "op" raakt. Of je hebt gewoon geen leuk leven door krampachtig vermijden en onderdrukken (waarmee je ook je vermogen tot genieten, verwonderen, dromen, fantaseren, fijne gevoelens voelen enz onderdrukt).
Daarom maak ik mensen er graag op attent dat een andere manier mogelijk is: juist wel aandacht aan die bal besteden, dan wordt die kleiner, te behappen, minder kracht nodig (die je ergens anders aan kan gaan besteden). En als je dat niet gewend bent, moet je dat gewoon over laten aan iemand die daarin gespecialiseerd is (of dat nu ervaringsdeskundige is die zich is gaan verdiepen en opleiden of iemand die daar zijn werk van gemaakt heeft anderen te begeleiden). Dat is al een stap die jij genomen hebt en dat alleen al is de helft van het werk!
Het prettige vind ik al dat je op gezette tijden daar bewust tijd voor maakt, voor gaat zitten, ff helemaal daaraan kan en mag wijden. Alles voor jezelf inzichtelijker maakt, zodat je de kluwen ontwart, en alleen al dat kan zoveel van de "zwaarte" schelen!
Jij blijft dat ergens als een zwakte zien, emoties, minderwaardig, leiden af van presteren. Dat presteren is erin gegoten bij jou, ofwel omdat je dat zelf al in je had (genen?) ofwel omdat dat jouw mechanisme werd om toch "gezien" of gewaardeerd (thuis) te worden.
Stomme is dat ook bij kinderen altijd wordt onderzocht wat de impact is op hun leerprestaties als graadmeter of ze ergens "schade" van hebben opgelopen, zoals een scheiding oid. Zolang ze presteren, gaan onderzoekers er dan van uit dat het goed gaat met het kind. Ik vind dat heel bekrompen, want kan juist zijn dat dat kind daarin "vlucht", op de rationele piloot als overlevingsmechanisme, als "escape" van (negatieve) emoties.
De werkelijkheid is, dat als je "emotionele bal in je buik" vol zit met opeenstapeling van onderdrukte ervaringen/gedachten/gevoelens (en dat gebeurt vroeg of laat), je dan daardoor juist "in beslag genomen" wordt, onbeheersbaar groot wordt, je die bal niet meer onder water kan houden, het onderdrukken zelf teveel energie vergt.
Een bepaalde dosis kan je nog onderdrukken en presteren, dat is wat ik geloof. Bij een "overdosis" (ergens vroeg of laat in je leven) komt je funcioneren (op de rationele piloot) in gevaar.
Als je zelf dat presteren oplegt en ook nog eens verwacht dat die boog net zo gespannen kan blijven als dat je ooit kon (hele dagen studeren bijv), dan kom je bedrogen uit en stel je jezelf teleur in je eigen (veel te hooggespannen) verwachtingen.
Je wordt ouder, er zijn allerhande andere dingen die je aandacht vragen, vind je het gek dat je niet (zoals vroeger) hele dagen kan afsluiten en je concentreren op studeren?!
Het gaat niet alleen om je intelligentie en dat je dat moet kunnen.. iemand die bijv geen verdere zorgen of verplichtingen (als werk, gezin, geld) heeft, kan dat ten volle benutten, terwijl iemand die van alles aan zijn kop heeft, maar een beperkt deel kan benutten. Heeft niks met je intelligentie te maken, maar met je energie, die over veel of weinig andere dingen verdeeld moet worden.
Het is gewoon een heel ander verhaal of je naast studeren veel leuke dingen kan doen, en andere behoeftes aan bod komen (waaronder lichamelijke, waaronder bijv seksuele), dus een prettige mix hebt tussen verplichtingen/inspanning en plezier/ontspanning.. of dat je daarnaast veel zorgzaamheid moet geven, anderen (emotioneel danwel financieel) van je afhankelijk zijn, geld verdienen, een huishouden runnen, enz.
Je kan jezelf niet vergelijken met jezelf "van eerder/vroeger" en al zeker niet met anderen. En zeker niet op 1 punt (presteren), dat jij dat ook moet kunnen, en dan niet kijken naar overige omstandigheden.
Voorbeeldje: een politicus die Nederlandse vrouwen gaat vergelijken met Spaanse. En dan blijkt dat Spaanse vrouwen veel meer fulltime werken dan wij hier. En dat moeten wij vervolgens ook (om niet achter te blijven). Maar wel ff vergeten dat die bijv hun oude moeder in huis hebben om hun kinderen op te voeden, te voeden, de boodschappen en maaltijden verzorgen, er zijn als vanzelfsprekend aanwezige oppas (zodat je kan netwerken, overwerken, maar ook een sociaal leven kan handhaven met anderen).
Als je weet dat dat liefdevol is geregeld met je kinderen (en niet buiten werk om jezelf opleggen om alles ook nog zelf te moeten doen thuis, incl liefde geven, opvoeden, zorgen) is dat een stuk makkelijker, he? Of misschien houden die mensen wel elk weekend een minivakantie, naar het strand, lekker weer, met vrienden en familie samen eten aan een grote tafel, lekker kletsen en lol maken?! (en jij het weekend besteden moet aan boodschappen doen, huis schoonmaken, qualitytime met je kinderen, op het sportveld aanmoedigen, enz)..
Kijk, dat vergelijken op 1 punt (en dan vooral met mensen die dat succesvol wel lijken te kunnen organiseren/ combineren) is killing, als je allerlei andere dingen niet weet of ziet (van diegene met wie je je vergelijkt). Dat stoort me trouwens ook in onderzoeken.
De meest succesvolle mensen hebben ook veel hulp!! Werkster, oppas/opvang, misschien hun moeder om de hoek om je kind uit school/creche te halen, of zelfs iemand in huis (au pair, gastouder/oppas) zodat je geen stress hebt te laat te komen, die kunnen het zich vaak veroorloven vaker uit eten te gaan of eten halen, laten boodschappen bezorgen, hebben een accountant die de administratie doet, laten een tuinman komen, de schilder, enz. Succesvolle mensen (even naar status en prestatie gemeten, wat niet mijn definitie is van succesvol als mens overigens) zorgen ervoor dat ze andere behoeftes vervullen (om zo'n leven te kunnen volhouden), zo min mogelijk zorgen maken (genoeg geld is al zorgelozer dan daar over in zitten bijv) en zoveel mogelijk voorzien wordt in dingen waar ze een goed gevoel van krijgen (spullen, onspanning, leuke tijd met hun kinderen kunnen doorbrengen zonder tegelijkertijd iets anders zoals koken of opruimen/afwassen/was vouwen/ in bad stoppen/tandenpoetsen) te (hoeven) doen.
Dat scheelt nogal een jas. Ook of je een partner hebt die eea op zich neemt, je dingen kan delen en verdelen, niet alleen zorgzaamheid en zorgtaken, maar ook de "zekerheid" van liefde krijgen en geven, tijd voor elkaar, goed gesprek, je zorgen kan delen of wegnemen, oppeppen, een liefdevol iemand thuis aantreft (of dat je dat niet hebt en jezelf moet zien te geven of bewust/onbewust naar op zoek bent).
Het is gewoon niet eerlijk jezelf naar normen en standaarden te beoordelen, zonder andere dingen tegelijk in ogenschouw te nemen. Ook bij andere mensen gaat het presteren vaak ten koste van andere dingen. Er is al verschil of je bijv seksueel gefrustreerd bent of juist volop bevredigd en zo ook andere (toch wel heel belangrijke) verschillen (lichamelijke klachten of juist goede conditie, zorgen of juist niet, familie-issues of niet, leuke vrije tijd of ook dan nog van alles "moeten", warme contacten of niet, zinvolle betekenisvolle dingen doet of doelloos je leven leven, enz.
Mensen met warme familie-en vriendenrelaties, die vrij zorgeloos zijn, ff geen grote issues, kinderen gaan lekker, enz, hebben meer positieve energie om ergens in te gooien dan wanneer je van alles "aan je hoofd" hebt. En zo ook andere achtrgronden, die verschil maken. Draag je veel oud zeer mee of weinig, dat is toch allemaal logischerwijs van invloed?
Er zijn ook mensen die net zo hard werken, maar minder verdienen en alles daarnaast zelf moeten oplossen en doen. Dan helpt het toch wel als je af en toe het gevoel hebt dat je er niet alleen voor staat, iemand je helpt, meedenkt, meeleeft. Als je je huis gaat verven en daartegenop ziet, hele klus vindt, stimuleert het zoveel meer als iemand een paar uur meehelpt. Alleen het idee al van samen doen, maakt het minder zwaar, gezelliger zelfs, ipv (alleen maar) als lastig en veel werk te zien!
Stop dus met vergelijken, met jezelf van vroeger, met anderen. Ik ken mensen die hoogintelligent zijn, maar andere eigenschappen (doorzetten, geloven in eigen capaciteiten, zelfvertrouwen) beinvloed zijn door (vroegere) omstandigheden of behoeftes, die maar niet aan (genoeg) ontspanning toekomen en daardoor die eigenschappen die nodig zijn om te "presteren" niet kunnen aanspreken, omdat ze zo in beslag genomen zijn door (oude en nieuwe) negatieve dingen, zorgen maken, al genoeg hebben aan hun belemmeringen/blokkades (opheffen) of issues (onderdrukken)..
Emoties in goede banen leiden en "op orde hebben" is juist superbelangrijk en zwaar onderschat!! Het is zelfs een voorwaarde om optimaal te kunnen presteren. Het zijn (negatieve) emoties die je lichamelijke en mentale immuunsysteem en je energie bepalen, je ondergrond om te functioneren, je algehele mentale en lichamelijke staat bepalen. Als je lekker in je vel zit, kan je de wereld aan, bij wijze van spreken.
Als je emoties ziet als zwak, als minderwaardig, als belemmering om te presteren, dan geldt iig: hoe meer je moet "negeren" om te kunnen concentreren op ingewikkelde taken/je rationele denkvermogen, hoe lastiger het is. En tuurlijk zijn er ook mensen die hun gevoel helemaal kunnen uitschakelen en er op die manier geen "last" van ondervinden, dan is rationeel leven ook een "uitkomst" juist om niet te hoeven voelen.
Maar de beste manier om (negatieve) gevoelens niet langer als blokkade/ verhindering te zien (voor presteren), is toch om ze niet (langer) te hebben, als dat mogelijk is. Dan valt er ook niks te onderdrukken en die energie kan je dan vol richten op je bezigheden, wat die ook zijn!
En je kan veel van je "emotionele bal vol ervaringen" opruimen. Dat weten veel mensen niet, mn niet diegenen die geleerd hebben hun "shit" binnen te houden, (die ze zelf als "zwak" en ondermijnend bestempelen) en alsmaar door te gaan (dan voel je het niet, geen tijd voor).
En toch geloof ik in dat je dan vroeg of laat vanzelf signalen krijgt, van je lichaam en/of geest. En dan geldt uiteindelijk: "wie niet horen wil, moet voelen"..
Veel mensen kunnen dat levenslang volhouden, dat onderduwen van die "emotionele bal", maar is dat de bedoeling, is dat "sterk zijn"? (ja, je moet dan sterk zijn, maar op enig moment van "zwakte": spierkramp, klein zetje wat je uit evenwicht brengt, tegenslagje.. en de bal komt in alle hevigheid naar boven!)..
Wat vroeger als "sterk" werd beschouwd, werkt niet levenslang als die bal maar groot genoeg wordt of je energie "op" raakt. Of je hebt gewoon geen leuk leven door krampachtig vermijden en onderdrukken (waarmee je ook je vermogen tot genieten, verwonderen, dromen, fantaseren, fijne gevoelens voelen enz onderdrukt).
Daarom maak ik mensen er graag op attent dat een andere manier mogelijk is: juist wel aandacht aan die bal besteden, dan wordt die kleiner, te behappen, minder kracht nodig (die je ergens anders aan kan gaan besteden). En als je dat niet gewend bent, moet je dat gewoon over laten aan iemand die daarin gespecialiseerd is (of dat nu ervaringsdeskundige is die zich is gaan verdiepen en opleiden of iemand die daar zijn werk van gemaakt heeft anderen te begeleiden). Dat is al een stap die jij genomen hebt en dat alleen al is de helft van het werk!
Het prettige vind ik al dat je op gezette tijden daar bewust tijd voor maakt, voor gaat zitten, ff helemaal daaraan kan en mag wijden. Alles voor jezelf inzichtelijker maakt, zodat je de kluwen ontwart, en alleen al dat kan zoveel van de "zwaarte" schelen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 8 juni 2012 om 12:52
Suzy: jouw laatste post:
Bijna letterlijk op mij geschreven. Mooi voorbeeld van die FT werkende vrouwen in Spanje. Hier ben ik zo goed in, van allerlei situaties de beste, de succesvolste etc. gebruiken, en dan dat hele pakket willen zijn en doen. En voor het gemak dan maar de factoren vergeten die dat mogelijk maken of de keerzijde ervan gewoonweg negeren. ( ik hoop dat ik me duidelijk uitdruk, kan het even niet anders verwoorden)
Dat besef sijpelt er steeds meer in. Hoe onrealistisch dat is en dat je anderen en andere situaties niet moet vergelijken met jezelf. Van je eigen kracht en situatie uitgaan en daar het beste van maken. En dan ben je ineens ook weer die sterke vrouw omdat je doet wat bij je past.
Ik merk, hoewel het langzaam gaat, hier toch steeds een beetje meer van blijft hangen. Het is eigenlijk heel simpel om te doen.
Stom voorbeeld, maar gisteravond was ik druk bezig om kleine traktaties te maken voor de kinderen uit de klas van mijn zoon. Vroeger deed ik dat omdat ik vond dat je je daarvoor als moeder moest uitsloven. Toen ging ik werken en had ik er geen tijd voor en voelde ik me schuldig dat ik het niet deed. Gister kon ik gewoon van de activiteit genieten zonder bijgedachten. Mijn man vond dat ik me teveel uitsloofde....en ik merkte dat het niet daarom was. Ik vind dit gewoon leuk om te doen. Het is heel klein, maar dat soort inzichten heb ik steeds meer. En dan blijkt het inderdaad iedere keer best simpel te zijn:-)
Bijna letterlijk op mij geschreven. Mooi voorbeeld van die FT werkende vrouwen in Spanje. Hier ben ik zo goed in, van allerlei situaties de beste, de succesvolste etc. gebruiken, en dan dat hele pakket willen zijn en doen. En voor het gemak dan maar de factoren vergeten die dat mogelijk maken of de keerzijde ervan gewoonweg negeren. ( ik hoop dat ik me duidelijk uitdruk, kan het even niet anders verwoorden)
Dat besef sijpelt er steeds meer in. Hoe onrealistisch dat is en dat je anderen en andere situaties niet moet vergelijken met jezelf. Van je eigen kracht en situatie uitgaan en daar het beste van maken. En dan ben je ineens ook weer die sterke vrouw omdat je doet wat bij je past.
Ik merk, hoewel het langzaam gaat, hier toch steeds een beetje meer van blijft hangen. Het is eigenlijk heel simpel om te doen.
Stom voorbeeld, maar gisteravond was ik druk bezig om kleine traktaties te maken voor de kinderen uit de klas van mijn zoon. Vroeger deed ik dat omdat ik vond dat je je daarvoor als moeder moest uitsloven. Toen ging ik werken en had ik er geen tijd voor en voelde ik me schuldig dat ik het niet deed. Gister kon ik gewoon van de activiteit genieten zonder bijgedachten. Mijn man vond dat ik me teveel uitsloofde....en ik merkte dat het niet daarom was. Ik vind dit gewoon leuk om te doen. Het is heel klein, maar dat soort inzichten heb ik steeds meer. En dan blijkt het inderdaad iedere keer best simpel te zijn:-)
vrijdag 8 juni 2012 om 15:58
GOed zo, BB!
Vroeger was ik bijv meer bezig met mijn tuin op het oog netjes en mooi houden, dan erin te zitten en om me heen te kijken, te genieten ervan.
Nu denk ik: waar is die tuin nou voor? Om buiten te zijn, om te genieten van die weinige momenten dat we dat kunnen hier!!
Zo ook je huis: tis je plek om je lekker te voelen, niet iets wat je voortdurend aanspoort om te werken. Gewoon op je bank te kunnen zitten en te waarderen dat je die woonruimte hebt, je je er fijn voelt, mensen kan ontvangen, voor jezelf ruimtelijk (opgeruimd) wil houden, niet een constant "moeten" (schoon moet zijn, opgeruimd moet zijn, aan het werk moeten, dan word je een slaaf van datzelfde huis)..
Zo zijn er veel dingen waarvan je je kan afvragen waar je het op dat moment voor doet. Zoals creatieve of dure of originele tractaties maken. Buitenwereld, erbij horen, dat je kind erom gewaardeerd wordt, laten zien wat een goede moeder je bent (naar buiten toe), competitie, of leuk om te doen/creatief te zijn, iets lekkers van te maken (en dat kan heel simpel). Die kinderen zelf houden nog het meest van iets simpels, ouders maken elkaar gek! (ik deed en doe daar niet aan mee).
Heb nooit snoep in huis, maar kinderen komen toch graag bij mij (logeren, eten) om de gezelligheid, omdat ze zichzelf mogen zijn, we gekke dingen bedenken, lachen, en niet alles serieus nemen of leerzaam of gehoorzaam hoeft te zijn.
En dan gaat het vrij vanzelf juist, haha, is mijn ervaring! Bij mij niet omdat iets "moet", maar maak er iets leuks van, of het nu in bad doen is, of eten, of slapen, of gewoon ff zichzelf bezig houden.
Zo probeer ik dat bij allerlei aktiviteiten van mezelf: doe ik dit omdat ik het fijn vind, of belangrijk, de bezigheid op zich of (alleen maar) eindresultaat, voor wie doe ik dat eigenlijk. Studeren voor het cijfer/ diploma, of omdat ik die kennis wil eigenmaken, wil weten, wil leren? Werk om het geld (waarmee je weer dingen kan doen die je wil of belangrijk vindt dus ook een valide motief) of om de status, het bewijs voor mezelf of anderen dat ik dat kan, mijn capaciteiten benut, en zo ja welke (je hebt er meer dan alleen intellectuele), contacten, maatschappelijke rol, enz?
Je kan niet alleen maar doen wat je wil of behoefte aan hebt, maar je kan toch wel veel vanuit eigen behoefte doen, iig waar je je prioriteiten bij legt zelf zoveel mogelijk in de gaten houden en zoveel mogelijk door laten bepalen! (mits je die weet en ook hoe belangrijk het is.. en of je wel het grootste deel van je kostbare tijd aan die prioriteiten geeft)..
Vroeger was ik bijv meer bezig met mijn tuin op het oog netjes en mooi houden, dan erin te zitten en om me heen te kijken, te genieten ervan.
Nu denk ik: waar is die tuin nou voor? Om buiten te zijn, om te genieten van die weinige momenten dat we dat kunnen hier!!
Zo ook je huis: tis je plek om je lekker te voelen, niet iets wat je voortdurend aanspoort om te werken. Gewoon op je bank te kunnen zitten en te waarderen dat je die woonruimte hebt, je je er fijn voelt, mensen kan ontvangen, voor jezelf ruimtelijk (opgeruimd) wil houden, niet een constant "moeten" (schoon moet zijn, opgeruimd moet zijn, aan het werk moeten, dan word je een slaaf van datzelfde huis)..
Zo zijn er veel dingen waarvan je je kan afvragen waar je het op dat moment voor doet. Zoals creatieve of dure of originele tractaties maken. Buitenwereld, erbij horen, dat je kind erom gewaardeerd wordt, laten zien wat een goede moeder je bent (naar buiten toe), competitie, of leuk om te doen/creatief te zijn, iets lekkers van te maken (en dat kan heel simpel). Die kinderen zelf houden nog het meest van iets simpels, ouders maken elkaar gek! (ik deed en doe daar niet aan mee).
Heb nooit snoep in huis, maar kinderen komen toch graag bij mij (logeren, eten) om de gezelligheid, omdat ze zichzelf mogen zijn, we gekke dingen bedenken, lachen, en niet alles serieus nemen of leerzaam of gehoorzaam hoeft te zijn.
En dan gaat het vrij vanzelf juist, haha, is mijn ervaring! Bij mij niet omdat iets "moet", maar maak er iets leuks van, of het nu in bad doen is, of eten, of slapen, of gewoon ff zichzelf bezig houden.
Zo probeer ik dat bij allerlei aktiviteiten van mezelf: doe ik dit omdat ik het fijn vind, of belangrijk, de bezigheid op zich of (alleen maar) eindresultaat, voor wie doe ik dat eigenlijk. Studeren voor het cijfer/ diploma, of omdat ik die kennis wil eigenmaken, wil weten, wil leren? Werk om het geld (waarmee je weer dingen kan doen die je wil of belangrijk vindt dus ook een valide motief) of om de status, het bewijs voor mezelf of anderen dat ik dat kan, mijn capaciteiten benut, en zo ja welke (je hebt er meer dan alleen intellectuele), contacten, maatschappelijke rol, enz?
Je kan niet alleen maar doen wat je wil of behoefte aan hebt, maar je kan toch wel veel vanuit eigen behoefte doen, iig waar je je prioriteiten bij legt zelf zoveel mogelijk in de gaten houden en zoveel mogelijk door laten bepalen! (mits je die weet en ook hoe belangrijk het is.. en of je wel het grootste deel van je kostbare tijd aan die prioriteiten geeft)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 11 juni 2012 om 11:05
Hey meiden,
Ben ik weer.
Molly, leuk dat je weer eens van je laat horen. Uit jouw Posts wordt duidelijk dat jij een zelfde soort proces bent doorgegaan. Het is fijn te lezen hoe jij nu tegen het leven aankijkt, dus dank voor je bijdrage.
Ik ben dus nog steeds ziek..... Toen ik dacht op te knappen, kreeg ik ineens koorts. En dat heb ik bijna nooit. Was vergeten hoe intens ellendig een mens zich dan kan voelen.En dan is alleen wonen ook ineens wel heel erg alleen.
Ik vind het niet toevallig dat ik zo ziek geworden ben nadat ik weer m'n agenda leeggemaakt heb, en heeeeel veel ruimte voor mezelf gecreëerd heb. Voelt een beetje als iemand die ziek wordt in z'n vakantie. Als er ruimte komt, krijgt het lichaam de gelegenheid om 'in te zakken'.
Ben nu eindelijk weer ongeveer koortsvrij, en dan komt dus direct de neiging weer om alles op te pakken wat ik ' moet ' doen. Maar ook hier heus vooruitgang: het lukt me best goed om bij mezelf te blijven. De wereld stopt niet met draaien als ik de tijd neem om te herstellen. Het is eweer een mooie gelegenheid om keuzes te leren maken in harmonie met m'n lichaam, in plaats van in gevecht met m'n lichaam.
Hoop dat mn verhalen niet te vermoeiend worden..
Liefs voor jullie allemaal, ben benieuwd hoe het met jullie is.
Ben ik weer.
Molly, leuk dat je weer eens van je laat horen. Uit jouw Posts wordt duidelijk dat jij een zelfde soort proces bent doorgegaan. Het is fijn te lezen hoe jij nu tegen het leven aankijkt, dus dank voor je bijdrage.
Ik ben dus nog steeds ziek..... Toen ik dacht op te knappen, kreeg ik ineens koorts. En dat heb ik bijna nooit. Was vergeten hoe intens ellendig een mens zich dan kan voelen.En dan is alleen wonen ook ineens wel heel erg alleen.
Ik vind het niet toevallig dat ik zo ziek geworden ben nadat ik weer m'n agenda leeggemaakt heb, en heeeeel veel ruimte voor mezelf gecreëerd heb. Voelt een beetje als iemand die ziek wordt in z'n vakantie. Als er ruimte komt, krijgt het lichaam de gelegenheid om 'in te zakken'.
Ben nu eindelijk weer ongeveer koortsvrij, en dan komt dus direct de neiging weer om alles op te pakken wat ik ' moet ' doen. Maar ook hier heus vooruitgang: het lukt me best goed om bij mezelf te blijven. De wereld stopt niet met draaien als ik de tijd neem om te herstellen. Het is eweer een mooie gelegenheid om keuzes te leren maken in harmonie met m'n lichaam, in plaats van in gevecht met m'n lichaam.
Hoop dat mn verhalen niet te vermoeiend worden..
Liefs voor jullie allemaal, ben benieuwd hoe het met jullie is.
maandag 11 juni 2012 om 17:11
Hey Anahata en de rest,
Anahata; je verhalen zijn absoluut niet vermoeiend. Ik herken wat je zegt; vroeger werd ik ook altijd ziek als ik er de ruimte voor had (of ging ik zo ver door dat ik flauw viel of longontsteking kreeg etc.). Vroeger is trouwens toen ik nog bij mijn ouders woonde. Op mezelf ben ik eigenlijk nooit meer echt ziek geworden, op soms een kleine loopneus na. Bij mij heeft (Kundalini) Yoga ook heel erg geholpen om de weerstand in mijn lichaam te versterken, meer naar mijn lichaam te leren luisteren en niet zo snel stress op te laten hopen in je lichaam. Misschien dat je al iets van ontspanningsoefeningen/ lichaamstherapie doet, maar ik dacht, misschien heb je er wat aan:)
Suzy; bedankt voor je post van 12.25. Ik kan er echt heel erg veel mee, vooral met de opmerkingen die je maakt over dat ik ouder wordt, en dus ook andere verplichtingen heb, en me daardoor niet kan vergelijken met hoe ik vroeger leerde en werkte. Het is eigenlijk zo simpel, maar ik heb er nog nooit eerder zo over nagedacht. Tot mijn soort instorting afgelopen maanden heb ik eigenlijk alles gezien als moeten; ik moet opruimen, ik moet afwassen, ik moet mijn boodschappen goed plannen, ik moet extracurriculaire activiteiten ondernemen, ik moet ontspannen, maar ik mag niet te veel ontspannen, ik moet minimaal 1 keer per week afspreken met toenmalig vriendje, 1 keer per week sporten, werken, langs bij familie. Ik moet 9-ens halen (en dit is nog maar 1/3 ofzo van mijn moeten -lijst). En ik moet -natuurlijk - alles perfect doen. Resultaat; permanent achter jezelf aanrennen, permanent boos zijn op jezelf omdat het niet lukt/niet goed genoeg is. En dat dan weer afreageren/afschuiven op anderen......>> Permanent slecht slapen en moe zijn. Misschien dat ik bovenstaande al vaker heb verteld, en sorry dat ik daarover dan in de herhaling val, maar jeetje, wat heb ik mezelf aangedaan. Ik zou nog veel meer over je post kunnen schrijven Suzy...maar, dan wordt het weer zo'n lap tekst, ofzo.
Dat ik dat eng vind/niet wil hangt ook beetje samen met hoe het nu gaat. Dit weekend heb ik iets heel erg stoms gedaan waar ik me heel erg voor schaam, en ik merk dat ik mezelf dan eigenlijk een soort van wil 'straffen' door hier niet meer te schrijven. Bij mensen waar ik het zo leuk vind om mee te schrijven:S, dat ik dat dan van mezelf niet mag ofzo. En ik ben verder vandaag echt mega studie-ontwijkend gedrag aan het vertonen....En ik zit daar eigenlijk wel een beetje mee (zoals ik denk ik ook al eerder heb geschreven, sorry) omdat ik eerst dacht dat dat studieontwijkende gedrag kwam doordat ik zoveel energie kwijt was aan relatie met ex, zo veel (de hele dag) met hem praatte via msn. En nu kom ik er dus achter dat het gewoon echt aan mezelf ligt, of wat ik doe ofzo.
Sorry voor de herhalingen....
Anahata; je verhalen zijn absoluut niet vermoeiend. Ik herken wat je zegt; vroeger werd ik ook altijd ziek als ik er de ruimte voor had (of ging ik zo ver door dat ik flauw viel of longontsteking kreeg etc.). Vroeger is trouwens toen ik nog bij mijn ouders woonde. Op mezelf ben ik eigenlijk nooit meer echt ziek geworden, op soms een kleine loopneus na. Bij mij heeft (Kundalini) Yoga ook heel erg geholpen om de weerstand in mijn lichaam te versterken, meer naar mijn lichaam te leren luisteren en niet zo snel stress op te laten hopen in je lichaam. Misschien dat je al iets van ontspanningsoefeningen/ lichaamstherapie doet, maar ik dacht, misschien heb je er wat aan:)
Suzy; bedankt voor je post van 12.25. Ik kan er echt heel erg veel mee, vooral met de opmerkingen die je maakt over dat ik ouder wordt, en dus ook andere verplichtingen heb, en me daardoor niet kan vergelijken met hoe ik vroeger leerde en werkte. Het is eigenlijk zo simpel, maar ik heb er nog nooit eerder zo over nagedacht. Tot mijn soort instorting afgelopen maanden heb ik eigenlijk alles gezien als moeten; ik moet opruimen, ik moet afwassen, ik moet mijn boodschappen goed plannen, ik moet extracurriculaire activiteiten ondernemen, ik moet ontspannen, maar ik mag niet te veel ontspannen, ik moet minimaal 1 keer per week afspreken met toenmalig vriendje, 1 keer per week sporten, werken, langs bij familie. Ik moet 9-ens halen (en dit is nog maar 1/3 ofzo van mijn moeten -lijst). En ik moet -natuurlijk - alles perfect doen. Resultaat; permanent achter jezelf aanrennen, permanent boos zijn op jezelf omdat het niet lukt/niet goed genoeg is. En dat dan weer afreageren/afschuiven op anderen......>> Permanent slecht slapen en moe zijn. Misschien dat ik bovenstaande al vaker heb verteld, en sorry dat ik daarover dan in de herhaling val, maar jeetje, wat heb ik mezelf aangedaan. Ik zou nog veel meer over je post kunnen schrijven Suzy...maar, dan wordt het weer zo'n lap tekst, ofzo.
Dat ik dat eng vind/niet wil hangt ook beetje samen met hoe het nu gaat. Dit weekend heb ik iets heel erg stoms gedaan waar ik me heel erg voor schaam, en ik merk dat ik mezelf dan eigenlijk een soort van wil 'straffen' door hier niet meer te schrijven. Bij mensen waar ik het zo leuk vind om mee te schrijven:S, dat ik dat dan van mezelf niet mag ofzo. En ik ben verder vandaag echt mega studie-ontwijkend gedrag aan het vertonen....En ik zit daar eigenlijk wel een beetje mee (zoals ik denk ik ook al eerder heb geschreven, sorry) omdat ik eerst dacht dat dat studieontwijkende gedrag kwam doordat ik zoveel energie kwijt was aan relatie met ex, zo veel (de hele dag) met hem praatte via msn. En nu kom ik er dus achter dat het gewoon echt aan mezelf ligt, of wat ik doe ofzo.
Sorry voor de herhalingen....
dinsdag 12 juni 2012 om 07:01
Hier ook ff druk weekje, wel gelezen, maar ik reageer later weer.
Framb00sjes: gewoon wel schrijven, je wordt hier niet veroordeeld, dus veroordeel jezelf nou niet! Denk je dat wij nooit iets stoms doen? Nou, reken maar van wel! Uitkomen voor je eigen "zwaktes" werkt heel bevrijdend, hoor! Ik vertel dat gewoon aan anderen, dan hoef je ook nooit bang te zijn dat het "uitkomt", haha. Ben je er ook minder kwetsbaar voor. Je hoeft hier niet alleen je goede kanten te laten zien, dat is nu juist zo fijn, dat is ook "jezelf zijn"!
Framb00sjes: gewoon wel schrijven, je wordt hier niet veroordeeld, dus veroordeel jezelf nou niet! Denk je dat wij nooit iets stoms doen? Nou, reken maar van wel! Uitkomen voor je eigen "zwaktes" werkt heel bevrijdend, hoor! Ik vertel dat gewoon aan anderen, dan hoef je ook nooit bang te zijn dat het "uitkomt", haha. Ben je er ook minder kwetsbaar voor. Je hoeft hier niet alleen je goede kanten te laten zien, dat is nu juist zo fijn, dat is ook "jezelf zijn"!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 12 juni 2012 om 18:26
He lieve mensen, kom ook even 'hoi' zeggen en jullie veel warmte toesturen, maar supermoe dus geen lange verhalen. Doodmoe van werk, en evengoed aan het strenge schema niet voldaan :S
Terwijl het weekend zo fijn was (retraite van 2 dagen) ondanks dat er veel oud zeer omhoog kwam. Was fijn om daar ruimte voor te maken.
Voelt als weer een stukje dichter bij mezelf. Heb net voor mezelf weer een nieuw totaalrustweekend ingepland edit,
Lieve Anahatha, wat vervelend dat je nog zo ziek bent geweest. Je belabberd voelen en alleen zijn kan bij tijden zo naar voelen... Je mag hier trouwens altijd schrijven, niet vermoeiend. Uit je verhaal maak ik op dat het je weer wijsheid over jezelf, en waar je nu staat, heeft gebracht, mooi
Framboosje: Wat Suzy zegt. Slaap je trouwens goed? Dat kan een hoop schelen in jezelf het goede pad opsturen als je merkt dat er negatieve gedachten opkomen.
Terwijl het weekend zo fijn was (retraite van 2 dagen) ondanks dat er veel oud zeer omhoog kwam. Was fijn om daar ruimte voor te maken.
Voelt als weer een stukje dichter bij mezelf. Heb net voor mezelf weer een nieuw totaalrustweekend ingepland edit,
Lieve Anahatha, wat vervelend dat je nog zo ziek bent geweest. Je belabberd voelen en alleen zijn kan bij tijden zo naar voelen... Je mag hier trouwens altijd schrijven, niet vermoeiend. Uit je verhaal maak ik op dat het je weer wijsheid over jezelf, en waar je nu staat, heeft gebracht, mooi
Framboosje: Wat Suzy zegt. Slaap je trouwens goed? Dat kan een hoop schelen in jezelf het goede pad opsturen als je merkt dat er negatieve gedachten opkomen.
dinsdag 12 juni 2012 om 22:23
Wat een mooi gedicht Jelly:) Bedankt daarvoor. Ik kan me voorstellen dat je misschien erg baalt van dat je niet hebt voldaan aan je strakke schema, maar volgens mij gaf je hier al aan dat je het niet zou gaan redden, het te veel voor je was. Waarom je voor en achteraf (en tijdens?) je werk je daar :S over voelen? Zo veel negatieve energie....
Ik neem aan dat je je best doet en bovendien, denk ik eigenlijk dat het het belangrijkst is dat je niet voorbij gaat aan je grenzen, en je niet :S voelt over dat je je schema niet gaat halen.
Misschien dat ik dit al verteld heb, maar ik herken je (eerdere) verhaal in zoverre dat ik mezelf voor de komende vier weken ook een veel te 'hoog'/veeleisend schema heb opgelegd. En nu haal ik dat niet, zoals ik dat eigenlijk al wist....en ipv boos te zijn op mezelf (nouja, dat ben ik nog steeds wel) heb ik besloten dat met mijn begeleider te bespreken. Geen idee wat hij er van gaat vinden....of hij er iets mee kan, maargoed.
Over dat slapen; Op het moment slaap ik redelijk goed, maar als ik terug kijk op de periode waar ik in mijn vorige post over schrijf, deed ik dat toen echt niet. Ik voelde me altijd alsof er te weinig tijd in mijn dag zat...ging om 1 uur, half 2 slapen, was daarna de helft van de dag moe, werd einde van de middag een beetje scherp, en was dan boos dat ik de hele dag moe was geweest en zo slecht sliep en weer tot laat doorwerken.....heel erg handig....Ik ga nu eindelijk naar bed nu ik gewoon moe ben, slaap nog steeds niet altijd even goed. Vorige week toen ik zo druk was bijvoorbeeld door dat mezelf opgelegde schema sliep ik bijv. weer echt erg slecht...te kort, niet diep genoeg ook denk ik, en alsof mijn hoofd de indrukken van de hele dag nog aan het verwerken was, niet echt stil was. Herkennen jullie dat laatste misschien een beetje?
En Suzy; wat ik me al een tijdje afvraag, maar niet durfde te vragen:P Ik denk dat ik een beetje bezorgd om je ben ofzo....Ze schrijf af en toe dat je een beetje van je doelen aan het afdwalen bent, weer meer met jezelf bezig moet zijn even, en hier geef je zulke goede adviezen altijd. Mmm....wat wil ik eigenlijk zeggen? Ik wil vragen of ik iets terug kan doen...kan helpen (of doe ik dat al?)? En vroeg me af wat je uit het forum haalt....Ben je gewoon dankbaar:)
Ik neem aan dat je je best doet en bovendien, denk ik eigenlijk dat het het belangrijkst is dat je niet voorbij gaat aan je grenzen, en je niet :S voelt over dat je je schema niet gaat halen.
Misschien dat ik dit al verteld heb, maar ik herken je (eerdere) verhaal in zoverre dat ik mezelf voor de komende vier weken ook een veel te 'hoog'/veeleisend schema heb opgelegd. En nu haal ik dat niet, zoals ik dat eigenlijk al wist....en ipv boos te zijn op mezelf (nouja, dat ben ik nog steeds wel) heb ik besloten dat met mijn begeleider te bespreken. Geen idee wat hij er van gaat vinden....of hij er iets mee kan, maargoed.
Over dat slapen; Op het moment slaap ik redelijk goed, maar als ik terug kijk op de periode waar ik in mijn vorige post over schrijf, deed ik dat toen echt niet. Ik voelde me altijd alsof er te weinig tijd in mijn dag zat...ging om 1 uur, half 2 slapen, was daarna de helft van de dag moe, werd einde van de middag een beetje scherp, en was dan boos dat ik de hele dag moe was geweest en zo slecht sliep en weer tot laat doorwerken.....heel erg handig....Ik ga nu eindelijk naar bed nu ik gewoon moe ben, slaap nog steeds niet altijd even goed. Vorige week toen ik zo druk was bijvoorbeeld door dat mezelf opgelegde schema sliep ik bijv. weer echt erg slecht...te kort, niet diep genoeg ook denk ik, en alsof mijn hoofd de indrukken van de hele dag nog aan het verwerken was, niet echt stil was. Herkennen jullie dat laatste misschien een beetje?
En Suzy; wat ik me al een tijdje afvraag, maar niet durfde te vragen:P Ik denk dat ik een beetje bezorgd om je ben ofzo....Ze schrijf af en toe dat je een beetje van je doelen aan het afdwalen bent, weer meer met jezelf bezig moet zijn even, en hier geef je zulke goede adviezen altijd. Mmm....wat wil ik eigenlijk zeggen? Ik wil vragen of ik iets terug kan doen...kan helpen (of doe ik dat al?)? En vroeg me af wat je uit het forum haalt....Ben je gewoon dankbaar:)
dinsdag 12 juni 2012 om 23:13
@Framb00sjes: lief van je, dat je je dat afvraagt. Nee hoor, heeft met heel andere keuzes te maken. Juist omdat ik weet waar mijn levensdoelen liggen, wil ik daar dichtbij blijven. Qua werk doe ik iets in heel andere richting, oa om mijn nieuwe richting op te kunnen starten, maar stop zoveel energie in dat werk van nu, dat ik daarnaast eigenlijk te moe ben (en teveel andere dingen doe) om dat voor elkaar te krijgen of eindelijk echt eens vorm te geven.
Dus wordt het tijd dat ik bewust weer tijd ga uittrekken voor oppakken van die dingen, die al tijd geleden in gang zijn gezet, maar door eea in de wacht stonden!
Daarnaast vorig jaar wat privedingen, die mijn flow stagneerden, dat moest ik ook weer verwerken, (ik wil mezelf "schoon houden" van nieuwe issues, dat kost toch weer tijd, waardoor ik het wel ff prima vond zo. Wat ik uit het forum haal is dat dat juist wel in de richting ligt van 1 van mijn levensdoelen.
Nu maak ik deze week ook weer lange dagen op het werk, vroeg beginnen is weer wennen voor mij na weekje vrij en ben dan ook vroeg uitgeteld! Daarnaast paar feestjes te regelen deze maand, terwijl ik ook eea op te knappen heb in en om het huis. En dan raak ik ff verder weg van mijn andere doelen, (die hebben eigenlijk allemaal met iets opbouwen te maken, maar dan is het werken en leven in het nu, en niet bezig met toekomstplannen, snap je? Dan vliegt de tijd en verdiep ik mezelf niet meer.
Dat moet je blijvend bewaken, die me-time, je privedoelen en plannen, zodat het niet bij dromen blijft, maar daar ook aktie op onderneemt!
Truste iedereen!
Dus wordt het tijd dat ik bewust weer tijd ga uittrekken voor oppakken van die dingen, die al tijd geleden in gang zijn gezet, maar door eea in de wacht stonden!
Daarnaast vorig jaar wat privedingen, die mijn flow stagneerden, dat moest ik ook weer verwerken, (ik wil mezelf "schoon houden" van nieuwe issues, dat kost toch weer tijd, waardoor ik het wel ff prima vond zo. Wat ik uit het forum haal is dat dat juist wel in de richting ligt van 1 van mijn levensdoelen.
Nu maak ik deze week ook weer lange dagen op het werk, vroeg beginnen is weer wennen voor mij na weekje vrij en ben dan ook vroeg uitgeteld! Daarnaast paar feestjes te regelen deze maand, terwijl ik ook eea op te knappen heb in en om het huis. En dan raak ik ff verder weg van mijn andere doelen, (die hebben eigenlijk allemaal met iets opbouwen te maken, maar dan is het werken en leven in het nu, en niet bezig met toekomstplannen, snap je? Dan vliegt de tijd en verdiep ik mezelf niet meer.
Dat moet je blijvend bewaken, die me-time, je privedoelen en plannen, zodat het niet bij dromen blijft, maar daar ook aktie op onderneemt!
Truste iedereen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 13 juni 2012 om 10:02
Framboosjes: Ja, I know. Maar deze situatie is even wat anders dan een studie (studie is weer op een andere manier lastig!). Uren worden geregistreerd en ik loop t risico ontslagen te worden (nee, misschien wettelijk kan dat nu nog niet, maar mensen zijn niet altijd wettelijk heb ik al doorgekregen). Ik ben nu expres wel heel transparant naar mijn baas. Maar wil hier op deze plek niet over doorgaan.
Fijne dag allemaal!
Fijne dag allemaal!
woensdag 13 juni 2012 om 12:55
Ik denk dat ik heel goed snap wat je bedoelt Jellyfish. Ook ik vertel daar liever niet teveel over hier op internet, maar het maakt het proces van beter worden wel opgejaagd.
Lieve ladies, ik lees nog steeds mee. En ook bij mij is er wel het een en ander gaande. Ik denk dat er weer verandering/inzicht zit aan te komen, want ik ben weer zo moe en emotioneel.
Het is voor mij nu even lastig om uitgebreid mee te schrijven merk ik. Gebrek aan woorden en aan energie.
Ik probeer me daar niet te schuldig over te voelen omdat ik dan, op dit forum, precies hetzelfde doe als in " het echie", maar vanzelf gaat dat dus niet.
Mag ik jullie dus een welgemeende en welverdiende knuffel geven in plaats van alle meedenkende en meelevende woorden die ik hier anders had neer willen zetten.
Lieve ladies, ik lees nog steeds mee. En ook bij mij is er wel het een en ander gaande. Ik denk dat er weer verandering/inzicht zit aan te komen, want ik ben weer zo moe en emotioneel.
Het is voor mij nu even lastig om uitgebreid mee te schrijven merk ik. Gebrek aan woorden en aan energie.
Ik probeer me daar niet te schuldig over te voelen omdat ik dan, op dit forum, precies hetzelfde doe als in " het echie", maar vanzelf gaat dat dus niet.
Mag ik jullie dus een welgemeende en welverdiende knuffel geven in plaats van alle meedenkende en meelevende woorden die ik hier anders had neer willen zetten.
woensdag 13 juni 2012 om 13:21
Poe! Volgens mij hebben we het allemaal even niet al te makkelijk, ieder op haar eigen manier. Het maakt het lastiger dat we natuurlijk toch niet alle privé details hier online willen zetten.
Maar volgens mij geeft het niet. Voor mij zijn jullie en dit topic belangrijk omdat jullie met me meeleven en sommige of meerdere struggles goed herkennen. Het gaat er dan niet om dat jullie perfect advies speciaal gericht op mijn specifieke situatie kunnen geven, want je hebt nooit alle informatie. Het gevoel van contact en verbondenheid is naar mij idee veel belangrijker dan de inhoud van de woorden die gedeeld worden.
Dus, een hele hele dikke knuffel van mij voor jullie allemaal, boeddhabuikje, jellyfish, framboosje en suzy (en ook voor de stillere meelezend ) of we nu ziek (ja, nog steeds) of gezond zijn, werkend of thuis, blij of verdrietig, niemand kan ontkennen dat wij belangrijke lessen aan het leren zijn. Ik ben er van overtuigd dat dit leidt naar een authentieker en oprechter en dus ook fijner leven, na maar zeker ook al tijdens dit proces.
Liefs voor jullie
Maar volgens mij geeft het niet. Voor mij zijn jullie en dit topic belangrijk omdat jullie met me meeleven en sommige of meerdere struggles goed herkennen. Het gaat er dan niet om dat jullie perfect advies speciaal gericht op mijn specifieke situatie kunnen geven, want je hebt nooit alle informatie. Het gevoel van contact en verbondenheid is naar mij idee veel belangrijker dan de inhoud van de woorden die gedeeld worden.
Dus, een hele hele dikke knuffel van mij voor jullie allemaal, boeddhabuikje, jellyfish, framboosje en suzy (en ook voor de stillere meelezend ) of we nu ziek (ja, nog steeds) of gezond zijn, werkend of thuis, blij of verdrietig, niemand kan ontkennen dat wij belangrijke lessen aan het leren zijn. Ik ben er van overtuigd dat dit leidt naar een authentieker en oprechter en dus ook fijner leven, na maar zeker ook al tijdens dit proces.
Liefs voor jullie
donderdag 14 juni 2012 om 17:24
@Framb00sjes: even een aanvulling nog nav een ander topic (Manipulatie in liefde):
Ik heb afgelopen jaren zoveel aandacht besteed aan "onstoffelijke" dingen, dat ik nogal onthecht was aan materiele zaken en de realiteit van nu, voor zover de overheersende cultuur van dat je economische status en materialisme (en egoisme/ individualisme) bepalend lijkt te zijn geworden voor wie je bent (voor je waarde als mens).
Ik verzet me tegen die cultuur (of cultus), maar we leven er natuurlijk wel in, we moeten allemaal verantwoordelijkheden nemen, hoofd boven water houden, en steeds meer dealen met wegvallen van "valse zekerheden" en vangnetten.
Ik schipper daar ook in, tussen materiele wereld en "onstoffelijke wereld", die verder kijkt dan dat, die verbanden ziet, andere manieren en mogelijkheden. (Je) realiteit is veranderlijk, in beweging, te beinvloeden zelfs. De kracht van een nieuw idee moet je niet onderschatten (bijv emancipatie, afschaffen slavernij enz).
Kan het niet goed uitleggen, maar door "af te dalen" in de innerlijke wereld en daar je waarde te ontdekken, wat werkelijk belangrijk is enz, heeft het materiele, tastbare, van buitenaf, veel minder invloed gekregen en dat is bevrijdend! Het geeft ook afstand en onthechting van zaken, die anderen om je heen heel belangrijk vinden. Bezit enzo zegt mij niet veel meer, maar dat neemt niet weg dat wat je bezit (of is toevertrouwd) je wel goed voor moet zorgen.
Dat geldt zowel voor jezelf (mentaal en lichamelijk) goed zorgen, als voor evt kinderen en huisdieren, andere naasten en geliefde personen, als voor spullen (je huis, je bezittingen)..
Sluipenderwijs ben ik oa door buitenshuis werken weer wat gevoeliger voor uiterlijke zaken en materialisme, terwijl ik weet dat het onbelangrijk is (behalve goed voor zorgen). Ik geef bijv niet om luxe, wel om bepaald levensniveau.
Hier schrijven is voor mij ook een spiegel, daarmee spreek ik mezelf ook toe, of moed in, of iets dergelijks. Wat je tegen anderen zegt, herhaal je ook tegen jezelf en hoe vaker, hoe beter! (nieuwe overtuigingen moeten vaak herhaald, wil het de overheersende automatische route en nieuw patroon worden).
Anderen "helpen" kan ook een toevlucht zijn, bijv om je eigen issues te mijden. Dat is bij mij meestal niet zo, het inspireert me, motiveert me juist om mijn "nieuw ingeslagen weg" te vervolgen. Dan moet ik daar zelf ook wel naar blijven leven! Ik mijd sommige dingen wel, maar om andere redenen dan dit forum.
Eerder bepaalde zaken bewust zoveel mogelijk mijd, die ik persoonlijk onbelangrijk vind, maar die echter wel noodzakelijk zijn om je leven in deze tijd in goede banen te leiden (zoals administratie, regeldingen, financiele beslissingen en oplossingen, aanschaffen en onderhouden van bezittingen). Druk maken over geld en financiele toekomst bijv, oplossing zoeken in meer geld verdienen ipv kijken waar mijn geld heen "lekt" en of daar oplossingen liggen. Mijn geld en tijd niet besteden aan dingen die op geen enkele manier bijdragen aan mijn werkelijke behoeften en plezier.
Ik zou mijn leven liever aan belangrijker dingen wijden en merk nu bij mezelf weer dat ik daar te weinig tijd voor maak, verkeerde prioriteiten stel en me teveel tevreden stel met dingen doen, die niet bijdragen aan eigen ontwikkeling of zorgzaamheid voor mij & naasten & wat me is "toevertrouwd". En ook niet genoeg gebruik maak van mijn talenten momenteel.
Bij andere keuzes zouden andere dingen mogelijk kunnen zijn, ik leefde weer een beetje op de automatische piloot, patronen herhalen die nergens toe leiden, behalve zo te kunnen blijven leven als ik nu al doe. En hoe leuk de meeste dingen daarvan ook (nog steeds) zijn, (en ik mezelf daarmee rechtvaardig dat ik het daarbij laat of blijf doen) het bevredigt mijn "hogere doelen" niet.
Je kan veel overwinnen en je dan ook onoverwinnelijk voelen, maar blijft oppassen voor de invloed die ongemerkt van anderen uit gaat, ook al ben je je ervan bewust, zoals ik! Met name als het om eigen "zwakke plekken" gaat. Iedereen heeft wel een zelfdestructief trekje, of het nu over-eten, roken, alcohol, kopen, slachtofferrol, wantrouwig of zonder vertrouwen in het leven staan, of wat dan ook.
Ik maak mijn eigen verwachtingen momenteel niet waar en het wordt tijd van wel! Dat is dan mn op het gebied van dat ik eea heb laten versloffen (persoonlijke uitdagingen uit de weg gegaan), misschien wel om energie te verzamelen om ze wel aan te gaan, maar merk nu dat het mijn energie ook aantast als je jezelf niet uitdaagt en tevreden stelt (al is het tijdelijk) met waar ik eigenlijk geen genoegen mee zou moeten nemen..
In die zin is het belangrijk dat je moet blijven luisteren naar jezelf, ook als je die energie wel weer hebt! Als je eenmaal weet wat energie geeft en wat/wie energie kost, daar ook iets mee doen! (en dat is alles en iedereen wat je eigenlijk afwijst voor jezelf, maar bijv doet omdat het zo hoort, of anderen verwachten, of iedereen nu eenmaal zo doet). Of je jezelf aan "verkeerde" dingen "gunt", onder het mom van "genieten van het leven", maar eigenlijk ondertussen je gezondheid of zelfvertrouwen ondermijnen of waar je je afhankelijk van maakt.
(dat kan evengoed een te duur huis zijn, waardoor je gebonden bent aan een goedbetaalde baan, als een verslaving of bepaalde kicks nodig hebben om te voelen dat je leeft)..
Heel inspirerend boek vind ik trouwens die ene die ik heb van Deepak Chopra: "Hoe wij God kunnen ervaren".
(en dan moet je het begrip God niet in de zin van "gelovig" opvatten, gaat er in dit boek om waar je zelf staat, in evolutiefases, hoe je zelf tegen eea aankijkt, een diepere betekenis in je leven ervaart (of ontbreken daarvan). Door oppervlakkige lagen heen kan kijken of met "bezieling" leeft of helemaal niet en maar een beetje voortleeft "zoals het hoort", zoals anderen dat doen, en jij dus in meegaat of wil gaan.
Innerlijke beweegredenen of noem het je eigen ziel, die wil misschien wel een andere weg afleggen. Dat bedoel ik met "onstoffelijk": de wereld van filosoferen, afvragen, vragen stellen, verdiepen in levensvragen, in wat nu echt belangrijk is en voor wie (samenleving of jouzelf?).. Verwonderen, dichtbij het "pure" willen komen, een diepere laag in jezelf leren kennen en daar ook (zoveel mogelijk) naar willen leven.
En daar doe ik momenteel te weinig aan, maar zou daar ook zo al mijn (vrije) tijd aan kunnen besteden.
Dus forum is zowel verrijking voor mij als energie erin steken om anderen aan te sporen een diepere laag te zoeken in zichzelf en de wereld om zich heen. Tegelijkertijd moet ik mijn tijd ook verdelen over andere dingen die ik leuk en belangrijk vind, blijft dat je een evenwicht zoekt en vindt daarin. Ook wat betreft internetten, ook wat betreft eigen zaakjes regelen, ook wat betreft nuchtere zaken of juist wat bijdraagt aan je geluk en lekker in je vel zitten..
Ik heb afgelopen jaren zoveel aandacht besteed aan "onstoffelijke" dingen, dat ik nogal onthecht was aan materiele zaken en de realiteit van nu, voor zover de overheersende cultuur van dat je economische status en materialisme (en egoisme/ individualisme) bepalend lijkt te zijn geworden voor wie je bent (voor je waarde als mens).
Ik verzet me tegen die cultuur (of cultus), maar we leven er natuurlijk wel in, we moeten allemaal verantwoordelijkheden nemen, hoofd boven water houden, en steeds meer dealen met wegvallen van "valse zekerheden" en vangnetten.
Ik schipper daar ook in, tussen materiele wereld en "onstoffelijke wereld", die verder kijkt dan dat, die verbanden ziet, andere manieren en mogelijkheden. (Je) realiteit is veranderlijk, in beweging, te beinvloeden zelfs. De kracht van een nieuw idee moet je niet onderschatten (bijv emancipatie, afschaffen slavernij enz).
Kan het niet goed uitleggen, maar door "af te dalen" in de innerlijke wereld en daar je waarde te ontdekken, wat werkelijk belangrijk is enz, heeft het materiele, tastbare, van buitenaf, veel minder invloed gekregen en dat is bevrijdend! Het geeft ook afstand en onthechting van zaken, die anderen om je heen heel belangrijk vinden. Bezit enzo zegt mij niet veel meer, maar dat neemt niet weg dat wat je bezit (of is toevertrouwd) je wel goed voor moet zorgen.
Dat geldt zowel voor jezelf (mentaal en lichamelijk) goed zorgen, als voor evt kinderen en huisdieren, andere naasten en geliefde personen, als voor spullen (je huis, je bezittingen)..
Sluipenderwijs ben ik oa door buitenshuis werken weer wat gevoeliger voor uiterlijke zaken en materialisme, terwijl ik weet dat het onbelangrijk is (behalve goed voor zorgen). Ik geef bijv niet om luxe, wel om bepaald levensniveau.
Hier schrijven is voor mij ook een spiegel, daarmee spreek ik mezelf ook toe, of moed in, of iets dergelijks. Wat je tegen anderen zegt, herhaal je ook tegen jezelf en hoe vaker, hoe beter! (nieuwe overtuigingen moeten vaak herhaald, wil het de overheersende automatische route en nieuw patroon worden).
Anderen "helpen" kan ook een toevlucht zijn, bijv om je eigen issues te mijden. Dat is bij mij meestal niet zo, het inspireert me, motiveert me juist om mijn "nieuw ingeslagen weg" te vervolgen. Dan moet ik daar zelf ook wel naar blijven leven! Ik mijd sommige dingen wel, maar om andere redenen dan dit forum.
Eerder bepaalde zaken bewust zoveel mogelijk mijd, die ik persoonlijk onbelangrijk vind, maar die echter wel noodzakelijk zijn om je leven in deze tijd in goede banen te leiden (zoals administratie, regeldingen, financiele beslissingen en oplossingen, aanschaffen en onderhouden van bezittingen). Druk maken over geld en financiele toekomst bijv, oplossing zoeken in meer geld verdienen ipv kijken waar mijn geld heen "lekt" en of daar oplossingen liggen. Mijn geld en tijd niet besteden aan dingen die op geen enkele manier bijdragen aan mijn werkelijke behoeften en plezier.
Ik zou mijn leven liever aan belangrijker dingen wijden en merk nu bij mezelf weer dat ik daar te weinig tijd voor maak, verkeerde prioriteiten stel en me teveel tevreden stel met dingen doen, die niet bijdragen aan eigen ontwikkeling of zorgzaamheid voor mij & naasten & wat me is "toevertrouwd". En ook niet genoeg gebruik maak van mijn talenten momenteel.
Bij andere keuzes zouden andere dingen mogelijk kunnen zijn, ik leefde weer een beetje op de automatische piloot, patronen herhalen die nergens toe leiden, behalve zo te kunnen blijven leven als ik nu al doe. En hoe leuk de meeste dingen daarvan ook (nog steeds) zijn, (en ik mezelf daarmee rechtvaardig dat ik het daarbij laat of blijf doen) het bevredigt mijn "hogere doelen" niet.
Je kan veel overwinnen en je dan ook onoverwinnelijk voelen, maar blijft oppassen voor de invloed die ongemerkt van anderen uit gaat, ook al ben je je ervan bewust, zoals ik! Met name als het om eigen "zwakke plekken" gaat. Iedereen heeft wel een zelfdestructief trekje, of het nu over-eten, roken, alcohol, kopen, slachtofferrol, wantrouwig of zonder vertrouwen in het leven staan, of wat dan ook.
Ik maak mijn eigen verwachtingen momenteel niet waar en het wordt tijd van wel! Dat is dan mn op het gebied van dat ik eea heb laten versloffen (persoonlijke uitdagingen uit de weg gegaan), misschien wel om energie te verzamelen om ze wel aan te gaan, maar merk nu dat het mijn energie ook aantast als je jezelf niet uitdaagt en tevreden stelt (al is het tijdelijk) met waar ik eigenlijk geen genoegen mee zou moeten nemen..
In die zin is het belangrijk dat je moet blijven luisteren naar jezelf, ook als je die energie wel weer hebt! Als je eenmaal weet wat energie geeft en wat/wie energie kost, daar ook iets mee doen! (en dat is alles en iedereen wat je eigenlijk afwijst voor jezelf, maar bijv doet omdat het zo hoort, of anderen verwachten, of iedereen nu eenmaal zo doet). Of je jezelf aan "verkeerde" dingen "gunt", onder het mom van "genieten van het leven", maar eigenlijk ondertussen je gezondheid of zelfvertrouwen ondermijnen of waar je je afhankelijk van maakt.
(dat kan evengoed een te duur huis zijn, waardoor je gebonden bent aan een goedbetaalde baan, als een verslaving of bepaalde kicks nodig hebben om te voelen dat je leeft)..
Heel inspirerend boek vind ik trouwens die ene die ik heb van Deepak Chopra: "Hoe wij God kunnen ervaren".
(en dan moet je het begrip God niet in de zin van "gelovig" opvatten, gaat er in dit boek om waar je zelf staat, in evolutiefases, hoe je zelf tegen eea aankijkt, een diepere betekenis in je leven ervaart (of ontbreken daarvan). Door oppervlakkige lagen heen kan kijken of met "bezieling" leeft of helemaal niet en maar een beetje voortleeft "zoals het hoort", zoals anderen dat doen, en jij dus in meegaat of wil gaan.
Innerlijke beweegredenen of noem het je eigen ziel, die wil misschien wel een andere weg afleggen. Dat bedoel ik met "onstoffelijk": de wereld van filosoferen, afvragen, vragen stellen, verdiepen in levensvragen, in wat nu echt belangrijk is en voor wie (samenleving of jouzelf?).. Verwonderen, dichtbij het "pure" willen komen, een diepere laag in jezelf leren kennen en daar ook (zoveel mogelijk) naar willen leven.
En daar doe ik momenteel te weinig aan, maar zou daar ook zo al mijn (vrije) tijd aan kunnen besteden.
Dus forum is zowel verrijking voor mij als energie erin steken om anderen aan te sporen een diepere laag te zoeken in zichzelf en de wereld om zich heen. Tegelijkertijd moet ik mijn tijd ook verdelen over andere dingen die ik leuk en belangrijk vind, blijft dat je een evenwicht zoekt en vindt daarin. Ook wat betreft internetten, ook wat betreft eigen zaakjes regelen, ook wat betreft nuchtere zaken of juist wat bijdraagt aan je geluk en lekker in je vel zitten..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 14 juni 2012 om 17:29
@Jelly: ik denk dat zo'n stilteweekend heel verhelderend kan zijn! Heel goed dat je zoiets gaat doen, ik hoop dat het je iets brengt!
Ik ga ook weer ff aan de slag met allerlei ontwikkelingen hier, zowel bachelorparty te regelen als ander feestje binnenkort, huis opknappen, plannen maken en uitvoeren, enz. En niet te vergeten: in de zon zitten, ontspannen op een fijne manier
Fijn weekend jij in het bijzonder en iedereen verder natuurlijk ook!
Ik ga ook weer ff aan de slag met allerlei ontwikkelingen hier, zowel bachelorparty te regelen als ander feestje binnenkort, huis opknappen, plannen maken en uitvoeren, enz. En niet te vergeten: in de zon zitten, ontspannen op een fijne manier
Fijn weekend jij in het bijzonder en iedereen verder natuurlijk ook!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 20 juni 2012 om 12:22
Soooo hee. Ik moest het topic echt even zoeken. Hij was behoorlijk weg gezakt:-)
Kwam even een kleine update geven. Ben net begonnen de behandeling en sinds deze week begin ik ook echt te merken dat het iets met me doet.
Kost me wel weer erg veel energie, maar ik begin wel te geloven dat dit een goede stap is geweest.
Zit er volop in dus mis nu echt de energie om het met jullie te delen maar ik wilde toch laten weten dat ik aan jullie denk.
Het is wel grappig dat precies de dingen uit mijn OP spelen. Daar ligt voor mij echt het werk. Dat lijk ik me steeds meer bewust van te worden.
Knuffel voor jullie. Blijf jullie energiegevers in de gaten houden en vermijd de energievreters.
Kwam even een kleine update geven. Ben net begonnen de behandeling en sinds deze week begin ik ook echt te merken dat het iets met me doet.
Kost me wel weer erg veel energie, maar ik begin wel te geloven dat dit een goede stap is geweest.
Zit er volop in dus mis nu echt de energie om het met jullie te delen maar ik wilde toch laten weten dat ik aan jullie denk.
Het is wel grappig dat precies de dingen uit mijn OP spelen. Daar ligt voor mij echt het werk. Dat lijk ik me steeds meer bewust van te worden.
Knuffel voor jullie. Blijf jullie energiegevers in de gaten houden en vermijd de energievreters.
woensdag 20 juni 2012 om 21:00
Hey allemaal,
BB; wat fijn dat je behandeling zo snel aanslaat! Ik kan me voorstellen dat het nu heel erg veel energie kost, en je daardoor niet echt met ons kan delen. Heel veel succes:)
Jelly; ik hoop dat alles een beetje goed met je gaat, en je het werkschema een soort van weet vol te houden:S.
Ik heb aan jullie gedacht de afgelopen dagen, maar kon niet echt iets bedenken om over te schrijven. Ik heb het gevoel dat er al zo veel nuttigs is gezegd op dit topic (en tegen mij in het echte leven) dat het meer tijd is om al die informatie te 'internaliseren'/er iets mee te gaan doen. Ik heb afgelopen week te horen gekregen dat de wachttijd voor de therapie die mij aangeraden is, 4 a 5 maanden is. Dat is wat minder, maar in de tussentijd krijg ik eindelijk gewoon gesprekken met mijn psych, de eerste vrijdag. Het enige waar ik op het moment echt mee worstel (of nog steeds mee worstel) is studie; wat wil ik, en belangrijker; waar haal ik de motivatie vandaan. Ik ben nog steeds constant zo enorm aan het ontwijken (leuke dingen doen, hier een beetje forummen, documentaires/films kijken). En het frusterende is, dat ik nog steeds niet zo goed voor mezelf duidelijk krijg waarom ik dat doe. Wat ik wel merk is dat als een vriend van me dan voorstelt om samen een project te doen, ik helemaal enthousiast wordt. En tijdens mijn relatie voelde ik me heel erg alsof ik werkte 'voor ons tweeen'/dankzij mijn toemalige partner. Studeren voor/dankzij de ander, ipv voor mezelf?:S
BB; wat fijn dat je behandeling zo snel aanslaat! Ik kan me voorstellen dat het nu heel erg veel energie kost, en je daardoor niet echt met ons kan delen. Heel veel succes:)
Jelly; ik hoop dat alles een beetje goed met je gaat, en je het werkschema een soort van weet vol te houden:S.
Ik heb aan jullie gedacht de afgelopen dagen, maar kon niet echt iets bedenken om over te schrijven. Ik heb het gevoel dat er al zo veel nuttigs is gezegd op dit topic (en tegen mij in het echte leven) dat het meer tijd is om al die informatie te 'internaliseren'/er iets mee te gaan doen. Ik heb afgelopen week te horen gekregen dat de wachttijd voor de therapie die mij aangeraden is, 4 a 5 maanden is. Dat is wat minder, maar in de tussentijd krijg ik eindelijk gewoon gesprekken met mijn psych, de eerste vrijdag. Het enige waar ik op het moment echt mee worstel (of nog steeds mee worstel) is studie; wat wil ik, en belangrijker; waar haal ik de motivatie vandaan. Ik ben nog steeds constant zo enorm aan het ontwijken (leuke dingen doen, hier een beetje forummen, documentaires/films kijken). En het frusterende is, dat ik nog steeds niet zo goed voor mezelf duidelijk krijg waarom ik dat doe. Wat ik wel merk is dat als een vriend van me dan voorstelt om samen een project te doen, ik helemaal enthousiast wordt. En tijdens mijn relatie voelde ik me heel erg alsof ik werkte 'voor ons tweeen'/dankzij mijn toemalige partner. Studeren voor/dankzij de ander, ipv voor mezelf?:S
woensdag 20 juni 2012 om 21:42
woensdag 20 juni 2012 om 22:07
@jelly:
@framboosjjes: herkenbaar meid. Ook ik worstel erg met de laatste loodjes van mijn studie. Ben er echt bijna maar kan maar niet de drive vinden om het af te maken. Ik ben nu ondermeer aan het onderzoeken hoe dat toch komt. Is het nog steeds dat gebrek aan energie en de intensiteit van mijn therapie of is die studie toch niet mijn eigen wezenlijke keus geweest waardoor ik ook studievermijdend gedrag vertoon? Kun jij die vraag voor jezelf beantwoorden?
Balen dat je zo lang op jouw therapie moet wachten. Ik hoop dat je het een beetje blijft trekken en je input een beetje op dit forum en van je psycholoog kunt krijgen.
@suzy: kijk! Dat zijn Berichten. Een leuke man is natuurlijk veel leuker dan een forum
Enjoy! Enjoy! Enjoy!
@framboosjjes: herkenbaar meid. Ook ik worstel erg met de laatste loodjes van mijn studie. Ben er echt bijna maar kan maar niet de drive vinden om het af te maken. Ik ben nu ondermeer aan het onderzoeken hoe dat toch komt. Is het nog steeds dat gebrek aan energie en de intensiteit van mijn therapie of is die studie toch niet mijn eigen wezenlijke keus geweest waardoor ik ook studievermijdend gedrag vertoon? Kun jij die vraag voor jezelf beantwoorden?
Balen dat je zo lang op jouw therapie moet wachten. Ik hoop dat je het een beetje blijft trekken en je input een beetje op dit forum en van je psycholoog kunt krijgen.
@suzy: kijk! Dat zijn Berichten. Een leuke man is natuurlijk veel leuker dan een forum
Enjoy! Enjoy! Enjoy!